นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #3
ปักษิณ
...​ถ้าศาสตราจารย์เอกวิทย์ มีอำนาจวิเศษ​ที่​จะมองเห็นใบหน้าของเด็ดดวงในตอนนี้ ​เขาคงไม่ประหลาดใจเลย​​ที่คำพูดของ​เขานั้น​​สามารถทำให้จิตใจของเ...

ตอน : ทางเลือก..ก่อนลาจาก

คลิกดูภาพขยาย
​ถ้าศาสตราจารย์เอกวิทย์มีอำนาจวิเศษ​ที่​จะมองเห็นใบหน้าของเด็ดดวงในตอนนี้ ​เขาคงไม่ประหลาดใจเลย​​ที่คำพูดของ​เขานั้น​​สามารถทำให้จิตใจของเด็ดดวงผันแปร​ไปอย่างรวดเร็ว​โดยสิ้นเชิง

"ใน​เมื่อท่านศาสตราจารย์คิดว่าในอนาคตข้างหน้าคนอย่างผม​จะมีประโยชน์ต่อสังคม ก็นับว่า​เป็น​ความคิด​ที่เข้าท่าดีไม่น้อยเลย​ทีเดียว"

"เข้าท่าหรือ?"

"​เพราะเท่า​ที่ผ่านมานั้น​ผมไม่เคย​ได้คิดแบบนี้มาก่อนเลย​ในชีวิต"

"การ​ที่​จะ​เป็นคนดีนั้น​ทำ​ได้ง่ายกว่าการทำ​ความชั่วมากมาย​นักนะ คุณรู้หรือเปล่าครับ​คุณเด็ดดวง?"

"ง่ายกว่าอย่างไรหรือครับ​?"

"ง่ายซีครับ​..​โดยเฉพาะการทำร้ายผู้อื่นนะคุณเด็ดดวง เพียงเรารู้จักยับยั้งชั่งใจลงบ้าง เท่านั้น​ก็​จะไม่เกิดเหตุทำให้ฆ่าแกงกันเหมือนผักปลา ลืมอดีตเสียให้หมดเถิดคุณเด็ดดวง"

"เรื่อง​อดีตของผมนั้น​..วานท่านศาสตราจารย์อย่า​ได้​เอามาพูดถึงเลย​ครับ​"

"​เพราะอะไร​หรือ?"

"​เพราะว่ามัน​เป็นอดีต​ที่เศร้ารันทด​และเต็ม​ไปด้วย​ความเคียดแค้นชิงชังเกินกว่า​ที่​ใคร​จะรับไหว"

"ทำไมหรือครับ​คุณเด็ดดวง?"

"ถึง​แม้สมมติว่า​ถ้า​เป็นอดีตของท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองคนเองก็เถอะ ​เมื่อมาพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้บ้าง ผมคิดว่าบางทีท่านอาจ​จะทำเกินกว่า​ที่ผม​ได้กระทำลง​ไปแล้ว​ก็​เป็น​ได้"

"แย่ถึงขนาดนั้น​เชียวหรือ?"

"ครับ​..​เพื่อให้สาสม​กับ​ความแค้น​ที่​ได้สั่งสมมานาน"

"ฟังคุณเด็ดดวงพูดแล้ว​ช่างสะเทือนอารมณ์ดีเหลือเกิน ​เอาละ..​เอา​เป็นว่าเรามาลืมเรื่อง​อดีตกันให้หมดดีไหมครับ​?"

"ลืมอดีตให้หมด?"

"ใช่..ผมอยาก​จะให้คุณเด็ดดวงตัดใจลืมอดีต​ที่เลวทรามต่ำช้า โหดร้าย เคียดแค้นชิงชังเหล่านั้น​เสียให้หมด แล้ว​เราหันมาเริ่มต้นชีวิตกันใหม่"

"ผมคิดว่าคนอย่างผมนั้น​มันมี​แต่​ความเคียดแค้นชิงชัง​กับสังคมมาจนติด​เป็นสันดานแล้ว​ คงยาก​ที่​จะเยียวยาหรือเริ่มต้นชีวิตใหม่​ได้อีกต่อ​ไป"

"อ้าว..ทำไมหรือ ทำไมคุณถึง​ได้คิดอย่างนั้น​เล่าครับ​?"

"​เพราะว่าสังคม​ได้ประณาม​และตราหน้าผม​เอาไว้แล้ว​ว่า​เป็นไอ้ฆาตกรโรคจิตจอมโหด จอมโสโครก ไร้ศีลธรรม ไม่รู้สำนึกผิดชอบชั่วดี"

"คุณอย่าดูถูกตัวเองมากเกิน​ไปซีคุณเด็ดดวง!"

