นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #21
ปักษิณ
...ดาวเรืองนั่งคู่มา​กับกำจร ทางเบาะหลังของรถปิ๊กอัพไทรทัน ๔ ประตู​โดยมีหมอแหม่มแฟรี่นั่งคู่มา​กับทวีศักดิ์​ซึ่ง​เป็นคนขับทางตอนหน้า ทั้...

ตอน : เข้าพบศาสตราจารย์

คลิกดูภาพขยาย
ดาวเรืองนั่งคู่มา​กับกำจรทางเบาะหลังของรถปิ๊กอัพไทรทัน ๔ ประตู​โดยมีหมอแหม่มแฟรี่นั่งคู่มา​กับทวีศักดิ์​ซึ่ง​เป็นคนขับทางตอนหน้า

​ทั้งหมด​แต่งชุดสีดำเหมือนคนไว้ทุกข์ ดาวเรืองนั่งหน้าเศร้าน้ำตาไหลพรากมาตลอดทาง ​โดยมีกำจรผู้สามีคอยปลอบโยน​และซับน้ำตาให้อยู่​ตลอดเวลา

ลิซ่าแฟรี่นั้น​สวมแว่นตากันแดดสีดำ เธอสวมชุดดำเช่นกัน​โดยมีกระเป๋าอุปกรณ์ทางการแพทย์วางอยู่​ข้างๆ​ตัวเธอบนคอนโซลตรงกลาง​ระหว่างเบาะนั่งคู่หน้า

ทวีศักดิ์เจ้าของบ้านฉางพลาซ่านั่งหน้าเคร่งขรึมขับรถนิ่งเงียบมาตลอด​โดยแทบ​จะไม่มี​ใคร​ได้คุยกันเลย​

คน​ทั้งหมดเหมือนตกอยู่​ในวังวนของ​ความเศร้าโศก ต่างพากันคิดกัน​ไปคนละแบบ สีหน้าของ​แต่ละคนดูกังวลหม่นหมอง

รถไทรทันเลี้ยวเข้าประตู​ที่มีป้ายบอกสถาน​ที่ของศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์​และธรรมชาติประยุกต์แห่งบ้านขุนซ่อง ​โดยค่อยๆ​เคลื่อนเข้า​ไปจอดใต้ต้นกระบก​ที่อยู่​เยื้อง​กับบันไดหน้าทางขึ้น​สู่สำนักงาน

นางบุญมาก้าวเดินลงมาจากสำนักงานด้วยท่าทีร้อนรนมุ่งตรงมายังรถไทรทันคันนั้น​ ​เมื่อเห็นคน​ทั้งหมด​ที่​กำลังพากันก้าวลงมาจากรถนั้น​ทุกคนล้วน​แต่งชุดดำอัน​เป็นสัญลักษณ์ของคนไว้ทุกข์ สีหน้าของนางบุญมาเริ่มเปลี่ยน​เป็นกังวลปนสงสัยคิ้วขมวดเข้าหากันด้วย​ความอยากรู้

"มาหา​ใครไม่ทราบค่ะ​?"

"ดิฉัน​จะมาขอพบท่านศาสตราจารย์หน่อย​ค่ะ​" ลิซ่า แฟรี่​เป็นคนบอก​ความประสงค์

"ท่าน​กำลังอยู่​ในห้องทดลองค่ะ​ ​จะให้บอกว่า​ใครมาขอพบล่ะคะ​?" นางบุญมาทำสีหน้าฉงน​เพราะไม่เคยเห็นหน้าค่าตาคน​ทั้งหมดมาก่อนเลย​สักคนเดียว

"บอก​เขาว่ามีญาติของคุณเด็ดดวงมาขอพบท่านก็แล้ว​กันนะคะ​คุณป้า"

"​ถ้าอย่างนั้น​ขอเชิญขึ้น​​ไปรอบนห้องรับรองแขก เชิญทางนี้ค่ะ​ เดี๋ยวอิฉัน​จะ​ไปเรียนให้ท่านทราบ เอ..​แต่ว่า​จะขอพบท่านศาสตราจารย์คนไหนล่ะคะ​ คนพี่หรือคนน้องดีคะ​?"

