นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #29
ปักษิณ
...เช้า​วันเดียวกัน ทองตีบถือ​เป็นโอกาสดี​เพราะว่าวันนี้​ทั้งวัน คงไม่มีเรื่อง​อะไร​​ที่​ต้องทำให้น่าหนักใจ ไม่มีคำสั่งพิเศษจากเจ้านาย​คือฉันทวัฒน์หรือ...

ตอน : ค้นหาอะไร?

เช้า​วันเดียวกัน
ทองตีบถือ​เป็นโอกาสดี​เพราะว่าวันนี้​ทั้งวันคงไม่มีเรื่อง​อะไร​​ที่​ต้องทำให้น่าหนักใจ ไม่มีคำสั่งพิเศษจากเจ้านาย​คือฉันทวัฒน์หรือ พ.ต.อ.ไกรสรอดีตผู้การมือปราบใจเพชร ​เพราะตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ​แล้ว​​ที่ฉันทวัฒน์​ได้โทรศัพท์ขอร้องให้​เขาพาเจ้ามะลิ​ไปส่งให้แก่บุปผชาติ​และมารดาของเธอ​โดยมีเด็กชายบี๊บรออยู่​ด้วย​ที่สวนสาธารณะ ​ทั้งนี้​เพื่อ​ที่​ทั้งหมด​จะ​ได้พามัน​ไปวิ่งเล่น​กับเด็กชายบี๊บ​ที่นั่น

ภายหลังจากส่งเจ้ามะลิให้​ที่สวนสาธารณะแล้ว​ก็หมดภาระ ทองตีบจึงรีบกลับมานอนเขลงอยู่​ในห้องพักของ​เขา​ที่บ้านอัสดงคต​แต่เพียงผู้เดียวจนถึงเวลาประมาณ ๖.๓๐ นาฬิกาก็รู้สึกผิดสังเกต​เมื่อหู​ได้ยินเสียงรถยนต์เบาเครื่อง​และจอดสนิทนิ่งลงตรงหน้าบ้าน​พอดี ทองตีบรีบแอบเร้นกายแฝงอ้อมออกมาทางด้านหลังของห้องเก็บเครื่องมือ โผล่หน้าสอดส่ายสายตาเพ่งมอง​ไปยังรถคันดังกล่าว

ภาพ​ที่เห็นปรากฏอยู่​เบื้องหน้าก็พลันทำให้ทองตีบเสียวสันหลังวูบ ​เพราะ​เขาจำ​ได้ดีว่ารถยนต์คันเดียวกันนี้รู้สึกว่า​​จะคลับคล้ายคลับคลา​กับคัน​ที่จอดคู่อยู่​​กับรถยนต์ของบุปผชาติ​ที่สวนสาธารณะ​ที่​เขาเพิ่งจากมา​เมื่อไม่นานนี้เอง

​เป็นรถจื๊ปแวนเชโรกีสีเหลืองมัสตาร์ดทะเบียนเลขแปดสี่ตัว​ซึ่ง​เขาจำ​ได้แม่น ทองตีบยังจำ​ได้อีกว่า​เขามองคนขับรถ​ที่ยืนสูบบุหรี่แดงวาบอยู่​ข้างๆ​รถในชุดกางเกงวอร์มสวมเสื้อยืดคอกลมสีขาวอย่างไม่ค่อย​จะไว้วางใจนัก ​เนื่องจากบุรุษผู้นี้ใบหน้าซูบตอบกระดูกโหนกแก้ม​เป็นสันนูนอย่างเห็น​ได้ชัด ลักษณะท่าทางน่า​จะ​เป็นเพียงคนขับรถมากกว่า​ที่​จะ​เป็นเจ้าของขับขี่มาเอง

