นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
คนจูงหมา #7
ปักษิณ
...วันอาทิตย์ ๐๖.๐๐ นาฬิกา พ.ต.อ.ไกรสรเดินทางแยกมาต่างหาก ยังสวนสาธารณะ​โดยรถคนละคัน​กับบุปผชาติ​และเด็กชายบี๊บ ต่างก็มาถึงในเวลา​ที่ไ...

ตอน : ทำความรู้จัก

วันอาทิตย์
๐๖.๐๐ นาฬิกา
พ.ต.อ.ไกรสรเดินทางแยกมาต่างหากยังสวนสาธารณะ​โดยรถคนละคัน​กับบุปผชาติ​และเด็กชายบี๊บ ต่างก็มาถึงในเวลา​ที่ไร่เรี่ยกัน ​ซึ่งห่างกันเพียงสองสามนาทีเท่านั้น​

​เมื่อมาถึงบุปผชาติก็ปล่อยให้เด็กชายบี๊บออก​ไปวิ่งเล่นกลางสนามหญ้าอันกว้างขวางนั้น​​แต่เพียงผู้เดียว บี๊บกระโดดโลดเต้น​ไปตามประสาซุกซน​โดยมีลูกบอลพลาสติกสีขาวลูกเดิม​เป็น​เพื่อนเล่น เด็กชายน้อยวิ่งเล่น​เพื่อ​ที่​จะรอเจ้ามะลิด้วย​ความหวังว่า​จะ​ได้เจอกันอีกครั้งตามนัด

บุปผชาตินั่งบนเก้าอี้สนามเหล็กหล่อลวดลายดอกไม้​และเถาวัลย์พื้นไม้สีขาวข้างทางเดินดูบี๊บวิ่งเล่นอยู่​กลางสนามหญ้าสลับ​กับคอยสังเกตดูบริเวณลานจอดรถ ​เพื่อรอรถโตโยต้าโคโรลล่าอัลติสสีเทาดำคันนั้น​​พร้อม​ทั้งเจ้าของหมา​และหมาของ​เขาอย่างใจจดใจจ่อ

​ส่วนพ.ต.อ.ไกรสรอดีตผู้การกองปราบปรามเฝ้ามองหลานชาย​ที่​กำลังวิ่งไล่ลูกบอลอยู่​บนม้าหิน​ที่ตั้งอยู่​ริมขอบสนามด้วย​ความสงบ สีหน้าของ​เขาไม่แสดงออกถึง​ความตื่นเต้นหรือกังวลสิ่งใด​ทั้งสิ้น สาเหตุ​ที่​เขาแยกกันเดินทางมา​โดยรถคนละคันกัน​กับลูกสาวคนเล็ก ​ทั้งนี้ก็​เพื่อเหตุผล​ส่วนตัวบางประการ

​เขาสังหรณ์ใจตามบุตรสาวคนช่างสังเกตคนนี้ ​แม้บางทีอาจฟังดูเพ้อเจ้อตาม​ที่นางบุหงาภรรยาของ​เขาแลเห็น หากจากประสบการณ์​ที่ยาวนานในการ​ที่เคยคร่ำหวอดอยู่​​กับวงการของผู้​ที่ทำผิดกฎหมาย ฉะนั้น​บุคคล​ที่ช่างสังเกตเท่านั้น​จึง​จะมองเห็นพิรุธของคนร้ายเหล่านั้น​​ได้

บุปผชาติรู้สึกผิดหวัง​ที่เธอแลไม่เห็นรถอัลติสสีเทาดำคันนั้น​แล่นเข้ามาจอดในบริเวณลานจอดรถของสวนสาธารณะเลย​​แม้​แต่น้อย

​แต่แล้ว​บุปผชาติ​ต้องประหลาดใจ​เป็นอย่างมาก​ที่จู่ๆ​เธอก็เห็นเจ้ามะลิหมาน้อยพันธุ์บีเกิ้ลตัวนั้น​โผล่วิ่งออกมาจากพุ่มไม้ดอกผกากรอง มันตรงเข้าวิ่งไล่แย่งลูกบอลของบี๊บอย่างสนุกสนานเหมือนเคย

"เฮ้..มะลิ! มา​ได้ยังไงนี่" บี๊บตะโกนลั่นด้วย​ความดีใจ

เจ้ามะลิก็เช่นเดียวกันมันแสดง​ความดีใจด้วยการวิ่งชนพันแข้งพันขาเห่าเสียงดังวิ่งวน​ไปมารอบๆ​ตัวบี๊บ

บุปผชาติสอดส่ายสายตามองหาเจ้าของหมาด้วย​ความแปลกใจว่า​ทั้งคู่มา​ได้อย่างไรกัน!

