นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #8
ปักษิณ
..."ดาวเรืองคิดเหมือนพี่ หรือเปล่าว่าพี่เด็ดดวงนั้น​เสียชีวิตแล้ว​?" "พี่กำจร​เอาอะไร​มาพูด ทำ​เป็นพูดส่งเดช​ไปอีกแล้ว​ ​ถ้าอย่างนั้น​จดหมาย...

ตอน : จุดจบเจ้าหนี้...

คลิกดูภาพขยาย
"ดาวเรืองคิดเหมือนพี่หรือเปล่าว่าพี่เด็ดดวงนั้น​เสียชีวิตแล้ว​?"

"พี่กำจร​เอาอะไร​มาพูด ทำ​เป็นพูดส่งเดช​ไปอีกแล้ว​ ​ถ้าอย่างนั้น​จดหมายฉบับ​นี้​ใคร​เป็นคนเขียนล่ะ นี่มันลายมือพี่เด็ดดวงเห็นอยู่​ชัดๆ​"

"แล้ว​​เมื่อตะกี้นี้ซองจดหมายนี่หล่น​ไป​ได้อย่างไรล่ะ อย่าบอกพี่นะว่าดาวเรืองตั้งใจทำหลุดมือ?"

"มันเหมือน​กับว่ามี​ใครปัดให้หลุดจากมือฉัน จริงอย่างพี่กำจรว่าเหมือนกัน"

"พี่คิดว่านั่น​เป็น​เพราะดวงวิญญาณของพี่เด็ดดวง​เขายัง​เป็นห่วงดาวเรือง​ซึ่ง​เป็นน้องสาวคนเดียวของ​เขา จึง​ได้แสดงอำนาจลึกลับมาคอยช่วยเหลือเราอย่างไรล่ะ"

"แล้ว​จดหมายฉบับ​นี้​ใคร​เป็นคนเขียนล่ะ ​ถ้าไม่ใช่พี่กำจร?"

"พี่​จะ​ไปรู้​ได้อย่างไรกัน ​เพราะพี่ก็ไม่คุ้น​กับลายมือพี่เด็ดดวงซักหน่อย​ ว่า​แต่ดาวเรืองแน่ใจนะว่านี่​คือลายมือพี่เด็ดดวงจริงๆ​?"

"แน่เสียยิ่งกว่าแน่เสียอีก​เพราะตอน​ที่พี่กำจร​ไปทำงานอยู่​ต่างแดนนั้น​พี่กำจรเขียนถึงดาวเรืองบ่อยมาก ลายมือโย้นิดๆ​แบบนี้แหละ​ลายมือพี่เด็ดดวง​เขาล่ะ"

"แล้ว​ตอน​ที่คล้าย​กับมีคนมาถีบพี่จนเกือบล้ม​ไปน่ะ ดาวเรืองคิดว่า​เป็น​ใครกันล่ะ ​เพราะมองไม่เห็นมี​ใครเลย​นี่นา พี่ยืนยัน​ได้ว่าพี่นั้น​โดนถีบจริงๆ​นะ?"

"ยังงั้นก็หมาย​ความว่าพี่เด็ดดวงเสียชีวิตแล้ว​ ​และวิญญาณของพี่เด็ดดวงเขียนจดหมาย​ได้ถีบคน​ได้อย่างนั้น​หรือ?"

"ใช่​เพราะผีหรือวิญญาณย่อมทำอะไร​​ได้ทุกอย่างนั่นแหละ​..อย่าง​ที่​เขาเชื่อกันนะ​จะบอกให้"

"ฉันไม่อยาก​จะพูด​กับพี่แล้ว​ล่ะพี่กำจร พูดเรื่อง​ผีเรื่อง​สางนางไม้อะไร​ไม่เห็น​จะเข้าท่าเลย​"

"แล้ว​ดาวเรืองคิด​จะทำอย่างไรต่อ​ไปล่ะเนี่ย?"

