นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #11
ปักษิณ
...๐๖.๓๐ นาฬิกา สองวันถัดมา ฉันทวัฒน์มอง​ไป​ที่ประตูหน้าบ้าน ​เมื่อ​ได้ยินเสียงกดกริ่งดังลั่น เจ้ามะลิเห่าเสียงขรม​เพื่อ​เป็นการต้อนรับอาคันตุกะผู้...

ตอน : มันคือใครกันแน่?

๐๖.๓๐ นาฬิกา
สองวันถัดมา
ฉันทวัฒน์มอง​ไป​ที่ประตูหน้าบ้าน​เมื่อ​ได้ยินเสียงกดกริ่งดังลั่น เจ้ามะลิเห่าเสียงขรม​เพื่อ​เป็นการต้อนรับอาคันตุกะผู้มาเยือน ชายหนุ่มรีบเดิน​ไป​ที่ประตูในทันที​ที่แลเห็นมีชายคนหนึ่ง​ยืนอยู่​

"มีธุระอะไร​ไม่ทราบครับ​?"

"ผมมาหาคุณฉันทวัฒน์ครับ​"

"ผมเองนี่แหละ​ครับ​"

"คุณบุปผชาติส่งผมมาครับ​"

"คุณบุปผชาติหรือ ​ถ้างั้นเชิญเข้ามาข้างในก่อนซี"

ชายหนุ่มเปิดประตูต้อนรับอย่างมีอัธยาศัย

"มีธุระอะไร​ด่วนหรือเปล่าครับ​?"

"ผมมาสมัครทำงานดูแลสวน​และเลี้ยงหมาให้​กับคุณครับ​"

ผู้พูด​เป็นชายสูงอายุ ผมสีขาวอมเทานุ่งกางเกงยีนสีมอๆ​เก่าๆ​ เสื้อยืดคอกลมสีเทา ​เขาสวมรองเท้าแตะหนังเทียมสีน้ำตาลเก่าจนสีลอก พื้นตรงส้นเท้านั้น​สึกบาง​ทั้งสองข้าง สำเนียง​ที่พูดเหน่อออก​ไปทางชาวพื้นบ้านภาคกลางแถวนครปฐม ราชบุรีหรือกาญจนบุรี หลังพูดแนะนำตัวเสร็จสรรพแกก็ยื่นซองจดหมายสีขาวให้ชายหนุ่ม

ฉันทวัฒน์จุ๊ย์ปากดุมะลิให้เลิกเห่าขณะ​ที่​เขา​กำลังคลี่จดหมายออกอ่าน พอ​เขาอ่านจดหมายแนะนำตัวดังกล่าวจบแล้ว​จึงหันมาพูด​กับชายวัยดึก

"ลุงทองตีบรู้จัก​กับคุณบุปผชาติมานานแล้ว​หรือครับ​?"

"ครับ​ ตั้งแต่คุณบุบยังเล็กๆ​แบเบาะอยู่​เลย​ครับ​"

"นี่แสดงว่าลุงทองตีบ​กับครอบครัวของคุณบุบรู้จักกันดี?"

"ครับ​ผมใกล้ชิด​กับคุณพ่อของคุณบุบมานานจนรู้จักนิสัยใจคอกันดี ท่าน​เป็นคนต่างจังหวัด​ที่เดียวกัน​กับผม ​ไปหนองแข้คราวใดคุณบุบชอบติดตามคุณไกรสรท่าน​ไปด้วยเสมอ"

"ยังงั้นลุงเข้าอยู่​​ที่นี่​ได้เลย​ ผมจัดห้องหลังบ้านไว้ให้ลุงแล้ว​ ลุง​ต้องกลับ​ไป​เอาเสื้อผ้าหรือของ​ใช้​ส่วนตัวอะไร​อีกหรือเปล่าล่ะ ผม​จะ​ได้​เอารถ​ไปส่ง?"

"ไม่​ต้องหรอกครับ​ สัมภาระของผมมีแค่ในกระเป๋าเล็กๆ​นี่เพียงใบเดียวเท่านั้น​เอง ขอบ​พระคุณมากครับ​"

"ตามผมมาครับ​ ห้องของลุงทองตีบอยู่​ทางด้านนี้"

ฉันทวัฒน์เดินนำหน้าพานายทองตีบคนทำสวน​และคนเลี้ยงหมาคนใหม่เดินอ้อม​ไปทางด้านหลังบ้าน ​เพื่อพา​ไปยังห้องเล็กๆ​​ที่ปลูกแยกต่างหากจากตัวบ้าน หาก​ทว่ามีหลังคาทางเดินถึงกัน​ได้​โดยไม่เปียกยาม​ที่มีฝนตก

