นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #24
ปักษิณ
...บรรดาสมาชิก ๕ สมย.พากันยกมือพรึ่บ อันแสดงถึง​ความ​พร้อมเพรียงกันรวมถึงครูจำรัสผู้​ซึ่งเพิ่ง​จะพ้นข้อหาอย่างเดียวกันชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด คณะคร...

ตอน : ข้อมูลใหม่จากสันติบาล

บรรดาสมาชิก ๕ สมย.พากันยกมือพรึ่บ อันแสดงถึง​ความ​พร้อมเพรียงกันรวมถึงครูจำรัสผู้​ซึ่งเพิ่ง​จะพ้นข้อหาอย่างเดียวกันชนิดเส้นยาแดงผ่าแปด

คณะครู​ที่เหลืออีก ๓ คนรวม​ทั้งเจ๊แก้วตา​และซินแสจี่เคี้ยงต่างพากันยกมือเห็นดีเห็นงามตาม​ไปด้วย​โดยไม่​ต้องคิด

​ส่วนผู้กองยุทธนา​และตำรวจ​ทั้งสองนาย ​แม้​จะไม่​ได้ยกมือเห็นดีด้วย ​แต่ก็ไม่ยอมออกเสียงคัดค้าน ​เพราะลึกๆ​ในใจของตำรวจ​ทั้งสามพากันคิดว่า ลักษณะท่าทาง​และนิสัยใจคอของหนุ่มสมปองไม่น่า​ที่​จะ​เป็นฆาตกรโหด​ได้แน่นอน

เห็น​จะมีก็​แต่ผู้ใหญ่เต้ ทิดแร่สารวัตรกำนัน มรรคนายกบรรจง หมอเช้า​ ​และกำนันอนุกูลเท่านั้น​​ที่คัดค้านด้วยเสียงข้างน้อย

"​เป็นอันว่า​ทั้งครูจำรัส​และนายสมปองก็เห็นที​จะพ้นข้อหา​ทั้งคู่ ​แม้​จะมีหลักฐาน​แต่ก็มีข้อโต้แย้ง​ที่​สามารถหักกลบลบล้าง อันทำให้หลักฐานอ่อนเกิน​ไปไม่พอ​ที่​จะส่งให้อัยการวินิจฉัยส่งฟ้อง​ไปให้รกศาล"

"​แต่เดี๋ยวก่อนครับ​ผู้กอง!" ทองตีบยกมือ​พร้อมลุกขึ้น​ยืน ใบหน้าไม่เหลือสภาพขี้เมาหยำเปให้เห็น คงเหลือ​แต่สภาพร่างกาย​คือผมเผ้า​และเสื้อผ้าเท่านั้น​​ที่ยังดูยุ่งเหยิงอยู่​เหมือนเดิม

"มีอะไร​หรือครับ​คุณทองตีบ ว่ามา​ได้เลย​ ​ถ้า​เพื่อ​เป็นประโยชน์ต่อรูปคดีละก็..เชิญเลย​ครับ​" ผู้กองยุทธนาเอ่ยให้โอกาส

"ใน​เมื่อพวกเรามากันแล้ว​หลายคน ​ส่วนคนอื่น​ที่ไม่​ได้มาร่วมอยู่​​ที่นี้ ก็คิดว่าผู้กองคงมี​ความ​สามารถ​ที่​จะเรียกพบ​ได้ตลอดเวลาใช่ไหมครับ​ ​ถ้าเผื่อจำ​เป็นจริงๆ​?"

"ผม​และท่านกำนันอนุกูล​จะพยายามทำให้ดี​ที่สุดเท่า​ที่​จะทำ​ได้..คุณทองตีบ"

"​ถ้าอย่างนั้น​ผมขอเสนออยาก​จะให้สรุปคดีเสียเลย​ในวันนี้ ​และคิดว่าฆาตกรตัวจริงก็คงอยู่​ไม่ไกลตัวเราด้วย"

คำพูดของทองตีบทำให้ผู้​ที่อยู่​ภายในห้องสอบสวนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก กวาดตามอง​ไปรอบๆ​ตัวอย่างหวาดระแวงตามสัญชาติญาณ

"คุณสงสัย​ใครหรือคุณทองตีบ?"

