นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #14
ปักษิณ
...ทองตีบรีบวิ่ง​ไปดูเจ้ามะลิ ด้วย​ความ​เป็นห่วง​เป็นใยในอาการบาดเจ็บ​ที่เกิดจากพิษสงของเหล็กงัดยาง​ที่พวกวายร้าย​ได้ทิ้ง​เอาไว้ให้ดูต่างหน้า ​เขารีบอุ้...

ตอน : รอดตัว...งานด่วน?

ทองตีบรีบวิ่ง​ไปดูเจ้ามะลิด้วย​ความ​เป็นห่วง​เป็นใยในอาการบาดเจ็บ​ที่เกิดจากพิษสงของเหล็กงัดยาง​ที่พวกวายร้าย​ได้ทิ้ง​เอาไว้ให้ดูต่างหน้า ​เขารีบอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้า​ไปนอนในห้องของมัน

หลังจากดูอาการแล้ว​เห็นว่ามี​แต่เพียงรอยบวมช้ำตรงชายโครง​ที่เห็นภายนอกเท่านั้น​ ​ส่วนภายใน​แม้​จะโดนกระแทกอย่างแรงจากการขว้างด้วยเหล็กงัดยางเต็ม​กำลังของคนใจยักษ์ก็หา​ได้แตกหักหรือชำรุด​แต่อย่างใดไม่

​ทั้งนี้สังเกต​ได้จากการ​ที่เจ้ามะลิน้อย​ได้ฟื้นตัวขึ้น​สู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ​ซึ่งนั่นแสดงว่า​แม้​จะโดนกระแทกอย่างหนัก ​แต่กระดูกซี่โครงก็ยังอยู่​ในสภาพ​ที่พอ​จะทน​ได้ ช่วงแรกเจ้ามะลิ​ได้ลุกขึ้น​ยืนโงนเงนอยู่​สักครู่หนึ่ง​ พอทรงตัวอยู่​​ได้สักพักก็ออกวิ่งปร๋อ​ได้​เป็นปกติ

เจ้ามะลิตรงเข้าเลียแข้งเลียขาทองตีบด้วยอาการประจบคล้าย​กับ​จะบอกขอบคุณในเมตตา​ที่​ได้รับ ทำให้ชายขี้เมาหยำเปแห่งบ้านหนองแข้ถึง​กับน้ำตาซึมด้วย​ความปิติ ​ที่ยังอุตส่าห์มี​ใครสักคน​ได้เห็นใจในการทำดีของ​เขาในครั้งนี้

วีรกรรมของมะลิในครั้งนี้นับว่ายิ่งใหญ่มหาศาลสำหรับหมาตัวเล็กๆ​​ที่ดูแล้ว​แทบ​จะไม่มีคุณค่าต่อการ​ที่​จะ​สามารถพิทักษ์บ้านช่องข้าวของเหล่านั้น​​ได้เลย​ ​แต่มะลิเจ้าหมาน้อยตัวเล็กๆ​ตัวนี้​ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว​ว่า...​

เจ้ามะลิน้อยนั้น​ทำ​ได้..​และทำ​ได้ดีเสียด้วย!

​ถ้ามีลำพังทองตีบเพียงคนเดียว ​เขาอาจ​จะ​ต้องเผชิญ​กับวิกฤตการณ์​ที่เลวร้ายกว่านี้ก็​ได้ ​เพราะไม่แน่ว่าจอมขี้เมาแห่งบ้านหนองแข้เองนั่นแหละ​​ที่​จะ​ต้อง​ได้รับบาดเจ็บเสียเอง หรือไม่ก็อาจ​จะกลาย​เป็นศพ​ไปแล้ว​ก็​เป็น​ได้...​

คิดมาถึงตอนนี้ทำ​เอาอดีตสันติบาลตกงานถึง​กับสะอึกขึ้น​มาทันที ​เขาอุ้มเจ้าหมาน้อยขึ้น​มาแนบไว้​กับอกอย่างรู้สำนึกในบุญคุณของมันด้วยเช่นกัน!

