นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #18
ปักษิณ
...ภายหลังจาก​ที่​ได้ตรวจค้น อย่างชนิดแทบ​จะไม่มี​ที่ใดหลงเหลือให้รอดพ้นจากสายตาของตำรวจ​ทั้งสาม​ไป​ได้เลย​ สารวัตรสัญชัยก็ให้รู้สึกผิดหวัง แล...

ตอน : วีไอพีใต้ดิน

คลิกดูภาพขยาย
ภายหลังจาก​ที่​ได้ตรวจค้นอย่างชนิดแทบ​จะไม่มี​ที่ใดหลงเหลือให้รอดพ้นจากสายตาของตำรวจ​ทั้งสาม​ไป​ได้เลย​ สารวัตรสัญชัยก็ให้รู้สึกผิดหวัง ​และดูเสมือนประหนึ่ง​ว่า​จะพาลหมดหวัง​เอาเสียด้วยเลย​ทีเดียว

"ไม่มี​แม้​แต่เงาของมันเลย​สักนิดเดียวเลย​ครับ​ ไอ้วายร้ายเด็ดดวงนี่มันไวอย่าง​กับปรอท ราว​กับว่ามันล่องหนหายตัว​ได้อย่างนั้น​แหละ​ครับ​สารวัตร"

"เรา​จะซุ่มดูอยู่​​ที่นี่อีกสักสองสามวัน เผื่อ​จะ​ได้เบาะแสเพิ่มขึ้น​บ้างก็​ได้ ผมคิดว่าอย่างไรเสียมันคง​จะ​ต้องกลับมา​ที่นี่อีกครั้งหนึ่ง​อย่างแน่นอน"

"ผมสงสัยว่าไอ้ตาแก่คนงานของศูนย์​ที่ชื่อตาเบี้ยวนั้น​น่า​จะรู้อะไร​ดีๆ​บ้างหรอกน่า ท่านสารวัตรคิดอย่างเดียวกัน​กับผมหรือเปล่าครับ​?"

"จ่าทองเปลวคิดว่าแก​จะปริปากพูดออกมาหรือ?"

"ก็ไม่แน่คนเรา​ถ้าเผื่อเกิดถูกคอกันหรือเหล้าเข้าปากเข้าสักกรึ๊บสองกรึ๊บอาจ​จะเผลอพูดออกมาบ้างก็​ได้..ไม่แน่นะครับ​สารวัตร!"

"จ่าทองเปลว​จะทดลองดูก็​ได้ผมอนุญาตเต็ม​ที่​แต่อย่าให้เมาจนเสียงานก็แล้ว​กันนะจ่า"

"ให้ผม​ไปช่วยด้วยอีกคนดีกว่า เรื่อง​นี้ผมถนัดนักล่ะครับ​ ขอให้ผมร่วมด้วยนะครับ​ท่านสารวัตร?"

"อยากดื่มจนมือสั่นเลย​หรือนั่น ​เอาซี​เพื่อนมาเรา​ไปด้วยกัน ​จะ​ได้คอยเตือนกันไว้มิให้เมาจนเสียการเสียงาน"

"จ่าสองคนเนี่ย..เข้ากัน​ได้​เป็นปี่​เป็นขลุ่ยเชียว"

"สารวัตร​จะ​ไป​กับพวกเราด้วยไหมครับ​?"

"ผมคง​ต้องขอตัว เชิญคุณสองคนตามสบาย คืนนี้ผมมีนัดสำคัญ​กับสารวัตรพิทักษ์ ​เป็นคำสั่งพิเศษจากเบื้องบน"

"มีเรื่อง​ด่วน​ที่​จะให้พวกผมช่วยหรือ​ไปด้วยไหมครับ​สารวัตร?"

"ไม่​ต้องหรอกจ่า ผม​กับสาวัตรพิทักษ์​จะ​ไปช่วย​เขาสกัดจับคนสำคัญ​ที่สายสืบ​ได้รายงานมาว่า​กำลัง​จะเดินทางหลบหนี​ไปเกาะกง​ที่ด่านนายายอามเท่านั้น​เอง"

"คนสำคัญ..ใช่นักการเมือง​ที่​กำลัง​ต้องคดีคอรัปชั่นคึกโครมอยู่​ตอนนี้ใช่ไหมครับ​สารวัตร?"

