นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #23
ปักษิณ
...รถปิ๊กอัพวีโก้สองตอนสีขาว ติดฟิล์มดำมืดค่อยๆ​เคลื่อนออกจากหน้าร้านอาหาร ‘ตังเก’ ริมหาดแม่รำพึงมุ่งหน้า​ไปทางบ้านเพ คนขับ​เป็นชายหน้าเข...

ตอน : แค้นนี้ต้องชำระ

คลิกดูภาพขยาย
รถปิ๊กอัพวีโก้สองตอนสีขาวติดฟิล์มดำมืดค่อยๆ​เคลื่อนออกจากหน้าร้านอาหาร ‘ตังเก’ ริมหาดแม่รำพึงมุ่งหน้า​ไปทางบ้านเพ คนขับ​เป็นชายหน้าเข้มหนวดดกดำตัดผมสั้นเกรียน สวมเสื้อยืดคอกลมสีดำลายการ์ตูนญี่ปุ่น​ที่หน้าอก สายสร้อยถักห้อยคอแขวนเครื่องรางคล้าย​กับจตุคามรามเทพ

​ส่วนผู้​โดยสาร​ที่นั่งมาด้วยหน้าจืดกว่าหน่อย​ ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ห้อยคอด้วยสายสร้อยทองเส้นเขื่องแขวนเขี้ยวตันหมูป่าเลี่ยมทอง สวมแจ็กเกตสีดำคลุมทับเสื้อยืดคอกลมสีขาว

"ไอ้หาญมึงเล่นยิงไม่ยั้งเลย​นะ รัวจนหมดแม็กอย่างนั้น​ ทำให้กูไม่​ต้องออกแรงเลย​สักแอะ ​แต่​ถ้ามึงยิงไม่ถูก​ที่สำคัญ​และปล่อยให้มันยิงสวน​ได้ มีหวังไม่มึงก็กู​ต้องมี​ใคร​ได้ลง​ไปนอนหยอดน้ำข้าวกันบ้างล่ะวะ" คนขับหน้าเข้มเอ่ย​กับผู้​โดยสารหน้าจืด

"ทำไมรึ?"

"ก็มึงไม่​ได้อ่านข่าวหนังสือพิมพ์​เมื่อวานนี้หรอกรึว่า..อาวุธ​ที่พวกมันเตรียม​พร้อมมาในรถ​แต่ยังไม่ทัน​ได้​ใช้ยิงสักโป้งนั้น​มันมีอะไร​บ้าง"

"กูไม่​ได้อ่านรายละเอียด แค่รู้ว่ามันไม่รอด​ทั้งสองคนเท่านั้น​ก็พอแล้ว​"

"มึงรู้ไหมว่ามันมี​ทั้งเอ็ม.สิบหก​ทั้งระเบิดมือ​และจุดสามห้าเจ็ดครบ​ทั้งสองคน"

"กูไม่ทัน​ได้อ่านถึงตอนนั้น​ เพียงกู​ต้องการ​ที่​จะรู้ว่า​ส่วนแบ่งของกู​จะ​ได้เท่าไหร่ นอกนั้น​กูไม่สนหรอกวะไอ้เพชร"

"ไอ้เปรตเอ๊ย..มึงนี่มันคงงกอย่างเดิมนะไอ้หาญ คงกลัวว่ากู​จะเบี้ยวเงินค่าหัวของมึงอย่างนั้น​ซิ ใช่ไหมวะ?"

"ไม่ใช่งกโว้ยไอ้เพชร ​แต่​เป็นการคำนวณผลลัพธ์​ที่​จะ​ได้จากการทำงานใน​แต่ละครั้งต่างหาก"

"มึงคิดละเอียดลออถึงขนาดนั้น​เลย​เชียวหรือวะ..ไอ้หาญ"

"อ้าว..ไอ้เพชร ก็งาน​ที่​จะทำให้กู​ได้เงินอย่างนี้ มันไม่​ได้มีให้ทำทุกวันนี่หว่า กูก็​ต้องรอบคอบหน่อย​​เป็นธรรมดา ​เอาไว้เผื่อคราวซวย​ต้องวิ่งหนีตำรวจ​จะ​ได้ไม่ลำบากมาก"

"อืม..ม!..ไอ้หาญ..มึงเนี่ยสำคัญคิดจริงๆ​วะ มึงไม่​ได้​เป็นคนวางแผนการทำงาน​ที่แยบยลเพียงอย่างเดียวเท่านั้น​หรอกวะ เรื่อง​การวางแผนการเงินด้านรายรับรายจ่ายของมึงก็ไม่เบา ​และดูเหมือนว่า​จะแยบยลมากยิ่งกว่าการวางแผนยิงคนเสียอีกนะมึง"

"แล้ว​มึงไม่​ได้วางแผนการ​ใช้เงิน​ใช้ทองบ้างหรอกหรือวะไอ้เพชร?"

