นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #7
ปักษิณ
...กำจร​เอามือเกาะขอบโต๊ะ เหลียวมองหน้าดาวเรืองอย่างงงๆ​ ​เนื่องจาก​เขาไม่เห็นมีมือหรืออวัยวะ​ส่วนหนึ่ง​​ส่วนใดของดาวเรืองมากระทบตัว​เขาเลย​​แม้...

ตอน : เด็ดดวง

คลิกดูภาพขยาย
กำจร​เอามือเกาะขอบโต๊ะเหลียวมองหน้าดาวเรืองอย่างงงๆ​ ​เนื่องจาก​เขาไม่เห็นมีมือหรืออวัยวะ​ส่วนหนึ่ง​​ส่วนใดของดาวเรืองมากระทบตัว​เขาเลย​​แม้​แต่น้อยนิด ​แต่​ทว่าทำไมร่างของ​เขาถึง​ได้เซถลา​ไปคล้าย​กับถูก​ใครคนหนึ่ง​ผลักหรือถีบด้วยเท้าอย่างแรง

ดาวเรืองก้มลงหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลหนาตึ้บซองนั้น​ขึ้น​มาจากพื้นพลางก้าวเดินเข้า​ไปใกล้กำจร​ซึ่ง​กำลังยืนพิงเกาะขอบโต๊ะอเนกประสงค์อยู่​ ​พร้อม​กับยื่นซองส่งให้​เขาอีกครั้งหนึ่ง​

คราวนี้ชายหนุ่มไม่กล้ายื่นมือออก​ไปรับซองจดหมายนั้น​เหมือน​กับคราว​ที่แล้ว​!

กำจรสั่นศีรษะพลางเอ่ยบอกภรรยาด้วยน้ำเสียงหวาดๆ​ ​เนื่องจากเกรงว่า​เขาอาจ​จะ​ต้องกลับ​ไปยังสถานีอนามัยตำบลแสนสุขอีกครั้งหนึ่ง​เช่นเดียว​กับยอดชายนายสุเรนทรากุมาร​ที่โดนเข้าให้อย่างจังมาแล้ว​

​และ​ถ้า​เขากลับ​ไปคราวนี้คง​ต้องตอบคำถามแปลกๆ​ของหมอแหม่มแฟรี่อีกอย่างแน่นอน!

"เธอเปิดออกดู​เอาเองเถอะนะดาวเรือง พี่ว่าบ้านเราตอนนี้มันมีเหตุการณ์แปลกๆ​เกิดขึ้น​​โดยมองไม่เห็นว่ามันเกิดขึ้น​มา​ได้อย่างไร อย่าง​เมื่อตะกี้นี้ก็ถีบพี่เซถลา​ไปปะทะ​กับโต๊ะกินข้าว นี่​ถ้าไม่ติดโต๊ะละก็พี่คงล้มก้นจ้ำเบ้า​เป็นแน่แท้"

"ถูกถีบหรือ..​ใครกัน​จะกล้าถีบพี่​ได้?"

"แม่ดาวเรืองไม่รู้..แล้ว​พี่​จะรู้​ได้อย่างไรกันล่ะ หรือว่า​เป็นฝีมือของผีบ้านผีเรือนกันแน่หือ?"

"พูดบ้าๆ​​ไป​ได้พี่กำจรเนี่ย น่ากลัวออก​จะตาย​ไป"

"ทำไมล่ะก็มันน่าสงสัยจริงๆ​นี่จ๊ะ​ อย่างรายนายอาบังสุเรนทรากุมารนั่นก็ทีหนึ่ง​แล้ว​ ล้มฟาดลง​ไปต่อหน้าต่อตา ถึงขนาด​กับ​ต้องพา​ไปหาหมอกันทีเดียวเห็นไหมล่ะ?"

"พี่พูดแบบนี้ทำให้ฉันติดมากนะรู้ไหม คนยิ่งกลัวผีอยู่​ด้วย เดี๋ยวก็​ได้ผวากัน​ทั้งคืนหรอก ไม่​เป็นอันหลับอันนอนกัน​พอดี"

"ก็พฤติกรรมมันส่อให้คิด​ไปทางนั้น​นี่จ๊ะ​ดาวเรือง นี่​ถ้าพี่ไม่โดน​กับตัวเองก็ไม่มีทางเชื่อว่า​จะมีเรื่อง​พิลึกกึกกือเหล่านี้เกิดขึ้น​ในบ้านเรากันหรอกนะเนี่ย!"

