นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #6
ปักษิณ
...​แต่สำหรับกำจร​และดาวเรือง เจ้าของบ้าน​ที่เกิดเหตุนั้น​หมอลิซ่า แฟรี่รู้จัก​ทั้งคู่ดีอยู่​แล้ว​รวมถึงเด็กๆ​ด้วย ​แต่​ที่เอ่ยเตือนนายแขกสุเ...

ตอน : มือที่มองไม่เห็น....อีกครั้ง!

คลิกดูภาพขยาย
​แต่สำหรับกำจร​และดาวเรืองเจ้าของบ้าน​ที่เกิดเหตุนั้น​หมอลิซ่า แฟรี่รู้จัก​ทั้งคู่ดีอยู่​แล้ว​รวมถึงเด็กๆ​ด้วย

​แต่​ที่เอ่ยเตือนนายแขกสุเรนทรากุมาร​ไปก็ด้วยยังไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์จริงๆ​มัน​เป็นอย่างไรกันแน่ เรื่อง​ราว​ที่พิสดารทำนองนี้มักเกิดขึ้น​​ได้เสมอ ไม่ว่า​จะ​เป็น​ที่ใดในโลกนี้ก็ตาม

ในเวลาเดียวกันหลังจาก​ที่นายสุเรนทรากุมาร​ได้ออก​ไปแล้ว​​พร้อม​กับนายลักษมันกุมารผู้น้องชาย​เพื่อกลับ​ไปพักฟื้น​ที่บ้านห้องแถว หมอแฟรี่​ได้บอก​กับสองผัวเมียว่าให้รออยู่​ก่อน มีเรื่อง​อยาก​จะคุยด้วย...​

"หมอขอถามคุณจริงๆ​เถอะนะว่า ​ที่บ้านของคุณสองคนนับถือสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไร​​เป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า?"

"​จะมีก็​แต่​พระพุทธรูปบูชาหน้าตักห้านิ้วองค์เล็กๆ​องค์เดียวเท่านั้น​แหละ​ครับ​คุณหมอ เอ..คุณหมอสงสัยอะไร​หรือครับ​?"

"เปล่าหรอกหมอเห็นว่ามันออก​จะ​เป็นการแปลกประหลาด​เอามากๆ​​ที่จู่ๆ​ก็มีคนล้มหกคะ​เมนลง​ไปหน้าฟาดพื้นอย่างแรงขนาดนั้น​"

หมอแฟรี่รู้จักบ้านของดาวเรือง​และกำจร​เป็นอย่างดี จากคำบอกเล่าของ​ทั้งนายสุเรนทรากุมาร​และคำบอกเล่าของสองผัวเมีย ทำให้ลิซ่า แฟรี่มองเห็นเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​อย่างแจ่มแจ้งถนัดชัดเจน

ดาวเรือง​เป็นหญิงสาว​ที่น่าสงสารมาก เธอทำงานรับจ้างตัว​เป็นเกลียว สู้อาบเหงื่อต่างน้ำ​เพื่ออนาคตของลูกชายหญิง​ทั้งสอง​โดยไม่​ได้ย่อท้อ

ผิดกัน​กับกำจรผู้สามี ​ซึ่งออก​จะดูยากมากในสายตาของหมอแฟรี่ เธอเห็นว่า​เขา​เป็นคน​ที่มีนิสัยเรียบร้อย​ในบางครั้ง โมโหฉุนเฉียวในบางคราว ​และในบางคราวนั้น​เช่นกัน​ที่​เขาพาลพาโลดุด่าว่ากล่าวภรรยา​และลูกๆ​ต่อหน้าหมอแฟรี่​โดยไม่​ได้เกรงอกเกรงใจเธอเลย​​แม้​แต่น้อย

หลายครั้ง​ที่หมอแฟรี่เคยเห็นกำจรเดินเมาแอ่นอยู่​ในตลาดหนองมน​และ​แม้​แต่​ที่บ้านของ​เขาเองก็ไม่มีเว้น

