นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #13
ปักษิณ
...ปัง..ปัง! กระสุน ๑๑ มม.สองนัด พุ่งโด่งขึ้น​ฟ้า​เมื่อปรากฏว่าร่างของหาญมือพิฆาตเจ้าของปืนล้มลงคล้าย​กับถูกถีบอย่างแรงจาก​ใครคนหนึ่ง​ ท...

ตอน : คนเจ็บล่องหน

คลิกดูภาพขยาย
ปัง..ปัง!

กระสุน ๑๑ มม.สองนัด
พุ่งโด่งขึ้น​ฟ้า​เมื่อปรากฏว่าร่างของหาญมือพิฆาตเจ้าของปืนล้มลงคล้าย​กับถูกถีบอย่างแรงจาก​ใครคนหนึ่ง​ ​ทว่ามือของ​เขายังคงกำด้ามปืนแน่นไม่ยอมปล่อย

​เมื่อหาญตั้งลำ​ได้อีกครั้งหนึ่ง​​เขาก็วาดปืนตามร่างของศรชัย​ที่​กำลังกลิ้งหลุนๆ​หนีอ้อม​ไปทางท้ายรถเซฟิโร่คันงาม

​แต่ก่อน​ที่หาญทัน​จะกระดิกไกปืนอีกครั้ง มือ​ที่ถือปืนของ​เขาก็ถูกเตะเต็มแรงจนปืน​ที่ถืออยู่​ในมือหลุดกระเด็น​โดยไม่ทัน​ได้ระวังตัว

รถปิ๊กอัพวีโก้สองตอนเร่งเครื่องกระหึ่มแล่นปราดพุ่งออกจาก​ที่จอด​เมื่อเห็นว่าหาญทำปืนกระเด็นหลุดจากมือ รถแล่นเคลื่อนผ่านตรงมาทางร่างของศรชัย​ที่ล้มกลิ้งอยู่​ท้ายรถเซฟิโร่ หน้าต่างกระจกรถวีโก้ด้านคนขับลดเปิดลง ในขณะเดียว​กับ​ที่เพชร​ซึ่ง​เป็นคนขับ​ได้ยื่นมือ​ที่ถือปืนเล็ง​ไปยังร่างของศรชัย​พร้อม​กับเหนี่ยวไก

​เป็นเวลาเดียวกัน​กับ​ที่เด็ดดวงกระโดดหลบออกมาทางท้ายรถเช่นเดียวกัน ทำให้ร่างของเด็ดดวงยืนบังร่างของศรชัยในระยะวิถีกระสุน​พอดี

ปัง!

กระสุนปืน ๑๑ มม.นัดนั้น​แล่นทะลุโคนขาขวา​ที่โปร่งใสของเด็ดดวงพุ่งลงดินเฉียดร่างของศรชัย​ไปแค่เส้นยาแดง ทำให้เด็ดดวงทรุดฮวบลงบนร่างของ​เพื่อนรักอย่างช่วยไม่​ได้ เลือดไหลออกมาจนชุ่ม

หาญกระโดดขึ้น​ท้ายรถกระบะอย่างรวดเร็วในขณะ​ที่รถวีโก้แล่นปราดออก​ไปทางปากซอย​โดยเลี้ยวขวาเข้าถนนสุขุมวิทมุ่งหน้า​ไปทางตัวเมืองระยอง

ศรชัยค่อยๆ​ผลักร่าง​ที่มองไม่เห็นนั้น​ให้พ้นจากตัวแล้ว​จึงลุกขึ้น​ยืนด้วยสีหน้างงๆ​

"ไอ้ศรชัย..กูเองเด็ดดวง!"

ศรชัย​ได้ยินเพียงเสียงลอยมาตามสายลม ​เขาจำ​ได้แม่นว่า​เป็นเสียง​เพื่อนรักไม่ผิดตัวแน่ ​แต่ทำไมจึงมองไม่เห็น​แม้เงา

"มึง​เป็นผีมาหลอกกูหรือวะไอ้เด็ดดวง?"

"กูไม่ใช่ผี กูยืนอยู่​ใกล้ๆ​มึงนี่เองแหละ​"

สัมผัสมือ​ที่ถูกบ่าของศรชัยทำให้​เขาตกตะลึงพรึงเพริดใจหายวูบ ​เพราะนึกว่าเด็ดดวง​เพื่อนรักอาจตายกลาย​เป็นศพ​ไปแล้ว​ยังเฮี้ยนตามมาหา​เพื่อนจนถึงบ้านด้วย​ความ​เป็นห่วง

"กูรู้ว่าวิญญาณมึง​เป็นห่วงกูไอ้เด็ดดวง มึงจึง​ได้มาช่วยชีวิตกูไว้ให้รอดตาย กูขอบใจมึงมากไอ้เกลอ แล้ว​พรุ่งนี้กู​จะอุทิศ​ส่วนกุศล​ไปให้มึงเอง ขอ​เพื่อนจง​ไปสู่​ที่ชอบๆ​เถิดวะ​เพื่อนรัก!"

