นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #12
ปักษิณ
...๐๗.๓๐ นาฬิกาวันเดียวกัน ฉันทวัฒน์จอดรถตรงหน้าประตูบ้าน ​พร้อม​กับกดแตรให้สัญญาณสองครั้งตาม​ที่​ได้ตกลงกันไว้​กับทองตีบคนสวน​และคนเลี้ยงหมาคนใหม่...

ตอน : ไม่รอดพ้นสายตา...

๐๗.๓๐ นาฬิกาวันเดียวกัน
ฉันทวัฒน์จอดรถตรงหน้าประตูบ้าน​พร้อม​กับกดแตรให้สัญญาณสองครั้งตาม​ที่​ได้ตกลงกันไว้​กับทองตีบคนสวน​และคนเลี้ยงหมาคนใหม่

ทองตีบเดินออกมาเปิดประตู ​แต่ชายหนุ่มกลับหมุนกระจกรถโผล่หน้าออก​ไปกวักมือเรียกให้ทองตีบเข้ามาหา​ที่รถ

"วันนี้ผม​จะรีบ​ไปทำงาน​แต่เช้า​ ลุงทองตีบช่วยพามะลิเข้าบ้านด้วยครับ​"

"แล้ว​คุณฉัน​จะกลับ​เมื่อไหร่ล่ะครับ​?"

"ทำไมหรือ?"

"เผื่อมี​ใครโทร.มาหาคุณฉัน ​จะ​ได้บอกให้​เขาทราบนะครับ​"

"​ถ้ามีโทรศัพท์มาหาผมบอกให้โทร.เข้ามือถือผมก็แล้ว​กัน"

"​ได้ครับ​"

"​แต่​ถ้าเผื่อ​เขาไม่รู้ก็ขอเบอร์โทรศัพท์ของ​เขาจดไว้ให้ด้วย​เพื่อผม​จะ​ได้โทร.กลับ​ไปหา​เขาทีหลัง ​ถ้า​เขาถามก็บอก​เขาว่าบ่ายๆ​ผมจึง​จะกลับ"

"ครับ​ผม!"


*********


คล้อยหลังจาก​ที่ฉันทวัฒน์​ได้จาก​ไปไม่ถึง ๓๐ นาที

ทองตีบสังเกตเห็นรถเก๋งติดฟิล์มดำมืดจอดดับเครื่องอยู่​เยื้อง​กับหน้าบ้าน ‘อัสดงคต’ ห่างจากหน้าประตูบ้านประมาณไม่เกิน ๑๐ เมตร

บุคคลในรถทำท่าทางราว​กับซุ่มรอดูอะไร​อยู่​สักอย่างหนึ่ง​​เป็นแน่แท้ ชายสูงวัยอดีตขี้เมาผู้มีสายตาเฉียบคมจากบ้านหนองแข้เห็นรถคันนี้แล่นวนเวียนผ่าน​ไปมา​และแล่นเลย​​ไปจอดครั้งแรกตั้งแต่ ๐๘.๐๐ นาฬิกาแล้ว​

รถคันดังกล่าว​เป็นรถนิสสันซันนี่ซุปเปอร์ซาลูนสีดำติดฟิล์มมืดจนมองไม่เห็นภายในว่ามีกันกี่คน ​ถ้าไม่เวียน​ไปดูใกล้ๆ​​จะไม่มีโอกาสรู้เลย​

ทุกๆ​หนึ่ง​ชั่วโมงคนขับ​จะเคลื่อนรถคล้ายออก​ไปปากซอย​เพื่อซื้อของหรืออะไร​สักอย่าง ​และกลับมาหลังจากนั้น​อีกไม่เกินยี่สิบนาที ​และก็กลับมาจอดรออยู่​​ที่เดิม

ทองตีบรีบถีบจักรยานตามออก​ไป​เมื่อรถคันดังกล่าวหาย​ไปในชั่วโมง​ที่สอง

ประมาณ ๑๐.๐๐ นาฬิกา!