"ก็ทำตาม​ที่พี่เด็ดดวง​เขาเขียนไว้ในจดหมายนั่นแหละ​ ​ใช้หนี้นายแขกอินเดียสุเรนทรากุมารนั่นให้หมด​ทั้งต้น​ทั้งดอกเบี้ย แล้ว​ตั้งหน้าทำมาหากิน ประหยัดอดออม เลิกสร้างหนี้สิน เลี้ยงลูกของเราให้​เป็นคนดีอย่าง​ที่พี่เด็ดดวง​เขา​ต้องการอย่างไรล่ะ"

"​ถ้าอย่างนั้น​พรุ่งนี้เช้า​เรา​ไปหานายสุเรนทรากุมารแล้ว​จ่ายหนี้สิน​เขาให้หมดสิ้นกันเสียที เอ้อ..แล้ว​ต่อ​ไปนี้นะดาวเรือง...​"

"ต่อ​ไปนี้พี่กำจร​จะทำอะไร​อีกรึ?"

"พี่ขอสัญญา​กับดาวเรืองต่อหน้าดวงวิญญาณของพี่เด็ดดวงนี่แหละ​ว่า​จะเลิกเหล้าเลิกการพนันเลิกให้หมดทุกอย่าง!"

ดาวเรืองรีบ​เอามือปิดปากสามีขณะ​ที่​เขาพูดถึงดวงวิญญาณของพี่เด็ดดวง ​เพราะสำหรับดาวเรืองแล้ว​..พี่เด็ดดวงยังไม่ตาย ​แม้​จะยังพิสูจน์ไม่​ได้ว่าอะไร​​คืออะไร​ก็ตาม เธอรู้ดีว่าพี่ชายคนเดียวของเธอคนนี้คอย​เป็นห่วง​เป็นไยเธออยู่​เสมอไม่ว่า​เขา​จะทำอะไร​อยู่​​ที่ไหนก็ตามที

อีกอย่างดาวเรืองก็ไม่เคยเชื่อว่า​ความผิด​ที่พี่เด็ดดวงของเธอ​ได้ก่อขึ้น​​ที่ผ่านมาในอดีตนั้น​ ​เขาทำ​ไป​โดยไม่​ได้ตั้งใจหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์

​เพราะเธอรู้ดีว่าจริงๆ​แล้ว​เด็ดดวง​เป็นคน​ที่มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ไม่เคย​เอารัด​เอาเปรียบ​ใคร ​ทั้งยังคอยช่วยเหลือผู้​ที่ด้อยโอกาสกว่า​เขาด้วย ​โดยการคอยให้คำแนะนำ​และให้โอกาสในการ​ที่​จะพิสูจน์​ความ​สามารถเท่า​ที่​จะช่วย​ได้อย่างไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน​แต่อย่างใด

​แต่​ที่สำคัญพี่เด็ดดวงไม่เคยกลัว​ใคร ผิด​เป็นผิด ถูก​เป็นถูก!

"อย่าพูดอย่างนั้น​ซีพี่!"

"ทำไมหรือดาวเรือง?"

"​จะ​เป็นการแช่งพี่เด็ดดวง​เขาเปล่าๆ​ พี่เด็ดดวงยังไม่ตายเสียหน่อย​"

"ยังงั้นก็ตามใจ..นึกว่าห้ามไม่ให้พี่สัญญาเสียอีก?"

"ดาวเรืองดีใจ​ที่พี่กำจร​จะกลับเนื้อกลับตัวเสียใหม่ นับว่าพี่เด็ดดวง​ได้มีบุญคุณต่อครอบครัวของเราอย่างมหาศาลเลย​ทีเดียว"

"สำหรับเมียรักของพี่ ต่อ​ไปนี้พี่ขอสัญญาว่า​จะ​เป็นผัว​ที่ดีของเมีย ​และพ่อ​ที่ดีของลูก​ทั้งสองคน"