"อย่ามัวพูดมาก​ไปเลย​พี่กำจร พาลูกๆ​เข้า​ไปในครัวเถอะฉัน​จะเปิดซองแล้ว​นะ"

​เมื่อกำจรพาลูก​ทั้งสองเดินลับประตูห้องเข้า​ไปในครัว ดาวเรืองก็ค่อยๆ​ฉีกซองออกอย่างบรรจง ​ทว่าทันที​ที่ล้วงมือเข้า​ไปภายในปรากฏว่า​เป็นกระดาษหนังสือพิมพ์ห่อไว้อีกชั้นหนึ่ง​​โดยมัดด้วยยางรัดอย่างแน่นหนา ไม่​สามารถ​ที่​จะมองออกว่าภายในห่อกระดาษหนังสือพิมพ์นั้น​​เป็นอะไร​

ต่อ​เมื่อเธอแก้ยางรัดออกแล้ว​คลี่หนังสือพิมพ์​ที่ห่อหุ้มอยู่​กางออกเท่านั้น​เอง...​

ภาพ​ที่ดาวเรืองมองเห็นอยู่​ภายใน​คือธนบัตรใบละพันถูกรัดด้วยยางรัดแน่นอีกชั้นหนึ่ง​เรียงกันอยู่​​เป็นปึกใหญ่ๆ​

ทันที​ที่ดาวเรืองยกปึกธนบัตรนั้น​ขึ้น​ก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง​เขียนข้อ​ความถึงเธอ เพียงเห็นคำขึ้น​ต้นเท่านั้น​​ความจำของดาวเรืองก็กลับคืนมา...​

ดาวเรืองจำลายมือนั้น​​ได้ทันที...​!

"พี่เด็ดดวง!" ดาวเรืองอุทานออกมาเบาๆ​

ใช่มัน​คือลายมือของเด็ดดวงพี่ชายคนเดียวของเธอนั่นเอง!

​เขาหายหน้าหายตา​ไปหลายปีแล้ว​ซ้ำยังไม่เคยส่งข่าวให้เธอ​ซึ่ง​เป็นน้องสาว​ที่เหลืออยู่​คนเดียว​ได้รับรู้ข่าวคราวบ้างเลย​!

ลายมือโย้เอนหลังน้อยๆ​เขียนค่อนข้างตัวบรรจงชัดเจนแสดงถึงนิสัย​ที่เรียบง่าย​และเด็ดเดี่ยวสมชื่อของเจ้าของลายมือ...​

ดาวเรืองน้องรักคนเดียวของพี่

พี่รู้ว่าน้อง​กำลังลำบาก ​เป็นหนี้​เป็นสิน​เขามาก เงินจำนวนนี้​ทั้งหมดแปดหมื่นบาท​ พี่​เอามาช่วยน้องในยามยาก ให้น้อง​ใช้หนี้คืนให้แขกอินเดีย​เขาเสีย​ทั้งต้น​ทั้งดอก ​ที่เหลือเก็บ​เอาไว้ทำทุน​และให้หลาน​ได้​ไปโรงเรียน

แล้ว​พี่​จะแวะมาเยี่ยมน้องใหม่ ขอบุญ​พระรักษา

ด้วยรักจากพี่

เด็ดดวง


น้ำตาของดาวเรืองไหลพร่างพรูลงมาบนสองแก้มจนชุ่มโชก เธอปิดหน้าสะอื้นไห้ ด้วยซาบซึ้งในน้ำใจของพี่ชายคนเดียวของเธอ

นี่​เขารู้​ได้อย่างไรว่าเธอ​กำลังลำบากจนหลังพิงข้างฝาเข้าตาจน เลือดตาแทบกระเด็น!

​โดยเฉพาะปัญหาครอบครัวของเธอ สาเหตุ​ที่กำจรสามีของเธอ​เอา​แต่สำมะเลเทเมา ​ทั้งเหล้า​ทั้งการพนันไม่​เป็นอันทำมาหากิน!

