นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #11
ปักษิณ
..."ค่ะ​! สมุดบันทึก​ที่​เขาเขียนเกี่ยว​กับ เรื่อง​ราวของท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องแห่งนี้​ซึ่ง​ได้เคยช่วยชีวิ...

ตอน : ตามหาเด็ดดวง

คลิกดูภาพขยาย
"ค่ะ​! สมุดบันทึก​ที่​เขาเขียนเกี่ยว​กับเรื่อง​ราวของท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง​ที่ศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่องแห่งนี้​ซึ่ง​ได้เคยช่วยชีวิต​เขาไว้ ​เป็นเรื่อง​จริงหรือเปล่าคะ​?"

"เดี๋ยวผมว่าเราเข้า​ไปนั่งคุยกันข้างในศูนย์ดีกว่านะครับ​ คงมีเรื่อง​​ที่​จะ​ต้องคุยกันยาวเสียแล้ว​ล่ะครับ​ เชิญทางนี้เลย​ครับ​"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์แสดงท่าทางครุ่นคิดก่อน​ที่​จะเดินนำหน้าพาสุภาพสตรี​ทั้งสองขึ้น​​ไปบนห้องทำงานของ​เขา

กาแฟอะราบิก้าหอมกรุ่น​โดยศาสตราจารย์รองฤทธิ์ถูกยกมาเสิร์ฟ​ที่โต๊ะรับแขกอเนกประสงค์​ซึ่ง​เป็นไม้มะค่า​ทั้งต้นผ่าครึ่งขัดมันปลาบ เข้าชุดกัน​กับเก้าอี้​ที่ทำจากไม้มะค่าผ่าครึ่งเช่นเดียวกัน

​ที่นี่มีพนักงานประจำอยู่​เพียงนายเบี้ยว​และนางบุญมาสองคนผัวเมียเท่านั้น​​ที่​เป็นคนงานดูแลทำ​ความสะอาดสถาน​ที่ ซักรีด​และปรุงอาหารให้​กับสองศาสตราจารย์

​ซึ่งขณะนี้​ทั้งสองคน​ได้กลับบ้านพัก​ที่อยู่​ด้านหลังศูนย์วิจัยนั่นเอง ​เพื่อตระเตรียมอาหารเย็นให้​กับศาสตราจารย์​ทั้งสอง

"ไหนหนูลองเล่าเรื่อง​​ที่นายเด็ดดวง​เขาช่วยชีวิตหนูไว้อย่างไรให้พวกเราฟังหน่อย​ซิ?"

"​คือ​เมื่อปลายเดือน​ที่แล้ว​รถของหนูคัน​ที่หนูขับมานี้พลิกคว่ำหลายตรลบ จนหนูบาดเจ็บปวดร้าว​ไป​ทั้งตัวลุกเดินหรือขยับตัวไม่​ได้เลย​ ​โดยรถก็เสียหายเพียงด้านนอกเท่านั้น​ ​แต่​เนื่องจากขยับไม่​ได้เลย​​และโทรศัพท์มือถือของหนูก็​ใช้การไม่​ได้​เพราะว่าแบตเตอรี่หมด​พอดีอีกด้วย"

"ไม่มีรถคันอื่นลงมาช่วยเหลือบ้างเลย​หรือหนู?"

"ไม่มีเลย​ค่ะ​ ​เพราะมองไกลๆ​ลงมาจากถนนแล้ว​พวก​เขาคงคิดว่ารถของหนู​กำลังจอดรอ​ใครอยู่​นะคะ​ เลย​ไม่มี​ใครลง​ไปช่วยเลย​"

"โถน่าสงสาร!" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์รำพึงเบาๆ​

"ขณะ​ที่หนู​กำลังหมดอาลัยไม่รู้​จะทำอย่างไรดี ก็มีมือมาอุ้มช้อนขึ้น​ย้ายให้​ไปนั่งทางด้านผู้​โดยสาร แล้ว​ชายคนนั้น​ก็ขับรถพา​ไปส่ง​ที่สถานีอนามัยแสนสุข​ซึ่งอยู่​ใกล้​ที่สุด ท่าทาง​เขา​จะรู้จักคุณหมอแหม่มแฟรี่​ที่นั่นดี เห็น​เขาเรียกให้เธอลงมารับคนไข้แล้ว​​เขาก็จาก​ไป ​แต่​ที่​เป็นปัญหาสำคัญก็​คือ.."

"​คืออะไร​หรือหนู?"

"ตลอดเวลา​ที่​เขาช่วยเหลือ​และพูดคุย​กับหนูนั้น​หนูมองไม่เห็นหน้า​เขาเลย​!"

"มองไม่เห็นหน้า​เขาหรือ?"