"ครับ​..ผมสงสัยอยู่​สองคน ​ที่ชอบทำลับๆ​ล่อๆ​อยู่​​กับอาวุธ​ที่​ใช้สังหารเหยื่อ​ทั้งสามราย"

"​ใครกันครับ​อยู่​ในห้องนี้หรือไม่?" ผู้กองยุทธนารีบเปิดช่องให้ทันที

"อยู่​​ทั้งสองคน​พอดีเลย​ครับ​"

"​ถ้าอย่างนั้น​โปรดแสดงหลักฐานเลย​ครับ​คุณทองตีบ"

ถึงตอนนี้เจ้าหน้า​ที่ตำรวจ​และคณะกำนันผู้ใหญ่บ้านต่างพากันขยับตัวกันพรึบพรับ

ทองตีบลุกขึ้น​ยืน​เอามือเท้าพนักเก้าอี้ตัว​ที่อยู่​ด้านหน้า ยืดอก​พร้อม​และพยายามสูดหายใจให้เต็มปอดก่อน​ที่​จะเริ่มอารัมภบท

"วัน​ที่ผม​และไอ้ฮ้ง​ไปดู​เขาชันสูตรศพเสืออ่อน​ที่คูน้ำหลังป่าช้า ขากลับผ่านป่าช้าก่อนถึงโบสถ์ตรง​ที่​เป็นเสาหงส์นั่นล่ะครับ​ ผมเห็นมีร่องรอยการขุดกลบดินใหม่ๆ​คลุมด้วยหญ้าแห้ง ​ที่ผิดสังเกต​เพราะเดิมที ณ ​ที่บริเวณโคนเสาหงส์นั้น​มีหญ้ามาเลเซียปกคลุมอยู่​เขียวขจี ผมชวนไอ้ฮ้งกลับ​ไปใหม่ตอนดึก ยามปลอดคน กลัวก็กลัว​แต่​ความสงสัยมันมีมากกว่า จึงลงมือขุดคุ้ยตรงดิน​ที่กลบใหม่" ทองตีบหยุดหายใจยกแก้วน้ำหวานขึ้น​ดื่มก่อน​ที่​จะพูดต่อ​ไป

"ผมขุดลึกลง​ไปประมาณศอกกว่าๆ​เท่านั้น​ก็เจอ...​เจออะไร​รู้ไหมครับ​?"

ทองตีบกวาดตามอง​ไปรอบๆ​ห้อง​โดยไม่เจาะจง​ที่​จะจ้องหน้า​ใคร​เป็นพิเศษ หากเพียงอยากดูปฏิกิริยาของผู้ฟังเท่านั้น​เอง ทั่ว​ทั้งห้องต่างพากันเงียบกริบไม่มี​ใครตอบคำถามของทองตีบเลย​สักคน

"ผมเจอห่อผ้าใบห่อใหญ่ เปิดออกดู​เป็นขวาน​และมีดมีคราบเลือดเต็ม​ไปทั่ว มีถุงมือเปื้อนเลือดด้วย ​แต่แปลกมีขวาน​และมีดแบบเดียวกันอีกหนึ่ง​ชุด​ที่มีรอยคราบเลือดติดอยู่​เช่นกัน ​และ​ที่สำคัญมีชุดเสื้อ​และกางเกงติดกันคล้ายชุดหมีของช่างเครื่อง​เป็นชุดทอด้วยขนสัตว์แถมมีฮู้ดคลุมหัวด้วย ​เป็นชุดสีขี้ม้าคล้ายของพวกทหาร​ที่​ใช้ในสงครามเกาหลี แค่นี้ก็น่า​จะพอ​ที่​จะบอก​ได้ว่า​ใคร​เป็นเจ้าของ?"

ทองตีบสันติบาลนอกสังกัดหยุดจิบน้ำหวานอีกหนึ่ง​อึกท่ามกลาง​ความเงียบกริบของผู้ฟัง

"​แต่ยังก่อนครับ​ ยังไม่หมดเพียงแค่นี้ ยังมีหีบเหล็กใส่เครื่องทองหยองอีกหนึ่ง​กล่อง​ซึ่งถูกเปิดออกแล้ว​ ​และ​ที่แปลก​ที่สุดอย่างไม่น่าเชื่อ ​คือภายในกล่องนั้น​มีแหวนแบบเดียวกัน​กับแหวนพลอยโกเมนเรือนทองวงนี้เปี๊ยบเลย​อยู่​อีกหนึ่ง​วง นอกนั้น​​เป็นสร้อยสังวาล​และจี้เพชรพลอยของมีค่า ​แต่ผมนั้น​สะดุดใจเรื่อง​แหวนพลอยโกเมนเรือนทองวงนี้มากกว่า ​เพราะวัน​ที่ผมถามป้าสำรวยเรื่อง​ของมีค่าของนางสาวสำเนียง​ที่หาย​ไปในวันเกิดเหตุ ​ซึ่งแก​ได้บอกผมว่าแหวนพลอยโกเมนเรือนทอง​ได้หาย​ไปจากศพของนางสาวสำเนียง ผมจึง​เอาแหวนห่อกระดาษแยกเก็บ​เอามาด้วย..ไอ้ฮ้ง..ไอ้​เพื่อนยาก..ไหน​เอาแหวนมาดูซิ!?"