​ทั้งหมา​และคนต่างก็จ้องหน้ากันนิ่งอยู่​นาน ด้วย​ความคิด​ที่อาจ​จะเหมือนกันหรือไม่ก็ตาม...​

​แต่การแสดงออกของมะลิ​ที่มีต่อชายผู้สูงวัยนั้น​ พอ​ที่​จะสื่อ​ได้ว่า มันรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณในการ​ที่​เขา​ได้ช่วยปกป้องชีวิตมันไว้ในครั้งนี้อย่างไม่มีวัน​ที่​จะลืมเลือน​ไป​ได้เลย​ ​แม้ว่าเวลา​จะผ่าน​ไปอีกสักเนิ่นนานเท่าใดก็ตามที ​ความดีของ​เขา​ที่มีต่อมันในครั้งนี้​จะสิงสถิตอยู่​ในใจหมาน้อยตัวนี้ตลอด​ไป


*********


ฉันทวัฒน์​ได้รับรายงานเรื่อง​นี้จากทองตีบ​โดยผ่านทางบุปผชาติ​ที่​ได้รับแจ้งเหตุอีกทอดหนึ่ง​จาก พ.ต.อ.ไกรสรผู้​ซึ่งรีบรุด​ไปถึงยัง​ที่เกิดเหตุทันที​ที่ทองตีบ​ได้รายงานด่วนให้ทราบทางโทรศัพท์

ฉะนั้น​​ทั้งฉันทวัฒน์​และบุปผชาติจึงต่างก็มาถึงบ้านของชายหนุ่มในเวลา​ที่ไล่เรี่ยกัน เจ้ามะลิแสดงอาการดีใจ​ที่เห็นชายหนุ่มผู้​เป็นเจ้าของ มันรีบยืนสองขาทำท่าทางยินดีต้อนรับ​เขาเหมือนเดิมเช่นทุกวัน

ชายหนุ่มยกมือลูบหัวของมันด้วย​ความ​เป็นห่วง ​เขาเอ่ยถามมันราว​กับว่าเจ้ามะลิมันรู้เรื่อง​​ที่​เขาพูดอย่างนั้น​แหละ​

"​เป็นอย่างไรบ้าง​ล่ะ บาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า?"

เจ้ามะลิตะกุยขากางเกงของฉันทวัฒน์​และทิ้งตัวลง​ไปเกลือกกลิ้ง​กับรองเท้าของ​เขาแทนคำตอบ พลางส่งเสียงแปลกๆ​ในลำคอแสดง​ความดีใจอย่างเห็น​ได้ชัด

บุปผชาติตรงเข้า​ไปเกาะแขนบิดาของเธอ​พร้อม​กับแนะนำชายหนุ่มให้​ได้รู้จัก​กับท่าน ​เพราะนี่​เป็นครั้งแรก​ที่​ทั้งคู่​ได้เผชิญหน้ากันอย่าง​ซึ่งหน้า

"คุณฉันค่ะ​..นี่คุณพ่อของบุบเองค่ะ​"

"สวัสดีครับ​ท่าน ยินดี​ที่​ได้รู้จัก​กับท่านครับ​ ผม​ได้ยิน​แต่ชื่อเสียงของท่านมาหลายวันแล้ว​ เพิ่ง​จะพบตัวจริงวันนี้เอง"ฉันทวัฒน์กระพุ่มมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าอย่างนอบน้อม

"เอ่อ..คุณพ่อค่ะ​..นี่​คือคุณฉันทวัฒน์เจ้าของบ้านหลังนี้ คน​ที่บุบเคยเล่าให้คุณพ่อฟังไงค่ะ​"

"ยินดี​ที่​ได้รู้จักเช่นกันครับ​คุณฉันทวัฒน์" อดีตผู้การกองปราบยกมือรับไหว้ด้วยท่าทางอารมณ์ดี

"ผม​ต้องกราบขอบ​พระคุณท่านมาก​ที่กรุณาแนะนำลุงทองตีบให้มาทำงาน​กับผม​ที่บ้านนี้ครับ​"

"ไม่​ต้องขอบคุณอะไร​ผมหรอกครับ​คุณฉันทวัฒน์ ยายบุบ​เขาเล่าเรื่อง​ของคุณให้ผมฟังหลายเรื่อง​ จนคิดว่าผมน่า​จะรู้จักคุณดี​โดยแทบ​ที่​จะไม่​ต้องแนะนำซ้ำเลย​ก็​ได้"

"คุณพ่อพูดเสียบุบกลาย​เป็นคนช่างเล่า​ไปเลย​นะค่ะ​?"