กำจรกางมือโอบกอดลูก​ทั้งสอง​และดาวเรืองภรรยารวบเข้าด้วยกันด้วย​ความมั่นใจในสัญญา​ที่​เขา​ได้ประกาศต่อหน้าลูก​และเมีย

​โดยหารู้ไม่ว่าใกล้ๆ​กัน​ที่ริมหน้าต่างบานเกล็ดนั้น​ ​ได้มีร่างโปร่งแสงยืนมองภาพ​ที่เห็นเบื้องหน้าด้วยน้ำตาเอ่อคลอ ก่อน​ที่​จะก้าวเดินผ่านประตูห้องเช่าออก​ไปด้วยหัวใจ​ที่เปี่ยม​ไปด้วย​ความสุข...​


*********


"สวัสดีครับ​..อีนี่มาทำไม​แต่เช้า​ล่ะคุณกำจรคุณดาวเรือง?"

"มาคุยเรื่อง​หนี้สิน​กับคุณสุเรนทรากุมารนะซี"

"โอ..อีนี้​จะมาขอกู้เงินเพิ่มใช่ไหม ​จะ​เอาเท่าไหร่ล่ะ อย่าให้มากนะครับ​เงินของผมมีจำกัด?"

"เราไม่​ได้มาขอคุณสุเรนทร์ฯกู้เงินเพิ่มอีกหรอกนะคะ​ ​แต่เรา​จะมา​ใช้เงินคืน"

"ทำไมรีบร้อน​เอามาคืนล่ะ ก็ไหน​เมื่อวานนี้คุณดาวเรืองบอกว่าไม่มีเงินยังไงล่ะ?"

"​เมื่อวานนี้ไม่มี ​แต่วันนี้เราพอมีแล้ว​นะครับ​"

"​จะ​ใช้​แต่ดอกเบี้ยอย่างเดียวหรือ​จะ​ใช้เงินต้นด้วยล่ะครับ​คุณกำจร?"

"เรา​จะ​ใช้หนี้ให้หมด​ทั้งเงินต้น​และดอกเบี้ยเลย​ล่ะครับ​คุณสุเรนทร์ฯ คิดรวมมาให้หมดเลย​ว่า​ทั้งหมดนั้น​มันเท่าไหร่กันแน่?"

"โอ..อีนี่มหัศจรรย์จริงๆ​นะคุณกำจรคุณดาวเรือง คุณสองคนผัวเมียนี่​เป็นลูกหนี้​ที่ดีมากนะครับ​ ซื่อตรง..มีบอกว่ามี ไม่มีบอกว่าไม่มี คุณสองคนนี่​เป็นคนไทย​ที่น่านับถือมากๆ​เลย​​ที่เดียว"

"บังเอิญพี่ชายของดาวเรือง​เขาเห็นว่าเราสองคนผัวเมียลำบากมาก เห็นท่า​จะ​ไปไม่รอดนะครับ​ ​เขาจึงมีน้ำใจ​เอาเงินมาช่วย​ใช้หนี้ให้นะครับ​คุณสุเรนทร์ฯ"

"พี่ชายหรือ..นับว่า​เขา​เป็นคนมีน้ำใจมากจริงๆ​นะครับ​?"

"ใช่​เขา​เป็นคน​ที่มีน้ำใจมากคะ​คุณสุเรนทร์ฯ รีบคิดมาเถอะค่ะ​เดี๋ยวดิฉัน​จะ​ไปทำงานสาย"

"โอ.ค.ครับ​คุณดาวเรือง​กำลังเปิดหาอยู่​นะครับ​ โอ..นี่ยังไงล่ะครับ​ครับ​คุณดาวเรือง เงินต้นห้าหมื่นบาท​​พร้อมดอกเบี้ยขาดส่งอีกสี่พันห้าร้อยบาท​ รวม​ทั้งหมดก็ห้าหมื่นสี่พันห้าร้อยบาท​นะครับ​"

"ดอกเบี้ยนั่นยกให้เราไม่​ได้หรือครับ​ นึกว่าช่วยสงเคราะห์กันหน่อย​นะครับ​คุณสุเรนทร์ฯ"

"ไม่​ได้นะครับ​คุณกำจร ผมอยู่​​ได้ทุกวันนี้ก็ด้วยดอกเบี้ยนี่แหละ​ครับ​ ​ถ้าไม่​ได้ดอกเบี้ยผม​จะกินอะไร​ละครับ​ ผมไม่​ได้กินลมเหมือนแม่ของหนุมานนี่ครับ​?"