"กูยังไม่ตายนะโว้ยไอ้ศรชัย!"

"พุทธัง ธัมมัง สังฆัง..โถ​เพื่อนรัก..มึง​เป็นอะไร​ตายวะ มันถึง​ได้เฮี้ยนนักฮึ..ไอ้เด็ดดวง?"

ศรชัยพูดพลางขนลุกซู่ตั้งชันเสียววูบเข้า​ไปถึงขั้วหัวใจคล้ายคนกลัวผี ​แต่​ทว่า​เขายังทำใจดีสู้เสือ ​เพราะถึงอย่างไรผีตนนี้ก็​คือ​เพื่อนรัก​ที่ยังพอ​จะพูดกันรู้เรื่อง​ มือ​ที่เกาะบ่าศรชัยอยู่​ค่อยๆ​หนักขึ้น​ทุกที จนกระทั่งดูเหมือนว่าร่าง​ที่มองไม่เห็นนั้น​โถมน้ำหนักร่าง​ทั้งร่างลงบนบ่าของชายหนุ่มผู้​เป็น​เพื่อนรักกระนั้น​

"กูยังไม่ตาย..ไอ้ศรชัย ​แต่กูถูกยิงแทนมึง ปวดขาฉิบเป๋งเลย​ว่ะ!"

"มึงถูกยิงจริงหรือแล้ว​ทำไมกูถึงมองไม่เห็นมึงเลย​วะไอ้เด็ดดวง หรือว่ามึงมีคาถาหายตัว​ได้ ยังงั้นใช่ไหมวะ?"

"เออ..กูหายตัว​ได้!"

"โธ่แล้ว​ก็ไม่บอกกันให้รู้เรื่อง​เสียก่อน ทำ​เอากูเกือบจับไข้หัวโกร๋นแน่ะโว้ย ไหนมึงว่าถูกยิงตรงไหนวะ?"

"ไอ้เปรตนั่นมันยิงขากูทะลุ ตอน​ที่กู​กำลัง​จะมาลากมึงหนีมันนะซี!"

"เออ..กูรู้แล้ว​ กูเห็นเลือดมึงแล้ว​ไหลโจ๊กเลย​ว่ะ คาถาหลวงพ่อไหนกัน ทำไมหายตัว​ได้​แต่ไม่อยู่​ยงคงกะพันกันกระสุน​ได้สักนิดเลย​วะ?"

ศรชัยเอ่ยถามขึ้น​อย่างกังขาเสียเต็มประดา...​

"หลวงพ่อไหนก็ช่างเถอะ มึงอย่ามัวชักช้าอยู่​เลย​ รีบพากูเข้าบ้านทำแผลกันก่อนดีกว่าว่ะ"

"เฮ้ย! ไม่​ได้หรอกอย่างนี้มัน​ต้อง​ไปหาหมอ เดี๋ยวกูพามึง​ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย​ กู​จะประคองมึง​ไปขึ้น​รถเอง ทำใจดีๆ​ไว้​เพื่อน!"

"กู​กำลังมีคดีติดตัวอยู่​มึงก็รู้นี่หว่า ขืนพากู​ไปโรงพยาบาล ตำรวจก็​จะ​ได้อายัดตัวกูเข้าซังเตนะซีวะ!"

"​ถ้าอย่างนั้น​มึง​จะให้กูทำอย่างไรดีวะ?"

"ก็มึงนั่นแหละ​​ที่​จะ​ต้อง​เป็นคนทำแผลให้กู ​เป็นการปฐมพยาบาลเบื้องต้น"

"กูมี​แต่แอลกอฮอล์​กับทิงเจอร์หรือเบตาดีนเท่านั้น​นะโว้ยหยูกยาอย่างอื่นกูไม่มีหรอก ยาแก้ปวดกูก็มีเพียงพาราเซตตามอลอย่างเดียวเอง"

"เออ..แค่นั้น​ก็พอแล้ว​น่า ลูกปืนทะลุออก​ไปแล้ว​คงไม่​เป็นอะไร​น่ากลัวมากหรอก​เพื่อน"

"​เอาเดี๋ยวกู​จะลอง​เป็นหมอจำ​เป็นให้มึงลองดู"

"ขอบใจ​เพื่อน"

ชาวตลาดมาบตาพุดพากันออกมายืนดูหลังจากเสียงปืน​ได้สงบ​ไปแล้ว​พักใหญ่ พวก​เขาพากันแปลกใจ​ที่เห็นศรชัยทำท่าคล้ายๆ​​กำลังแบกอะไร​เข้า​ไปในบ้านตึกแถวของ​เขา

เจ๊จวงเจ้าของตลาดสด​ที่อยู่​บ้านติดกันยื่นหน้ามาถามถึงเรื่อง​ราว​ที่เกิดขึ้น​

"เสียง​ใครยิงปืนตูมตาม​เมื่อตะกี้นี้ มี​ใครบาดเจ็บอะไร​บ้างหรือเปล่า?"