รถจี๊ปคันดังกล่าวจอดอยู่​​ที่สวนสาธารณะแห่งนั้น​ก่อนแล้ว​​เมื่อทองตีบ​ได้เดินทาง​ไปถึง ในตอนนั้น​​เขาไม่​ได้ใส่ใจหรือนึกเอะใจอะไร​เลย​​แม้​แต่น้อยว่านี่อาจ​เป็นหนึ่ง​ในพวกมิจฉาชีพ​ที่คอยแอบแฝงหาโอกาสกระทำสิ่งผิดกฎหมายต่อผู้มีอัน​จะกิน​ที่พากันมาออก​กำลังกายยืดเส้นยืดสายในตอนเช้า​ตรู่อย่างนี้หรือว่าเพียงมาวิ่งจ็อกกิ้งธรรมดาเช่นเดียวกัน​กับคนอื่นๆ​

​แต่ทองตีบก็เห็นเพียงชายหน้าตอบเท่านั้น​ ไม่​ได้ติดตามเลย​สังเกตสังกาต่อ​ไปอีกว่ายังมีชายเจ้าของรถ​ที่มาด้วยกันมาออก​กำลังกายอยู่​บนทางเท้าหรือว่า​กำลังกระทำสิ่งอื่นใดอยู่​ในบริเวณสวนสาธารณะแห่งนั้น​หรือไม่

รถจี๊ปเชโรกีคันนั้น​เลื่อนเข้ามาจอดบังหน้าประตูทางเข้าบ้านอัสดงคตพอดิบ​พอดี!

ชาย​ที่ก้าวลงมาทางด้านผู้​โดยสารสวมชุดซาฟารีสีน้ำตาลอ่อนขลิบหนวดเก๋พองามสวมแว่นสีชาปรับแสงทำให้มองดูราว​กับว่า​เขาสวมแว่นตาดำ รูปร่างสูงใหญ่ คะ​เนอายุราวๆ​หกสิบกว่าปี​เพราะผมบนศีรษะหงอกจนหัวขาวโพลน​ไปหมด คนขับรถหน้าตอบก้าวตามลงมาติดๆ​

ประตูรั้วบ้านถูกเปิดออกอย่างง่ายดายคล้าย​กับไขด้วยกุญแจ ทำ​เอาทองตีบตัวเย็นวาบขนลุกซู่ขึ้น​มาเฉยๆ​ นี่มันถือวิสาสะเข้ามาหรือว่าสะเดาะกลอนประตูเข้ามามาเอง​เป็นแน่แท้ ​เนื่องจากบุรุษผู้มาเยือนยามย่ำรุ่ง​ทั้งสองต่างพากันก้าวยาวๆ​เดินฉับๆ​เข้ามาทำราว​กับว่านี่​คือบ้านของตัวเองอย่างเห็น​ได้ชัด

ประตูเข้าสู่ตัวบ้านก็เช่นเดียวกัน เจ้าคนหน้าตอบเดินเข้า​ไปสะเดาะเพียงกริ๊กเดียวแท้ๆ​ กุญแจก็หลุดติดมือมา

"เชิญเข้า​ไปเลย​ครับ​ท่าน!" ชายหน้าตอบเปิดประตูอ้าออกพลางเอ่ย​พร้อม​กับผายมือเชื้อเชิญชายร่างใหญ่ในชุดซาฟารี

"เอ็งแน่ใจนะว่าไม่มี​ใครอยู่​ในบ้าน?"

"แน่ใจครับ​​เพราะ​เมื่อกี้นี้ไอ้คนเลี้ยงหมาเพิ่ง​เอาหมา​ไปส่งให้พวกผู้หญิง​และเด็ก​ที่สวนสาธารณะ นายก็เห็นอยู่​แล้ว​"

"มันยังไม่กลับมาอีกหรือ เห็นมันออกหน้ามาก่อนเรามิใช่รึ?"

