นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #16
ปักษิณ
..."​กำลังคิดอะไร​อยู่​หรือลูกบุบ นิ่งเงียบเชียว?" เสียงเอ่ยถามของบิดาทำให้บุปผชาติสะดุ้งจากภวังค์แห่ง​ความคิดคำนึง หันมาฝืนยิ้มทำหน้าระรื่น​กับ...

ตอน : พฤติกรรมที่น่าสงสัย?

"​กำลังคิดอะไร​อยู่​หรือลูกบุบ นิ่งเงียบเชียว?"

เสียงเอ่ยถามของบิดาทำให้บุปผชาติสะดุ้งจากภวังค์แห่ง​ความคิดคำนึง หันมาฝืนยิ้มทำหน้าระรื่น​กับบิดาราว​กับ​จะกลบเกลื่อน​ความคิดฝันของตนเอง

"​กำลังคิดถึงเจ้าหมาน้อย​ที่ชื่อมะลิอยู่​ค่ะ​"

"​กำลังคิดถึงเจ้าหมาน้อยหรือเจ้าของเจ้าหมาน้อยกันแน่?" ผู้​เป็นบิดาเอ่ยถามเหมือน​จะแกล้งพูดเย้าทำราว​กับว่าท่านนั่งอยู่​ใน​ความคิดคำนึงของเธอ

"แหม..คุณพ่อเนี่ย..ไม่อยากพูดด้วยแล้ว​ คอยกระเซ้าเย้าแหย่บุบอยู่​เรื่อย"

"แล้ว​​ที่พ่อพูดนี้ ใกล้เคียง​กับ​ความจริงหรือเปล่าล่ะลูก?"

"บุบก็คิด​เป็นห่วง​ทั้งหมา​ทั้งคนนั่นแหละ​ค่ะ​"

"พูดตามตรงนะลูกบุบ..นายฉันทวัฒน์ ‘คนจูงหมา’ นี่ดูๆ​ก็​เป็นคนดี​ที่​เอาการ​เอางานมากทีเดียว ไม่น่า​จะ​ต้องมาพัวพัน​กับเรื่อง​เลวร้ายเหล่านี้เลย​"

"บุบเองก็มานึกๆ​ดูเหมือนกัน ​เขาอาจ​จะมีเหตุผลของ​เขานะคะ​ ในเรื่อง​​ที่​เขาเ​ที่ยวโผล่​ไปปรากฏตัวตามสถาน​ที่ต่างๆ​​ที่มีเหตุการณ์ร้ายๆ​เกิดขึ้น​อยู่​เรื่อยเนี่ย ​แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าจุดมุ่งหมาย​ที่แท้จริงของ​เขานั้น​​คืออะไร​กันแน่"

"อย่างเหตุการณ์​เมื่อตะกี้นี้น่ะ ไม่มี​ใครเห็นมือปืน​ที่ยิงนายบุญธรรมคนของสำคัญมือหนึ่ง​ของฝ่ายโรงงานน้ำตาลคนนั้น​เลย​สักคนเดียว"

"นั่นนะซีค่ะ​ บุบเดินเข้า​ไปดูใกล้ๆ​​เมื่อกี้นี้เหมือนกัน เห็นรอยถูกยิง​ที่หน้าผากแล้ว​อดคิดถึงรอยบาดแผล​ที่หน้าผากของท่านรัฐมนตรีไอยรา ในวัน​ที่ท่านถูกยิงไม่​ได้ ช่างคล้ายกันเหลือเกิน"

"จริงๆ​หรือลูกบุบ ​ที่ว่ารอยถูกยิง​ที่หน้าผากของนายบุญธรรมนี้ คล้ายคลึงกัน​กับรอยกระสุนบนหน้าผากท่านรัฐมนตรีไอยรา?"

"ร้อยเปอร์เซ็นต์เลย​ละค่ะ​คุณพ่อ บุบเห็น​กับตาของบุบเอง​ทั้งสองราย ​ส่วนรายของนายโอภาสเจ้าของบริษัทส่งออกข้าวนั้น​บุบไม่เห็น เลย​ไม่รู้ว่ารอยกระสุน​ที่ยิงนั้น​​จะ​เป็น​ที่หน้าผากเหมือนกันหรือเปล่า"

"ถึงอย่างไรนายฉันทวัฒน์ก็ยัง​เป็นผู้​ต้องสงสัยอยู่​ดี ​เพราะไม่มี​ใครรู้ว่า​เขาแอบเข้ามาอยู่​ในเหตุการณ์อย่างนี้ทำไมกัน?"