"ไม่มีหรอกเจ๊..มี​แต่คนเมายิงปืนเล่นกลับออก​ไปหมดแล้ว​ล่ะครับ​"

ชายหนุ่มจำ​เป็น​ต้องพูดปด​เพราะ​เขากลัวว่าเรื่อง​ราว​จะเกิดบานปลายกัน​ไปใหญ่โต ​โดยเฉพาะตัวเจ๊จวงแก​เป็นนักกระจายข่าวอยู่​ด้วยแล้ว​ยิ่ง​ไปกันใหญ่ รับรองไม่เกินครึ่งชั่วโมงทุกคนในชุมชนบ้านมาบตาพุด​เป็น​ได้รับรู้ข่าวคราวกันอย่างทั่วถึง ​พร้อม​ทั้งตีใข่ใส่สีกันให้เสร็จสรรพ

"พวกขี้เมาแล้ว​ชอบยิงปืนเนี่ยน่า​จะจับติดตะรางเสียให้เข็ดนะพ่อศรชัย?"

"ครับ​ผมก็ว่าอย่างนั้น​เหมือนกัน"

"​ถ้ามีอะไร​ให้ช่วยก็บอกฉัน​ได้เสมอนะพ่อศรชัย ไม่​ต้องเกรงอกเกรงใจ เรามันคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน"

"ขอบคุณครับ​เจ๊จวง ผมขอตัวเข้าบ้านก่อนล่ะครับ​"

การปฐมพยาบาล​เป็น​ไปด้วย​ความยากลำบาก ​เพราะศรชัยมองไม่เห็นร่างของ​เพื่อนรักเห็น​แต่เพียงบาดแผลเลือดไหลชุ่ม ​ส่วน​ที่มองเห็นเปรอะเลือดแห้งกรังนั้น​น่า​จะ​เป็นขากางเกงยีน​ที่ชายหนุ่มสวมใส่อยู่​

ศรชัยจึง​ได้​แต่เพียง​ใช้วิธีคลำหาร่องรอยของบาดแผล​และใส่ยา​ไปตาม​ที่คิดว่าน่า​จะ​เป็นบาดแผล​ที่เกิดขึ้น​จากกระสุนปืน ​โดย​ใช้ผ้าก๊อซพันทับไว้อย่างแน่นหนาอีกชั้นหนึ่ง​เท่านั้น​เอง ชายหนุ่มกินยาพาราเซตตามอลสองเม็ด​เพื่อบรรเทาปวด​ซึ่งก็แก้ขัด​ได้นิดหน่อย​​แม้​จะไม่​ได้​ทั้งหมดก็ตามที ดี​แต่ว่าศรชัยมีแอลกอฮอลล์ใส่แผลขวดใหญ่จึงไม่​ต้องห่วงเรื่อง​บาดทะยักหรือแผลติดเชื้อ

"มึงรู้ตัวหรือเปล่าวะว่า​ใคร​เป็นคน​ที่ปองร้ายมึง ถึงขั้น​ต้องส่งมือปืนมาตามล่า​เอาชีวิตกันเลย​ทีเดียว?"

"มีอยู่​สองสามราย​ที่​เขาคิดว่าเราเข้า​ไปทำธุรกิจบางอย่าง​ที่ขัดผลประโยชน์​กับสิ่ง​ที่​เขา​กำลังจ้องตา​เป็นมันอยู่​"

"สองสามราย​ที่ว่าเนี่ย​เป็น​ใครกันบ้างวะ?"

"ช่างเถอะ​เพื่อน​เอาไว้ให้กูสะสางด้วยตัวเองดีกว่า มึงยิ่ง​กำลังมีคดีติดตัวอยู่​ด้วย เกิดพลาดพลั้งเดี๋ยวทางการ​เขา​จะเหมา​เอาว่า​เป็น​ความผิดของไอ้เสือร้ายอย่างมึงเข้าอีกก็​เป็น​ได้"

"​แต่กูรู้ว่า​ใครกัน​ที่​เป็นคนจ้างวาน!"

"มึงรู้​ได้ยังไงวะ?"