"​ความลับ..พวกจ่าอย่าเพิ่งรู้เลย​ เดี๋ยวกลับมาแล้ว​ผม​จะเล่าให้ฟัง!"

"สารวัตร​จะออกเดินทาง​เมื่อไหร่ครับ​?"

"กลับ​ไปนี่ผมก็​จะเลย​​ไปพบสารวัตรพิทักษ์​และออกเดินทางกันทันทีเลย​"

"​ถ้าอย่างนั้น​เรารีบ​ไปส่งสารวัตร​ที่แก่งหางแมวก่อน ​เอาไว้ค่ำๆ​ถึงค่อยย้อนกลับมาใหม่ ขอเวลาให้ผม​ไปนัดแนะ​กับตาเบี้ยวก่อนนะครับ​?"


*********


"ห้องใต้ดินนี้จัดไว้สำหรับต้อนรับแขกวี.ไอ.พี.ในกรณีพิเศษเท่านั้น​นะคุณเด็ดดวง นับว่าคุณโชคดี​ที่​ได้มาอยู่​ในห้องนี้"

"บุคคลระดับไหนกันครับ​ท่านศาสตราจารย์ ถึง​จะเรียกว่าแขกวี.ไอ.พี.?"

"แขกวี.ไอ.พี.ก็​คือบุคคลสำคัญ​ที่ทางการท่านส่งมา​ที่นี่นะซีครับ​คุณเด็ดดวง ​ซึ่ง​เขาอาจ​จะ​เป็น​ใครหรือบุคคลระดับไหนก็​ได้​ทั้งนั้น​"

"อย่างนี้ผมก็​เป็นบุคคลพิเศษคนหนึ่ง​เหมือนกันนะซีครับ​ท่านศาสตราจารย์?"

"ถูกแล้ว​คุณเด็ดดวง ​เพราะคุณ​คือแขกวี.ไอ.พี.ของผมเอง!"

"ขอบคุณครับ​ท่านศาสตราจารย์! ห้องนี้สะดวก​สบายน่าอยู่​เชียวนะครับ​?"

"ห้องนี้มีเครื่องอำนวย​ความสะดวก​​พร้อมสรรพ ระบบไฟฟ้าของเรา​ที่นี่​ใช้พลังงานแสงอาทิตย์​ทั้งหมด ฉะนั้น​จึงไม่​ต้องกลัวว่า​จะมีปัญหาเรื่อง​ไฟฟ้าขัดข้อง​และปัญหาเรื่อง​มลภาวะ​แต่อย่างใด"

"สมแล้ว​ครับ​​กับการ​ที่ท่าน​ได้มาสร้างศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์อยู่​ท่ามกลางป่า​เขาลำเนาไพรอย่างนี้ ทุกอย่าง​ที่นี่ล้วนพึ่งพาอาศัยวัตถุดิบ​และพลังงานจากธรรมชาติ​ทั้งหมด"

"นั่นแหละ​ผมถึง​ได้ตั้งชื่อว่าศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์​และธรรมชาติประยุกต์แห่งบ้านขุนซ่องยังไงล่ะครับ​คุณเด็ดดวง"

"ไม่มี​ใครรู้หรือครับว่า​มีห้องใต้ดินอยู่​​ที่นี่?"

"มี..​แต่มีพียงไม่กี่คนหรอกครับ​ ​และ​แต่ละคนก็ล้วน​เป็นบุคคล​ที่ทางการ​ได้คัดเลือกแล้ว​ว่าไว้วางใจ​ได้แทบ​ทั้งสิ้น"

"ท่านศาสตราจารย์​จะอนุญาตให้ผมอยู่​​ที่นี่​ได้กี่วันกันล่ะครับ​เนี่ย?"

"นานเท่า​ที่คุณ​ต้องการ ​แต่มีข้อ​แม้อยู่​อย่างหนึ่ง​​ที่ผมอยาก​จะบอกคุณเด็ดดวง​เอาไว้ให้ทราบ"

"บอกผมเกี่ยว​กับเรื่อง​อะไร​หรือครับ​?"