"กูเพิ่ง​จะมาคิด​ได้ตอน​ที่มึงพูดถึงเรื่อง​นี้ขึ้น​มานี่แหละ​ว่ะ"

"​แต่กว่ามึง​จะเริ่ม​ได้คิดก็สาย​ไปเสียแล้ว​ล่ะ..ไอ้เพชรเอ๋ย!"

เสียงของ​ใครคนหนึ่ง​ดังขึ้น​ทางเบาะหลัง ทำให้​ทั้งสองมือปืน​พระกาฬหันขวับมาเกือบ​จะ​พร้อมกันในทันทีทันใด

ปัง!

เสียงกระสุนปืนอัดแน่นจนแสบแก้วหู ​เพราะผู้ยิง​ได้เล็งอยู่​ก่อนแล้ว​ในระยะเผาขน!

ร่างของไอ้หาญชักกระตุกอย่างแรง หน้าผาก​ที่หันขวับมานั้น​ถูกกระสุนปืน ๑๑ มม.ของคน​ที่อยู่​ข้างหลังจน​เป็นรูโบ๋เลือดกระฉูดออกมานองใบหน้า​และเสื้อผ้า​โดยเฉพาะเสื้อคอกลมสีขาวแดงเถือก

ไอ้เพชรตกตะลึงจนทำอะไร​ไม่ถูกเหยียบคันเร่งจมมิด ควงพวงมาลัยด้วยมือขวาเพียงข้างเดียว ​ส่วนมือซ้ายของมันนั้น​พยายาม​ที่​จะควานล้วงลง​ไปดึง​เอาอาวุธคู่กายออกมาจากบั้นเอว ​แต่ก็ทำ​ได้ไม่ถนัด ​เพราะปรากฏว่าร่าง​ที่ไร้วิญญาณของไอ้หาญดันเอนทับมาทางไอ้เพชร​พอดี แถมยังเกร็งตัวแข็งทื่อ ทำให้ขวางเกะกะ​ไปหมด กว่า​ที่มัน​จะล้วงมือลง​ไปจับด้ามปืน​ได้ใน​ที่สุดด้วย​ความยากลำบาก

เท้าขวาของไอ้เพชรยกสลับมาเหยียบเบรกจนสุดแรงเสียงดังเอี๊ยดลั่นถนน ล้อยางสัมผัส​กับพื้นถนนแอสฟัลต์จนควันขึ้น​

ทำให้รถวีโก้ชะลอ​ความเร็วลงอย่างกะทันหัน แล่นชักกระตุกส่าย​ไปมาเหมือนงูเลื้อย!

มือซ้ายของไอ้เพชร​ที่คว้าอาวุธปืน​ได้กำด้ามปืนแน่นพยายาม​ใช้แรงข้อศอกผลักดันร่างของไอ้หาญออก​ไปให้พ้นทาง ​เพื่อ​ที่​จะให้ยิง​ได้​โดยสะดวก​

​แต่​ทว่ามันช่างเกะกะ​และทำ​ได้อย่างเชื่องช้าเกินกว่า​ที่​จะยกปืนขึ้น​วาดเล็ง​ไปยังด้านหลัง​ได้ทันท่วงที!

​แต่ทันที​ที่มันหันหน้าเหลียวมามองเห็นภาพ​ที่อยู่​ถนัดตาทางเบื้องหลัง ดวงตาของไอ้เพชรก็ลุกโพลงด้วย​ความประหลาดใจ!

​ทั้งๆ​​ที่​เป็นเวลากลางวันแสกๆ​...​

เบาะหลัง​ที่มันมองเห็นนั้น​กลับว่างเปล่า ไม่มีร่างของเจ้าคน​ที่ยิงไอ้หาญให้เห็นเลย​​แม้​แต่น้อย...​

มัน​สามารถมองทะลุกระจกด้านท้ายรถออก​ไปแลเห็นสนทะเล​ที่ยืนต้นอยู่​​เป็นทิวแถว​ได้อย่างถนัดชัดลูกตา...​

นี่มันอะไร​กัน!

​ความรู้สึกเสียววูบเข้า​ไปถึงขั้วหัวใจ...​

ผี...​!

​เมื่อมันหวน​ไปนึกถึงผี​และวิญญาณ​ที่พวกมัน​ได้สังหารมาแล้ว​อย่างลืมนับนั้น​...​

‘นี่คง​เป็นเวลา​ที่พวก​เขา​จะมาทวงวิญญาณคืนเสียแล้ว​ละกระมัง!’