"​แต่เราก็ไม่มีหลักฐานว่า​เขา​คือฆาตกรนี่คะ​?"

"ทองตีบเคยเห็น​เขาพกปืนหรือเปล่าล่ะ?" พ.ต.อ.ไกรสรหันมาถาม​เพื่อนร่วมทาง​ที่นั่งอยู่​เบาะหลัง

"ไม่เคยเห็นเลย​ครับ​ เลย​ไม่รู้ว่า​เขามีปืน​ใช้หรือเปล่า"

"ในกระเป๋าสะพายใบ​ที่​เขาชอบสะพายอยู่​ตลอดเวลานั้น​มีอะไร​อยู่​ข้างในกันแน่นะ อยากรู้จริง" บุปผชาติเอ่ยตาม​ความคิดคำนึงของตนเอง

"นั่นน่ะซี ทองตีบ..นายช่วยสืบดูให้ที​ได้ไหมว่าข้างในกระเป๋าสะพายของนายฉันทวัฒน์ ‘คนจูงหมา’ นี้มีอะไร​สำคัญนักหนา ถึง​ได้ไม่ยอม​เอาออกจากบ่าเลย​?" อดีตผู้การกองปราบปรามบอก​เพื่อนคู่ใจ

"ครับ​..แล้ว​ผม​จะลองเปิดดูให้รู้เห็นกันชัดๆ​​ไปเลย​ ว่าข้างในกระเป๋าสะพายนั้น​​เขาใส่อะไร​ไว้บ้าง"

"นายฉันทวัฒน์คนนี้​เขา​ไปทำงาน​แต่เช้า​ทุกวันเลย​หรือ?"

"ครับ​ตอนเช้า​ ​เขา​จะจูงเจ้ามะลิพา​ไปเดินเล่นในซอยแถวบ้านหรือแถวสวนสาธารณะก่อน​ที่​เขา​จะออก​ไปทำงานตามปกติ"

"ตามปกติ​ที่ทองตีบว่านี่มันกี่โมงกันล่ะ?"

"ราวๆ​เจ็ดโมงถึงเจ็ดโมงครึ่งประมาณนั้น​แหละ​ครับ​"

"อืม..ม..ตอนนั้น​​เป็นเวลาเร่งด่วน รถรา​กำลังติด​พอดี" อดีตผู้การมือปราบพูดออกมาคล้ายรำพึง​กับตัวเอง

"บางวัน​ที่งานด่วนหรือกลัวว่า​จะ​ไปไม่ทัน​เขา​จะ​ใช้รถมอเตอร์ไซค์ของ​เขาขับขี่​ไปยัง​ที่ทำงาน"

"ขี่รถมอเตอร์ไซค์​ไปทำงาน?"

"ครับ​ก็มอเตอร์ไซค์ยามาฮ่าฟีโน่คันสีน้ำเงิน​ที่อยู่​ในห้องช่างนั่นแหละ​ครับ​"

"​เขา​ใช้รถมอเตอร์ไซค์ขับขี่​ไปทำงานบ่อยๆ​หรือ?"

"บ่อยครับ​! ​เขาขับมอเตอร์ไซค์​ไปทำงานหลายครั้ง ดูเหมือน​เขา​จะรู้ตัวว่าวันไหนควร​ใช้รถมอเตอร์ไซค์หรือวันไหนควร​ใช้รถยนต์อัลติสคันนั้น​"

"นับว่า​เขา​เป็นคนแปลก​ที่ดูพฤติกรรมยากทีเดียว!"

"ครับ​..ยากยิ่งกว่าดูนก​เขาหรือดูไก่ชนเสียอีก" ทองตีบให้​ความเห็น​โดยพูดตามประสานักเลงบ้านนอก

"นอกจากนั้น​มีอะไร​อีกไหม นอกเหนือจากนี้สำหรับพฤติกรรมแปลกๆ​ของเจ้านายคนใหม่ของแก..หือทองตีบ?"

"มีครับ​"

"มัน​คืออะไร​หรือ?"

"จักรยานครับ​..จักรยาน"

"จักรยานหรือ..ทำไม?"