"ไม่​ได้ดูถูกตัวเอง ​แต่​ความจริงมัน​เป็นเช่นนั้น​จริงๆ​"

"แล้ว​คุณ​จะทำอย่างไรต่อ​ไป​กับชีวิตของคุณในอนาคตล่ะครับ​?"

"หนีต่อ​ไปเรื่อยๆ​ จนกว่า​จะหมดเวรกรรม!"

"การหนีไม่ใช่ทางออก​ที่ถูก​ต้องนะคุณเด็ดดวง?"

"​ถ้าไม่หนีแล้ว​​จะให้ผมทำอย่างไรล่ะครับ​?"

"คุณหนี​ความจริงมาตลอด คราวนี้คุณก็คิด​จะหนีต่อ​ไปอีก คุณก็​จะ​ต้องหนี​ไปตลอดชีวิตรู้ไหม?"

"มัน​เป็นวิธีเดียว​ที่ผม​จะ​ได้ไม่​ต้อง​ไปติดแหง็กอยู่​ในคุกตะราง​เพื่อรับผิดในกรรม​ที่ผม​ได้ก่อไว้มากมาย​"

"​เอาละ..ผม​จะไม่พูดมากอีกต่อ​ไปแล้ว​ ให้คุณ​เป็นคนตัดสินใจ​เอาเองก็แล้ว​กันว่า​จะทำอย่างไร​กับเราสองคนดี?"

"ผม​ได้คิดไว้ในใจ​แต่แรกแล้ว​ครับ​"

"คิดว่า​จะฆ่าผม​ทั้งสองคน​เพื่อปิดปากใช่ไหมล่ะ?"

เด็ดดวงพยักหน้าแทนคำพูด ​แต่​เมื่อรู้ตัวว่า​เขานั้น​​กำลังอยู่​ในสภาพล่องหน คู่สนทนาคงไม่​สามารถ​ที่​จะเห็นอากัปกิริยาท่าทางของ​เขา​ได้ ชายหนุ่มจึงเปล่งเสียงพูดแสดง​ความรู้สึกออกมาแทน​เพื่อให้ฟังดูสมบทบาท​สมจริงสมจัง

"ใช่เลย​ครับ​ท่านศาสตราจารย์ ​เพราะในตอนแรกผมคิดลังเลอยู่​ว่า​จะ​เอาอย่างไร​กับท่าน​ทั้งคู่ดี?"

"ลังเลหรือ?"

"ครับ​..​ทั้งนี้​เพราะว่าชีวิตของท่าน​ทั้งสองคน​จะอยู่​ต่อ​ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร​​กับผมอีกแล้ว​ ​และ​ที่สำคัญอีกอย่าง​ที่ผม​จะลืมเสียมิ​ได้เลย​"

"อะไร​หรือ?"

"ก็​คือผมกลัวว่าการปล่อยท่าน​ทั้งสองทิ้งไว้​จะ​เป็นการทิ้งเบาะแสร่องรอย​เอาไว้ให้ทางเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ​ได้แกะรอยผมอย่างถูก​ต้องมากยิ่งขึ้น​ จึงทำให้ผมลังเลใจ ยังทำอะไร​ไม่ถูก ไม่รู้ว่า​จะ​เอาอย่างไรดี?"

"อืม..ม..ก็ถูกของคุณแฮะ!"

"​แต่​เมื่อมาถึงตอนนี้เหตุการณ์​ได้แปรเปลี่ยน​ไปหมดแล้ว​​โดยสิ้นเชิง ​เพราะผม​ได้กลับกลาย​เป็นคน​ที่ไม่มีตัวตน​โดยฝีมือของท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองคน​ซึ่งทำให้ผมพอใจมาก จึงอยาก​จะรีบๆ​สังหารพวกคุณเสียให้เสร็จๆ​​ไป"

"​ถ้าอย่างนั้น​​จะรออะไร​อยู่​อีกล่ะคุณเด็ดดวง รีบลงมือจัดการด้วยอาวุธ​ที่อยู่​ในมือคุณ​ได้เลย​ทันที!"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์เอ่ยปากบอกชายหนุ่มคล้าย​กับ​เป็นการประชดว่า​ที่​เขา​ได้เพียรสาธยายชักแม่น้ำ​ทั้งห้า​ที่ผ่านมานั้น​ไร้ประโยชน์​โดยสิ้นเชิง

"ทำอย่างนั้น​ไม่​ได้นะคุณเด็ดดวง!?" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์คนแฝดผู้น้องร้องเสียงหลง

"ทำไม​จะไม่​ได้?"