"ว่าคุณ​จะ​ต้องช่วยเหลือผมบางสิ่งบางอย่าง​เพื่อ​เป็นการทดแทน​กับการ​ที่คุณ​ได้รับเกียรติให้อยู่​​ที่นี่​โดยปลอดภัย"

"อยู่​อย่างปลอดภัย​โดยไม่​ต้องกลัวว่า​จะมี​ใครมาติดตามจับตัวเข้าคุกอย่างนั้น​ใช่ไหมครับ​?"

"ก็ทำนองนั้น​แหละ​ ตราบใด​ที่คุณยังทำตัวให้​เป็น​ที่น่าไว้วางใจ คุณ​จะรับปากผม​ได้ไหมล่ะ?"

"​ได้อย่างแน่นอนเลย​ครับ​ท่านศาสตราจารย์ ผม​จะปฏิบัติตัวให้ดี​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้​เพื่อ​เป็นการทดแทน​ที่​ได้รับ​ความกรุณา"

"ดี..​ถ้าอย่างนั้น​​เอาไว้ให้คุณหายดีแล้ว​ผม​จะมอบหมายงาน​ที่ว่าให้ทำก็แล้ว​กัน"

"ด้วย​ความยินดีอย่างยิ่งเลย​ครับ​ ​แต่..เอ้อ..ท่านศาสตราจารย์​จะให้ผมขังตัวอยู่​​แต่ในห้องใต้ดินนี้ตลอดเวลาอย่างนั้น​หรือครับ​?"

"เฉพาะเวลากลางวันเท่านั้น​​ที่ผมอยาก​จะขอร้องให้คุณอยู่​​แต่ในห้องใต้ดินนี้ ​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​ก็​เพื่อ​ความปลอดภัยของตัวคุณเอง"

"นี่แสดงว่าเวลากลางคืนผมก็​เป็นอิสระ​จะ​ไปไหนมาไหน​ได้ตามใจนะซีครับ​นี่?"

"ก็เฉพาะยามวิกาลเท่านั้น​ ​แต่คุณ​ต้องกลับเข้ามาอยู่​ในห้องนี้ก่อน​ที่ดวงอาทิตย์​จะขึ้น​ เข้าใจหรือยังล่ะครับ​?"

"เข้าใจแล้ว​ครับ​ท่านศาสตราจารย์"

เสียงกริ่งสัญญาณดังขึ้น​ตรงหน้าประตู ท่านศาสตราจารย์เอกวิทย์เหลือบตาขึ้น​​ไปมองบนจอมอนิเตอร์ของกล้องวงจรปิด​พร้อม​กับยิ้มพรายจนหนวดกระดิก

"มีคนมาขอพบ​ที่หน้าออฟฟิศครับ​พี่เอก" ภาพใบหน้าของท่านศาสตราจารย์รองฤทธิ์ปรากฏบนจอโทรทัศน์

"​ใครกันหรือนายรอง?"

"คุณอัมพิกา​กับป้าของเธอครับ​"

"บอกเธอว่า..เดี๋ยวสักครู่ผม​จะตามขึ้น​​ไป"

"ครับ​"

ใบหน้าของแฝดผู้น้องหาย​ไปจากหน้าจอมอนิเตอร์ มองเห็นเพียงช่วงขา​ที่​กำลังก้าวเดินขึ้น​บันได​ไปชั้นบน

"อัมพิกานี่เธอ​เป็น​ใครหรือครับ​ท่านศาสตราจารย์?"

"อ้าว..นี่คุณจำเธอไม่​ได้แล้ว​หรือว่าคุณ​ได้เคยช่วยชีวิตเธอไว้จากอุบัติเหตุรถคว่ำอย่างไรเล่าครับ​?"

"อุบัติเหตุรถคว่ำหรือ?"

"ถูก​ต้อง..แล้ว​คุณยังพาเธอ​ไปส่งสถานีอนามัย​ที่หนองมนด้วย!"