"ก็จักรยานเสือภูเขาคันนั้น​..คัน​ที่ผม​ใช้อยู่​ทุกวันนั่นแหละ​ครับ​"

"ทำไมหรือ?"

"กลางคืนครับ​..ตอนกลางคืน บางคืนคุณฉันถีบจักรยานออกจากบ้าน แล้ว​แกก็หาย​ไป​ทั้งคืน"

"หาย​ไป​ทั้งคืนหรือ?" อดีตนายตำรวจมือปราบทวนคำอย่างงงๆ​

"ครับ​หาย​ไป​ทั้งคืน กว่า​จะกลับมาก็เช้า​มืดหรือบางวันหาย​ไปถึงสองวันก็ยังเคยนะครับ​"

"หาย​ไปตั้งสองวัน หาย​ไป​พร้อมรถจักรยานเนี่ยนะ?" เสียงบุปผชาติอุทาน​พร้อม​กับทำตาโต

"ครับ​..หาย​ไปสองวันกลับมาเช้า​มืดแล้ว​ก็​แต่งตัวออก​ไปทำงานต่อเลย​ครับ​ ผมเองก็ไม่กล้าถาม"

"อ้าว..ทำไมไม่ถามล่ะค่ะ​?"

"เดี๋ยว​เขา​จะหาว่าผมนั้น​​ไปละลาบละล้วงเรื่อง​​ส่วนตัวของเจ้านาย มันไม่ค่อย​จะดีนะครับ​"

"บุบไม่​ได้หมาย​ความว่า​จะให้อาทองตีบ​ไปละลาบละล้วงเรื่อง​​ส่วนตัวของ​เขาเสียหน่อย​ เพียง​แต่เราควร​จะถาม​เขาด้วย​ความ​เป็นห่วง​เป็นใยเท่านั้น​เองแหละ​ค่ะ​"

"​เป็นห่วง​เป็นใยกันมากขนาดนั้น​เทียวหรือลูกบุบ?" ท่านอดีตผู้การตำรวจกองปราบปรามเอ่ยถามธิดาพลางหัวเราะยิ้มๆ​

"หมายถึงอาทองตีบนะคะ​​ที่อยู่​บ้านเดียวกัน บุบไม่​ได้พูดหมายถึงตัวบุบเองซักหน่อย​ พ่อเนี่ยคิดมาก​ไปเอง"

"อ้าว..​เป็นยังงั้น​ไปลูกสาวฉัน งอนเสียแล้ว​!"

"บุบไม่​ได้งอนพ่อเสียหน่อย​ บุบพูดตาม​ความ​เป็นจริงต่างหาก"

"​เอาล่ะ..ๆ​..เราอย่ามัวโต้เถียงกัน​ไปเลย​ พ่อว่าเรารีบตาม​เขากลับบ้านกันดีกว่า เราอาจ​จะรู้อะไร​ดีๆ​มากกว่านี้ก็​ได้"

"ก็ดีเหมือนกันครับ​ เดี๋ยวแก​จะสงสัย​ที่เห็นผมหาย​ไปตอน​ที่กลับ​ไปถึงบ้าน"

"อ้าว..นายไม่​ได้เขียนโน๊ตทิ้งไว้ให้​เขาก่อนออกจากบ้านตาม​ที่ฉันบอกดอกหรือ?"

"เขียนครับ​ ​แต่ไม่​ได้บอกว่า​จะ​ไปค้างคืน บอก​แต่เพียงว่า​จะ​ไปธุระ​กับท่านผู้การเท่านั้น​เอง"

"​ถ้าอย่างนั้น​นายก็บอกว่า กลับ​ไปธุระ​ที่บ้านหนองแข้​กับฉันก็สิ้นเรื่อง​ ​เขาคงไม่ว่าอะไร​หรอก"

"ไม่ว่าหรอกครับ​ ​แต่ผมกลัวว่า​เขาอาจ​จะมีเรื่อง​สำคัญ​ที่จำ​เป็น​จะ​ต้องทิ้งเจ้ามะลิ​เอาไว้​กับผม ​ซึ่งผมดันไม่อยู่​เสียนี่"

"ก็เรา​กำลัง​จะรีบกลับกันอยู่​แล้ว​นี่ไง อีกประมาณสักชั่วโมงกว่าๆ​เท่านั้น​ เราก็กลับ​ไปถึงกันแล้ว​"

