นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ฆาตไม่ถึง #2
ปักษิณ
...เสียงประทุลั่นเปรี๊ยะ ตามมาด้วยเสียงอัดแน่น​ที่ดังฟุบ เกิด​เป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบในตู้อบซาวน่า​ที่ตั้งอยู่​กลางห้องโถง ภายหลังจากนั...

ตอน : มือสังหารล่องหน

คลิกดูภาพขยาย
เสียงประทุลั่นเปรี๊ยะ ตามมาด้วยเสียงอัดแน่น​ที่ดังฟุบ เกิด​เป็นประกายไฟแลบแปลบปลาบในตู้อบซาวน่า​ที่ตั้งอยู่​กลางห้องโถง ภายหลังจากนั้น​ก็ปรากฏควัน​เป็นกลุ่มลอยคลุ้งออกมาทางช่องระบายอากาศด้านบน

ตำรวจ​ทั้งสามนายต่างพากันหันหน้า​ไปมองยังตู้อบซาวน่าใบนั้น​​เป็นจุดเดียวกันทันที กลุ่มควันยังคงลอยอ้อยอิ่งอยู่​เหนือตู้​เป็นเงาสีขาวจางๆ​

พ.ต.ต.สัญชัยรีบเดินตรงรี่​ไปยังตู้อบซาวน่า ดึงประตูให้เปิดออกอย่างแรง​พร้อม​กับยกปืนในมือเล็งตรงเข้า​ไปภายในตู้​ที่เหลือเพียงควันสีขาวพวยพลุ่งทะลักออกมา จนทำให้สารวัตรตำรวจหนุ่ม​ต้องกระพริบตา​เพื่อให้ชิน​กับสิ่ง​ที่เห็นอยู่​ภายใน...​

ปรากฏว่าภายในตู้นั้น​ว่างเปล่า!

สักครู่ควันกลุ่มนั้น​ก็ค่อยๆ​ลอยจางหาย​ไปใน​ที่สุด!

นายตำรวจหนุ่มหันหน้ามาทางศาสตราจารย์คู่แฝดเจ้าของสถาน​ที่นั้น​ทันทีคล้าย​กับ​จะถามถึงสาเหตุ​ที่เกิดขึ้น​ด้วย​ความกังขาเสียเต็มประดา

"ไม่มีอะไร​หรอกครับ​ท่านสารวัตร เราสองคน​กำลังทดลองวิทยาศาสตร์เกี่ยว​กับเรื่อง​การแปรสภาพของสสาร​และพลังงานกันอยู่​เท่านั้น​เอง"

"แล้ว​ก่อนหน้านี้มีอะไร​อยู่​ข้างในตู้ใบนี้หรือครับ​ท่านศาสตราจารย์?"

"ก็ผมบอกแล้ว​ยังไงล่ะครับว่า​​เป็นการทดลองเกี่ยว​กับการแปรสภาพของสสาร​และพลังงาน ข้างในก็​ต้องมี​ทั้งสสาร​และพลังงานนะซีครับ​สารวัตร!"

"​แต่ทำไมผมถึงมองไม่เห็นอะไร​เลย​ล่ะครับ​?"

"อ้าว..การทดลองการแปรสภาพของสสาร​และพลังงาน ข้างในนั้น​ก็​ต้องมีเหลือเพียงสสาร​ที่บัดนี้​ได้แปรสภาพ​ไปหมดสิ้นแล้ว​นะซีครับ​"

"แปรสภาพ​เป็นควันตาม​ที่เห็น​เมื่อสักครู่นี้นะหรือครับ​?"

"ใช่แล้ว​ครับ​สารวัตร ​เอาอย่างนี้ดีกว่า ​ถ้าสารวัตรสงสัยเกี่ยว​กับการทดลองของผมก็ให้ท่านสารวัตรทดลองเข้า​ไปนั่งข้างในตู้ แล้ว​ให้นายรอง​เขาทดลองสับสวิทซ์ดูซิว่า​จะมีอะไร​เกิดขึ้น​บ้างดีไหมครับ​?"

"โฮ้ย..ไม่​เอาหรอกครับ​!" สารวัตรตำรวจหนุ่มอุทาน​พร้อม​กับถอยหลังกรูด "ผมเพียงสงสัยเผื่อว่า​จะมี​ใครแอบอยู่​ในตู้นี้ก่อน​ที่ท่านศาสตราจารย์รองท่าน​จะสับสวิทซ์เท่านั้น​เองแหละ​ครับ​"

"แล้ว​มี​ใครไหมล่ะครับ​?..สารวัตรก็เห็น​กับตาตัวเองอยู่​แล้ว​นี่ครับ​ หรือ​ถ้าสารวัตรยังมีข้อสงสัยอะไร​อยู่​อีก ท่านสารวัตรก็ทดลอง​เอาปืนพกในมือสารวัตรนั่นแหละ​วางไว้ข้างในตู้ แล้ว​ทดลองสับสวิทซ์ดูซิว่า​จะมีอะไร​เกิดขึ้น​บ้าง?"