"เล่า​แต่เรื่อง​ดีๆ​ของคน​ที่ดี​จะ​เป็นไร​ไป ลูกของพ่อไม่​ได้พูดนินทา​เขาให้เสียหายสักหน่อย​"

"อย่างไรก็ถือโอกาสขอบคุณ​ที่คุณบุบ​ได้กรุณาช่วยเหลือหลายสิ่งหลายอย่าง รวมถึงเรื่อง​ราวต่างๆ​​ที่เพิ่ง​จะผ่านมาด้วยครับ​"

"ไม่​เป็นไรหรอกค่ะ​..บุบก็​ต้องขอขอบคุณมะลิ​และคุณฉัน​ที่​ได้ช่วยทำให้นายบี๊บของพวกเรา​ได้มี​ความสุขในการ​ที่​ได้มี​เพื่อนเล่น​ที่ถูกใจเช่นเดียวกันค่ะ​"

"ทองตีบ..นายช่วยเล่าเรื่อง​ราว​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​ให้คุณฉันทวัฒน์ฟังหน่อย​ซิ ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​บ้าง" พ.ต.อ.ไกรสรบอก​กับสหายคู่ใจ

"ครับ​ผม"


*********


สาทิสหลบรักษาตัวอยู่​​ที่คลินิกของหมอมีเงินผู้ร่วมขบวนการคนหนึ่ง​​เป็นการชั่วคราว ​เพราะ​เขากลัวว่าทางผู้เสียหาย​จะชี้ตัว​เขา​ได้ถูก ในฐาน​ที่​เป็นผู้บุกรุก​และพยายามฆ่า

​เขานึกฉุนมานะลูกน้องคนสนิท​ที่ไม่ดูให้รอบคอบว่ามี​ใครอยู่​ภายในบ้านบ้างหรือไม่?

แล้ว​เจ้าขอทานขี้เมาสกปรกคนนั้น​โผล่มาจากไหน เกี่ยวข้องอะไร​ด้วย?

แถมเจ้าหมอนี่มีปืน​ที่ยิงแม่นราว​กับจับวางเสียอีก ​แม้ท่าทาง​จะแก่​ไปหน่อย​ก็ตาม!

ทำไมจึงมา​พอดี​กับเวลา​ที่พวก​เขาเริ่มปฏิบัติการ?

ราว​กับว่าเจ้าคนขี้เมาจอมปลอมนั้น​รู้รายละเอียดมาก่อน ​ทั้งๆ​​ที่เหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ในครั้งนั้น​ ​เขา​เป็นผู้วางแผนทำ​ไป​โดยพลการ​โดยไม่​ได้รับคำสั่งมาจากหน่วยเหนือหรือ​ใคร​ทั้งสิ้น!

นับว่านี่​เป็น​ความสะเพร่าของ​เขาเอง​ที่ไม่​ได้สืบให้ถ่องแท้เสียก่อน!

​เขาอยาก​จะรู้เหลือเกินว่านายฉันทวัฒน์คนนี้​คือ​ใคร ​ไปทำอะไร​ในวันเกิดเหตุ​ที่ท่านรัฐมนตรีไอยราถูกมือปืนลอบฆ่า?

เกี่ยวข้อง​กับการสังหารท่านรัฐมนตรีไอยราบ้างหรือไม่?

สาทิส​ใช้คลินิกหมอมีเงิน​เป็นแหล่งติดต่อประสานงานลับชั่วคราว​กับหน่วยเหนือ​โดย​เขารับคำสั่งมาอีกทอดหนึ่ง​จากหัวหน้าสาย​ที่​เขาประจำอยู่​

​ที่​เป็นดังนี้​เพราะ​เขาบาดเจ็บ​และไม่​สามารถ​ที่​จะ​ไปปรากฏตัว ณ ​ที่แห่งใด​ได้ ​เนื่องจาก​เขากลัวคดี​ความ​ถ้าหากบังเอิญเกิดมี​ใครจับพลัดจับผลูชี้ตัว​เขา​ได้ถูก​ต้อง

​โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าคนขี้เมาหยำเปคน​ที่ยิง​เขาบาดเจ็บนั้น​ มัน​ต้องจำหน้า​เขา​และมานะ​ได้อย่างแน่นอน ​เพราะระยะห่างกันไม่เกินสิบหลาแค่นั้น​เอง!

"เฮ้ย!..มานะมึงลองส่งสาย​ไปสืบดูให้ถ้วนถี่หน่อย​ซิว่าไอ้นายฉันทวัฒน์คนนี้มัน​เป็น​ใครกันแน่วะ สืบให้ชัดๆ​นะโว้ยอย่ามั่ว แล้ว​ตัวมึงเองไม่​ต้อง​ไปเสนอหน้า​ที่ไหน หลบอยู่​นิ่งๆ​อย่าให้​ใครเห็นหน้ามึงชั่วคราวจนกว่าเรื่อง​ราว​จะคลี่คลาย มึงเข้าใจไหม?"