"นายไม่รู้อะไร​..ป่านนี้มันคงแอบหลบ​ไปมัวมั่วดวดเหล้าของโปรดของมันจนเมาแปล้อยู่​​ที่ไหนสักแห่ง​ไปแล้ว​ละมั้ง"

"อย่าให้มันย้อนกลับมาตอน​ที่เรามัวเพลินอยู่​ข้างใน​ได้ก็แล้ว​กัน"

"รับรอง​ได้ครับ​เจ้านาย ​ถ้าอยู่​มันคงแสดงตัวออกมาให้เราเห็นแล้ว​ละครับ​"

"​ได้ข่าวจากเจ้าสาทิสว่ามันยิงแม่นราว​กับจับวางเชียวนา?"

"ไม่​ต้องกลัวหรอกครับ​..เดี๋ยวผม​จะคอยระวังหลังให้"

"​ถ้าอย่างนั้น​ก็​เอา คอยระวังดูให้ดีหน่อย​ก็แล้ว​กัน?"

"ครับ​ผม!"

ชายร่างใหญ่เดินหายเข้า​ไปข้างในตัวบ้าน ในขณะ​ที่ชายหน้าตอบยืนคุมเชิงอยู่​​ที่หน้าประตู​พร้อมอาวุธคู่มือ​ที่เตรียมมาด้วยอย่าง​พร้อมเพรียง ​เขาเดิน​ไปเดินมาอยู่​สักครู่ก็หลบแอบ​ไปนั่งอยู่​​ที่เก้าอี้หน้าระเบียงบ้านอย่างคน​ที่มี​ความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง

ทองตีบกระตุกรีวอลเวอร์ออกจากเอว​ที่เหน็บอยู่​มาถือไว้ในมืออย่างระมัดระวังมิให้เกิดสำเนียงใดๆ​ดังขึ้น​​เป็นอันขาด ​เขาสูดหายใจลึกๆ​ นึกหาทางออก​ที่​จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้านี้ให้​ได้ด้วยตัวคนเดียว ​ทั้งนี้​เนื่องจากว่าท่านอดีตผู้การมือปราบ​ได้สั่ง​เขา​เอาไว้ว่าให้รอรายงานให้ท่านทราบ​เป็นการด่วนอย่างเดียวว่านายฉันทวัฒน์ ‘คนจูงหมา’ ​ได้เดินทางกลับมาบ้านแล้ว​เท่านั้น​

นักเลงสุราขี้เมาหยำเปแห่งบ้านหนองแข้นึกเ​คือง​ที่เจ้าคนหน้าตอบช่างวางตัว​ได้เนียนราว​กับว่าตัวเอง​เป็นบุคคลหนึ่ง​​ที่อาศัยอยู่​ภายในบ้านหลังนี้ ไม่​ได้แสดงท่าทีอาการเก้อเขินให้เห็นใดๆ​​ทั้งสิ้น

ยังไม่ทัน​ที่ทองตีบ​จะคิดทำฉันใดดี เสียงสัญญาณโทรศัพท์บ้านก็ดังลั่นขึ้น​ในห้องรับแขกด้านล่าง เจ้าคนหน้าตอบทำท่าทางส่ายหน้าคล้าย​กับไม่อยาก​จะรับโทรศัพท์กระนั้น​ หาก​แต่ยังเปิดประตูก้าวตามเสียงโทรศัพท์เข้า​ไปภายในตัวบ้านทันที

​เมื่อ​เขาก้าวพ้นประตูเข้า​ไปภายในห้องรับแขกนั้น​ ชายร่างใหญ่​ได้ก้าวลงบันไดมาจากชั้นบน​พอดีพลางทำหน้าตาท่าทางเลิ่กลั่ก​พร้อม​กับส่งสัญญาณบอกให้คนขับรถแก้มตอบนิ่งเงียบไว้​และไม่​ต้องรับโทรศัพท์

"ชู้ว์..ว์..ว์..เงียบไว้วิชัย..ไม่​ต้อง​ไปแตะ​ต้องโทรศัพท์นั่น เรากลับกันก่อนดีกว่า ในห้องมันไม่มีของ​ที่เรา​ต้องการเลย​ รีบ​ไปกันเถอะ"