นอกจาก​จะสนอกสนใจในนิสัยใจคอ​และการทำมาหากินของชาวบ้านแล้ว​ คุณหมอแฟรี่ยังสนใจใน​ความ​เป็นอยู่​​และอาหารการกินรวม​ไปถึงการอยู่​ร่วมกันของครอบครัว​และชุมชนว่ามี​ความสะดวก​สบายมากน้อยแค่ไหน

นับว่าการ​ที่อนามัยตำบลแสนสุข​โดยหัวหน้าสถานีอนามัย​คือคุณหมอศุภฤกษ์​ได้มีแพทย์อาสาสมัครชาวต่างชาติ​ที่สนอกสนใจในเรื่อง​เกี่ยว​กับการบริการด้านการสาธารณสุข​และดูแล​เอาใจใส่รักษาชาวบ้าน​เป็นอย่างดีนั้น​ ​เป็นเรื่อง​​ที่น่าสรรเสริญ​และ​เอาแบบอย่าง​เป็นอย่างยิ่งสำหรับข้าราชการไทย​ที่มีหน้า​ที่รับผิดชอบในการ​ที่​จะบริการประชาชน​ทั้งหลายควร​เอา​เป็นเยี่ยงอย่าง..

ขอเพียงอย่า​ไปมัวคิดถึง​ความถูก​ต้อง ถือ​เขาถือเราอยู่​เลย​ ให้ชาวบ้าน​ได้รับบริการขั้นพื้นฐาน​และอำนวย​ความสะดวก​ให้พวก​เขาตามสมควรแก่อัตภาพ

พยายามสอนให้คนรู้จักรักษาสุขภาพของตัวเองให้คงอยู่​ในสภาพ​ที่มีสุขภาพดี ​จะ​ได้ไม่​ต้อง​ไปหาหมอให้ยุ่งยาก​และสิ้นเปลือง​ทั้งงบประมาณ​และเวลา​ที่เสีย​ไป​ทั้งภาครัฐ​และภาคเอกชน​โดยเฉพาะชุมชนห่างไกล​และชาวบ้าน​ที่ด้อยโอกาส

"คุณหมอแฟรี่สงสัยอะไร​หรือครับ​ หรือว่าสงสัยว่าผม​จะ​เป็นตัวการ​ที่ทำร้ายนายแขกสุเรนทรากุมารหรือครับ​?"

"หมอไม่​ได้สงสัยคุณกำจร เพียง​แต่อยาก​จะถามย้ำให้แน่ใจจากปากของคุณกำจร​และคุณดาวเรืองว่า การ​ที่นายสุเรนทรากุมาร​เขาล้มฟาดพื้นลง​ไปนั้น​มัน​เป็นอุบัติเหตุ ไม่​ได้มี​ใครกลั่นแกล้งหรือทำร้ายอย่าง​ที่​เขารู้สึก?"

"แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลย​ครับ​คุณหมอ พวกเรา​จะโกหกคุณหมอทำไมล่ะครับ​ ผมเองเสียอีกยังรู้สึกตกอกตกใจไม่หาย​ที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ในบ้านผมเอง​โดยผมไม่ทัน​ได้ระวังหรือเห็นมีอะไร​ผิดสังเกตมาก่อนเลย​​แม้​แต่น้อย"

"ขอบคุณค่ะ​ คุณกำจร​ที่​ได้ให้​ความกระจ่างแก่ดิฉัน ​แต่คุณคิดว่า​จะ​เป็น​ไป​ได้ไหม ​ที่อาจ​จะมี​ใครสักคนซุ่มแอบทำร้าย​เขาจาก​ที่อื่น​โดย​เขาไม่รู้สึกตัวเลย​ จนกระทั่งมาล้มลงตรงหน้าบ้านพวกคุณพอดิบ​พอดี?"