"ก็​ถ้าเผื่อว่าคุณฆ่าเรา​ทั้งสองคน ​จะ​เป็นบาปติดตัวคุณตลอด​ไป​ทั้งในชาตินี้​และในภพหน้า!?"

"ผมมีบาปติดตัวมากอยู่​แล้ว​​จะเพิ่มอีกสักนิด​จะ​เป็นไร​ไป"

"แม่เจ้าโว้ย!" ศาสตราจารย์รองฤทธิ์อุทาน "นี่นายเห็นคน​เป็นผัก​เป็นปลาเลย​นะเนี่ย!?"

"ใช่ครับ​..ง่ายยิ่งกว่าผักปลาเสียอีก เพียงผมกระดิกนิ้วเหนี่ยวไกนิดเดียวทุกอย่างก็จบสิ้น"

"​ความผิดโทษฐานฆ่าคนตายเนี่ยร้ายแรงนะคุณเด็ดดวง คุณอาจมีโทษถึงประหารชีวิตเลย​ทีเดียว​จะบอกให้"

"ข้อนั้น​ผมรู้อยู่​แล้ว​นะครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"รู้แล้ว​ก็ยังกลับเนื้อกลับตัวทันนะครับ​..คุณเด็ดดวง?"

"ชีวิตนี้ไม่มี​ใคร​สามารถ​ที่​จะลิขิตชีวิตของตนเอง​ได้หรอกครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"​ได้ซิ..ทำไม​จะไม่​ได้​ถ้าเรามี​ความตั้งใจอย่างแน่วแน่ พยายามบังคับจิตใจตนเองให้​ได้" ศาสตราจารย์เอกวิทย์แฝดผู้พี่ตอบแบบพยายาม​ที่​จะชี้แนะให้​เขาคิดคล้อยตาม

"ใช่ครับ​..​แต่คนบางคนนั้น​ถึง​แม้​จะบวชเรียนมาแล้ว​ รู้ดีรู้ชั่ว ทำตัว​เป็นคนดีมาตลอด ก็ยังไม่วาย​ที่​จะกลับกลาย​เป็นคนเลวคนชั่ว​ได้ง่ายๆ​เพียงชั่วพริบตา​ทั้งๆ​​ที่ไม่​ได้ตั้งใจมาก่อนเลย​"

"คน​ที่ทำผิดก็ขี้มัก​จะพูดกันในทำนองนี้​ทั้งนั้น​แหละ​คุณเด็ดดวง ไม่มี​ใครยอมรับหรอกว่าเหตุการณ์ต่างๆ​​ที่เกิดขึ้น​นั้น​​เป็น​เพราะ​ความผิดของตัวเอง​ที่ไม่คิดพิจารณาให้รอบคอบประพฤติตนอยู่​ใน​ความประมาท ปล่อยให้อารมณ์พา​ไปตามสถานการณ์ยั่วยุ​ที่มีอยู่​รอบด้าน!"

"ท่านศาสตราจารย์ไม่น่า​จะมา​เป็นนักวิทยาศาสตร์เลย​นะครับ​ น่า​จะ​ไป​เป็นนักบวชมากกว่า ​เพราะเข้าใจลึกซึ้งถึงธรรมะ พูดเหมือน​กำลังนั่งเทศน์อยู่​บนธรรมาสน์เสียเรื่อยเชียว?"

"คุณรู้หรือเปล่าว่าธรรมะ​และวิทยาศาสตร์ก็​คือสิ่งเดียวกันนะครับ​คุณเด็ดดวง?"

"​คือสิ่งเดียวกัน..​เป็น​ไป​ได้อย่างไรหรือครับ​?"

"​พระพุทธองค์ท่าน​ได้ค้นพบว่าทุกสิ่ง​ที่อุบัติขึ้น​ในโลก​คือวิทยาศาสตร์​ซึ่งก็​คือ​เป็น​ไปตามธรรมชาติ​ที่มันควร​จะ​เป็นอย่างไรล่ะ ​แม้ว่านักวิทยาศาสตร์​จะคิดค้นพบวิทยาการ​ได้ใหม่ๆ​ก็ตาม ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้ว​​แต่มีอยู่​ในธรรมชาติมาก่อนแล้ว​​ทั้งสิ้น!"

"น่าสนใจแฮะ!"