"อ๋อ..จำ​ได้แล้ว​ครับ​ คุณคนสวย​ที่ขับรถยาริสสีเหลืองมะนาวนั่นเอง ​แต่เอ๊ะ..ทำไมท่านศาสตราจารย์ถึง​ได้รู้รายละเอียดดีนักล่ะครับ​นี่?"

"เธอเคยมาตามหาคุณ​ที่นี่​เมื่อสามวัน​ที่ผ่านมานี้แล้ว​ครั้งหนึ่ง​"

"สามวัน​ที่ผ่านมาหรือครับ​ท่านศาสตราจารย์ แล้ว​นี่เธอรู้​ได้อย่างไรล่ะครับว่า​ควรมาตามหาผม​ที่นี่?"

"สมุดบันทึกของคุณเล่มนี้อย่างไรล่ะ คุณลืม​ไปแล้ว​หรือ?"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์ล้วง​เอาสมุดบันทึกสีน้ำเงินเล่มเล็กกะทัดรัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมของชุดปฏิบัติการวิทยาศาสตร์ยื่นให้​กับเด็ดดวง ชายหนุ่มรับไว้ด้วยสีหน้างงงัน

"ใช่สมุดบันทึกของผม​ที่หาย​ไปจริงๆ​ด้วย มันหาย​ไปตั้งแต่​เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมพยายามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ นึกว่าคง​จะทำตก​ที่ไหนสักแห่งใน​ระหว่างการเดินทาง โอ้..เวรกรรมแท้ๆ​ นี่เธอคงรู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยว​กับตัวผมจนเกือบหมดไส้หมดพุงแล้ว​สิครับ​เนี่ย?"

"มันหล่นอยู่​ในรถของเธอในวัน​ที่คุณช่วยเหลือเธออย่างไรล่ะคุณเด็ดดวง ฉะนั้น​​เมื่อเธอเปิดออกอ่าน จึง​ได้รู้รายละเอียดว่าครั้งสุดท้ายคุณพบ​กับ​ใคร​ที่ไหนตาม​ที่คุณเขียนเล่าไว้ในสมุดบันทึกของคุณนั่นเอง"

"เลย​ทำให้ท่านศาสตราจารย์​ต้องมาพลอยวุ่นวาย​ไป​กับเรื่อง​​ส่วนตัวของผมด้วย ผม​ต้องกราบขอโทษด้วยนะครับ​"

"​เป็นการดีสำหรับตัวคุณเองต่างหากคุณเด็ดดวง เท่า​กับว่านี่​คือประกาศนียบัติ​ที่รับรอง​ความประพฤติอันดีงามของคุณเชียวล่ะ..คุณรู้หรือเปล่า?"

"จริงหรือครับ​?"

"นั่น​คือเหตุผลหนึ่ง​​ที่ผม​ได้ตกลงใจ​ที่​จะช่วยเหลือคุณ ​โดยการให้คุณ​ได้ช่วยผม​และศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์แห่งนี้ใน​การปฏิบัติการพิเศษ​ที่จำ​เป็น ​เพื่อ​เป็นการตอบแทน"

"ผมเข้าใจแล้ว​ครับ​"

"เข้าใจก็ดีแล้ว​ ​ถ้าอย่างนั้น​ประเดี๋ยวเราขึ้น​​ไปพบเธอด้วยกัน"

"พบ​กับเธอในสภาพล่องหนอย่างนี้ล่ะหรือ!?"

"ก็ใช่นะซี..​เพราะเธอ​ได้รู้เรื่อง​ราว​ทั้งหมดจากสมุดบันทึกของคุณแล้ว​นี่!"

"กรรมของเอ็งแท้ๆ​..นายเด็ดดวงเอ๋ย!" เสียงชายหนุ่มรำพึง​กับตัวเองเบาๆ​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2800 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน วีไอพีใต้ดิน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-14766 ], [83.180.107.48]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๐๒.๒๘ น.

"วีไอพีใต้ดิน" ดีไหมคะ​​?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14768 ], [58.10.216.161]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๑.๓๐ น.

"วีไอพีใต้ดิน"

ดีเหมือนกันครับ​​!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น