"​แต่ด้วย​ความสัตย์จริงนะครับ​คุณหมอ ในขณะ​ที่เกิดเหตุนั้น​มีเพียงเราสี่คนพ่อแม่ลูกเท่านั้น​​ที่อยู่​ภายในบ้านตอน​ที่นายสุเรนทรากุมารเดินเข้ามาเพียงคนเดียว พวกเราไม่เห็น​ใครซ่อนอยู่​ด้านหลัง​เขาเลย​ครับ​"

"​ส่วนเรื่อง​​ที่​เขา​ไปทวงหนี้นั้น​หมอไม่คิดอยาก​จะเข้า​ไปก้าวก่าย​กับเรื่อง​ชีวิต​ส่วนตัวของพวกคุณ​ทั้งสองหรอกนะค่ะ​ เพียงถาม​เพื่อ​ความสบายใจด้วย​ความอาทร​และด้วย​ความ​เป็นห่วงอย่างจริงใจเท่านั้น​ อยากทราบว่าทุกสิ่งทุกอย่างลงเอยกันด้วยดีแล้ว​ใช่ไหม?"

หมอแหม่มแฟรี่เอ่ยถามด้วย​ความ​เป็นห่วง ด้วยกลัวว่าพวกเด็กๆ​​จะลำบาก เธอเคยเห็นเด็กไทยบางคนในถิ่น​ที่ห่างไกล​ความเจริญมากกว่านี้ไม่มี​แม้​แต่เสื้อผ้า​ที่​จะสวมใส่​ไปโรงเรียนเลย​ด้วยซ้ำ​ไป

"เรียบร้อย​แล้ว​ค่ะ​คุณหมอ เราตกลงเรื่อง​หนี้สิน​กับนายสุเรนทรากุมาร​เขา​เป็น​ที่เรียบร้อย​แล้ว​ล่ะค่ะ​ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ​​ที่​เป็นห่วง"

"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​คุณดาวเรือง คนเราอยู่​ในสังคมเดียวกัน ​ถ้ามีอะไร​ช่วยเหลือกัน​ได้ก็​ต้องช่วยเหลือแบ่งเบาภาระกัน​ไปตามมีตามเกิด"

ดาวเรืองยกมือไหว้ค้อมหัว​พร้อม​กับกำจรผู้สามี ​ทั้งนางยังหันหน้า​ไปทางเด็กชายเด่นหล้า​และเด็กหญิงดาริกาบอกให้กราบลาคุณหมอ ด้วย​ความซาบซึ้งใจใน​ความเมตตาปราณี​ที่มีอยู่​ท่วมท้นหัวใจของแหม่มสาวชาวยุโรปผู้นี้


*********


คืนนั้น​ดาวเรืองประหลาดใจมาก​เมื่อกลับ​ไปถึงบ้าน​พร้อมสามี​และลูกน้อย​ทั้งสองคน ​เพราะเธอไม่เคยนึกมาก่อนเลย​ว่า​จะมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น​อีก​เป็นครั้ง​ที่สองภายในบ้านหรือห้องเช่าห้องนี้

​ส่วนกำจรนั้น​​เมื่อพาลูกพาเมียมาส่ง​ที่บ้านแล้ว​​เขาก็กะว่า​จะเลย​​ไปบ่อนของเฮียไก่​ที่บาง​พระ​เพื่อเสี่ยงดวงด้วยทุน​ที่มีอยู่​เพียงห้าร้อยบาท​ ​แต่หลังจาก​ที่​ได้พูดคุย​กับหมอแหม่มแฟรี่แล้ว​ทำให้​เขาเกิดเปลี่ยนใจ

"ตกลงพี่ไม่​ไปบ่อนแล้ว​ล่ะจ๊ะ​ดาวเรือง" ​เขาพุด​พร้อม​กับล้วงกระเป๋าสตางค์ควัก​เอาแบ๊งค์ห้าร้อยออกมายื่นส่งให้​กับดาวเรือง

"จริงหรือนี่ พี่กำจรคนเดิมกลับมาแล้ว​ เรา​จะกัดฟันสู้​กับ​ความยากจนกันต่อ​ไป ดาวเรือง​จะไม่ย่อท้ออีกแล้ว​ล่ะพี่กำจร!"

เหตุการณ์นี้สร้าง​ความงุนงงให้​กับดาวเรือง​เป็นล้นพ้น!

สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงแล้ว​..เธอ​และครอบครัวเริ่ม​จะกลับตัวกลับใจในการหาหนทาง​ที่​จะต่อสู้​กับ​ความยากจน​ได้ต่อ​ไปแล้ว​ คง​จะยังไม่สิ้นหวังเสียทีเดียวหรอก ​ถ้าผู้​ที่อยู่​ร่วมกัน​ได้พยายามคิดอ่านกันแบบนี้!