ในมโนสำนึกของไอ้เพชรกระเจิง​ไป กลับกลาย​เป็น​ความหวาดกลัวจนขนหัวลุกเข้ามาแทน​ที่...​

มันโยนปืนในมือทิ้งอย่างขยะแขยง ยก​เอาเท้าซ้ายขึ้น​ถีบร่างของไอ้หาญมือปืนคู่หู​ไปจนติดขอบประตูรถด้านซ้าย...​

ไอ้เพชรปล่อยมือขวาจากพวงมาลัย​เพื่อเอื้อมมือมาเปิดประตูรถ ​ทั้งๆ​​ที่รถยัง​กำลังแล่นส่าย​เป็นงูเลื้อยอยู่​ หาก​แต่​ความเร็วของรถ​ได้ชะลอลงมากแล้ว​...​

เวลาเดียว​กับ​ที่ประตูรถถูกเปิดออกด้วยน้ำมือของไอ้เพชร ก็ช่าง​เป็นจังหวะประจวบ​พอดี​กับ​ที่รถวีโก้​ได้แล่นแถออกนอกถนนพุ่งตรงเข้า​ไปชนต้นสนทะเล​ที่ยืนต้นตระหง่านอยู่​ข้างถนนริมทะเลต้นใหญ่นั้น​

โครม!!

ร่างของไอ้เพชรหลุดกระเด็นออกมานอกตัวรถทันที!

มันคลานอย่างกระเสือกกระสน ​เมื่อลุกขึ้น​ยืน​ได้ มันก็ทำท่าออกวิ่งข้ามถนน​ไปทางชายหาดทรายขาวริมทะเล ท่ามกลางสายลมแรง​ที่พลิ้วกรรโชกผ่านด้วย​เป็นช่วงย่างเข้าสู่ต้นฤดูหนาว

ปัง!

กระสุน ๑๑ มม.แล่นทะลุโคนขาของไอ้เพชรในขณะ​ที่มัน​กำลังวิ่งข้ามถนน ร่างของมันทรุดฮวบลงกันพื้นถนน นัยน์ตาเหลือกลาน พยายาม​ที่​จะคลานสี่เท้าข้ามถนน​ไปให้​ได้...​

‘มึง​กับกูหายกันในชาตินี้..ไอ้เพชร...​!’

‘นอกนั้น​กูอโหสิให้มึง อย่า​ได้จองเวรกัน​และกันต่อ​ไปอีกเลย​...​’

ประตูท้ายรถด้านซ้ายเปิดออกคล้าย​กับถูกเปิดด้วยแรงลม ​และปิดงับดังปังใหญ่ ​โดยไม่มีบรรดาไทยมุงคนใดสนใจเลย​​แม้​แต่น้อย ​เพราะมัว​แต่พากันชะโงกดูศพ​ที่ถูกยิงอยู่​ภายในรถด้านหน้า

​และไทยมุงอีกพวกหนึ่ง​ก็​กำลังมุงดูชายอีกคน​ซึ่งนอนดิ้นอยู่​บนถนน ​โดยมีพลเมืองดีบางคนพยายามโบกรถ​ที่แล่นผ่านมา​เป็นระยะๆ​ ​เพื่อให้ช่วยนำคนเจ็บ​ที่ถูกยิงขาลาก​ไปส่งยังโรงพยาบาล...​

"เรียบร้อย​แล้ว​โว้ย..ทวีศักดิ์!"

"มึงอยู่​​ที่ไหนวะไอ้เด็ดดวง?"

"ในตู้โทรศัพท์​ที่หน้าบ้านกฤษณีหาดสวนสน บ้านเพ..แล้ว​มึงล่ะวะอยู่​​ที่ไหน?"

"กู​กำลัง​จะหม่ำกลางวันอยู่​​ที่ร้านเจ๊กลม​ที่แหลมแม่พิมพ์!"

"อ๋อ..ร้านเมี่ยงคำเจ้าเก่าใช่ไหมว่ะ?"

"เออ..ร้านเดียวกันนั่นแหละ​ รอสักกระเดี๋ยว​ได้ไหมวะ กูสั่งอาหารแล้ว​ ​กำลัง​จะรีบ​ไปรับมึงมาหม่ำด้วยกัน"

"เฮ้ย! ไม่​ต้องเดี๋ยวคน​เขา​จะหาว่ามึง​เป็นบ้านั่งคุยอยู่​คนเดียว ทาง​ที่ดีกูว่าน่ะ..มึงรออาหารเสร็จแล้ว​ให้​เขาใส่ห่อมาเผื่อกูด้วยดีกว่า มึง​ไปจอดรับกู​ที่หน้าสวนรุกขชาติบ้านเพก็แล้ว​กัน กู​จะเดิน​ไปรอ​ที่นั่น..โอเค?"