"ก็ตอนก่อน​ที่มึง​จะกลับถึงบ้านไอ้สองคน​ที่ชื่อไอ้เพชร​กับไอ้หาญมัน​เอารถเวียนมา​ที่หน้าบ้านมึงสองรอบ กู​กำลังรอมึงอยู่​เห็นผิดสังเกตจึง​ได้แอบเข้า​ไปแนบหูฟังมันคุยกันภายในรถถึง​ได้รู้รายละเอียด"

"นับว่ากูยังไม่ถึงคราวตายโว้ยไอ้เด็ดดวง..มันพูดกันอย่างไรบ้าง​วะ?"

"มันว่าเสี่ยฮวด​เป็นคนจ้างมัน!"

"เสี่ยฮวด?"

"ใช่..พวกมันบอกว่าเสี่ยฮวดจ้างให้มาฆ่ามึงในราคาหนึ่ง​แสน"

"ค่าหัวกูตั้งแสนเชียวรึวะ?"

"เออ..​โดยมันจ่ายล่วงหน้าให้ก่อนครึ่งหนึ่ง​"

"ไอ้เสี่ยฮวดนี่มันร้ายกาจจริงๆ​!?"

"มัน​ต้องการเก็บมึงแน่ ​แต่เรื่อง​เงินล่วงหน้านั้น​ไอ้เพชรดันเบี้ยว​เอา​ไป​ใช้หนี้คืนให้เสี่ยฮวด​เขาก่อนสองหมื่น ไอ้หาญมันทวงเงินจำนวนนี้ กู​ได้ยินไอ้เพชรมันบอกว่า​จะจ่ายทบให้ไอ้หาญจนครบตอน​ที่มัน​ไปรับ​ส่วนแบ่งหลังจาก​ที่​ได้สังหารมึงเรียบร้อย​แล้ว​"

"มันช่างวางแผนการกันเรียบร้อย​ดีจริงๆ​นะไอ้พวกนี้!?"

"ใช่..มึงเชื่อไหมว่าแผนการมันยังไม่หมดเพียงแค่นี้?"

"ยังมีอีกหรือ?"

"พวกมันบอกว่าเสี่ยฮวดให้​ไปรับ​ส่วนแบ่ง​ที่เหลือ ภายหลังจากทำงานสำเร็จแล้ว​​ที่ท่าเรือบ้านเพตอนสองทุ่ม ​และนัดกันว่า​จะแลกเปลี่ยนรถกัน​ที่นั่น!"

"​แต่งานมันไม่สำเร็จนี่หว่า?"

"กูว่าป่านนี้มันคงเปิดตูดหนีเตลิด​ไปไกลแล้ว​"

"นี่พวกมันรู้หรือเปล่าว่ามึง​ได้ยินเรื่อง​​ที่พวกมันพูดกัน​ทั้งหมด?"

"คงไม่รู้หรอก​เพราะมันมองไม่เห็นกูนี่หว่า..ไอ้ศรชัย"

"เออ..เรื่อง​บาดแผลมึงกูคงทำ​ได้แค่นี้เองนะ กูว่าทาง​ที่ดีมึงควร​ไปหาหมอหรือพยาบาล​ที่​เขามี​ความรู้ด้านนี้​จะดีกว่านะโว้ย ​เพื่อ​ความปลอดภัย​เอาไว้ก่อน!?"

"ดีเหมือนกัน​เพื่อนรัก..​ถ้าอย่างนั้น​มึงช่วยโทรศัพท์บอกไอ้อำนวย​ที่ปลวกแดงให้มัน​เอารถ​ไปรับดาวเรืองน้องสาวกู​ที่หนองมนบอกให้พาหมอแฟรี่มาช่วยทำแผลให้กูหน่อย​ ​เพราะ​เขา​เป็นหมอใจดีคนเดียว​ที่รู้ว่ากู​กำลังหนีคดีอยู่​?"

"แน่ใจนะ ว่ามึง​จะปลอดภัยจากตำรวจ?"

"แน่ใจสิ...​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2794 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน คนเจ็บล่องหน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ม่านแพร [C-14733 ], [203.172.199.250]
เมื่อวันที่ : ๓๐ ก.ย. ๒๕๕๑, ๐๘.๕๙ น.

​​กำลังตื่นเต้นเลย​​ค่ะ​​ รออ่านต่อ อย่างตั้งใจ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-14736 ], [83.180.107.40]
เมื่อวันที่ : ๐๒ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๒.๕๑ น.

ตอนนี้ขอตั้งชื่อว่า "คนเจ็บล่องหน" ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14738 ], [58.10.216.126]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ต.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๕๐ น.

สวัสดีครับ​​คุณม่านแพร ​​และ คุณRotjana Geneva

ขอบคุณท่าน​​ทั้งสอง​​ที่กรุณาติดตามผลงานตลอดมา...​​

ขอ​​ใช้ชื่อ "คนเจ็บล่องหน" ของคุณรจนา..ขอบคุณครับ​​!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น