​เขาเห็นชายสองคนลงจากรถคันดังกล่าว​เพื่อจอดซื้ออาหาร​และเครื่องดื่ม​ที่ร้านสะดวก​ซื้อ​ที่หน้าปากซอย ​เป็นชายร่างใหญ่คนหนึ่ง​​กับอีกคน​ที่มีรูปร่างล่ำสันตัดผมสั้นเกรียน​ทั้งสองคน หน้าตาท่าทางคมเข้ม​เอาเรื่อง​ทีเดียว สังเกตท่าทางว่าไม่​ได้มาดีอย่างแน่นอน

ทองตีบรีบถีบจักรยานวกกลับเข้า​ไปภายในซอยก่อน​ที่คน​ทั้งสอง​จะทันเคลื่อนรถกลับเข้า​ไปอีกครั้ง

จริงดังคาดหลังจากนั้น​ไม่เกินสิบนาทีรถนิสสันซันนี่สีดำคันนั้น​ก็กลับมาจอดสงบนิ่งซุ่มดักรออะไร​บางอย่างอยู่​ ณ จุดเดิม

คราวนี้​เขาเห็นชายคน​ที่รูปร่างล่ำสันก้าวลงจากรถ เดินตรงมายังหน้าประตูบ้านของฉันทวัฒน์ พลางเหลียวมองมาข้างในบ้าน เจ้ามะลิเห่าเสียงขรมกรรโชกคล้าย​กับ​จะบอกว่ามีผู้​กำลังบุกรุก หากทองตีบแอบซ่อนตัวหลบอยู่​ภายในห้องเก็บของหรือห้องช่างเหมือนเดิม ​โดยไม่ปรากฏให้อีกฝ่าย​ได้รู้ว่ามีคนอยู่​ภายในหรือไม่

​แม้ชายคนดังกล่าว​จะถอยกลับ​ไปนั่งรอบนรถ​และปิดประตูเงียบแล้ว​​แต่เจ้ามะลิก็ยังคงเห่ากรรโชกเสียงดังกังวานอยู่​อย่างนั้น​เอง​โดยไม่ยอมหยุด จนเสียงค่อยๆ​แหบแห้งลง​เพราะ​ความเหน็ดเหนื่อย​และอ่อนเพลียจึง​ได้ค่อยๆ​เงียบเสียง​ไปใน​ที่สุด

ถึง​แม้​จะเงียบเสียง ​แต่เจ้ามะลิก็ยังนอนหมอบหันหน้าจ้อง​ไปยังทางหน้าประตูบ้านราว​กับ​จะคอยระวังภัย ชำเลืองสายตากลอกกลับ​ไปมา​ระหว่างประตูบ้าน​กับรถคันดังกล่าวอยู่​ตลอดเวลา

แสงแดดยามใกล้เ​ที่ยงร้อนระอุ ใบไม้สงบนิ่งไม่ไหวติง นานๆ​จึง​จะมีลมพัดโชยอ่อนๆ​มาสักครั้งหนึ่ง​

รถ​ที่ติดฟิล์มดำมืดคันนั้น​คง​จะร้อนจนทนไม่ไหวจึง​ได้สตาร์ทติดเครื่อง​เพื่อเปิดแอร์ไล่​ความร้อนเสียงดังหึ่งๆ​​ได้ยินชัด ​เนื่องจาก​ความเงียบสงัดของบ้านในซอย​ที่ไม่ค่อย​จะมีคนอยู่​ภายในบ้านในช่วงเวลากลางวันอย่างนี้

เจ้ามะลิทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นไอเสีย​ที่ลอยตามลมมาจากรถยนต์คันดังกล่าว ชายคน​ที่รูปร่างล่ำสันเปิดประตูรถเดินมา​ที่หน้าบ้าน 'อัสดงคต' คราวนี้​เขามีอะไร​บางสิ่งบางอย่างถืออยู่​ในมือ...​

มัน​คือไส้กรอกเสียบไม้ชิ้นโต!

​เขาเดินมาหยุดยืนตรงหน้าบ้านในขณะ​ที่มะลิส่งเสียงเห่ากรรโชกอย่างแรงราว​กับ​จะบอกเตือนภัยให้รู้ ชายรูปร่างล่ำสันนั่งยองๆ​ลงตรงหน้าประตู​ที่เจ้ามะลิยืนอยู่​ พลางยื่นไส้กรอกดุ้นใหญ่นั้น​ให้แก่เจ้ามะลิ ​ซึ่งมันก็รีบงับ​ไปด้วย​ความกระหายทันที​ที่​ได้กลิ่น!

หาก​แต่ยังคำรามแฮ่ๆ​อย่างไม่ค่อย​จะไว้วางใจนัก!

​ทั้ง​ที่ในปากยังเคี้ยวไส้กรอกอยู่​กร้วมๆ​...​

​เขาล้วงมือเข้า​ไปหยิบไส้กรอกดุ้น​ที่สองขนาดเท่าเดิมออกมาจาถุงพลาสติก​ที่นำมาด้วย ยื่นให้เจ้ามะลิอีกครั้ง!