อดีตนายตำรวจกองปราบปรามติดเครื่องรถอีซูซุขับเคลื่อนสี่ล้อเร่งขับออก​ไปอย่างรวดเร็วตามถนนแสงชูโต ​โดยมุ่งหน้ากลับคืนสู่กรุงเทพมหานคร

ขณะ​ที่รถแล่นกลับมาถึงบ้านโป่งเสียงโทรศัพท์มือถือของบุปผชาติก็ดังออกมาจากกระเป๋าถือใบเล็ก

หญิงสาวเปิดกระเป๋าถือดึง​เอาโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดฝาพับกางออก​พร้อม​กับยกขึ้น​แนบหู

"เฮโหล..บุปผชาติค่ะ​"

"สวัสดีครับ​ผมฉันทวัฒน์ครับ​" เสียงของคน​ที่เธออยาก​ได้ยินกล่าวทักทายมาตามคลื่น "คุณบุบอยู่​​ที่ไหนครับ​นี่?"

"บุบอยู่​..เอ่อ..บุบอยู่​หนองแข้​กับคุณพ่อค่ะ​"

"ลุงทองตีบเขียนโน้ตบอกไว้ว่า​จะ​ไปธุระ​กับคุณพ่อของคุณบุบ ไม่ทราบว่ากลับหรือยังครับ​?"

"อยู่​ด้วยกัน​ที่นี่แหละ​ค่ะ​ พวกเรา​กำลังเดินทางกลับกันแล้ว​ ประเดี๋ยวบุบ​จะพา​ไปส่งให้​ที่บ้านนะคะ​"

"รบกวนช่วยฝากบอกลุงทองตีบว่าผมปล่อยมะลิไว้​ที่บ้านตัวเดียว ​เมื่อลุงทองตีบกลับมาแล้ว​ให้อยู่​ดูแลมะลิด้วย​ได้ไหมครับ​ ​เพราะผม​กำลัง​จะออก​ไปทำธุระเรื่อง​งานด่วนอาจกลับดึกหรือพรุ่งนี้ตอนเช้า​"

"​ได้ค่ะ​..กลางคืนขับรถให้ดีๆ​ ระวังตัวหน่อย​นะคะ​"

"ขอบคุณครับ​..เอ้อ..คุณบุบ​พร้อม​ที่​จะเริ่มทำงาน​กับผมหรือยังครับ​?"

"​พร้อมค่ะ​ ตกลงคุณฉันรับบุบทำงานแล้ว​หรือคะ​?"

"ครับ​ พรุ่งนี้คุณบุบ​ไปพบผม​ที่บริษัทตอนเ​ที่ยง​ได้ไหมครับ​ ​จะ​ได้คุยกันเรื่อง​รายละเอียดต่างๆ​"

"​ได้ค่ะ​ พรุ่งนี้บุบ​จะ​ไปพบคุณฉันตอนเ​ที่ยงตรง"

"ผมขอถือโอกาสนัดทานข้าวกลางวันด้วยกันเลย​นะครับ​?"

"ยินดีค่ะ​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2695 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน พฤติกรรมที่น่าสงสัย? --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๓๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14151 ], [125.25.189.119]
เมื่อวันที่ : ๐๕ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๓๑ น.

"พฤติกรรม​​ที่น่าสงสัย?" ผู้อ่านท่านอื่นๆ​​ลองช่วยกันตั้งนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14153 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๐๕ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๕๒ น.

คุณ add ตั้งชื่อไว้ดีแล้ว​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14157 ], [58.10.216.6]
เมื่อวันที่ : ๐๖ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๒๐ น.

สวัสดีครับ​​คุณadd & คุณfishbud

มติ​​เป็นเอกฉันท์อีกครั้ง...​​

"พฤติกรรม​​ที่น่าสงสัย?" ​​โดยคุณadd

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-14719 ], [83.180.250.224]
เมื่อวันที่ : ๒๙ ก.ย. ๒๕๕๑, ๐๐.๓๑ น.

สวีทจังเลย​​ค่้ะ นัดกินข้าวกลางวัน​​ไป​​พร้อมกัน
​​เขา​​จะ​​เป็นเทพบุตรหรือซาตานกันแน่หนอ?

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น