"ครับ​"

​ทั้งคู่ก้าวถอยออกมาจากตัวบ้านอย่างระมัดระวังทุกย่างก้าว ชายหน้าตอบ​ที่ชื่อวิชัยทำหน้า​ที่​ได้อย่างไม่มีบกพร่องด้วยการกวาดสายตา​ไปมาตามสุมทุมพุ่มไม้รอบๆ​บริเวณ

สักครู่เสียงเครื่องยนต์ก็ครางกระหึ่มขึ้น​เบาๆ​​และค่อยๆ​เคลื่อนออกจากหน้าประตูใหญ่แล้ว​เลี้ยววกกลับออก​ไปทางหน้าปากซอย

ทองตีบถอนหายใจโล่งอกลดปืนลูกโม่คู่ใจลง​และเหน็บไว้​ที่ข้างพุงตามเดิม​เมื่อ​ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ​คลานห่างออก​ไปแล้ว​

​เขายังนึกไม่ออกเลย​ว่า​จะแก้ไขสถานการณ์อย่างไร​ที่​จะไม่ให้มีการประทะกันเกิดขึ้น​ ​โดย​เขา​ได้เตรียม​พร้อม​เอาไว้แล้ว​เพียงอย่างเดียวว่า​จะขอสู้ยิบตา บังเอิญจริงๆ​​ที่เสียงโทรศัพท์​ได้เตือนพวกมันให้ล่าถอยกลับออก​ไปเสียก่อน

​เมื่อนึกขึ้น​มา​ได้ถึงเสียงโทรศัพท์ก็ทำให้ชายขี้เมาหยำเปแห่งหนองแข้อด​ที่​จะข้องใจไม่​ได้ว่า ​ใครหนอโทรศัพท์มาทำไมตั้งแต่เช้า​ตรู่ป่านนี้ หรือว่า​เป็นบุคคลพิเศษ​ที่โทรศัพท์มาหาฉันทวัฒน์เจ้านายของ​เขาเกี่ยว​กับเรื่อง​ด่วนพิเศษอัน​เป็นธุระสำคัญ​ซึ่งไม่​สามารถ​ที่​จะเปิดเผย​ได้

ทองตีบเดินผ่านเครื่องโทรศัพท์ก้าวเลย​ขึ้น​บันได​ไปข้างบนเปิดประตูตรงเข้า​ไปยังห้องนอนของฉันทวัฒน์ ภาพ​ที่นักเลงบ้านนอกแลเห็นก็​คือห้องถูกรื้อค้นกระจุยกระจายแทบไม่มีชิ้นดี แสดงให้เห็นถึงอารมณ์ของผู้​ที่รื้อค้นรวมถึงสมรรถภาพในการทำงานด้วยว่ารวดเร็ว​และว่องไวเพียงไร ​เพราะช่วงจังหวะนั้น​กินเวลาเพียงไม่กี่นาทีเองเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น​เสียก่อน นี่​ถ้าหากว่ามีเวลามากกว่านี้อีกสักยี่สิบนาทีหรือครึ่งชั่วโมงแล้ว​ไซร้ทุกซอกทุกมุมคงไม่มีเหลือหลอให้รอดพ้นสายตา​ไป​ได้เลย​

จากการตรวจดูอย่างรอบคอบ​เพื่อหาสิ่งผิดปกติว่ามีสิ่งหนึ่ง​สิ่งใดหาย​ไปจากห้องนอนของนายจ้างของ​เขาบ้างไหม ​แต่หลังจาก​ที่มองดูคร่าวๆ​แล้ว​ไม่ปรากฏว่ามีสิ่งใด​ที่สำคัญ​ได้เคลื่อนย้าย​ไป นอกเสียจากว่า​จะ​เป็นสิ่งของชิ้นเล็กชิ้นน้อย​ซึ่งเจ้าของ​ได้เก็บซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิดเท่านั้น​​ที่ไม่​สามารถบอก​ได้ว่า ​ได้เคยมีอยู่​​และสูญหาย​ไปหรือไม่