"ใช่..ทีแรกหนูคิดว่าตาของหนูคง​จะพร่ามัวจากอุบัติเหตุ ทำให้ตกใจมากเลย​ค่ะ​"

"แล้ว​ทำอย่างไรหนูถึง​ได้รู้ว่า หนูไม่​ได้ตาพร่าล่ะ?"

"ก็​เพราะภาพฉากหลังบนท้องถนนนั่นนะซีคะ​!"

"ภาพฉากหลังบนท้องถนนมีอะไร​หรือครับ​?"

"หนูมองผ่านร่าง​เขาทะลุ​ไปถึงถนน​ที่เห็นรถวิ่งกันขวักไขว่อยู่​ด้านหลัง หนูถึงรู้ว่าหนูไม่​ได้ตาพร่ามัวซักหน่อย​ ยิ่งกลับทำให้หนูตกใจกลัวมากกว่าเก่าเสียอีกนะซีคะ​!?"

"ไม่ตกใจจนช็อก​ไปเลย​หรือนั่น?" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์ทำตาโต

"ทีแรกหนูก็สงสัยตกใจจนเกือบช็อก​ไปเหมือนกัน กลัวว่า​เขา​จะ​เป็นผีหรือวิญญาณ​ที่สิงสถิตอยู่​แถวนั้น​เสียอีก"

"แล้ว​หนูมารู้​เอาตอนไหนว่า​เขาไม่ใช่ผีล่ะ?"

"ก็ตอน​ที่​เขาพูดบอกว่า​จะพา​ไปส่งสถานพยาบาลใกล้ๆ​นะซีคะ​ จึงทำให้หนูใจดีขึ้น​หน่อย​คิดว่า​เขาคง​จะ​เป็นวิญญาณ​ที่​จะคอยมาช่วยให้เรารอด"

"คิด​ไป​ได้ไงเนี่ย?" เสียงแฝดน้องรำพึงเบาๆ​

"หนูคิด​ไปต่างๆ​นาๆ​ ไม่กล้าบอก​ใครเกี่ยว​กับเรื่อง​นี้กลัวว่าพวก​เขา​จะตกใจกลัวตามเรา​ไปด้วย หนูพักรักษาตัวอยู่​สามอาทิตย์จึงหาย​เป็นปกติ ประจวบกัน​กับช่างซ่อมสีภายนอกตัวรถเสร็จ​พอดี จึงนึกถึงคน​ที่​เขา​ได้มาช่วยชีวิตเราไว้ รู้จัก​แต่ชื่อ​ที่​เขาบอกก่อน​จะจากกัน​ที่อนามัยว่า​เขาชื่อเด็ดดวง ​แต่ไม่รู้​จะ​ไปตามหา​เขา​ได้​ที่ไหน?"

"อ้าวแล้ว​หนูมาตาม​เขา​ที่นี่​ได้อย่างไรล่ะครับ​?"

"จนกระทั่งมาค้นทำ​ความสะอาดรถจึงพบสมุดบันทึกเล่มนี้หล่นอยู่​ใต้เบาะด้านคนขับ อ่านดูถึง​ได้รู้ว่า​เป็นสมุดจดบันทึกของคุณเด็ดดวง​เขา จึงคิด​ที่​จะหาทางส่งกลับคืนให้เจ้าของ​และกะว่า​จะมาแสดง​ความขอบคุณ​เขาด้วยตัวเอง"

"หนู​ได้อ่านสมุดบันทึกนั่นหรือยัง?"

"อ่านแล้ว​ค่ะ​..ถึง​ได้มาเรียนท่านศาสตราจารย์ให้ช่วยพาหนู​ไปพบ​เขาหรือบอกว่าหนู​จะพบ​กับ​เขา​ได้​ที่ไหนเท่านั้น​ก็พอ"

"เราเองก็​กำลังตามหา​เขาอยู่​เหมือนกัน!"

"ตามหา​เขาอยู่​?"

"ใช่ เรา​กำลังอยากพบ​เขาอยู่​ทีเดียว ​เพื่อ​ที่​จะพูดคุย​กับ​เขาถึงเรื่อง​บางอย่าง​ที่​จะ​เป็นประโยชน์ต่อตัว​เขา​และงานวิจัยของเรา"

"​ถ้าอย่างนั้น​ก็แสดงว่า​เขาไม่​ได้อยู่​​ที่นี่นะซีคะ​?"

"ถูกแล้ว​หนู นายเด็ดดวง​เขาไม่​ได้อยู่​​ที่นี่"

"แล้ว​​เขา​ไปอยู่​เสีย​ที่ไหนเล่าคะ​?"

"ไม่ทราบ แล้ว​ในสมุดบันทึก​เขาไม่​ได้บอกไว้ดอกหรือว่า​เขาพำนักอยู่​ ณ ​ที่แห่งใด?"