"​เอาเถอะค่ะ​..สี่พันห้าก็สี่พันห้า ​และนี่เงินต้นนะคะ​ รวม​ทั้งหมดครบ​พอดีห้าหมื่นสี่พันห้าร้อยบาท​ ขอสัญญาคืนให้ดิฉัน​พร้อมเซ็นชื่อด้วยว่ารับเงินต้น​พร้อมดอกเบี้ย​ไปหมดสิ้นแล้ว​"

"โอ..คุณดาวเรือง​เป็นผู้หญิง​ที่รอบคอบมากนะครับ​คุณกำจร คุณ​ได้เมียดีแล้ว​ละครับ​ เอ้า..นี่สัญญาผมยกเลิก​พร้อม​กับเซ็นชื่อกำ​กับไว้ให้เรียบร้อย​แล้ว​นะครับ​ โชคดีครับ​คุณกำจรคุณดาวเรือง ขอให้​พระพิฆเนศจงคุ้มครอง"


*********


เย็นวันเดียวกันนั้น​
หนุ่มใหญ่ชาวภารตะ
สุเรนทรากุมารเองคงไม่รู้หรอกว่า การ​ที่​เขาเข้ามาอาศัยเมืองไทยหากินทางดอกเบี้ย​โดย​ใช้โอกาสในขณะ​ที่ผู้ตกทุกข์​ได้ยากเรื่อง​เงินทอง​กำลังเดือดร้อนอย่างแสนสาหัสนั้น​​เป็นบาปอย่างมหันต์

สุเรนทรากุมารก้าวเข้า​ไปในห้องนอนภายในห้องเช่าของตัวเอง ​เขาดึงตู้เสื้อผ้า​ที่คล้าย​กับตู้เก็บของในตัวออกมาพลิกหงายตะแคงให้เห็นช่องเก็บของลับ​ที่ซ่อนอยู่​ทางด้านล่างภายใต้ตู้อย่างมิดชิด ​เพราะ​ถ้าไม่สังเกตหรือจ้องมองอย่างพิถีพิถันแล้ว​ไม่มีโอกาส​ที่​ใคร​จะรู้ว่านี่​คือช่องเก็บของลับ​ส่วนตัวของหนุ่มภารตะ

​เขาค่อยๆ​บรรจงเลื่อนบานเลื่อน​ที่มองดู​เป็นไม้เนื้อเดียวกันนั้น​ให้เผยอออกอย่างเบามือ มีแหวนทองคำ​และสายสร้อยห้อยตกลงมาดังกุ๊กกิ๊ก สุเรนทรากุมารค่อยๆ​​เอามือล้วงเข้า​ไปภายในดึง​เอาถุงผ้าแพรสีทองออกมาจากในตู้

หนุ่มเมือง​พระรามยิ้มอย่างมี​ความสุข!

หนุ่มภารตะหยิบ​เอาเงินห้าหมื่นสี่พันห้าร้อยบาท​​ที่เพิ่ง​ได้รับมาหมาดๆ​จากสองผัวเมีย​คือกำจร​และดาวเรือง​เมื่อตอนเช้า​วันนี้เอง ​เขา​เอายางรัดธนบัตรปึกนั้น​จนแน่น​และรูดฝาถุงผ้าแพรสีทองนั้น​ออกอย่างแผ่วเบาประหนึ่ง​ราว​กับว่ามัน​คือสิ่งศักดิ์สิทธิ์กระนั้น​

​แต่พอ​เขารูดฝาถุงแพรสีทองนั้น​เปิดกว้าง​และล้วงมือเข้า​ไปภายใน​เพื่อ​ที่​จะดึง​เอาเงินออกมานับดูจำนวนเงินว่ายังอยู่​ครบหรือเปล่า?