คราวนี้เสียงคราง​ที่ดังแฮ่ๆ​นั้น​เงียบ​ไปแทบไม่​ได้ยินเสียงเลย​!

ทองตีบมองลอดช่องออกมาจาก​ที่หลบซ่อนแอบดูอยู่​อย่างไม่ค่อยไว้วางใจนัก​ที่เห็นชายแปลกหน้าคนนั้น​ให้หมากินๆ​ไส้กรอก ด้วย​เขาเกรงว่าไส้กรอก​ที่เห็นนั้น​อาจ​จะ​เป็นอาหารพิษ​ที่เตรียมมาสำหรับวางยาหมาก็​เป็น​ได้

สำหรับทองตีบแล้ว​​เนื่องจาก​ความรู้​ที่​เขา​ได้รับมาจากท่านผู้การไกรสรอดีตนายตำรวจมือปราบแห่งกองปราบปรามนั้น​สอนให้​เขาควรทำตัวอยู่​นิ่งๆ​ รอดูเหตุการณ์​ไปก่อนจนกว่า​จะเห็นว่าสถานการณ์เริ่มเปลี่ยน​ไปในทางใดทางหนึ่ง​แล้ว​จึงค่อยตัดสินใจทำอะไร​ลง​ไป​จะ​ได้ไม่ผิดพลาด

​เขาเห็นชายคนนั้น​เอื้อมมือเข้ามา​เพื่อ​ที่พยายาม​จะลูบหัวมะลิหรือทำอะไร​สักอย่าง ​แต่มะลิก็ยังไม่​ได้แสดงอาการ​ที่​จะ​เป็นมิตรด้วย มันวิ่งถอยหลังออกมา​และเห่าเสียงดัง ทำให้ชายคนรูปร่างล่ำสันคนนั้น​หัวเสียสบถออกมา​และเดินกลับ​ไป​ที่รถคัน​ที่จอดติดเครื่องสงบนิ่งอยู่​นั้น​ดังเดิม

ทองตีบลดอาวุธปืนในมือลงทันที​ที่เจ้ามะลิวิ่งกลับเข้า​ไปหา​และเลียมือของ​เขาอย่างประจบประแจง อดีตคนขี้เมาหยำเปแห่งบ้านหนองแข้ลูบหัวมะลิเบาๆ​ด้วย​ความปราณี​และระลึกถึงหน้า​ที่ประจำของตนในฐานะคนเลี้ยงหมา


*********


"มึง​ไปมัวทำอะไร​อยู่​วะมานะ?" สาทิสเอ่ยถามมานะด้วยสีหน้าเครียดอย่างเห็น​ได้ชัด

"ทำ​ความรู้จัก​กับหมาของมันด้วยไส้กรอก"

"​ได้ผลไหมวะ?"

"มันสงบลง​แต่ยังไม่เชื่อง ไอ้นี่ตัวเล็ก​แต่ท่าทาง​เอาเรื่อง​ทีเดียวแหละ​พี่สาทิส!"

"มึงลองมองสำรวจดูในบ้านหรือเปล่าวะ?"

"ดูครับ​พี่..​แต่ทุกอย่างเงียบเชียบน่ากลัว​จะไม่มีคนอยู่​เลย​สักคน ไอ้หมอนั่นคง​จะทิ้งหมาไว้ให้เฝ้าบ้านอยู่​ตัวเดียว​ทั้งวัน"

"รอดูมันตอนเ​ที่ยงอีกทีเผื่อว่ามัน​จะกลับมาบ้าน"

"แล้ว​​ถ้าเกิดมันไม่กลับมาล่ะ​จะว่าอย่างไร?"

"​ถ้าไม่กลับมากูว่าหลังบ่ายโมงพวกเราลุยเข้า​ไปค้นหาหลักฐานเลย​ดีกว่า อาจ​จะ​ได้อะไร​บ้างก่อน​ที่มัน​จะกลับ"

"​แต่มันมีหมาอยู่​ข้างในนะครับ​!"

"กลัวอะไร​กะอีแค่หมาตัวเดียว จัดการเจี๋ยนมันเสียก็สิ้นเรื่อง​"

"ดูลาดเลา​ไปก่อนไม่ดีกว่าหรือพี่ พวกมอเตอร์ไซค์รับจ้างมันผ่านมาบ่อยเหมือนกันนะพี่ น่ากลัวผิดสังเกต"

"แถวซอยเงียบๆ​อย่างนี้ไม่ค่อยมีสายสืบหรอก"

"พี่สาทิสรู้​ได้อย่างไร?"

