นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #22
ปักษิณ
..."​กำลังพูดถึงคุณหนูอัมพิกา กันอยู่​นะครับ​ ท่านศาสตราจารย์!" "​เอาล่ะตาเบี้ยว..แก​ไปช่วยศาสตราจารย์รองฤทธิ์​เขาเก็บของในห้องทดลองวิทยา...

ตอน : ข่าวร้ายเพื่อนรัก

คลิกดูภาพขยาย
"​กำลังพูดถึงคุณหนูอัมพิกากันอยู่​นะครับ​ ท่านศาสตราจารย์!"

"​เอาล่ะตาเบี้ยว..แก​ไปช่วยศาสตราจารย์รองฤทธิ์​เขาเก็บของในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ให้เรียบร้อย​ด้วย"

"ครับ​ท่านศาสตราจารย์!"

"สวัสดีครับ​ทุกท่าน..ขอโทษ​ที่ปล่อยให้รอเสียตั้งนาน"

"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​ พวกเรายินดี​ที่​จะรอพบ​กับท่านศาสตราจารย์ผู้​ซึ่ง​เป็นสุดยอดนักวิทยาศาสตร์ของประเทศไทย นับว่า​เป็นเกียรติอย่างยิ่งเชียวล่ะค่ะ​" ลิซ่า แฟรี่ออกตัว

"พวกคุณบอกว่า​เป็นญาติ​กับคุณเด็ดดวงหรือ?"

"ใช่ค่ะ​..ดิฉันชื่อดาวเรือง​เป็นน้องสาวคนเดียวของ​เขา"

"คุณรู้​ได้อย่างไรว่าเด็ดดวง​เขามาพักอยู่​​ที่นี่?"

"ดิฉัน​เป็นคน​ที่แนะนำให้​เขามาพักรักษาตัว​ที่นี่เองแหละ​ค่ะ​" ลิซ่า แฟรี่​เป็นผู้ตอบ

"อ้อ..อย่างนั้น​คุณก็​คือหมอแฟรี่​ที่​เขาเอ่ยถึงบ่อยๆ​ใช่ไหม?" ศาสตราจารย์มองหน้าหมอสาวนัยน์ตาสีฟ้าอย่างพอ​ที่​จะเดา​ได้อย่างถูก​ต้อง

"​เขาพูดถึงดิฉันบ่อยหรือค่ะ​?"

"​เขาพูดถึงทุกครั้ง​ที่ผมทำบาดแผลให้​เขา..ว่า​แต่ว่า​ที่พวกคุณ​แต่งชุดคล้าย​กับไว้ทุกข์มานี่มีเหตุการณ์อะไร​ผิดปกติหรือเปล่าหรือว่ามี​ใคร...​เอ้อ..เสียชีวิต!"

"​เพื่อนคุณเด็ดดวงสองคน​ที่พาคุณเด็ดดวงมา​ที่นี่​เมื่อวันก่อนนี้นะค่ะ​...​"

"อ๋อ..คุณศรชัย​กับคุณอำนวย..ทำไมหรือ?"

"​เขาเสียชีวิตแล้ว​!"

"​ทั้งสองคนเลย​หรือ?"

"ใช่ค่ะ​..​ทั้งสองคนเลย​ค่ะ​!"

"​เขา​เป็นอะไร​ตายหรือ..เกิดอุบัติเหตุหรืออย่างไร?"

"​ทั้งคู่ถูกยิงตาย​พร้อมกัน"

"เพิ่งเห็นหน้านั่งคุยกันอยู่​หลัดๆ​​ที่ห้องนี้​เมื่อสามวัน​ที่ผ่านมานี่เอง ไม่น่าอายุสั้นเลย​พ่อคุณ พวก​เขาถูกยิง​ที่ไหนกันนี่!?"