สุเรนทรากุมารใจหายวูบ!

แทน​ที่ภายในถุงนั้น​​จะมีแบ๊งค์นาๆ​ชนิด​ที่​เขาสะสมไว้ภายใน กลับกลาย​เป็นกระดาษหนังสือพิมพ์​ที่ยับยู่ยี่ปึกหนึ่ง​ซุกอยู่​จนแน่นภายในถุงแพรสีทองนั้น​

​เขาดึงมันออกมาทันทีอย่างงงๆ​...​

อะไร​กันนี่!?

​เป็น​ไป​ได้อย่างไร..เงินหาย​ไปไหนหมด!

ไม่มีร่องรอยการงัดแงะใดๆ​​ทั้งสิ้น!

สุเรนทรากุมารส่งเสียงตะโกนร้องลั่นอย่างโหยหวน วิ่งออกมาทุบตีลักษมันกุมารชาวอินเดีย​ที่อาศัยอยู่​ด้วยกันจนถึง​กับ​ต้องวิ่งหนีออกมาจากห้องเช่าอย่างลนลาน​เพื่อ​จะ​เอาชีวิตรอด

​เขาวิ่งหนีพลางตะโกนพลาง​เป็นภาษาภารตะดังโหวกเหวกจนฟังไม่​ได้ศัพท์!

​เมื่อมีผู้คนสอบถามถึงสาเหตุ​ที่​เขา​ต้องวิ่งหนี ​เขาก็เพียรบอกว่านายสุเรนทรากุมาร​ได้​เป็นบ้า​ไปแล้ว​!

​เป็นบ้า​เพราะเงิน​ที่​เขาซุกซ่อนไว้ภายในช่องลับในตู้​ได้หาย​ไปจนหมดสิ้น มีสุเรนทรากุมารเพียงคนเดียวเท่านั้น​​ที่รู้ว่าทรัพย์สินเงินทอง​ทั้งหมดมีเท่าไร​และมีอะไร​บ้าง​ที่หาย​ไป...​

​แต่​ทว่านายสุเรนทรากุมาร​ได้​เป็นบ้า​ไปแล้ว​ จึงไม่มี​ใคร​ที่​จะ​สามารถบอก​ได้ว่าสาเหตุนั้น​มาจากอะไร​ สุเรนทรากุมาร​ได้​แต่บ่นบ้าเพ้อพร่ำรำพึงรำพัน​เป็นภาษาอินเดีย ​และไม่ยอมให้​ใครเข้าใกล้ตัว​เขา​ได้เลย​...​

เช้า​วันรุ่งขึ้น​ก็มีคนเห็นร่างของสุเรนทรากุมารนอนหายใจรวยรินน้ำลายฟูมปากจากพิษยาฆ่าแมลง​ที่​เขาซื้อมากิน​เพื่อฆ่าตัวตาย...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2786 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน จุดจบเจ้าหนี้... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๑๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14661 ], [118.172.241.227]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๔๐ น.

"จุดจบเจ้าหนี้...​​"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14685 ], [58.10.216.91]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๕๒ น.

"จุดจบเจ้าหนี้...​​"

ขอบคุณครับ​​คุณadd

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-14695 ], [83.180.75.247]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๓๑ น.

ว้า...​​ โหดจังเลย​​ค่ะ​​ อย่างนี้นายเด็ดดวงก็บาป​​ไปด้วยสิคะ​​​​เพราะบีบคั้นให้นายสุเรนทราเสียสติจน​​ต้องฆ่าตัวตาย...​​ เฮ้อ เวรไม่ควรระงับด้วยการจองเวรเลย​​...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น