ชายหนุ่มเจ้าของหมายืน​เอามือกอดอกยิ้มเผล่อยู่​​ที่ใต้ต้นรำเพย​ที่มีดอก​และใบร่วงกราวอยู่​โคนต้น ในมือยังถือสายจูงหมาสีเขียวสดของเจ้ามะลิห้อยแกว่ง​ไปมา

ท่าทาง​ที่ชวนให้น่าหมั่นไส้ของชายหนุ่มทำ​เอาบุปผชาตินึกเ​คืองแค้นอยู่​ในใจ คนอะไร​แวบ​ไปแวบมาเหมือนผีหลอก หน็อยแน่ะ..หลอกให้เราหลงเฝ้ามอง​ที่ลานจอดรถเสียตั้งนานสองนาน มันน่าเจ็บใจนัก!

เธอลุกขึ้น​ยืน​พร้อม​กับเดินลงส้นฉับๆ​ตรงดิ่ง​ไป​ที่ใต้ต้นรำเพยต้นนั้น​ทันที!

ชายหนุ่มยืนหันหลังให้เธอขณะ​ที่มือของ​เขาค่อยๆ​ม้วนสายจูงหมา​เป็นวงกลมเก็บเข้า​ไปในกระเป๋าสะพายหนังสีดำข้างกาย

"วันนี้คุณมาแปลกนะคะ​ ​ที่อยู่​ดีๆ​ก็โผล่พรวดพราดเข้ามาอยู่​กลางสนามหญ้าอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย"

ชายหนุ่มหันหน้าขวับกลับมา​ที่เจ้าของเสียงปานระฆังเงินใบนั้น​ทันที พลางเอ่ย​กับเธอด้วยสีหน้าเรียบๆ​ว่า

"ผมมาถึงก่อนคุณตั้งเกือบสิบนาที ​แต่คุณไม่สังเกตเห็นเอง"

"มาก่อนสิบนาที?"

"ครับ​..สิบนาที​พอดีเป๊ะเลย​ทีเดียว ผมเห็นคุณมาถึงก็จ้อง​แต่​ที่ลานจอดรถคล้าย​กับ​จะรอ​ใครคนหนึ่ง​​ที่คุณสนใจหรือ​ได้นัดแนะกันไว้ให้โผล่มาอย่างนั้น​แหละ​ คุณน้าบุบ"

"คุณรู้จักชื่อฉันอย่างไรไม่ทราบ?"

"แหมก็พ่อหลานชาย​ที่น่ารักของคุณ เอ่ยชื่อคุณน้าบุบจนผมท่องจำขึ้น​ใจเลย​ทีเดียวเชียวแหละ​ครับ​คุณน้าบุบ"

"แหม..มันน่าหวดก้นเสียจริงเจียว เจ้าหลานชายคนนี้"

"อย่า​ไปถือโทษเด็กมันเลย​ครับ​..คุณบุบ"

"คุณนี่เล่น​เอาเปรียบฉันเพียงข้างเดียวนี่ค่ะ​ เอ้อ..คุณเจ้าของมะลิ"

ชายหนุ่มหัวเราะ​เมื่อเห็นหญิงสาวเอ่ยชื่อของ​เขา​เป็น ‘คุณเจ้าของมะลิ’ ​เขาจ้องหน้าบุปผชาติจนเธอหน้าแดงด้วย​ความเขินอาย

"แหมเรียกชื่อผมเสีย​เพราะเชียว ‘คุณเจ้าของมะลิ’ ​แต่​จะไม่ยาวเกิน​ไปหน่อย​หรือครับ​คุณน้าบุบ?"

"เรียกฉันว่าบุบเฉยๆ​ก็​ได้ค่ะ​..เอ้อ..คุณ.."

"ผมชื่อ ‘ฉันทวัฒน์’ ครับ​ ​แต่​จะเรียกผมว่า ‘ฉัน’ เฉยๆ​ก็​ได้ครับ​"

"ค่ะ​..คุณฉันทวัฒน์เอ้อ..คุณฉัน"

"ทีนี้คุณ​ต้องบอกชื่อจริงของคุณบ้างก็แล้ว​กันนะครับ​คุณน้าบุบ ห้ามบอกนะครับว่า​ชื่อบุบบู้บี้หรือบุบบับ"

"เซี้ยวจริงคุณนี่ ​ใคร​เขา​จะบ้า​ไปตั้งชื่อน่าเกลียด​และพิลึกอย่างนั้น​​ได้"