"บนถนนสุขุมวิทสายระยอง-มาบตาพุดครับ​ เรามา​ที่นี่​เพื่อ​ที่​จะบอกข่าวร้ายนี้แก่เด็ดดวงให้​เขาทราบน่ะครับ​"

"เดี๋ยวกรุณารอสักครู่นะครับ​..ผม​จะรีบ​ไปตาม​เขามาพบพวกคุณ!"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์เดินหายเข้า​ไปในออฟฟิศด้านหลัง ​ซึ่งมีทางลับลงสู่ห้องใต้ดิน ​เขาหาย​ไปประมาณสิบนาทีก็โผล่ร่างให้เห็นอีกครั้ง ​แต่ก็ไม่มีร่างของเด็ดดวงปรากฏให้เห็น

"เด็ดดวง​เขาบอกว่าพวกคุณบางคนรู้ดีว่า​เขาอยู่​ในสภาพอย่างไรใช่ไหมล่ะครับ​?"

"ดิฉันรู้ดีว่า​เขาอยู่​ในสภาพล่องหนค่ะ​ ​เขาอยู่​​ที่นี่แล้ว​ใช่ไหมค่ะ​?" ลิซ่า แฟรี่ตอบ​พร้อม​กับถามยิ้มๆ​

"ครับ​..​เขายืนอยู่​ทางด้านซ้ายมือผมนี่เองครับ​"

"สวัสดีครับ​คุณลิซ่า..สวัสดีทุกๆ​คน เฮ้..ทวีศักดิ์ไอ้​เพื่อนยากมา​ได้อย่างไรวะ!?" เสียงทุ้มๆ​ของคน​ที่อยู่​ในสภาพโปร่งแสงเอ่ยทักทายทุกคนด้วยน้ำเสียงปกติ

"กู​ไปบอกข่าวเรื่อง​​ที่ไอ้ศรชัย​และไอ้อำนวยมันถูกยิงตายให้ดาวเรือง​เขารู้​เพื่อ​จะให้​เขาช่วยติดต่อมึงให้ที ถึง​ได้รู้ว่ามึงมาพักรักษาตัวอยู่​​ที่นี่"

"เฮ้ย..ไอ้สองคนถูกยิงตาย กูไม่เชื่อ ไอ้ทวีศักดิ์มึงล้อกูเล่นใช่ไหมวะ?"

"ไม่​ได้ล้อเล่น..เรื่อง​จริง พวกมันถูกยิงตาย​ที่ระยอง​เมื่อคืน​ที่ผ่านมานี้เองว่ะ!"

"​ที่ระยองรึ ตรงไหนวะ?"

"บนถนนสุขุมวิทแถวเนิน​พระก่อนถึงโรงเรียนอัสสัมชันระยอง มันถล่มเสียจนเซฟิโร่ของไอ้ศรชัยพรุน​ไปหมด​ทั้งคัน!"

"ไอ้เสี่ยฮวด!"

"เฮ้ย..เสี่ยฮวด​เขาทำอะไร​หรือวะ​เพื่อน?" ทวีศักดิ์เอ่ยถามอย่างฉงนสนเท่ห์

"มัน​คือคน​ที่ฆ่าไอ้สองคนนั่น!"

นี่​ถ้าทวีศักดิ์​สามารถมองเห็นใบหน้าอันถมึงทึงยืนตัวแข็งกำมือ​ทั้งสองเกร็งแน่นของเด็ดดวง ก็คง​จะพอ​ที่​จะเข้าใจเรื่อง​ราว​ได้​โดยไม่ยาก ​แต่​เนื่องจาก​เขามองไม่เห็นหน้า​และกิริยาท่าทางของ​เพื่อนรัก ทำให้​เขาเอ่ยถามด้วย​ความแปลกใจ

"มึงรู้​ได้อย่างไรวะไอ้เด็ดดวง ​ทั้งๆ​​ที่มึงอยู่​​ที่นี่?"

"​ที่กูถูกยิงเนี่ย..ก็​เพราะถูกลูกน้องไอ้เสี่ยฮวดมันยิง​เอา​ที่บ้านไอ้ศรชัยนะซีวะ?"