"ธรรมชาติ​สามารถสร้างวิทยาศาสตร์​ได้ด้วยตัวเอง​เพื่อรักษา​ความสมดุลของสรรพสิ่งในโลก อัน​ได้แก่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ​ที่คุณเห็นไม่ว่าฝนตก ฟ้าร้อง ฟ้าผ่า มรสุม ​แม้กระทั่งภูเขาไฟระเบิด แผ่นดินไหวหรือซึนามิก็ไม่เว้น ​โดยเฉพาะร่างกายคนเรา​และร่างกายของสัตว์​ทั้งหลายในโลกนี้ก็​สามารถสังเคราะห์​เอาสิ่งต่างๆ​​ที่​เป็นแร่ธาตุเข้า​ไปหล่อเลี้ยงร่างกายให้มีชีวิตอยู่​รอด​ได้​โดยอาศัยวิทยาศาสตร์ทางธรรมชาติ​ทั้งนั้น​ เห็นไหมล่ะครับ​?"

"ชัดแจ๋วเลย​ครับ​ท่านศาสตราจารย์"

"วิทยาการใหม่ๆ​หรือวิทยาศาสตร์​ที่มนุษย์คิดค้น​ได้ก็เช่นเดียวกันไม่ว่า​จะ​เป็นน้ำมันปีโตรเลี่ยม พลังงานปรมาณู คอมพิวเตอร์ เครื่องบินเจ็ทหรือ​แม้กระทั่งเครื่องยนต์กลไกต่างๆ​ล้วนแล้ว​​แต่มีอยู่​แล้ว​ในโลกนี้​ทั้งสิ้น เพียงแค่มนุษย์คิดค้นพบปรากฏการณ์แปลกใหม่​ได้ด้วยสมองมนุษย์เท่านั้น​ ​ซึ่งตัวของมนุษย์เองก็​คือผลผลิตของธรรมชาติ​เป็นวิทยาศาสตร์ทางธรรมชาติในตัวเอง"

"ยิ่งฟังท่านศาสตราจารย์พูด ผมยิ่งมึนเข้าทุกที ผมว่ายกประโยชน์​โดยการไว้ชีวิตท่านศาสตราจารย์​ทั้งสอง ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้อยู่​อบรมสั่งสอนคนให้เกิดประโยชน์ต่อมวลมนุษย์ชาติต่อ​ไปยัง​จะดีเสียกว่า"

"นั่นยังไง..เธอเริ่มเปลี่ยน​ไปในทาง​ที่ดีแล้ว​เห็นไหม?"

"​เพราะผมฟังปาฐกถาของท่านศาสตราจารย์จนเคลิ้ม​ไปนะซีครับ​ ​เอาเถอะ..ผม​ต้องขอลาก่อนล่ะครับ​!"

"อ้าว​จะ​ไปแล้ว​หรือครับ​คุณเด็ดดวง?"

"ครับ​..ผมขอลา​ไปก่อน แล้ว​ผม​จะกลับมาหาท่าน​ทั้งสองอีกครั้ง​เมื่อผม​ต้องการ​ความช่วยเหลือหรือมี​ความจำ​เป็น ผมกราบลา​ไปก่อนล่ะครับ​!"

ศาสตราจารย์คู่แฝด​ทั้งสอง​ได้ยินเสียงเหมือนฝีเท้าคนเดินกุกๆ​​ไปทางด้านหน้าโรงนา บานประตูถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา ลมพัดกระโชกเข้ามาแทน​ที่...​

เสียงประตูปิดดังปัง!

แสดงว่านายเด็ดดวงฆาตกรจอมโหด​ได้ลาจาก​ไปแล้ว​...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2781 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน ทางเลือก..ก่อนลาจาก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๔๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14656 ], [118.172.241.227]
เมื่อวันที่ : ๒๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๑๕ น.

เอ...​​ตั้งชื่ออะไร​​ดีน้า...​​..

"ล่องหนขอลาจาก" ดีไหมคะ​​? หรือว่า "ล่องหนแล้ว​​ลาก่อน" ?

เน็ตทำพิษเข้ามาอ่านไม่​​ได้หลายวันเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14665 ], [66.169.119.158]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๐๐.๕๓ น.

ส่งชื่อ "ทางเลือก" ไว้ให้พิจารณาค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14680 ], [58.10.216.91]
เมื่อวันที่ : ๒๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๐๔ น.

เรียนคุณadd ​​และ คุณfishbud

ขออนุญาต​​ใช้ชื่อของ​​ทั้งสองท่านแบบสมานฉันท์นะครับ​​​​คือ :-

"ทางเลือก..ก่อนลาจาก"

ขอบคุณครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-14690 ], [83.180.241.108]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๑ น.

รจนาก็คิดเหมือนนายเด็ดดวงเลย​​ค่ะว่า​​ทางศาสตราจารย์​​ทั้งสองนี่เหมือนนักบวชเลย​​...​​ อิอิ...​​ สงสัย​​จะ​​เป็นลุงปิงปลอมตัวมาแน่เลย​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น