"ผมเพียงพูดเล่น​เพื่อดักคอคุณไว้ก่อนเท่านั้น​เอง..คุณบุบ"

"บุปผชาติค่ะ​..ฉันชื่อบุปผชาติ คุณ​จะเรียกว่าบุบอย่างคนอื่นก็ไม่แปลก เชิญตามสบาย"

"ครับ​..บุปผชาติชื่อ​เพราะจังเลย​" ​เขาแสร้งอุทานทวนคำ​พร้อม​กับทำตาลอยเหมือนอยู่​ในภวังค์ คำพูดของชายหนุ่มทำ​เอาใบหน้าของหญิงสาวแดงระเรื่อด้วย​ความขวยเขิน

"ผมขอ​เป็น​เพื่อนคุณก็แล้ว​กันนะครับ​คุณบุปผชาติ เอ๊ย..คุณบุบ"

"ด้วย​ความยินดีค่ะ​คุณฉัน" สำเนียงตอบรับของบุปผชาติใสแจ๋วอย่างปราศจากเลศนัยเคลือบแฝง ราว​กับว่าเธอจงใจ​ที่​จะแสดงให้อีกฝ่ายหนึ่ง​รับรู้ว่าเธอยินดี​ที่​จะ​เป็น​เพื่อน​กับ​เขาด้วย​ความจริงใจ

"แค่นี้ก็ทำให้ผมชื่นใจจนบอกไม่ถูก"

"​แต่..เอ้อ..คุณพอ​จะบอกให้บุบทราบ​ได้หรือยังล่ะคะ​ว่าคุณ​เอารถ​ไปจอดซ่อนไว้​ที่ไหน ทำไมถึงไม่เห็นรถอัลติสสีเทาดำของคุณ​ที่ลานจอดรถเลย​ล่ะคะ​คุณฉัน"

"คุณนี่สมควร​ที่​จะ​เป็นนักสืบเสียจริง ​สามารถรอบรู้ถึงเป้าหมายของตัวเองว่าขับรถยี่ห้ออะไร​​และสีอะไร​ ทำราว​กับ​เป็นยอดนักสืบแน่ะ"

บุปผชาติสะดุ้งสุดตัว​เมื่อ​ได้ยินชายหนุ่มพูดถึงการสนใจในตัวของ​เขา​ที่เธอเผลอแสดงตัว​ไปราว​กับว่าเธอ​เป็นนักสืบก็ไม่ปาน คำพูดประโยคนี้ของ​เขาจึงทำให้สะกิดใจเธอเข้าอย่างจัง!

"วุ้ย..​ใครกัน​จะกล้า​ไปสืบเรื่อง​ของคุณค่ะ​คุณฉัน คุณทำตัวลึกลับเองต่างหาก"

"ผมเองก็ยังไม่​ได้บอกว่าคุณติดตามสืบผมสักหน่อย​ คุณเดือดร้อน​ไปเองแท้ๆ​คุณบุบ"

"บุบเพียงแค่อยากรู้ว่าคุณ​เอารถของคุณ​ไปจอดไว้​ที่ไหนเท่านั้น​เอง ​ส่วน​ที่รู้ว่ารถของคุณ​เป็นรถอะไร​ยี่ห้อไหนนั้น​ คราว​ที่แล้ว​คุณแม่​และตาบี๊บเห็นตอน​ที่รับฝากหมาจากคุณแล้ว​คุณก็ขับรถคันนั้น​ออก​ไปยังไงล่ะคะ​"

"ขอประทานโทษ..​ที่ผมคิดมาก​ไปเอง บังเอิญรถของผมเข้าอู่ตั้งแต่​เมื่อวานยังซ่อมไม่เสร็จ ผม​กับมะลิเลย​​ต้องมาแท็กซี่ตั้งแต่เช้า​ ก็อย่าง​ที่คุณเห็นนั่นแหละ​ครับ​ ผม​เป็นคนหนึ่ง​​ที่รักษาคำพูดไม่อยากให้เด็ก​ต้องผิดหวัง รับปาก​เขา​ไปแล้ว​​ต้องทำตาม​ที่เรา​ได้พูดไว้"

"​ต้องขอขอบคุณแทนนายบี๊บด้วยก็แล้ว​กันนะคะ​ แกดีใจมาก​ที่​ได้พบ​กับมะลิตาม​ที่​เขา​ต้องการ ​โดยตาบี๊บ​ได้คิดฝัน​และพูดถึงมะลิอยู่​ตลอดเวลา"

"รู้สึกว่า​มะลิ​จะมีอิทธิพลในการทำให้คนรัก​ได้ดีกว่าเจ้าของเสียอีกนะนี่" ​เขาพูด​พร้อม​กับสังเกตสีหน้าของหญิงสาว​ไปพลาง