"ทำไมกูถึงไม่รู้เรื่อง​เลย​ล่ะวะ?"

"ไอ้ศรชัยมันไม่อยากให้เรื่อง​บานปลาย มันกลัว​เพื่อนฝูง​จะเดือดร้อน อีกอย่างมึงก็​กำลังก่อสร้างพลาซ่าอยู่​​ที่บ้านฉาง ​เพื่อนฝูง​กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว จึงไม่อยาก​ไปกวนใจ"

"พูดอย่างนี้​ได้อย่างไรวะ มึงอย่าลืมว่าพวกเราสี่คนเนี่ยไม่เคยทิ้งกันมา​แต่ไหน​แต่ไรแล้ว​ ไหนมึงลองเล่าเรื่อง​เสี่ยฮวดให้กูฟังดูสักทีซีวะ?"

เด็ดดวงเล่ารายละเอียด​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​ในวัน​ที่​เขาถูกยิง​ที่หน้าบ้านของศรชัย บังเอิญก่อน​ที่​เขา​จะถูกยิงนั้น​ ​เขาแอบ​ได้ยินเพชร​และหาญมือปืน​ทั้งสองคุยกันในรายละเอียดการจ้างวาน​ที่บงการ​โดยเสี่ยฮวดพ่อค้า​และผู้รับเหมาก่อสร้าง​ซึ่ง​เป็นนักธุรกิจคนดังคนหนึ่ง​ของเมืองระยอง

เด็ดดวงสันนิษฐานว่าศรชัย​และอำนวยคง​ไปตกลงกรณีพิพาทบาดหมางเรื่อง​นี้​กับเสี่ยฮวดเจ้าพ่อคนดัง ​และเสี่ยฮวดคงส่งคน..​ซึ่งก็อาจ​เป็นเพชร​และหาญให้ติดตามมาเก็บ​ทั้งคู่กลางทางก่อน​ที่​จะกลับถึงบ้านอีกครั้งหนึ่ง​

"มึงแน่ใจว่า​เป็นไอ้สองคนนั่นหรือวะ..เด็ดดวง?"

"กูว่าชัวร์ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย​ว่ะ​เพื่อน วันนั้น​​ถ้ากูไม่อยู่​ด้วยไอ้ศรชัยเสร็จมันตั้งแต่วันนั้น​แล้ว​"

"มึงจึง​ต้องรับเคราะห์แทนมันอย่างจั๋งหนับ ​ทั้งๆ​​ที่ล่องหนเนี่ยนะ..เวรจริงๆ​เชียวไอ้เด็ดดวง"

"นึกว่าชด​ใช้กรรม​ไปก็แล้ว​กัน สำหรับกูนั้น​ไม่​เป็นไร ​แต่ไอ้ศรชัย​กับไอ้อำนวยนี่สิทำให้กูเห็นที​จะ​ต้องออกโรงอีกครั้งหนึ่ง​แล้ว​ ไม่อย่างนั้น​ไอ้เสี่ยฮวดมันคงลอยนวลสบาย ​และอีกอย่าง​เพื่อ​เป็นการตัดไฟ​แต่ต้นลมไม่ให้มันเหิมเกริมทำร้ายคนอื่น​ได้อีกต่อ​ไป"

"​เอาไว้ให้​เป็นหน้า​ที่ของทางเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ​เขาจัดการตามกระบวนการของกฎหมายไม่ดีกว่าหรือค่ะ​คุณเด็ดดวง?"

"ผมมีวิธีการของผมคุณลิซ่า ​เพราะถึง​แม้​จะแจ้ง​ความแก่ตำรวจ​ไปเราก็ไม่มีพยานหลักฐาน​ที่​จะ​เอาผิด​กับพวกมัน​ได้หรอกครับ​..เชื่อผมเถอะ"

"ให้ลิซ่าดูบาดแผลของคุณก่อนดีกว่านะคะ​ ว่าหายดีขึ้น​บ้างหรือยัง?"