"ไม่​ต้องแล้ว​ล่ะครับ​ท่านศาสตราจารย์ ผมเชื่อคุณ​ทั้งสองแล้ว​ล่ะครับว่า​ ท่าน​กำลังทดลองวิทยาศาสตร์กันอยู่​จริงๆ​ พวกกระผม​ต้องกราบขอโทษท่านศาสตราจารย์​ทั้งสองด้วยนะครับ​​ที่มารบกวนเวลาการทำงานของท่าน"

"ไม่​เป็นไรครับ​ท่านสารวัตร..ผมยินดี​ที่​จะให้​ความร่วมมือ​กับทางเจ้าหน้า​ที่ตำรวจเสมอ"

"​ถ้าอย่างงั้นผม​ต้องขอลาก่อนนะครับ​ ​แต่ก่อนอื่นจ่าทองเปลวช่วย​เอารูปถ่าย​และใบประกาศจับคนร้าย​ซึ่งถือ​เป็นฆาตกรคนสำคัญในคดีอุกฉกรรจ์ให้ท่านศาสตราจารย์​ได้รับรู้ไว้ด้วย ​จะ​ได้ระมัดระวังตัว​เพื่อ​ความปลอดภัย​และช่วยชี้เบาะแสให้แก่ทางเจ้าหน้า​ที่ตำรวจ เอ้อ​และนี่ครับ​ท่านศาสตราจารย์ นี่​คือนามบัตรของกระผมพันตำรวจตรีสัญชัยแห่งกองปราบปรามพิเศษ​และหมายเลขโทรศัพท์​ที่ติดต่อในกรณีฉุกเฉิน"

จ.ส.ต.ทองเปลวนายตำรวจชั้นประทวน​ที่ยืนอยู่​ใกล้ๆ​ยกมือทำ​ความเคารพก่อน​ที่​จะล้วงมือเข้า​ไปในกระเป๋าสะพาย​ที่​ใช้บรรจุกระสุนปืน​และแมกกาซีนหยิบ​เอาใบประกาศจับ​พร้อมรูปถ่ายของคนร้าย​และรางวัลนำจับยื่นส่งให้แก่ศาสตราจารย์รองฤทธิ์

"โอ้โฮ..ค่าตัวหมอนี่แพงไม่เบาแฮะ ตั้งห้าแสนบาท​ สงสัย​จะ​เป็นผู้ร้ายคนสำคัญจริงๆ​ด้วย!" ศาสตราจารย์แฝดคนน้องอุทาน​พร้อม​กับทำตาโต

"ไหนขอดูซิ!" ศาสตราจารย์เอกวิทย์แย่งใบประกาศจับแผ่นนั้น​​ไปจากมือของน้องชาย​พร้อม​กับทำตาลุกโพลงเช่นเดียวกัน

"จริงของแกนายรอง นายเด็ดดวงคนนี้​เป็นฆาตกรโหด​ที่ฆ่า​ได้ไม่เลือกเลย​​แม้กระทั่งผู้หญิง​และเด็ก!"

"รวม​ทั้งครูบาอาจารย์ด้วย!" สารวัตรตำรวจหนุ่มเอ่ยเสริมขึ้น​ทันที ทำ​เอาศาสตราจารย์คู่แฝด​ทั้งสองต่างพากันทำคอย่น​พร้อมๆ​กัน

"แม่เจ้าโว้ย! อย่างนี้เห็นที​ต้องระวังตัวแจเสียแล้ว​แฮะเรา" แฝดคนน้องอุทานออกมาด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ระมัดระวังตัวให้ดีก็แล้ว​กันนะครับ​ พวกกระผมเห็นท่า​จะ​ต้องรีบ​ไปเสียที ป่านนี้คนร้ายคง​จะหนีเตลิด​ไปไกลแล้ว​"

"เชิญเลย​ครับ​สารวัตร!"

"งั้นผมขอลาละครับ​ ​ได้เบาะแสอย่างไรท่านศาสตราจารย์ช่วยกรุณาติดต่อแจ้งให้ทราบด้วยนะครับ​!"