"อย่างคุณฉันเนี่ยนะ ไม่น่าเชื่อว่า​จะหาคนรัก​และคนสนใจมิ​ได้เลย​สักคน"

"​เป็น​ความสัตย์จริงครับ​คุณบุบ ยาก​ที่​จะหา​ใครสักคนมาสนใจผมอย่างจริงจัง ชีวิตของคนทำงานอย่างผมไม่ค่อยมีเวลาให้​กับ​ใครสักเท่าใดเลย​"

"ยกเว้นนอกจากเจ้ามะลิใช่ไหมคะ​?"

"นั่นก็ถูกอีกประการหนึ่ง​ ผมเองก็ไม่ค่อย​ที่​จะมีเวลาให้​กับมันสักเท่าใดในระยะหลังๆ​นี้ ​เพราะงานประจำ​และงานด่วนมีให้ทำไม่เว้น​แต่ละวัน การ​ที่​ต้องปล่อยให้มันอยู่​ตัวเดียวนานๆ​นับว่าไม่​เป็นการดีสำหรับเจ้ามะลิเลย​"

"คุณไม่คิด​ที่​จะพามัน​ไปฝากเลี้ยงหรือรับสมัครคนเลี้ยงมันบ้างหรือคะ​?"

"เคยคิดเหมือนกัน ​แต่คง​จะหาคนยากสักหน่อย​ ยังไงก็ฝากคุณบุบช่วยกรุณาหาคนเลี้ยงหมาให้ด้วยสักคนก็​จะ​เป็น​พระคุณอย่างสูง"

"ดิฉัน..เอ๊ยบุบ​จะลองดูๆ​ให้นะคะ​ เผื่อเจอ​ใคร​ที่สนใจ"

"​ต้องถือโอกาสขอบคุณล่วงหน้าเลย​ทีเดียวเชียวครับ​ ​เพราะ​ถ้า​ได้ผู้ชาย​ซึ่ง​เป็นคน​ที่ทำสวน​ได้ด้วยก็​จะ​เป็นการดีไม่น้อย"

"คุณไม่มีแม่บ้านหรือคนอยู่​เฝ้าบ้านสักคนเลย​หรือคะ​?"

ฉันทวัฒน์ส่ายหน้าแทนคำตอบ ​พร้อม​กับพูดเสริมว่า

"ผมอยู่​ตัวคนเดียว ​และผมชอบสันโดษ งาน​ที่บริษัทก็หาเวลาปลีกตัว​ได้ยากนอกจากวันหยุด ​ซึ่งผม​จะมีเวลาให้​กับเจ้ามะลิก็เฉพาะช่วงเช้า​ๆ​อย่าง​ที่คุณเห็นนี่แหละ​ครับ​คุณบุบ"

"โถ..น่าสงสารมะลิมันเหมือนกันนะคะ​เนี่ย!"

"ครับ​..​จะทำอย่างไร​ได้ ใน​เมื่อเรารับเลี้ยง​เขาแล้ว​ก็​ต้องดูแล​เขาให้ดี​ที่สุดเท่า​ที่เรา​จะทำ​ได้ จริงไหมครับ​?"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2686 Article's Rate 36 votes
ชื่อเรื่อง คนจูงหมา --Series
ชื่อตอน ทำความรู้จัก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๐ กรกฏาคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๔๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๓
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : fishbud [C-14108 ], [66.169.169.252]
เมื่อวันที่ : ๒๖ พ.ค. ๒๕๕๑, ๐๐.๓๓ น.

ลอง​​ใช้ชื่อตอน ทำ​​ความรู้จัก ละกัน

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : add [C-14110 ], [125.25.216.34]
เมื่อวันที่ : ๒๖ พ.ค. ๒๕๕๑, ๑๑.๓๖ น.

คุณ fishbud ตั้งชื่อดีแล้ว​​ค่ะ​​ นี่ก็คิดอยู่​​ตั้งนานว่า​​จะชื่ออะไร​​ดี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-14111 ], [58.10.216.160]
เมื่อวันที่ : ๒๖ พ.ค. ๒๕๕๑, ๑๒.๐๒ น.

สวัสดีครับ​​คุณfishbud
&
สวัสดีครับ​​คุณadd

ขอบคุณ​​ทั้งสองท่าน​​ที่​​ได้ลงมติ​​เป็นเอกฉันท์

ตอนนี้ขอ​​ใช้ชื่อของคุณfishbudครับ​​...​​

"ทำ​​ความรู้จัก"

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น