เธอเคยคิดสั้นอยาก​จะปลิดชีวิตตนเองด้วยยาพิษเสียให้รู้แล้ว​รู้รอด นึกน้อยใจในโชควาสนาของตัวเอง ​แต่​เมื่อฉุกคิดถึงลูกน้อย​ทั้งสองคน ทำให้เธอ​ต้องอดทนอดกลั้น ทนอยู่​ต่อสู้ชีวิต​เพื่อพวก​เขา​จะ​ได้มีอนาคตสดใสในวันข้างหน้า

กำจร​ได้ยินเสียงสะอื้นของภรรยา ทำให้​เขารีบปล่อยมือผละจากลูก​ทั้งสองโผกระโจนพรวดเดียวถึงตัวดาวเรือง ชายหนุ่ม​เอามือเชยคางภรรยาขึ้น​จ้องมองใบหน้า​ที่เปื้อนน้ำตานั้น​ด้วยดวงใจพิศวง

"​เป็นอะไร​​ไปจ๊ะ​ดาวเรือง ในซองมีอะไร​หรือ?"

หาก​แต่พอกำจรเหลือบตาเหลียวมอง​ไปยังซอง​ที่ถืออยู่​ในมือของภรรยา ​เขาก็เบิกตาโพลงด้วย​ความตื่นเต้นอย่างชนิดไม่เชื่อสายตาของตัวเอง​ที่มองเห็นธนบัตรใบละพันปึกใหญ่นั้น​

ชายหนุ่มแย่งมันมาจากมือของดาวเรือง ​ซึ่งเธอก็ไม่​ได้ขัดขืน ปล่อย​เขาหยิบ​เอาปึกธนบัตร​ไป​แต่​โดยดีด้วยมืออันสั่นเทา

"เงิน..โอ..เงิน แบ๊งค์พัน​ทั้งนั้น​ ตั้งมากมาย​อย่างนี้ ดาวเรือง​ได้เงินเหล่านี้มาจากไหนกันจ๊ะ​?"

แทนคำตอบดาวเรืองยื่นจดหมายของพี่ชายในมือให้​เขาดู ​เมื่อกำจรพลิกดู​และอ่านจบ ก็ทำให้ชายหนุ่มหน้าซีดขาว​เป็นกระดาษในทันที

กำจรนึกหวน​ไปถึงภาพของดาวเรืองขณะ​ที่​กำลังยื่นซองจดหมายให้​เขาครั้งแรก​และถูกปัดตกลงพื้น​และ​เขาถูกถีบจนเซ​ไปชนโต๊ะกลางห้องจนเกือบล้มนั้น​ ทำ​เอา​เขาใจหายวูบ เหงื่อกาฬเม็ดโป้งๆ​เริ่มไหลออกมาบนหน้าผาก ชายหนุ่มทำท่าคล้าย​จะ​เป็นลม

กำจรจำคำพูด​ที่เด็ดดวง​ได้บอกฝากฝังดาวเรือง​ซึ่ง​เป็นน้องสาวคนเดียวให้​กับ​เขาในวัน​แต่งงาน...​

"รัก​และดูแลน้องสาวข้าให้ดีๆ​นะกำจร อย่าให้น้องสาวข้า​ต้องลำบาก ​ถ้าเอ็งทิ้งหรือทำให้ดาวเรืองเสียใจวันใด ข้า​จะกลับมาเชือดคอเอ็ง จำไว้ให้ดี ​และขออวยพรให้มี​ความสุข!"

เด็ดดวงพี่ชายของดาวเรืองพูด​กับ​เขาเพียงเท่านั้น​จริงๆ​ ​เพราะในตอน​ที่​เขามารดน้ำสังข์ในวัน​แต่งงานนั้น​ เด็ดดวง​กำลังหนีมือกฎหมายด้วยมีคดีติดตัวในฐานฆ่าคนตาย​โดยเจตนา​และไตร่ตรองไว้ก่อน

​โดยเด็ดดวง​ได้ปลอมตัว​เป็นแขกเหรื่อ​ที่มาในงาน ลอบเข้ามาในขณะ​ที่บ่าวสาว​กำลังนั่งรอรดน้ำสังข์อยู่​บนตั่งในห้องรับรองของสถานพักฟื้นบางละมุง จังหวัดชลบุรี ​และ​เขา​ได้หายตัว​ไปก่อน​ที่​จะมี​ใครทันสังเกตเห็น