"คนไหนก็​ได้ ​แต่​ถ้าพบ​พร้อมกันสองคน​ได้ก็ยิ่งดีค่ะ​"

"ขอเชิญทุกท่านนั่งรออยู่​​ที่นี่ก่อน อาจ​จะนานสักหน่อย​​เพราะท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง​กำลังทดลองวิทยาศาสตร์กันอยู่​ เดี๋ยวอิฉัน​จะจัดน้ำจัดท่ามาให้ค่ะ​ อิฉัน​ต้องขอตัวก่อน เชิญตามสบายนะคะ​?"

​เมื่อนางบุญมาคล้อยหลัง​ไปแล้ว​ ลิซ่าแฟรี่ก็หันมาถามทวีศักดิ์​เพื่อนรักอีกคนหนึ่ง​ของเด็ดดวง

"คุณเคยมา​ที่นี่ก่อนบ้างหรือเปล่า..คุณทวีศักดิ์?"

"นี่​เป็นครั้งแรกครับ​คุณหมอแฟรี่..เอ๊ยคุณลิซ่า!"

"แล้ว​คุณกำจร​กับคุณดาวเรืองล่ะคะ​ เคยมา​ที่นี่กันก่อนบ้างหรือเปล่า?"

"ไม่เคยครับ​"

"ไม่เคยเหมือนกันค่ะ​ ครั้งนี้นับ​เป็นครั้งแรกของดาวเรืองค่ะ​คุณหมอ"

"แล้ว​คุณเด็ดดวง​เขามาถึง​ที่นี่​ได้อย่างไรกันนี่?"

"ผมว่าน่า​จะ​เป็นตอน​ที่​เขา​กำลังหนีเงื้อมมือกฎหมายอย่างกระเซอะกระเซิง แล้ว​ก็เลย​หลงทางมา​โดยบังเอิญมากกว่ากระมังครับ​"

"ก็อาจ​จะ​เป็น​ได้ แสดงว่าท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองนับว่า​เป็นคน​ที่มีน้ำใจน่านับถือมากทีเดียว​ที่ช่วย​เขาให้หลบหนีออก​ไป​ได้อีกครั้ง ​ความจริงดิฉันไม่น่า​ที่​จะแนะนำให้​เขากลับคืนมา​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งนี้อีกเลย​ มันถึง​ได้ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่าง​ต้องเลวร้ายลง​ไปแบบนี้"

"ไม่ใช่​ความผิดของคุณลิซ่าหรอกครับ​ มัน​เป็นเรื่อง​ของพรหมลิขิตมากกว่า​ที่ทำให้เรื่อง​ราว​ทั้งหมดมันกลับตาลปัตร​ไปเช่นนี้"

"​แต่นับว่าดิฉันก็มี​ส่วนช่วยให้เหตุการณ์มันเหมาะเจาะลงตัว​กับฝ่ายตรงข้ามมากขึ้น​นะคะ​"

"อย่าคิดมาก​ไปเลย​คุณลิซ่า นึกว่าพวก​เขาถึงฆาตมากกว่า​จะ​ได้สบายใจ ผมเสียอีก​เป็น​เพื่อนรักเกลอแก้วกันมาตั้งนาน ​ที่ควร​จะหาทางแก้แค้น​เอาคืนแทนพวก​เขาให้จง​ได้"

"ดิฉันว่า​เอาไว้ให้​เป็นธุระหน้า​ที่ของเจ้าพนักงานผู้รักษากฎหมายไม่ดีกว่าหรือ?"

"ตำรวจนะหรือ..พวกนี้แหละ​​ที่ทำให้ไอ้เด็ดดวงมัน​ต้องระเห็จหนีหัวซุกหัวซุนมาจนถึง​ที่นี่ยังไงล่ะครับ​ ลืม​ไปแล้ว​หรือ วิธีการ​โดยละม่อม​ที่พูดถึงกันบ่อยๆ​นั้น​ มัน​เป็น​แต่เพียงข้อ​ความในหน้ากระดาษเท่านั้น​แหละ​ครับ​ ปล่อยให้พวกเจ้าพ่อหรือผู้มีอิทธิพลลอยนวลอยู่​​ได้อย่างสง่าผ่าเผยทุกวันนี้ ก็​เพราะมีคนจำพวกนี้คอยหนุนหลัง​เป็นแบ็คอยู่​​ทั้งนั้น​..คุณว่าจริงไหมล่ะครับ​?"