"เชิญในห้องทดลองวิทยาศาสตร์ดีกว่านะครับ​มิสแฟรี่ เรามีเตียง​และอุปกรณ์ทางการแพทย์​พร้อมทุกอย่าง" ศาสตราจารย์เอกวิทย์บอกแก่ลิซ่า แฟรี่

"ดีเหมือนกันค่ะ​ ดิฉัน​จะ​ได้ถือโอกาสชมห้องปฏิบัติการของท่านศาสตราจารย์ให้​เป็นบุญตา นับว่าโชคอำนวยแท้ๆ​ทีเดียว"

"คุณสนใจเรื่อง​เหล่านี้ด้วยหรือครับ​มิสแฟรี่?"

"​เป็นเรื่อง​​ที่ดิฉันใฝ่ฝัน​ที่​จะ​ได้ทดลองการแปรสภาพของเซลล์ชีวภาพอัน​เป็นทฤษฎีของท่านศาสตราจารย์ตั้งแต่ดิฉัน​เป็นนักศึกษาแล้ว​ล่ะค่ะ​!"

"จริงๆ​หรือนี่..​ส่วนมากนักวิทยาศาสตร์ทั่ว​ไป​เขามี​แต่เห็นผมสองคนเนี่ย​เป็นศาสตราจารย์บ๊องสติเฟื่องกัน​ทั้งนั้น​ ไม่ค่อยมีคนมาสนใจทฤษฎีของผมกันหรอก รู้ไหมว่า​เขาเรียกพวกผมว่าอย่างไร?"

"เรียกว่าอย่างไรหรือค่ะ​?"

"​เขาเรียกว่า ‘แฝดบ๊องกะแฝดบวม’ หรือไม่ก็เรียกรวมกันว่า ‘แฝดบวมๆ​บ็องๆ​’ ​เขามองเห็นผมสองคน​เป็นตัวตลกนะครับ​"

"​แต่ดิฉันกลับเห็นว่าท่าน​ทั้งสองคน​เป็น ‘แฝดมหัศจรรย์’ มากกว่า ดิฉันเคยสนใจมากถึงขนาดคิด​ที่​จะเดินทางมาพบ​กับท่าน​ที่ประเทศไทยนี่เลย​ทีเดียว ท่านศาสตราจารย์รู้ตัวหรือเปล่าว่ามีอาจารย์​ที่สอนดิฉันสองสามคนนับถือผลงานของท่านมาก"

"จริงหรือ?"

"พวก​เขาบอกดิฉันว่า ​ถ้ามีโอกาส​เมื่อไหร่ให้มาสมัคร​เป็นลูกศิษย์ท่านให้​ได้ ​เพราะทุกอย่าง​ที่ท่าน​ทั้งสองคิดค้นขึ้น​มานั้น​เกี่ยวข้อง​กับธรรมชาติแทบ​ทั้งสิ้น"

"​เพราะว่าผม​เป็นชาวพุทธ ผมเชื่อใน​พระพุทธองค์​ที่ทรงมองเห็นอย่างถ่องแท้ถึงปรากฏการณ์อัน​เป็นธรรมชาติ ​ทั้งสิ่งมีชีวิต​และไม่มีชีวิต นับตั้งแต่กำเนิดจนกระทั่งแตกดับ ทำให้ผมเชื่อว่าหลักของธรรมะ​คือวิทยาศาสตร์​ที่มีอยู่​ก่อนแล้ว​ในโลก​ทั้งจิตวิญญาณ​และธรรมชาติ ผมจึงไม่เชื่อในอภินิหาร​ที่ผู้คนพากันคลั่งไคล้นับถือ หาก​แต่ผมเชื่อว่ามันเกิดจากปรากฏการณ์ของธรรมชาติมากกว่า เหลืออยู่​​แต่เพียงว่าพวกเรา​จะ​สามารถพิสูจน์ให้ประจักษ์​ได้หรือไม่เท่านั้น​"

"ยิ่งฟังแล้ว​ยิ่งซาบซึ้ง ทำให้ดิฉันอยาก​จะมาขอสมัคร​เป็นลูกศิษย์ของท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง​จะ​ได้ไหมคะ​?"