ฉับพลันสายตาของ​เขาก็เหลือบ​ไปเห็นหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คสองเล่ม​ที่มัดติดกันอยู่​ด้วยยางรัดวางอยู่​บนโต๊ะหัวเตียง ทองตีบจำ​ได้ว่า​เขาเคยค้นกระเป๋าของเจ้านายหนุ่มตามคำสั่งของ พ.ต.อ.ไกรสร​เพื่อสืบค้นหาข้อมูลในการ​ที่​จะพิสูจน์ว่า​เขาพกอะไร​ไว้ข้างในกระเป๋าสะพายใบนั้น​

​ซึ่งปรากฏว่าพ้อคเก็ตบุ๊คสองเล่มนี้​คือ​ส่วนหนึ่ง​ของบรรดาสิ่งของ​ทั้งหมด​ที่อยู่​ภายใน!

​ซึ่งสิ่งอื่นนอกเหนือจากนั้น​ก็มีสายจูงสุนัขผ้าใบสีเขียวม้วนขด​เป็นวงกลม กระเป๋าสตางค์แบบพกพาของผู้ชายทั่ว​ไป ถุงอาหารสุนัขชนิดเม็ดขนาด ๒๐๐ กรัม​ที่เปิด​ใช้แล้ว​​และมัดปากถุงด้วยยางรัดเช่นเดียวกัน มีผ้าขนหนูผืนเล็กสีขาวสะอาดสำหรับซับเหงื่ออีกหนึ่ง​ผืน​และสิ่งสุดท้ายก็​คือกล้องถ่ายรูปแบบดิจิตัลกะทัดรัดยี่ห้อโอลิมปัสสีดำ

​ทั้งหมดก็เห็นมีเพียงเท่านั้น​เอง ไม่มีอะไร​อื่น​ที่ผิดสังเกตนอกเหนือจากนี้อีก!

ทองตีบหยิบหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊ค​ทั้งสองเล่ม​ที่ถูกผูกมัดติดกันด้วยยางรัดถึงสองเปลาะนั้น​พลิกดูอยู่​​ไปมา!

​เขาลองชั่งน้ำหนักดู​โดยคะ​เนด้วยมือของ​เขาเองว่าน้ำหนักของหนังสือสองเล่มน่า​จะเท่านี้ใช่หรือไม่?

นับว่าไม่น่า​จะมีสิ่งใดแอบแฝงอยู่​ข้างใน ​เพราะน้ำหนัก​ที่คาด​เอาก็น่า​จะ​พอดีกัน!

​แต่พอ​เขาทดลองเดาะโยนขึ้น​ลงเบาๆ​...​

ก็คล้าย​กับว่ามีวัสดุบางอย่างซ่อนอยู่​ภายใน!

สิ่งแรก​ที่ทองตีบเสียววูบเข้า​ไปถึงขั้วหัวใจ..ก็​คือ...​

​เขาคิดว่านี่​คืออาวุธ...​

นี่​คือปืนมหากาฬ​ที่ปลิดชีวิตผู้คนมาแล้ว​นับไม่ถ้วนด้วยมือปืนหน้าซื่อ...​

คน​ที่รักสัตว์อย่างทะนุถนอม จิตใจอ่อนโยนคนนั้น​...​

"นายคน​ที่จูงหมา"

เจ้านายผู้เปี่ยม​ไปด้วยเมตตาของ​เขาเอง...​

คุณฉันทวัฒน์เจ้าของบริษัทอัสดงคต โซลาร์ซีสเต็ม จำกัด ​ที่​กำลัง​จะเปลี่ยนโฉมหน้าเมืองไทยด้วยพลังงานสะอาดจากพลังงานธรรมชาติล้วนๆ​...​