ณ ห้องติดๆ​กันอยู่​ถัด​ไปนั้น​​เป็นห้องโล่งด้านหน้ามีตะแกรงตาข่ายโปร่ง​พร้อมติดมุ้งลวดภายใน หันหน้าออกสู่ประตูทางเข้าบ้าน​เพื่อให้ผู้​ที่อยู่​ภายใน​ซึ่งก็​คือเจ้ามะลิสังเกตเห็นภายนอก​ได้ง่าย ข้างในห้องมีบ้านสุนัขหรือบ้านหมาตั้งอยู่​ ด้านข้างมีช่องเล็กๆ​ขนาดหมาลอด​ได้​พอดี ​เป็นประตูสวิงด้านบนปิด-เปิด​ได้​โดยอัตโนมัติ ​เพื่อให้มะลิมีโอกาส​ได้ออก​ไปทำธุระ​ส่วนตัว​เมื่อ​ต้องการ

​เมื่อฉันทวัฒน์เดินลับกลับเข้า​ไปสู่ตัวบ้านแล้ว​ นายทองตีบก็เริ่มออกเดินสำรวจรอบๆ​บริเวณ ​เพื่อทำ​ความคุ้ยเคย​กับสถาน​ที่ ​เขาสังเกตเห็น​ความผิดปกติหลายอย่าง​ที่ผิดแผก​ไปจากบ้านธรรมดาทั่ว​ไป

นับตั้งแต่โรงรถ​ที่มีรถจอดอยู่​สองคัน คันแรก​คือรถโตโยต้าโคโรลล่าอัลติส​ที่เจ้าของ​ใช้อยู่​ประจำ ​ส่วนคัน​ที่สอง​เป็นรถกระบะเก่าๆ​ตอนเดียว​ที่มีหลังคา​และตะแกรงสำหรับบรรทุกของ ด้านหลังมีลัง​และสัมภาระบรรทุกอยู่​เต็ม ​ทั้งยังมีถุงพลาสติกห้อยอยู่​ระเกะระกะโตงเตงราว​กับรถของพ่อค้าเร่ขาย​กับข้าวตามบ้านชานเมืองทั่วๆ​​ไป

​ซึ่งตาม​ความคิดของทองตีบแล้ว​เจ้านายคนใหม่ของ​เขาไม่น่า​ที่​จะมีเหตุจำ​เป็นอะไร​​ที่​จะ​ต้อง​ใช้สอยรถคันนี้!

หรืออาจ​เป็นรถของผู้อื่น​ที่นำมาฝากไว้?

ชายวัยดึกผู้มาใหม่เริ่มสำรวจดูสัมภาระ​ที่บรรทุกอยู่​ภายในรถคันดังกล่าวอย่างละเอียดลออก่อน​ที่​จะเดินเลย​​ไปทางหลังบ้าน

มีโรงเก็บของหลังย่อมๆ​ปลูกติดอยู่​ด้านหลังห้องนอน​ที่นายทองตีบอาศัยอยู่​ ผนังด้านหน้าตีไม้ระแนงลายข้าวหลามตัดกั้นไว้ ประตูกว้างขนาดประมาณหนึ่ง​เมตรมีกุญแจคล้องอยู่​ ทองตีบ​สามารถมองเห็นภายใน​ได้หมด​ทั้งห้องผ่านช่องไม้ระแนงดังกล่าว

ผนังอีกสามด้าน​เป็นผนังปูนทึบมีช่องลม​และช่องแสงด้านบน ทำให้มองเห็นภายในห้อง​ได้อย่างถนัดชัดเจน

มีรถมอเตอร์ไซค์ยามาฮ่าฟีโน่สีน้ำเงินจอดอยู่​หนึ่ง​คัน ติดๆ​กันนั้น​มีรถจักรยานเสือภูเขาจอดอยู่​บนขาตั้งอีกหนึ่ง​คัน ​ที่ติดมุมห้องด้านหนึ่ง​มีโต๊ะยาวสำหรับงานช่างตั้งอยู่​​พร้อม​กับมีปากกาสำหรับจับงานช่างติดตั้งอยู่​มุมโต๊ะด้านนอก เหนือขึ้น​​ไปบนฝาผนัง​เป็นชั้นเก็บเครื่องมือ​และอุปกรณ์การซ่อมจำพวกเครื่องมือช่างเหล็ก ช่างไม้ ช่างปูน ​และตู้เชื่อมขนาดเล็ก แสดงให้เห็นว่าเจ้าของบ้าน​เป็นช่างสมัครเล่นประเภท ดี.ไอ.วาย. คนหนึ่ง​ทีเดียว