"ถึงห้องทดลองแล้ว​ เชิญตามสบายมิสแฟรี่ เออนี่นายรอง มิสแฟรี่​เขา​จะมาสมัคร​เป็นลูกศิษย์ลูกหา แก​จะรับ​เขาไว้หรือเปล่าล่ะ?"

ลิซ่า แฟรี่ยกมือไหว้ศาสตราจารย์รองฤทธิ์ ขณะ​ที่แฝดมหัศจรรย์คนน้องรับไหว้​และมองหน้าเธออย่างงุนงง​เพราะเพิ่ง​จะ​ได้ยินเพียงท้ายประโยคเท่านั้น​เอง

"แล้ว​​แต่พี่เอก​จะตัดสินใจ สำหรับผมอย่างไรก็​ได้​ทั้งนั้น​"

"ฮ่า..ๆ​..ๆ​..เดี๋ยวเราค่อยคุยถึงเรื่อง​นี้กันทีหลังก็​ได้นายรอง..เชิญครับ​เตียงคนไข้อยู่​ทางนี้มิสแฟรี่ เชิญตามสบายคุณเด็ดดวง"

หลังจากตรวจบาดแผล​และใส่ยา​พร้อม​ทั้งปิดบาดแผลตามเดิม ลิซ่าแปลกใจมาก​ที่บาดแผลของชายหนุ่มหายจนเกือบ​เป็นปกติเลย​ทีเดียว ​ซึ่งเธอคิดว่าน่า​จะ​เป็น​เพราะผลงานอันมหัศจรรย์ของ​ทั้งสองศาสตราจารย์นี้​เป็นแน่แท้ ​ที่​สามารถทำให้เซลล์กล้ามเนื้อต้นขาสร้างเนื้อเยื่อออกมาจนเกือบคืนสู่สภาพเดิม​ได้อย่างไม่น่าเชื่อ

"แผลคุณหายเร็วอย่างไม่น่าเชื่อเลย​ค่ะ​คุณเด็ดดวง?"

"ท่านศาสตราจารย์บอกว่าผม​จะ​เป็นปกติภายในเจ็ดวัน ​และ​จะไม่มีรอยแผล​เป็นให้เห็นเลย​ ท่านบอกว่าท่านเคยต่อคน​ที่ถูกฟันเอวขาดให้ติดกลับดังเดิม​โดยไม่ทิ้งรอยบาดแผลให้เห็นเลย​​ได้ภายในสิบห้าวันเท่านั้น​"

"มหัศจรรย์จริงๆ​..ลิซ่าตกลงใจแล้ว​ล่ะค่ะ​..ว่า​จะมา​เป็นลูกศิษย์รับ​ใช้ศึกษาค้นคว้าวิทยาการ​กับท่าน​ที่นี่"

"จริงๆ​หรือครับ​?"

"แน่นอนค่ะ​!" ลิซ่า แฟรี่ตอบอย่างหนักแน่น​และมั่นใจ


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2806 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ข่าวร้ายเพื่อนรัก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ม่านแพร [C-14795 ], [118.174.119.213]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๑๓ น.

ตื่นเต้นมากเลย​​ค่ะ​​ ลุงปิง รออ่านต่อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14798 ], [58.10.216.21]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๐๕ น.

ขอบคุณ​​ที่ติดตามอ่านครับ​​คุณม่านแพร

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-14799 ], [213.103.149.22]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๒๔ น.

"ข่าวร้าย​​เพื่อนรัก" ค่ะ​​ ลุึงปิง...​​.

อีกสองสามวันข้างหน้าคง​​จะยุ่งหน่อย​​ อาจ​​จะมาเยี่ยมลุงปิงช้า​​ไปหน่อย​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14801 ], [58.10.216.21]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๘.๕๕ น.

ขอบคุณครับ​​คุณรจนา

"ข่าวร้าย​​เพื่อนรัก"

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น