​เป็น​ไป​ได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

นักเลงบ้านนอก​ที่อายุเลย​วัยกลางคนมานานนิ่งนึกชั่งใจด้วย​ความคิดคำนึงลึกๆ​ ย้อน​ไปถึงอดีตเสือร้าย​และโจรเถื่อน​ที่เคยประสบพบมานั้น​ล้วนแล้ว​​แต่มีวิถีชีวิตผกผันนำพาให้พวก​เขา​ต้องก้าวย่างเข้าสู่วิถีโจรอย่างช่วยไม่​ได้แทบ​ทั้งนั้น​...​

หรือว่าเจ้านายคนจูงหมาคนดีของ​เขาคนนี้​กำลังมีปัญหาชีวิต​ที่ยาก​จะเยียวยา​ได้กระนั้น​หรือ?

หรือว่า​เขาถูกบังคับแบล็กเมล์ด้วยขบวนการ​ที่เหี้ยมเกรียมแห่งยุค?

มัน​คือสิ่งใดกันแน่?

ยิ่งคิดคำนึงยิ่งทำให้ขี้เมาหยำเปแห่งบ้านหนองแข้​ต้องปวดหัวขึ้น​ทุกที...​

ทองตีบค่อยๆ​บรรจงคลายยางรัด​ทั้งสองเปลาะออกจากพ็อกเก็ตบุ๊ค​ทั้งสองเล่ม​และวางลงบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างเบามือ...​

คลี่หนังสือออกอย่างช้าๆ​ทีละหน้าสองหน้า...​

ปรากฏว่าหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊ค​ทั้งสองเล่มถูกทากาวติดกันแน่นจนดูแทบไม่ออก ภายใน​เป็นรูวงกลมกลวงอยู่​ตรงกลาง...​

มีแผ่นดิสก์หรือแผ่นซีดีขนาดจิ๋วบรรจุอยู่​จนเกือบเต็ม​โดยมีแผ่นฟองน้ำอัดรองรับแรงกระแทกอยู่​ด้านบน​และล่าง​ทั้งสองด้าน!...​


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2734 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน ค้นหาอะไร? --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๓๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ม่านแพร [C-14305 ], [118.174.12.211]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ก.ค. ๒๕๕๑, ๒๑.๓๘ น.

ดีใจจัง ​​ได้อ่านต่อแล้ว​​ ขอบคุณนะคะ​​ ​​ที่เขียนเรื่อง​​สนุกๆ​​ให้​​ได้อ่าน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14308 ], [68.116.156.171]
เมื่อวันที่ : ๐๘ ก.ค. ๒๕๕๑, ๑๒.๔๖ น.

ขอบคุณค่ะ​​คุณลุงปักษิณ ​​ที่กลับมาเขียนต่อตามคำเรียกร้องของบรรดาแฟนๆ​​ ต่อแล้ว​​เรื่อง​​เข้มข้นขึ้น​​อีกอย่าง​​ที่คาด​​เอาไว้เลย​​ค่ะ​​

เอ...​​ไม่รู้​​จะตั้งชื่ออะไร​​ดีสำหรับตอนนี้ ลอง​​เอา​​เป็น "ค้นหาอะไร​​?" ไว้ให้พิจารณาละกันค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14312 ], [58.10.216.78]
เมื่อวันที่ : ๐๙ ก.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๕๕ น.

สวัสดีครับ​​คุณม่านแพร & คุณfishbud

ยินดีมากครับ​​​​ที่ท่าน​​ได้ติดตามอ่านอย่างใกล้ชิด

"ค้นหาอะไร​​?"

ตกลงครับ​​คุณfishbud...​​ขอบคุณครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-14721 ], [85.232.162.246]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๑, ๐๒.๔๑ น.

ลุงปิงผูกเรื่อง​​​​ได้ยอดเยี่ยมมากค่ะ​​ เฮ้อ...​​ โล่งใจ​​ไปที...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น