"​เขาบอก​แต่เพียงว่า ​เขาเดินทางออกจากบ้านขุนซ่องนี้ด้วย​ความสบายใจ​โดยไม่​ต้องระมัดระวังตัวว่า​จะมี​ใครพบเห็นอีกต่อ​ไป หนูจึงคิดว่าท่าน​ทั้งสอง​จะทราบสถาน​ที่อยู่​ของ​เขาเสียอีก?"

"เสียใจด้วยนะหนู เราสองคนไม่ทราบจริงๆ​ เราเองก็อยาก​ได้​เขากลับคืนมา​เพื่อ​ที่​จะหาทางคืนสภาพเดิมให้แก่​เขา"

"ท่านพอ​จะบอกประวัติของ​เขาให้หนูทราบ​ได้บ้างไหมคะ​?"

"รายละเอียด​ทั้งหมดนั้น​เราไม่รู้หรอกนะหนู รู้​แต่ว่าทางการตำรวจ​กำลัง​ต้องการตัว​เขาเท่านั้น​เองแหละ​"

"ทางการตำรวจ?"

"ใช่..ในคืน​ที่เราพบ​กับ​เขานั้น​​เขา​กำลังหนีตำรวจ​โดยอ้อมทุ่งนาเข้ามาทางด้านหลังศูนย์วิจัยแห่งนี้จากชาย​เขาทางด้านโน้น"

"โอ้ว..​เขาคงลำบากมากนะซีคะ​ตอนนั้น​?"

"ลำบากแน่นอน..​เพราะขณะ​ที่​เขาหนีนั้น​​เขามีอาวุธมาด้วย"

"อาวุธ?"

"ถูก​ต้อง​เขาพกอาวุธปืนมาด้วย ตอน​ที่​เขา​จะหลบแอบเข้า​ไปอยู่​ในตู้ไม้​ซึ่ง​เป็นห้องทดลองของพวกเรา ​ทั้งยังขู่ไม่ให้เราพูด​ความจริง​กับเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ"

"แล้ว​ท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองก็เลย​สร้างให้​เขา​เป็นมนุษย์ล่องหนขึ้น​มาในตอนนั้น​เองใช่ไหมค่ะ​?"

"หนูก็รู้ว่าเรา​ทั้งสองไม่​ได้ตั้งใจอย่างนั้น​เลย​สักนิด!"

"แล้ว​ท่าน​ทั้งสอง​จะมีวิธีช่วย​เขา​ได้บ้างหรือเปล่าล่ะคะ​นี่?"

"ก็คง​จะพอมีทางอยู่​บ้างนะหนู ​แต่คง​ต้องรอ​เอาไว้ให้เราพบตัว​เขาก่อนนั่นแหละ​จึง​จะบอก​ได้"

"หนูอยาก​จะช่วยเหลือ​เขาบ้าง​ถ้ามีโอกาส ​เพราะว่า​เขา​เป็นคน​ที่​ได้เคยช่วยชีวิตหนู​เอาไว้นะคะ​"

"ตามรูปการณ์อย่างนี้หนูมีทางช่วย​เขา​ได้มากเชียวแหละ​รู้ไหม?"

"จริงๆ​หรือค่ะ​ท่านศาสตราจารย์?"

"จริงซี ​เพราะว่าหนู​เป็นคนเดียว​ที่​เขาเคยช่วยชีวิต นี่แสดงให้เห็นว่าจิตใจของ​เขาไม่​ได้เหี้ยมอำมหิต​เป็นมือปืนจอมสังหารโหดอย่าง​ที่​ใครๆ​พากันคิดหรือตั้งสมญาให้​กับ​เขากันเสีย​ทั้งหมดเลย​ทีเดียว"

"ท่านศาสตราจารย์คิดอย่างนั้น​จริงๆ​หรือคะ​?"

"ใช่พวกเราคิดอย่างนั้น​ ไม่อย่างนั้น​​เขาคงไม่สนใจไยดี​กับเรื่อง​ของคนอื่นหรอก ดูอย่างตอน​ที่​เขากลับ​ไปเยี่ยมน้องสาว​เขา​ที่หนองมน บางแสนซีครับ​?" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์ออก​ความเห็นบ้าง

"​เขามีน้องสาวอยู่​​ที่หนองมนหรือค่ะ​?"

"ถูก​ต้องแล้ว​ล่ะหนู ​เมื่อวานนี้เองผมเจอ​กับนายตำรวจเจ้าของคดี​ที่เคยมาตามจับตัวนายเด็ดดวง ​เขาบอกว่านายเด็ดดวงเพิ่งแวะ​ไปเยี่ยมน้องสาว​เขา​ที่หนองมน​เมื่อเดือน​ที่แล้ว​นี้เอง"

"แล้ว​นายตำรวจคนนี้อยู่​​ที่ไหนล่ะคะ​?"