*********


คล้อยหลังคณะเจ้าหน้า​ที่ตำรวจไม่ถึงสองนาที ศาสตราจารย์เอกวิทย์ก็​ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัว​เมื่อ​ได้ยินเสียงกระซิบ​ที่ข้างหูของตน ​เขาจำ​ได้แม่นว่า​คือเสียงของเจ้าหนุ่มคน​ที่เข้า​ไปอยู่​ในตู้ไม้สน​เมื่อครู่ใหญ่ๆ​ก่อนหน้านี้เอง เสียง​ที่​เขา​ได้ยินนั้น​ถนัดชัดเจน​และชัดถ้อยชัดคำแสดงว่าผู้พูดอยู่​ข้างตัวใกล้แค่มือเอื้อม

"ขอบคุณท่านศาสตราจารย์..ทำ​ได้ดีมาก"

ศาสตราจารย์เอกวิทย์รู้สึกว่า​นายคนนั้น​​ได้ถือวิสาสะ​เอามือตบไหล่​เขาเบาๆ​ ​ความรู้สึกประสาทสัมผัสของ​เขา​สามารถ​ที่​จะสังเกตผู้พูด​ได้​โดยไม่​ต้องดูหน้าตาว่าเจ้าหนุ่มนั้น​มี​ความรู้สึกนึกคิดอย่างไรก่อน​ที่​จะเอ่ยตอบออก​ไป​โดยไม่​ต้องหันหน้า​ไปมอง

"ผมรู้ดีว่าผม​กำลังทำอะไร​อยู่​..คุณเด็ดดวง ผมรู้นะว่าคุณ​กำลังเล็งปืนมายังหน้าอกของผมตลอดเวลาอย่างนั้น​ใช่ไหมล่ะคุณเด็ดดวง?"

"ประสาทสัมผัสของท่านศาสตราจารย์นั้น​ดีมากครับ​ ผมขอนับถือจริงๆ​"

"ผมก็กลัวตายเช่นเดียวกัน​กับคนอื่น​เขาเหมือนกันนี่นา"

"​แต่ผมไม่เคยทำร้าย​เพื่อน​และผู้หวังดีต่อผมเลย​สักครั้งเดียว"

"นี่แสดงว่าเหยื่อทุกๆ​ราย​ที่ถูกคุณเด็ดดวงสังหาร​ที่ผ่านมานั้น​ล้วนแล้ว​​แต่​เป็นผู้​ที่ไม่หวังดีต่อคุณ​ทั้งนั้น​เลย​ใช่ไหมล่ะ?"

"ก็ทำนองนั้น​แหละ​ครับ​ท่านศาสตราจารย์ ​แต่ก็ไม่​ได้ตรงเผงเสียเลย​ทีเดียว​ทั้งหมดหรอกครับ​"

"หมาย​ความว่าอย่างไรหรือ?"

"​เพราะว่ามีบางคน​ที่คิดหักหลังผมในภายหลังอย่างหน้าด้านๆ​ ผมจึงจำ​เป็น​ที่​จะ​ต้องจัดการเสียด้วยวิธีของผมเอง"

"นี่แสดงว่าคุณคิด​เอาตัวเอง​เป็นใหญ่ ​เป็นศูนย์กลางของจักรวาลใช่ไหม คนอื่นนั้น​ผิดหมด หรือว่าทำอะไร​ไม่ถูกตาม​ที่คุณ​ต้องการก็สมควร​ที่​จะ​ต้องจบชีวิตลงด้วยวิธีของคุณกระนั้น​หรือคุณเด็ดดวง?"

"หามิ​ได้ครับ​ท่านศาสตราจารย์!"

"แล้ว​อย่างนั้น​เรื่อง​ราวมัน​เป็นอย่างไรล่ะ คุณมีเหตุผลอะไร​ถึง​ต้องทำเช่นนั้น​"

"ไม่มีเหตุผล เพียงคิดว่า​เขาผิดผมก็จัดการเลย​"

"คุณมันคนป่าเถื่อนคุณเด็ดดวง คิด​เอา​แต่ตัวเอง​เป็น​ที่ตั้ง ​ทั้งๆ​​ที่ไม่มีสิทธิ์เลย​ เข้าใจไหม?"

"ผม​สามารถ​ที่​จะสังหารท่านศาสตราจารย์​ได้เช่นกันนะครับ​ ​ถ้าท่านขืนพูดแบบนี้"

"สังหารผมหรือ..แล้ว​คุณ​จะไม่เหลืออะไร​ให้คุณยึดเหนี่ยว​ได้อีก​เมื่อคุณ​ต้องการ​ความช่วยเหลือ?"

"​ความช่วยเหลือ..ทำไมหรือ ผมไม่เข้าใจ?"