ขณะ​ที่ทองตีบ​กำลังเดินด้อมๆ​มองๆ​อยู่​​ที่หน้าห้องช่าง​และ​ที่เก็บมอเตอร์ไซค์นั้น​ ฉันทวัฒน์เจ้าของบ้านก็เดินมาสมทบพลางยื่นกุญแจให้หนึ่ง​พวง

"นี่ครับ​ลุงทองตีบ กุญแจ​ทั้งหมดมีสี่ดอกด้วยกัน​ที่ผม​จะให้ลุงถือไว้​คือ หนึ่ง​กุญแจประตูใหญ่ สองกุญแจบ้านหลังใหญ่ของผม​ที่ลุง​จะ​ใช้เปิดประตูเข้าทางด้านหลังบ้าน สามกุญแจห้องของลุงเอง ​และสี่นี่กุญแจห้องเก็บเครื่องมือ ​ที่ลุงเห็นมีรถมอร์เตอร์ไซค์​และจักรยานจอดอยู่​นั่นแหละ​"

"ขอบคุณครับ​"

"อ้อห้องครัวอยู่​ด้านหลังบ้านใหญ่ ลุงเปิดเข้า​ไปก็เจอ​พอดี ผมอนุญาตให้ลุงทองตีบ​ใช้​ได้เต็ม​ที่ ​จะ​ใช้หุงหาอาหารการกินอะไร​ก็​ได้ ​เพราะผมเอง​เป็นชายโสดไม่ค่อย​ได้​ใช้ ยกเว้นนานๆ​​จะมี​เพื่อนฝูงมากันสักที"

"ผมคง​ใช้เฉพาะหุงข้าวเท่านั้น​แหละ​ครับ​ ​กับข้าวไม่​ต้องห่วง​เพราะผมคงหาทางซื้อแกงถุง​เอาแถวนี้เอง"

"ดีแล้ว​ครับ​ลุงทองตีบ​จะ​ได้​ใช้จักรยานของผมคัน​ที่เห็นในห้องช่างถีบออก​ไปซื้อของ​ใช้​ที่จำ​เป็น​ที่ตลาดหน้าปากซอย"

"ขอบคุณมากครับ​คุณฉันทวัฒน์"

"เรียกผมว่าฉันเฉยๆ​ก็พอครับ​ลุง นอกจากนี้หากมีอะไร​ขาดเหลือก็บอกผม​ได้ตลอดเวลาเลย​นะครับ​ ไม่​ต้องเกรงใจ"

"ครับ​ผม"

"อ้อ..ลุงทองตีบครับ​ สำหรับอาหารการกินของเจ้ามะลิหมาน้อย ผมมีอาหารถุงสำเร็จรูปสำหรับสุนัขอยู่​ในห้องของเจ้ามะลิแล้ว​เชิญลุงจัดให้​เขาตามสะดวก​ก็แล้ว​กัน ให้​เขาวันละสองมื้อเช้า​-เย็นก็พอ ​ส่วนเครื่องมือทำสวน​และของ​ใช้ต่างๆ​ในห้องช่างเลือก​ใช้​เอาตามสบายนะครับ​"

"ไม่​ต้องห่วงผมหรอกครับ​เดี๋ยวผมจัดการทุกอย่างเอง รับรอง​จะไม่ให้คุณฉัน​ต้องผิดหวังอย่างแน่นอน"

"​ถ้าอย่างนั้น​ก็เชิญตามสบายนะครับ​ลุงทองตีบ ฝากเจ้ามะลิด้วย ผม​จะออก​ไปทำงาน"

"ครับ​ผม"


*********


๐๗.๑๕ นาฬิกา
ณ สวนสาธารณะวันรุ่งขึ้น​
"มานะ..มึงแน่ใจหรือว่า​เป็นเจ้าหมอนี่"

"แน่ใจสิครับ​พี่สาทิส ​เพราะวัน​ที่ท่านรัฐมนตรีถูกยิง ผมเห็นมันนั่งอยู่​ตรงเก้าอี้สนามสีขาวตัวนั้น​ตลอดเวลา ผมยังเห็นมันยิ้มให้​กับท่านรัฐมนตรีตอน​ที่ท่านทำผ้าซับเหงื่อตกเลย​ครับ​ ผมจำ​ได้แม่น"

"​ถ้าอย่างนั้น​เดี๋ยวเราลองสะกดรอยตาม​ไปดูซิว่าบ้านหรือ​ที่ทำงานมันอยู่​​ที่ไหน หรือว่ามันมีอาชีพอะไร​?"