"คุณทวีศักดิ์พูดราว​กับว่าเมืองไทยนี้เต็ม​ไปด้วยพวกมาเฟียอย่างนั้น​แหละ​ค่ะ​?"

"มันดูเหมือนว่า​จะ​เป็นอย่าง​ที่ว่านั้น​จริงๆ​ด้วยซีครับ​ มันเริ่มจากมาเฟียระดับล่างๆ​ขึ้น​มาเลย​ คุณลองคิดดู ตั้งแต่วินมอเตอร์ไซค์รับจ้าง วงการคุมบ่อนการพนัน วงการหวยใต้ดิน วงการค้าผู้หญิง​ทั้งในประเทศ​และข้ามชาติ วงการประมูลงานราชการ ธุรกิจการเงิน​ที่ผิดกฎหมาย วงการ​พระเครื่องรางของขลัง วงการเมืองท้องถิ่นจนกระทั่งถึงวงการเมืองระดับประเทศ ​ที่เจ้าตัวนักการเมืองออกมาพูดเองเลย​เชียวแหละ​ว่า ​ใครเลือกตั้ง​โดยไม่​ใช้เงินนั้น​อย่าอม​พระมาพูดเสียให้ยากเลย​ครับ​ เนี่ย..พวกมันกำเริบเสิบสานกันถึงเพียงนี้ แล้ว​​จะให้ขืนไว้วางใจอยู่​​ได้อย่างไร?"

"คุณทวีศักดิ์พูดเหมือนพันธมิตรเลย​นะคะ​เนี่ย?"

"ผมพูด​ไปตาม​ความจริง​ที่มองเห็นตำตาอยู่​ทุก​เมื่อเชื่อวันนะครับ​ อย่าคิดมาก​ไปเลย​ว่าผม​จะ​เป็นพวกโน้นพวกนี้ ผม​เป็นคนไทย​ที่อยาก​จะเห็นบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองมีศีลธรรมจรรยาบรรณในหัวจิตหัวใจเหมือนบ้านอื่นเมืองอื่น​เขาบ้าง ไม่ใช่​เมื่อ​เป็นนักการเมืองแล้ว​กลับมองประชาชนแบ่งประชาชนออก​เป็นฝัก​เป็นฝ่าย ถือหางกันเข้า​ไปไม่ดูตาม้าตาเรือ ​ทั้งหมดก็​เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง​และพรรคของพวกตัวเอง​ทั้งสิ้น"

"ดาวเรืองว่าพี่ทวีศักดิ์ดื่มน้ำเย็นให้หายเครียดก่อนดีกว่านะคะ​ ป้าแกยกน้ำเย็นมาให้แล้ว​ล่ะค่ะ​" ดาวเรืองพูด​พร้อม​กับยกแก้วน้ำเย็นยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้า

"ขอบใจจ๊ะ​ดาวเรือง อย่าว่าพี่​เป็นคนพูดมากพูดพล่ามเลย​นะ ​แม้กระทั่งธุรกิจตลาดพล่าซ่า​ที่พี่ทำอยู่​ทุกวันนี้ พวกมันก็พยายามคอยหาโอกาส​ที่​จะเข้า​ไปเมียงมองรีดไถอยู่​ทุกวัน"

"มิน่าล่ะ พี่ทวีศักดิ์ถึง​ได้​เป็นเดือด​เป็นแค้นนัก"

"บุคคลจำพวกนี้มันมีอยู่​ทั่ว​ไปทุกหัวระแหงนั่นแหละ​"

"แล้ว​ทีพวกแขกขายผ้า​ที่มาออกดอกเบี้ยรีดนาทาเร้นคนยากคนจน ทำไมถึง​ได้ทำธุรกิจผิดกฎหมายอยู่​​ได้ล่ะค่ะ​?"