​กำลังใจกลับคืนมา​เป็นกอง!

ดาวเรืองรวบ​เอาร่างลูกน้อย​ทั้งสองเข้ามากอดด้วยน้ำตานองหน้าด้วย​ความปิติยินดี​เป็น​ที่ยิ่ง!

​แต่​ที่ช็อกยิ่งกว่านั้น​ก็​คือ ​เมื่อดาวเรืองเดินเข้า​ไปในห้องนอนเพียงลำพัง สายตาของเธอก็เหลือบ​ไปเห็นซองจดหมายสีน้ำตาลซองใหญ่วางอยู่​บนโต๊ะเครื่องแป้ง เขียนชื่อเธอ​เป็นผู้รับตัวโตเบ้อเริ่ม "ดาวเรือง กลีบกระจาย" ภายในซองมีจดหมายหนักอึ้ง นี่คง​จะ​เป็นการรวมจดหมายหลายฉบับ​เก่าแก่ส่งมาให้เธอก็​เป็น​ได้

เธอพยายาม​ที่​จะนึกถึงเจ้าของลายมือ​ที่คลับคล้ายคลับคลาว่าคุ้นๆ​ ​ความรู้สึกลึกๆ​บอกว่าชิน​กับลายมือนี้เสียเหลือเกิน ​แต่พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

บนซองจดหมายไม่มีการประทับตราใดๆ​​ทั้งสิ้น ไม่รู้ว่าส่งมาจาก​ที่ใด ​และไม่บอกชื่อผู้ส่งอีกด้วย ปัญหาอยู่​​ที่ว่ามันมาวางอยู่​บนโต๊ะเครื่องแป้งในห้องนอนของเธอ​ได้อย่างไรกัน?

ดาวเรืองถือซองจดหมายเดินออกมาข้างนอกห้องนอน หย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอเนกประสงค์ประจำบ้าน ​ซึ่ง​เป็น​ทั้งโต๊ะเตรียมอาหาร โต๊ะกินข้าว โต๊ะทำงานเย็บปักถักร้อยจิปาถะ ​และโต๊ะทำการบ้านของเด็กๆ​

ดาวเรืองนั่งมอง​ทั้งสามคนพ่อลูก​กำลังแก้ห่อบะหมี่เกี๊ยวออกวางใส่ชามกันอย่างทะมัดทะแมงกุลีกุจอ ทำให้เธอรู้สึกปลาบปลื้มมากจนน้ำตาพาล​จะไหลออกมาอีกคำรบหนึ่ง​เสียให้​ได้

บ้านของเธอ..ครอบครัวของเธอ​กำลัง​จะหวนกลับ​ไปมี​ความสุขสดชื่น อยู่​กันอย่าง​พร้อมหน้า​พร้อมตาเหมือนเดิมอีกครั้งหนึ่ง​!

"​ใคร​เป็นคน​เอาจดหมายซองนี้มาส่ง..​ใครรู้บ้าง?"

ดาวเรืองเอ่ยถามขึ้น​ลอยๆ​​พร้อม​กับชูซองจดหมายสีน้ำตาล​ที่หนักอึ้งในมือให้ทุกคนดู สมาชิกในบ้านต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เงียบกริบไม่มี​ใครตอบเธอ​ได้สักคน!

"เอ๊ะ..ไม่มี​ใครรู้สักคนเลย​หรือนี่ ว่าซองจดหมายนี้​ไปอยู่​บนโต๊ะเครื่องแป้งแม่​ได้อย่างไร?"

"พี่เพิ่งกลับมาก่อนนายแขกนั่น​จะล้มหน่อย​เดียวเอง จากนั้น​ก็อยู่​ด้วยกัน​กับเธอตลอดเวลา แล้ว​พี่​จะรู้​ได้อย่างไรล่ะ?"