"โอเค​เพื่อน..กระเดี๋ยวเจอกัน"

ยังไม่ทัน​ที่เด็ดดวง​จะเดินออกจากตู้โทรศัพท์​เขาก็มองเห็นรถเมอซิเดสเบ๊นซ์รุ่นล่าสุดสีฟ้าใสทะเบียนเลขแปดสี่ตัว​ที่​เขาจำ​ได้ว่า​เป็นรถของเสี่ยฮวดเจ้าพ่อคนดังในวงการธุรกิจรับเหมาก่อสร้าง​และธุรกิจ​ที่ผิดกฎหมายอีกหลายอย่าง ​ที่ชาวระยอง​และบุคคลทั่ว​ไปในภาคตะวันออกต่างก็พากันรู้จัก​เป็นอย่างดี

รถเมอซิเดสเบ๊นซ์คันนั้น​เลี้ยวเข้า​ไปจอด​ที่หน้าบ้านเพสปาการ์เด้นรีสอร์ต​ซึ่งปลูก​เป็นบังกะโลอัน​เป็นทำเลดีถัดต่อ​ไปจากบ้านกฤษณี​ที่​ซึ่งเด็ดดวง​กำลังยืนอยู่​ในตู้โทรศัพท์ด้านหน้า

เด็ดดวงยกหูโทรศัพท์สาธารณะหยอดเหรียญเข้า​ไปใหม่ หมุนเข้ามือถือของทวีศักดิ์อีกครั้ง

"ทวีศักดิ์..มึงช่วยยืนยันบอก​กับกูมาอีกทีซิว่ารถเบนซ์สีฟ้าทะเบียนเลขแปดสี่ตัวนี่ใช่รถของเสี่ยฮวดไหมวะ?"

"ใช่ทำไมว่ะ?"

"มันแล่นมาจอดอยู่​​ที่หน้าบ้านเพสปาการ์เด้นรีสอร์ต เยื้องๆ​​กับตู้โทรศัพท์​ที่กู​กำลังยืนพูด​กับมึงอยู่​นี่"

"เฮ้ย!..ไอ้เด็ดดวงมึงรู้หรือเปล่าว่านั่นมันหนึ่ง​ในธุรกิจของเสี่ยฮวด​เขาล่ะ ​เขามีอีหนูอยู่​​ที่นั่น ​ถ้าอย่างนั้น​มึงคอยเฝ้า​เอาไว้ให้ดี หรือ​จะแอบเข้า​ไปสืบดูก็​ได้ ​แต่ระวังตัวหน่อย​นะโว้ยไอ้มนุษย์ล่องหน มึงมันไม่​ได้อยู่​ยงคงกะพัน เปลี่ยนแปลงแหล่งนัดพบโว้ย​เพื่อน..​เอา​เป็นว่ามึงรอกูอยู่​​ที่นั่น เดี๋ยวกู​จะทำที​เป็น​เอารถ​ไปจอดชมวิวอยู่​แถวนั้น​ โชคดีโว้ย​เพื่อน!"

เด็ดดวงเดินตรง​ไป​ที่รถเมอซิเดสเบนซ์สีฟ้าคันนั้น​จอดยู่ ​เขาเห็นเสี่ยฮวดเดินหายเข้า​ไปภายในออฟฟิศของบ้านเพสปาการ์เด้นรีสอร์ต​กับหญิงสาวสวยหน้าตาจิ้มลิ้มร่างเพรียวบางระหงนางหนึ่ง​...​

​ซึ่ง​ทั้งคู่ดูท่าทางสนิทสนมกันมาก สังเกต​ได้จากการ​ที่เธอเดินคลอเคลียกอดแขน​พร้อม​กับซบใบหน้าแนบไหล่ของเสี่ยคนดังอย่างระทดระทวย...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2807 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน แค้นนี้ต้องชำระ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14800 ], [213.103.149.22]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๒๙ น.

"แค้นนี้​​ต้องชำระ" ค่ะ​​...​​.

แหม ​​แต่รจนาไม่อยากให้เด็ดดวงบาปกรรม​​ไปมากกว่านี้เลย​​ ​​แม้ว่า​​จะมีเหตุผล ​​แต่ "เวรก็ไม่ควรระงับด้วยการจองเวร" (อันนี้บ่นในใจค่ะ​​ ​​แต่นิยายก็​​ต้อง​​เป็นนิยายนะคะ​​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14802 ], [58.10.216.21]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๘.๕๙ น.

"แค้นนี้​​ต้องชำระ"

ขอบคุณครับ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น