"ก็​เพราะมันมีมาเฟียในเครื่องแบบคอยสูบเลือดพวกมันอยู่​อีกต่อหนึ่ง​นะซี ​ถ้าทางการบ้านเมือง​เอาจริง​เอาจังนะหรือ คนพวกนี้ไม่​ได้เข้าประเทศมาลอยนวล​เป็นปลิงเกาะหลังคนยากคนจนอยู่​อย่างนี้หรอก​จะบอกให้"

"คง​จะจริงอย่าง​ที่พี่ทวีศักดิ์ว่านั่นแหละ​นะ มันมีแฝงอยู่​ทั่ว​ไปทุกหนทุกแห่ง ​โดยเฉพาะใน​ที่เจริญ มีสิ่งผิดกฎหมายอื่นๆ​ มีการทำมาหากินแอบแฝงแปลกๆ​​ที่ไม่ค่อย​จะชอบมาพากลต่างๆ​"

"ตัวอย่าง​ที่บ้านฉางพลาซ่า พอเดินออกจากหน้าบ้านมาก็เจอมาเฟียวินมอเตอร์ไซค์ มาเฟียวินรถสองแถว​และวินรถตู้แล้ว​ มันกลาย​เป็นระบบส่งส่วยกัน​ไปหมดแล้ว​บ้านเรา"

"พูดถึงเรื่อง​เหล่านี้แล้ว​ทำให้ดาวเรืองสงสารพี่เด็ดดวงจังเลย​"

"ใช่แล้ว​น้องรักของพี่ ​แม้กระทั่งไอ้เด็ดดวงพี่ชายของเธอนะดาวเรือง ​ที่มันหนีเตลิดเปิดเปิงจากพัทยามาจนถึง​ที่บ้านขุนซ่องนี่ก็​เพราะมาเฟียพวกนี้นี่แหละ​ แถมยัง​เป็นมาเฟียข้ามชาติ​ที่มีพวกมาเฟียในเครื่องแบบ​และมาเฟีย​ที่มีอิทธิพลทางการเมืองในบ้านเราคอยหนุนหลังอยู่​ด้วย"

"แล้ว​เรา​จะทำอย่างไรกันดีล่ะค่ะ​จึง​จะแก้ไขเรื่อง​ราวเหล่านี้​ได้?"

"คนระดับอย่างเราๆ​​จะ​ไปมีน้ำยาอะไร​ เรา​จะ​เอาอะไร​​ไปสู้​กับ​เขากันล่ะ อำนาจก็ไม่มี อาวุธยุทโธปกรณ์ก็ไม่มี แรงสนับสนุนจากภาค​ส่วนต่างๆ​จาก​ทั้งภาคราชการ​และภาคเอกชนก็ไม่มี​ทั้งนั้น​ มี​แต่ตัว​กับหัวใจ แล้ว​เรา​จะ​ไปต่อกร​กับ​เขา​ได้อย่างไร"

เสียงของนางบุญมาเดินขึ้น​บันไดสำนักงานมา​โดยมีนายเบี้ยวเดินตามขึ้น​มาติดๆ​

"ท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองบอกให้รออีกสักครู่ การทดลองวิทยาศาสตร์ของท่านใกล้​จะสำเร็จแล้ว​ ​เพื่อให้ต่อ​เนื่องไม่ขาดตอนท่านจึงจำ​เป็น​ที่​จะปฏิบัติการให้สำเร็จลุล่วง​ไปอย่างเรียบร้อย​​และ​เป็น​ได้ด้วยดี"

"ไม่​เป็นไรหรอกครับ​แค่นี้ก็ดีถม​ไปแล้ว​ล่ะครับ​ ถือว่าท่าน​ได้ให้เกียรติพวกเรามากพออยู่​แล้ว​ พวกเรายินดี​ที่​จะรอครับ​ อย่าห่วง​ไปเลย​"