"คุณอยาก​ที่​จะอยู่​ในสภาพอย่างนี้ตลอด​ไปละหรือ?"

"สภาพอย่างนี้ตลอด​ไป?"

"ใช่..อยู่​ในสภาพเช่นนี้ตลอด​ไป"

"ก็ดีแล้ว​นี่..ในสภาพอย่างนี้ผม​สามารถ​ที่​จะทำอะไร​​ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง​โดยไม่​ต้อง​ไปเกรงกลัวอะไร​​ทั้งนั้น​"

"คุณคิดผิดคุณเด็ดดวง คุณรู้ตัวบ้างหรือเปล่า?"

"คิดผิดอย่างไร?"

"ก็​ถ้าเกิดวันใดคุณอยาก​จะปรากฏกาย​เพื่อเปิดเผยตัวเองให้ชาวโลก​ได้รับรู้ในสิ่ง​ที่คุณ​ได้กระทำ​ไป ​ซึ่งอาจ​จะ​เป็น​ไปในทาง​ที่ดีก็​ได้"

"ในทาง​ที่ดีหรือ?"

"ใช่..สมมติว่าวันหนึ่ง​คุณเกิดกลับใจ กลับเนื้อกลับตัวกลาย​เป็นคนดี เลิก​เป็นฆาตกรโหดอย่าง​ที่​เขาเล่าลือกัน แล้ว​คุณ​จะเปิดเผยตัวเองต่อสาธารณะชน​ได้อย่างไรใน​เมื่อไม่มี​ใครหลงเหลืออยู่​พอ​ที่​จะ​สามารถทำให้คุณกลับคืน​ได้ดังเดิมเหมือนอย่างผมสองคน​ที่ยังอยู่​นี่?"

"ท่านศาสตราจารย์ขู่ผมหรือครับ​นี่?"

"ไม่​ได้ขู่​แต่​เป็นเรื่อง​จริง!"

"ฉะนั้น​โปรดบอกผมมาเถิดว่าในสภาพอย่างนี้ ผมสมควร​จะทำตัวอย่างไรดีละครับ​?"

"ไม่​ต้องทำอะไร​เลย​ เพียงทำตัวตามสบาย ปล่อยให้ชีวิตมันดำเนิน​ไปตามวิถีทางของมันเอง"

"แล้ว​ผม​จะ​ได้อะไร​ตอบแทนจากท่านศาสตราจารย์ล่ะครับ​?"

"อิสรภาพอย่างไรล่ะคุณเด็ดดวง อิสรภาพ​ที่คุณ​จะมีชีวิตอยู่​ในโลกนี้​ได้อย่างสง่าผ่าเผย ไม่​ต้องคอยหลบซ่อน มีเสรีภาพ​โดยไม่​ต้องเกรงกลัวอะไร​เลย​อย่างไรล่ะ?"

"อิสรภาพ..เสรีภาพ?"

"ถูก​ต้องคุณเด็ดดวง!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2780 Article's Rate 47 votes
ชื่อเรื่อง ฆาตไม่ถึง --Series
ชื่อตอน มือสังหารล่องหน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๗ พฤศจิกายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๔๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๒๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : คนไกลบ้าน [C-14615 ], [59.37.58.67]
เมื่อวันที่ : ๑๖ ก.ย. ๒๕๕๑, ๑๖.๑๘ น.

เยี่ยมครับ​​ รออ่านต่อนะครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14620 ], [58.10.216.15]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๔๗ น.

ขอบคุณ​​ที่ให้​​กำลังใจครับ​​คุณคนไกลบ้าน

โปรดติดตามตอนต่อ​​ไป​​ได้เลย​​ครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : fishbud [C-14624 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๑๗ น.

โอ้โห...​​ทายไว้แล้ว​​เชียว...​​มีแนว Sci-Fi ด้วยเรื่อง​​นี้ มือสังหารล่องหน (Invisible Assasin) ไอเดียเจ๋งค่ะ​​ลุงปิง

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14631 ], [58.10.216.195]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๐ น.

ขอบคุณครับ​​คุณFishbud สำหรับคำชม ขออนุญาต​​ใช้ชื่อนี้​​เป็นชื่อตอน​​ที่ ๒ เลย​​นะครับ​​ "มือสังหารล่องหน"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Rotjana Geneva [C-14689 ], [83.180.241.108]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.ย. ๒๕๕๑, ๒๐.๔๔ น.

สนุกมากค่ะ​​ ลุงปิง...​​ ไม่ช้า​​ต้อง​​ได้ตีพิมพ์อีกแน่นอน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น