"หนูก็ไม่รู้..หนูไม่​ได้​เป็นคนรับ" เด็กหญิงดาริกาลูกสาวคนเล็กบอกปฏิเสธ

"ผมก็ไม่รู้ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย​ด้วย" เด่นหล้าผู้พี่ชายกล่าวขึ้น​ไล่ๆ​​กับน้องสาว

"แม่ก็ไม่​ได้รับ เอ..แล้ว​​ใครหนอ​เอา​ไปวางไว้ในห้องอย่างดีเชียว?"

"เธอ​เอา​ไปวางไว้เองแล้ว​ลืมหรือเปล่าล่ะ แม่ดาวเรือง?"

"วุ้ย..ฉันจำ​ได้หรอกน่าว่าฉัน​ไปทำอะไร​​ที่ไหน​เมื่อไหร่ ​แต่ของ​ที่ใส่ซองใหญ่แบบนี้ไม่เคยมีนี่นา เอ..ดูลายมือคุ้นๆ​จังเลย​ คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยรู้จัก​ที่ไหนมาก่อนหนอ ลายมือแบบนี้?"

"เปิดออกดูก็สิ้นเรื่อง​สิ้นราวแม่ดาวเรือง เดี๋ยวก็เห็นเองนั่นแหละ​ว่าอะไร​​คืออะไร​?"

"ซองหนา​และหนักเสียด้วย อาจ​จะมีอะไร​ไม่ชอบมาพากลซ่อนอยู่​ข้างใน พี่ช่วยพาเด็กๆ​ออก​ไปข้างนอกก่อนก็แล้ว​กัน เผื่อ​เป็นอันตรายเกิดระเบิดตูมตามขึ้น​มาไม่รู้ตัว"

"ดูหนังมาก​ไปหรือเปล่าแม่ดาวเรือง มาพี่เปิดให้เอง พาลูกหลบ​ไปในครัวก็พอ"

ดาวเรืองยื่นซองสีน้ำตาลไห้สามีอย่างว่าง่าย กำจรยื่นมือออก​ไปรับในทันที...​

​แต่ซองยังไม่ทันถึงมือกำจรก็พลันหลุดจากมือของดาวเรืองลงสู่พื้นห้องราว​กับมีมือลึกลับจงใจปัดให้ตกลงกระนั้น​!

ดาวเรืองตกตะลึงตัวเย็นวาบ ​เพราะเธอเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้น​ต่อหน้าต่อตาด้วยมี​ความรู้สึกว่า​ซองสีน้ำตาลนั้น​หลุดลอยออกจากมือของเธอเองตกลงสู่พื้นห้อง ​โดย​ที่เธอไม่​ได้ทำหล่นเลย​​แม้​แต่น้อย

ไม่เพียงเท่านั้น​ร่างของกำจรก็พลอยเซหลุนๆ​หงาย​ไปข้างหลังตาม​ไปด้วยคล้าย​กับโดนแรงถีบก็ไม่ปาน!

โครม!!

ร่างของกำจรปะทะเข้า​กับโต๊ะอเนกประสงค์จนน้ำซุปจากชามบะหมี่เกี๊ยวกระ​เพื่อมกระฉอกออกมาบนโต๊ะจนผ้าปูโต๊ะเปียกโชก!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2784 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน มือที่มองไม่เห็น....อีกครั้ง! --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14659 ], [118.172.241.227]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๒๕ น.

"มือ​​ที่มองไม่เห็น...​​.อีกครั้ง!"

​​กำลังสนุกเลย​​ค่ะ​​คุณปักษิณ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14683 ], [58.10.216.91]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๑ น.

ขอบคุณครับ​​คุณadd

สำหรับ "มือ​​ที่มองไม่เห็น...​​.อีกครั้ง!"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : Rotjana Geneva [C-14693 ], [83.180.75.247]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๒๒ น.

นั่นแน่ นายเด็ดดวง​​ต้อง​​เป็นญาต​​กับแม่ดาวเรืองแน่เลย​​...​​ ชอบการบรรยายของลุงปิงต่อ​​ความรู้สึกของแม่ดางเรืองมากเลย​​ค่ะ​​ ราว​​กับนั่งอยู่​​ในใจของเธอก็ไม่ปาน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น