"ท่านยังสั่งบอกมาอีกว่าให้อยู่​รับประทานอาหารกลางวันกันเสีย​ที่นี่เลย​ทุกๆ​คน ​เพราะท่านเกรงว่ากว่า​จะถึงตอน​ที่ท่านเสร็จจากการทดลองออกมานั้น​พวกคุณคง​จะหิวกันแย่​และท้องไส้คงปั่นป่วนอย่างแน่นอน"

"ท่านศาสตราจารย์แฝดคู่นี้ดูช่าง​เป็นคนรอบคอบ โอบอ้อมอารี​และมีน้ำใจ นับว่าไม่เสียหลาย​ที่ทางการ​ได้ไว้วางใจให้ควบคุมดูแลศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องแห่งนี้" ลิซ่า แฟรี่คิดออกมาดังๆ​ให้​ได้ยินกันจนทั่ว​ไป

"เดี๋ยวอิฉันขอตัวก่อน ​เพราะ​จะ​ได้รีบ​ไปตระเตรียมอาหารไว้ให้พวกคุณกันนะคะ​"

"ให้ดาวเรือง​ไปช่วยอีกแรงหนึ่ง​นะคะ​คุณป้า ​จะ​ได้ช่วย​เป็นลูกมือให้?"

"โฮ้ย! ไม่​ต้องหรอกแม่หนู ป้าทำคนเดียวเสียจนชิน​เป็นเรื่อง​ธรรมดา​ไปแล้ว​ เพียงพวกคุณๆ​มาเพิ่มกันอีกแค่สี่คนเท่านั้น​ ป้าทำแป๊บเดียวเองแหละ​ค่ะ​"

"พวกคุณมาจากไหนกันครับ​?" นายเบี้ยวเอ่ยถามหลังจาก​ที่นางบุญมาผู้ภรรยา​ได้ผละเข้า​ไปในครัวแล้ว​

"มาจากหนองมน บางแสนค่ะ​" ลิซ่า แฟรี่​เป็นคนตอบ

"​เมื่อวานนี้ก็มีคนจากบางแสนมาพบ​กับท่านศาสตราจารย์เหมือนกัน"

"​เขา​เป็น​ใครกันหรือลุง?"

"เห็นว่า​เขาชื่อ..เอ..ชื่ออะไร​ก็จำไม่​ได้เสียแล้ว​ เฮ้อ..ดูซิมันอยู่​​ที่ริมฝีปากเนี่ยดันลืมเสียแล้ว​"

"ไม่​เป็นไรหรอกลุงว่า​แต่​เขาขับรถอะไร​มาล่ะค่ะ​?"

"รถคันเล็กๆ​สีเหลืองๆ​นะครับ​!"

"คุณอัมพิกา!?"

"ใช่แล้ว​ชื่อนั้น​แหละ​คุณอัมพิกา"

"เธอมา​กับ​ใครกันหรือลุง?"

"มา​กับแม่อุทุมพรเจ้าของร้านเครื่องก่อสร้างในตลาดแก่งหางแมว นะครับ​​เขามาคุย​กับท่านศาสตราจารย์​ทั้งคู่ตั้งนานแน่ะครับ​"

"​ใครคุย​กับ​ใครตั้งนานหรือตาเบี้ยว?"

เสียงศาสตราจารย์เอกวิทย์ดังขึ้น​ทางเบื้องหลังทำ​เอานายเบี้ยวตกใจจนหน้าถอดสี!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2805 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน เข้าพบศาสตราจารย์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14786 ], [83.181.97.218]
เมื่อวันที่ : ๑๐ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๒.๔๔ น.

น่า​​จะชื่อว่า "เข้าพบศาสตราจารย์" ค่ะ​​

สนุกจังเลย​​ ลุงปิงนี่คารมการบ้านการเมืองคมคายไม่ใช่เล่น

ด้วย​​ความระลึกถึงอันอบอุ่นค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14793 ], [58.10.216.216]
เมื่อวันที่ : ๑๐ ต.ค. ๒๕๕๑, ๒๑.๑๙ น.

"เข้าพบศาสตราจารย์"

ขอบคุณครับ​​คุณรจนา
คนเขียนก็พลอยสนุก​​ไปด้วย

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น