"​เมื่อวานผมเข้า​ไปธุระ​ที่ตลาดแก่งหางแมวเจอ​เขาแถวๆ​หน้าโรงพักนี่ ​แต่เอ..​เขามาจากกองปราบปรามไม่รู้ว่าป่านนี้​เขากลับ​ไปหรือยังซีครับ​"

"นายตำรวจคนนี้ชื่ออะไร​ ท่านศาสตราจารย์พอ​จะทราบไหมคะ​?"

"ชื่อนายพันตำรวจตรีสัญชัยมาจากกองปราบปรามพิเศษ"

"พันตำรวจตรีสัญชัย มาจากกองปราบ!" นางอุทุมพรทวนคำคล้าย​กับรำพึง

"หนูอยากพบ​เขาทำไมหรือครับ​?"

"ก็​ถ้าเผื่อ​เขารู้ว่า บ้านน้องสาวของคุณเด็ดดวงอยู่​​ที่ไหน หนูก็พอมีทาง​ที่​จะหา​เขาเจอจากเบาะแสของน้องสาว​เขานะซีคะ​ ​เพราะ​เขาพี่กันน้องกันคงไม่ปดหรอกว่า คุณเด็ดดวงนั้น​พำนักอยู่​​ที่ใด?"

"อ้อ..ป้านึกออกแล้ว​หนูอัม..ตำรวจ​ที่ชื่อสัญชัยเนี่ย​เขามาพัก​ที่โรงแรมพันทิวา​ที่ตั้งอยู่​ข้างร้านของเรานั่นเอง ป้าเห็นสารวัตรพิทักษ์มารับ​เขา​เมื่อวานนี้เหมือนกัน" นางอุทุมพรเอ่ยบอก​กับหลานสาว

"ป้าคิดว่า​เขา​จะยังอยู่​ไหมค่ะ​นี่?"

"ป้าก็ไม่แน่ใจ เดี๋ยวตอน​ที่เรากลับ​ไปนี่ ป้า​จะเช็ค​ที่โรงแรมให้ว่า​เขายังอยู่​หรือเปล่า?"

"ขอบคุณค่ะ​คุณป้า!"

"เอ้อ..​ถ้าหนูพบ​กับนายเด็ดดวง​เขาอีก​เมื่อไหร่​จะ​เป็นการดีมาก โปรดบอก​เขาด้วยว่าพวกเราเสียใจ​และยินดี​ที่​จะช่วยเหลือ​เขาอย่างสุด​ความ​สามารถ​ที่​จะช่วยให้​เขา​ได้กลับคืนสู่สภาพเดิม"

"ค่ะ​..หนู​จะไม่ลืมบอก​เขาอย่างแน่นอน"

ในขณะ​ที่อัมพิกา​และนางอุทุมพรคุณป้าของเธอ​กำลังกล่าวคำอำลาท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองอยู่​นั้น​ ก็​ได้มีรถจี๊ปตราโล่ของสถานีตำรวจภูธรอำเภอแก่งหางแมวเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าสำนักงานศูนย์วิจัยวิทยาศาสตร์บ้านขุนซ่อง

นายเบี้ยวเดินออกมา​พอดีจึงวิ่งมาต้อนรับ เสร็จแล้ว​​เขาก็เดินนำหน้า​เพื่อ​ที่​จะรีบ​ไปรายงานให้ศาสตราจารย์​ทั้งสองทราบ

"ท่านศาสตราจารย์ครับ​ มีนายตำรวจชื่อพันตำรวจตรีสัญชัยมาขอพบท่านครับ​!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2790 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ตามหาเด็ดดวง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14662 ], [118.172.241.227]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๔๗ น.

ตระหลบ เขียนว่า ตรลบ ค่ะ​​ คุณปักษิณลองค้นดูอีกทีนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14687 ], [58.10.216.91]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๑๖ น.

​​เป็น​​พระคุณอย่างสูงครับ​​คุณadd

​​ที่​​ได้ช่วยตรวจทานแก้ไขให้ตลอดมา...​​

​​ทั้ง "กาบแก้ว" ​​และ "ปักษิณ"

ขอถือ​​เป็นเกียรติอย่างยิ่ง​​ที่​​ได้รับ​​ความกรุณาจากท่าน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-14699 ], [83.180.75.247]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๓ น.

ขอตั้งชื่อตอนว่า "ตามหาเด็ดดวง" ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14726 ], [58.10.216.50]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๓๗ น.

"ตามหาเด็ดดวง"

ขอบคุณครับ​​คุณรจนา

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น