ตั้งแต่วันนั้น​มาเด็ดดวงก็หายสาบสูญ​ไปจากวงการรถเช่า​และสกู๊ตเตอร์ชายหาดพัทยา​เนื่องจาก​เขา​ได้สังหารหัวหน้าแก๊งมาเฟียต่างชาติ​ที่​กำลังสยายปีกเข้ามา​ทั้งพัทยาเหนือ​และพัทยาใต้รวม​ไปถึงนาจอมเทียน อัน​เป็นแหล่งทำมาหากินของคนไทยมาก่อน

ตัวหัวหน้าแก๊ง​ที่​เขาสังหารนั้น​​แม้ทางการ​จะ​กำลังติดตามดูพฤติกรรมผิดกฎหมาย​ที่พวก​เขา​กำลังก่ออยู่​ก็ตาม​แต่เด็ดดวงก็กระทำผิดกฎหมายในฐานฆ่าคนตาย​โดยเจตนา​และไตร่ตรองไว้ก่อนอยู่​ดี

​ทั้งนี้​เนื่องจากวัน​ที่เกิดเหตุนั้น​ ​ทั้งคู่​ได้นัดเจรจากันเรื่อง​แบ่งเขตโซนธุรกิจกันอยู่​​โดยอีกฝ่าย​ใช้อำนาจเงินทุนเข้ามาขยายกิจการบาร์เบียร์​และสาวบริการ บาง​ส่วนย้าย​กำลังเงินทุนมาจากต่างประเทศ มาจากพัฒน์พงษ์หรือจากซอยนานา​พร้อมสาวบริการ​และแหล่งเงินทุน​ซึ่งมีนักการเมืองอยู่​เบื้องหลัง

นี่​คือสาเหตุ​ที่นักเลงท้องถิ่นอย่างเด็ดดวง​และพรรคพวกเหลือ​ที่​จะอดทน​ได้ต่อ​ไป พวก​เขาจึงหันลุกขึ้น​มาเรียกหา​ความชอบธรรมของธุรกิจของคนไทยในพื้น​ที่ดั้งเดิม ​แต่ทางการก็ไม่​ได้เหลียวแล​เพราะอ้างถึง​ความเจริญ​ที่เริ่มทวี​ความยุ่งยากในการจัดการมากขึ้น​ทุกวัน

พัทยาเดี๋ยวนี้เจริญเติบโตจนมองไม่เห็นหัวชาวบ้านในพื้น​ที่อีกต่อ​ไปแล้ว​ ​จะสังเกต​ได้จากธุรกิจใหญ่ๆ​​ส่วนมาก​จะมาจากกรุงเทพฯ จากต่างชาติ​และคนมีเงินหนาจากต่างถิ่นเสีย​เป็น​ส่วนใหญ่ ​จะมีให้เห็นกันเกร่อก็​คือธุรกิจของมาเฟียต่างชาติ​ที่มีนักการเมือง​และเศรษฐีคอยโอบอุ้ม ให้ยังคงขยายกิจการ​ได้อย่าง​เป็นล่ำ​เป็นสันต่อ​ไป

กองปราบปรามพิเศษจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติ​ได้ส่งเจ้าหน้า​ที่มาปิดคดีสะเทือนขวัญนักท่องเ​ที่ยว​ที่เกิดจากน้ำมือของเด็ดดวง กลาย​เป็นว่านักเลงพื้นบ้าน​ได้สังหารนักธุรกิจคนสำคัญชาวต่างชาติ ​เพื่อ​ต้องการ​เป็นมาเฟียเสียเอง ​ทั้งๆ​​ที่​เขาทำ​ไป​เพื่อปกป้องธุรกิจของคนในพื้น​ที่เท่านั้น​

​จะสังเกตเห็นว่าธุรกิจของชาวบ้าน​ที่​เป็นเจ้าของพื้น​ที่ดั้งเดิม​จะเหลืออยู่​เพียงสถาน​ที่เล็กๆ​ให้พอ​ได้อาศัยทำมาหากิน ​เป็นร้านค้าหรือสถานบริการ​ที่บางที​ต้องเช่า​เขาด้วยราคา​ที่แพงลิบลิ่ว

ฉะนั้น​ผู้​ที่​สามารถ​ที่​จะยืนลืมหน้าอ้าปากอยู่​​ได้ก็ด้วยอาศัยแหล่งเงินทุนเท่านั้น​!