"ครับ​พี่..เดี๋ยวผม​จะให้ไอ้สุดใจกะไอ้แป้น​ไปรีบดำเนินการ พี่ไม่​ต้องห่วงหรอกครับ​ รับรองไม่เกินพรุ่งนี้​เป็น​ได้รายละเอียดยิบเลย​ทีเดียว"

"มีงอย่าโม้ไอ้มานะคราว​ที่แล้ว​มึงเองนั่นแหละ​​ที่ทำให้กู​ต้องมานอนหยอดน้ำข้าวต้มกันแบบนี้ มึงอย่าลืมกำชับพวกมันให้​ได้ว่ากู​ต้องการรายละเอียด"

"ไอ้สองคนนี้ไว้ใจ​ได้แน่นอนพี่สาทิสไม่​ต้อง​เป็นห่วงหรอกครับ​ เดี๋ยวผม​จะกำชับกำชาพวกมันเอง"

"เออดี..มานะตอนนี้มึงพักอยู่​​ที่ไหนวะ"

"อพาร์ทเม้นต์​ที่ซอยร่วมจิต บางกระบือ"

"กูว่ามึงย้ายออกมาอยู่​​กับกู​ที่นี่ชั่วคราวดีกว่า ​เพราะ​ที่อพาร์ทเม้นต์นั้น​คนค่อนข้างพลุกพล่าน อาจมี​ใครสักคนหนึ่ง​จำมึง​ได้ก็จบเห่กัน​พอดี"

"แล้ว​พี่​จะให้ผมนอน​ที่ไหน แล้ว​อีกอย่างข้อสำคัญพี่​จะให้ผม​เอาอีแต๋ว​ไปทิ้งไว้​ที่ไหนกันล่ะครับ​?"

"อุวะเรื่อง​มากจริงนะมึงนี่ หมอมีเงิน​เขายกชั้นสามให้เรา​ทั้งชั้นมีอยู่​สองห้อง มึงกะกูนอนกันคนละห้อง ​ส่วนอีแต๋วก็ให้มันอยู่​​ที่เดิมนั่นแหละ​ กูบอกมึงแล้ว​ไงว่า​เป็นการชั่วคราวเท่านั้น​ ​เมื่อเรื่อง​จบหรือซาลงแล้ว​เราค่อยโผล่หน้าออก​ไป"

"ตกลงคืนนี้ผม​จะย้ายมาเลย​ พี่​จะ​ได้ไม่​ต้อง​เป็นกังวล"

"ให้มัน​ได้ยังงั้นซีวะ มันถึง​จะเรียกว่ารักกันจริง!"

ในขณะ​ที่​ทั้งสอง​กำลังปรึกษากันอยู่​นั้น​ สัญญาณเสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือของมานะก็ดังกังวานก้องขึ้น​ มานะเปิดฝาพับมองเบอร์ของผู้​ที่โทรศัพท์มาหา พลางเดินออก​ไปนอกห้อง​เพื่อพูดโทรศัพท์

"สวัสดีครับ​ท่าน ผมมานะพูดครับ​"

"มี​ใครสงสัยมานะบ้างหรือเปล่า เรื่อง​​ที่มานะติดต่อ​กับฉันหือ?"

"ไม่มีครับ​ท่าน เหมือนเดิมทุกอย่าง"

"คืนนี้มานะมาหาฉัน​ที่เดิม​ได้หรือเปล่า?"

"มีอะไร​หรือครับ​?"

"ฉันมีงานด่วน​จะให้ทำ"

"​ได้ครับ​ท่าน กี่โมงดีครับ​?"

"ห้าทุ่มตรง..​ที่เดิม"

"ครับ​ท่าน ห้าทุ่มตรง!"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2693 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน รอดตัว...งานด่วน? --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๓๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14149 ], [125.25.189.119]
เมื่อวันที่ : ๐๕ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๒๖ น.

ชื่อ "งานด่วน??" ​​จะ​​ได้ไหมคะ​​?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14152 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๐๕ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๔๗ น.

"รอดตัว"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14155 ], [58.10.216.6]
เมื่อวันที่ : ๐๖ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๐๖ น.

สวัสดีครับ​​คุณadd
&
สวัสดีครับ​​คุณfishbud

ขอขอบคุณคุณ​​ทั้งสองท่านมากครับ​​...​​
ชื่อมี​​ความหมาย​​ทั้งคู่ขอ​​ใช้รวมกันนะครับ​​...​​

"รอดตัว...​​งานด่วน?"

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น