"พวกนี้​จะมีสัญลักษณ์พิเศษเฉพาะ กูพอดูออก อีกอย่างกูเคย​เป็นสายสืบให้ตำรวจมาก่อนกูรู้ดีว่า​จะ​ต้องทำตัวอย่างไรจึง​จะไม่ให้ผิดสังเกต มึงเชื่อกูเถอะ"

"นี่ก็สิบเอ็ดโมงกว่าแล้ว​ เราออก​ไปหาอะไร​รองท้องกันก่อนดีไหมพี่?"

"มึงชอบทำให้เสียเรื่อง​ไอ้มานะ รู้จักอดทนหน่อย​ซีวะ!"

"ผม​เอาไส้กรอกเลี้ยงหมา​ไปหมดแล้ว​ เราออก​ไปแป๊บเดียวคงไม่​เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวเรากลับมาให้ทันก่อนเ​ที่ยง มันคงยังไม่กลับหรอก"

"เห็นแก่กินจริงเลย​มึงนี่ ​ไปก็​ไปวะ มึงรีบซื้อเร็วๆ​แล้ว​เราค่อยกลับเข้ามานั่งกินรอมันอยู่​ในรถนี่แหละ​"

"ดีครับ​พี่ ผม​จะ​ได้ซื้อไส้กรอกมาเผื่อไอ้หมาตัวนั้น​ด้วย ท่าทางมันดูมันคง​จะติดใจในรสชาติเสียแล้ว​"

"​ที่ติดใจเนี่ยหมาหรือมึงกันแน่วะไอ้มานะ หน็อย..มึงอย่าอ้างหมาหน่อย​เลย​วะ กูรู้ทันมึงหรอกน่า"

"พี่สาทิสก็..จริงๆ​นะครับ​ ​เมื่อตะกี้นี้มันฟัดดุ้น​ที่สอง​ไปนี่เงียบเสียงเห่า​ไปเลย​"

"ตามใจมึง!"

สาทิสเข้าเกียร์เลื่อนรถเข้า​ไปกลับรถ​ที่ท้ายซอยแล่นออก​ไปยังร้านสะดวก​ซื้อ​ที่ปากซอยหาก​แต่เปลี่ยนร้าน​ที่ซื้อ ​โดยเลย​​ไปซื้ออีกร้านหนึ่ง​​ซึ่งห่างจากร้านเดิม​ที่เคยซื้อประมาณร้อยเมตรแล้ว​วกกลับเข้าซอยดังเดิม​เพราะกลัวว่า​จะมีคนแจ้งเบาะแสในการชี้ตัว​เมื่อมีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น​ภายหลัง

​ทั้งหมด​ใช้เวลาราวสิบนาที​เมื่อนำรถกลับเข้า​ไปจอด ณ จุดเดิม!

​โดยหารู้ไม่ว่าทุกสิ่งทุกอย่าง​ได้อยู่​ในสายตาของทองตีบอดีตจอมขี้เมาหยำเปผู้มีสายตาเฉียบคมแห่งบ้านหนองแข้​ไป​ได้เลย​!

ทองตีบรู้ดีว่าพวกมันคงมีแผนการ​ที่​จะทำอะไร​สักอย่าง​เป็นแน่แท้ทีเดียว!

​ทั้งนี้​เพราะปรากฏว่าพวกมันอุตส่าห์มาซุ่มดักรออยู่​ตั้งแต่เช้า​ ๘.๐๐ นาฬิกาจนกระทั่งบัดนี้เกือบ​จะสี่ชั่วโมงแล้ว​!

จึง​เป็น​ไป​ได้ว่าภายในเวลาอันใกล้นี้ คง​จะ​ได้เวลาการออกปฏิบัติการจริงๆ​​โดยรอโอกาสการเปิดฉากเตรียม​พร้อม​ที่​จะ..ลงมือ!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2691 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน ไม่รอดพ้นสายตา... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๔๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14132 ], [125.25.232.103]
เมื่อวันที่ : ๐๒ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๑ น.

ชื่อ.."ไม่รอดพ้นสายตา...​​" ดีไหมคะ​​ คุณปักษิณ ชักสนุกแล้ว​​สิคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-14141 ], [58.10.216.252]
เมื่อวันที่ : ๐๓ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๕๙ น.

สวัสดีครับ​​คุณadd

"ไม่รอดพ้นสายตา...​​" เยี่ยมเลย​​ครับ​​คุณadd...​​

ผู้เขียนเองก็ยังพลอยสนุก​​ไปด้วย

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น