​เพราะทุกๆ​อย่างเดี๋ยวนี้​ต้องอาศัยเงินทุนในการอยู่​รอดเพียงอย่างเดียว...​

เด็ดดวงจึงหนีหัวซุกหัวซุนเตลิด​ไปทั่ว ​เนื่องจากการ​ที่​เขา​เป็นคนมี​เพื่อนมาก ​เมื่อ​ไป​ที่ใด​เนื่องจากกิตติศัพท์ในทางเลวของ​เขาขจร​ไปไกลจากข่าวหนังสือพิมพ์ ข่าวโทรทัศน์​และแหล่งข่าวกรองต่างๆ​ ทำให้การหลบซ่อนตัวของ​เขา​เป็น​ไปด้วย​ความยากลำบาก

ไม่มี​ใครรู้ว่า​เขาหลบซ่อนตัวกบดานอยู่​​ได้อย่างไร​โดยไม่ถูกตำรวจจับ ​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​ก็อาจ​จะ​เป็น​ไป​ได้ว่า ไม่ว่า​เขา​จะ​ไปหลบอาศัยอยู่​​ที่ใดก็ตาม ​เขาไม่เคยทำ​ความเดือดร้อนให้​กับเจ้าของบ้านหรือเจ้าถิ่นเลย​สักครั้งเดียว ​เพราะ​เขาถือว่าเจ้าของพื้น​ที่​คือผู้มี​พระคุณให้​เขา​ได้หลบพักอาศัย

​แต่​เนื่องจาก​ความ​ที่​เขา​เป็นคนรัก​ความยุติธรรม ​ความดีของ​เขานั่นเอง​ที่นำพา​เอาภัยพิบัติมาสู่ตัว​เขาเอง​โดยไม่​ได้ตั้งใจ

​เพราะ​เขาทนไม่​ได้​ที่​จะเห็นเจ้าของบ้านถูกรังควานจากนักเลงโตต่างถิ่น ฉะนั้น​​เมื่อมีการปะทะกันเกิดขึ้น​ มีการสังหารกันเกิดขึ้น​ ก็เริ่มมีคนรู้เบาะแส​เขามากขึ้น​

สารวัตรสัญชัยเจ้าของคดีดั้งเดิม ก็​ต้องออกตามล่า​เขาทุกครั้ง​ที่​ได้รับทราบเบาะแสหรือ​ได้ยินข่าวคราวของเด็ดดวง...​

อันทำให้คดีของ​เขาเพิ่มมากขึ้น​​เป็นเงาตามตัว!

จึงทำให้เด็ดดวง​ต้องหนีเตลิด​ไปเรื่อยๆ​...​

​โดยพยายามทิ้งร่องรอยเหลือไว้ให้เห็นน้อย​ที่สุด!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2785 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน เด็ดดวง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๐๙ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14660 ], [118.172.241.227]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๓๑ น.

แขกเหลื่อ ​​ต้องเขียนว่า แขกเหรื่อ ค่ะ​​ คุณปักษิณ

ตอนนี้ชื่อ "เด็ดดวง" ค่ะ​​

ชื่อนี้เข้า​​กับบุคลิคตัวเอกเลย​​นะคะ​​ ตั้งชื่อ​​ได้เด็ดจริงๆ​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14668 ], [66.169.119.158]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๐๑.๐๓ น.

ชื่อ "เด็ดดวง" อย่าง​​ที่คุณแอ๊ดว่านั่นแหละ​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14684 ], [58.10.216.91]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๗ น.

เรียนคุณadd ​​และ คุณfishbud

ขอบคุณครับ​​​​ที่ตกลง​​เป็นเอกฉันท์ว่า "เด็ดดวง"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-14694 ], [83.180.75.247]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๒๗ น.

เริ่มเข้าเค้าเรื่อย ๆ​​ แล้ว​​ ทำให้ย้อนนึก​​ไปถึงคำพูดของศาสตราจารย์ว่า การทำ​​ความดี ไม่จำ​​เป็น​​ต้องทำด้วยมือเปื้อนเลือดก็​​ได้...​​ ​​แต่​​เอาละ ไหน ๆ​​ ก็ติดตามเด็ดดวงมาถึงขั้นนี้แล้ว​​ ดูสิว่า ​​เขา​​จะเผชิญเส้นทางกรรม​​ที่ "ฆาตไม่ถึง" ของ​​เขาต่อ​​ไปอย่างไร
​​ส่วน นี่มอบให้ลุงปิงเจ้าค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น