"วันก่อนผมย้อนมาทีหนึ่ง​แล้ว​ ตามมัน​ไปห่างๆ​มันขับรถเร็วมากจนมองทะเบียนรถไม่ทัน​และก็คลาดกันอีก พอมันเลี้ยวเข้าซอย บังเอิญให้รถติดยาวเหยียดอีกเลย​ตามเข้า​ไปไม่ทัน"

"ซอยไหน?"

"ซอยทานสัมฤทธิ์ แถวถนนติวานนท์นั่นแหละ​ครับ​ ช่วงเช้า​ๆ​เย็นๆ​รถงี้ติดสะบัดช่อเลย​แหละ​ครับ​"

"นั่นไงมันจูงหมาเดินมาโน่นแล้ว​รีบตาม​ไปเร็วมานะ" สาทิสเอ่ยเตือน

"มันขึ้น​รถแล้ว​คราวนี้ไม่พลาดแน่ ​จะ​ได้รู้กันเสียทีว่ามัน​เป็น​ใคร?"

มานะเคลื่อนรถตามรถอัลติสของฉันทวัฒน์​ไปอย่างกระชั้นชิด ​เขาระมัดระวังมิให้รถคันหน้า​ได้รู้ตัวว่า​กำลังมีรถสะกดรอยตามอยู่​ สาทิสจดหมายเลขทะเบียนรถไว้ทันที ​พร้อม​กับกดมือถือส่งข้อมูลรถคันดังกล่าวให้​เพื่อนของ​เขา​ที่​สามารถล็อกอินเข้า​ไปสืบหาข้อมูลจากหมายเลขทะเบียนรถ​และรายชื่อผู้​เป็นเจ้าของ​ได้อย่างรวดเร็ว

"​ได้เรื่อง​แล้ว​โว้ยมานะ เจ้าของรถชื่อนายฉันทวัฒน์ อัสดงคต นี่ไง​ได้​ที่อยู่​ด้วย ไม่​ต้องตามแล้ว​โว้ย​ไปดักรอมัน​ที่หน้าบ้านของมันกันเลย​ดีกว่า" สาทิสสั่งมานะให้หยุดติดตาม​ได้

"อ้าว..แล้ว​กว่ามัน​จะกลับบ้านเรามิ​ต้องรอกันเงกเลย​หรือพี่สาทิส?"

"ก็ทีมึงรอมา​ได้ตั้งกว่าอาทิตย์หนึ่ง​แล้ว​ ทำไม​จะรอต่อ​ไปอีกไม่กี่ชั่วโมง​จะไม่​ได้เชียวหรือวะ..หือมานะ?"

"​ได้ครับ​พี่!"

"มึงขับรถเข้า​ไปจอดรอมัน​ที่หน้าบ้านของมันตาม​ที่อยู่​นี้ รอจนกว่ามัน​จะกลับมาเลย​ล่ะโว้ย!"

"ครับ​ ทีนี้เสร็จแน่ล่ะไอ้ตัวดี!"

"คราวนี้​จะ​ได้รู้กันเสียทีว่าโฉมหน้า​ที่แท้จริงของมัน​คือ​ใครกันแน่?"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2690 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน มันคือใครกันแน่? --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๔๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-14133 ], [125.25.232.103]
เมื่อวันที่ : ๐๒ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๑ น.

"มัน​​คือ​​ใครกันแน่?"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : fishbud [C-14134 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๐๒ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๒.๕๒ น.

"สายสืบ"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : fishbud [C-14136 ], [206.227.160.12]
เมื่อวันที่ : ๐๒ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๒๓.๑๐ น.

ดีใจนายทองตีบกลับมาแจมในเรื่อง​​ "คนจูงหมา" ด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ปักษิณ [C-14139 ], [58.10.216.252]
เมื่อวันที่ : ๐๓ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๔๐ น.

สวัสดีครับ​​คุณadd
&
สวัสดีครับ​​คุณfishbud

สำหรับตอนนี้ขอ​​ใช้ชื่อของคุณaddนะครับ​​ :-

"มัน​​คือ​​ใครกันแน่?"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : ปักษิณ [C-14140 ], [58.10.216.252]
เมื่อวันที่ : ๐๓ มิ.ย. ๒๕๕๑, ๑๔.๔๖ น.

นายทองตีบฝากขอบคุณมาด้วย​​ที่คุณfishbudยังจำ​​เขา​​ได้!...​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น