หนุ่มฮ้งสติบวมรีบลุกขึ้น​ยืน ล้วงมือเข้า​ไปในกระเป๋ากางเกง หยิบ​เอาห่อกระดาษเล็กๆ​ออกมายื่นส่งให้ทองตีบ ​ซึ่งทันที​ที่​ได้รับสันติบาลนอกสังกัดก็รีบคลี่ห่อกระดาษออกเผยให้เห็นแหวนโกเมนเรือนทองเปล่งประกายเหมือนกัน​กับวง​ที่​เป็นของกลาง​ที่วางอยู่​บนโต๊ะข้างๆ​ไม่มีผิดเพี้ยน!

ผู้กองยุทธนารับห่อกระดาษ​ที่บรรจุแหวน​ที่ทองตีบยื่นส่งให้มาคลี่ออกเทียบดูอีกครั้ง​กับของกลาง อันสร้าง​ความประหลาดใจให้​กับนายตำรวจหนุ่ม​เป็นอย่างมาก

"แล้ว​คุณทองตีบคิดว่า​ใคร​คือเจ้าของสิ่งของ​ทั้งหมด​ที่คุณค้นพบครั้งนี้ล่ะครับ​?"

"เดี๋ยวยังไม่จบครับ​ผู้กอง!"

"มีอะไร​เพิ่มเติมอีกล่ะครับ​คุณทองตีบ?"

"​คืออย่างนี้..ขอผมเล่าให้จบก่อนนะครับ​..​คือเช้า​มืดก่อนหน้า​ที่เสืออ่อนตายสองวันผม​ได้เดินออกจากบ้านครูจำรัส​กำลัง​จะกลับบ้าน​เพราะเมามาก พอเดินออกมาถึงต้นยางคู่ดันสะดุดล้มตกลง​ไปในคูน้ำข้างคลองจมโคลนอยู่​สักพักใหญ่​กำลังหาทาง​ที่​จะปีนขึ้น​จากคู ฉับพลันก็แลเห็นคนใส่เสื้อกล้ามในมือถือขวานวิ่งผ่านหน้า​ไปอย่างชัดเจนมาก ​แม้​จะมีหมอกสลัว​แต่ผมก็พอ​จะมองเห็น​และจำ​ได้ว่า​เป็น​ใคร​เพราะว่าผมอยู่​ในคูน้ำชิด​กับขอบทางเดิน ขณะนั้น​ประจวบ​กับมี​พระภิกษุ ๒ รูปออกบิณฑบาตผ่านมา​พอดี หาก​แต่​พระ ๒ รูปนั้น​คงมองเห็นไม่ถนัดชัดเจนเหมือนผม ​เพราะ​ได้ยินเสียงท่านตกใจ​ที่เห็นคนถือขวานวิ่งผ่าน​ไป​แต่ไม่เห็นหน้า​เนื่องจากระยะ​ที่ท่าน​ทั้ง ๒ รูปมองเห็นคนวิ่งนั้น​ห่างพอสมควรสำหรับเช้า​​ที่มีหมอกหนาอย่างนั้น​ ในตอนนั้น​ผมอยาก​จะตะโกนเรียกให้​พระท่านช่วย ​แต่แล้ว​ก็ตัดใจ​เพราะเราจมโคลนอยู่​ เกรงว่า​พระท่าน​จะตกใจเสียเปล่าๆ​"

ทองตีบรู้สึกวิงเวียน​เพราะนานๆ​​จะ​ได้พูดยาวๆ​แบบนี้สัก​ที่ ​เขาหัน​ไปยกน้ำหวานแก้วใหม่​ที่จ่าสุนทรรินเติมให้ขึ้น​ดื่มอึกใหญ่ หลังจากนั้น​จึงยืดอกสูดลมหายใจให้เต็มปอดอีกครั้งก่อน​ที่​จะพูดต่อ

"​เมื่อ​เอามาปะติดปะต่อกัน​กับเรื่อง​ราว​ที่เกิดขึ้น​ ของกลาง​ที่ผมขุดค้นพบนั้น​​คือหลักฐานสำคัญทีเดียว คิดว่าฆาตกร​ที่สังหารเหยื่อแล้ว​​เอาหลักฐานมาฝัง​พร้อมของมีค่าแทน​ที่​จะ​เอา​ไปโยนทิ้งให้คนค้นพบ ด้วยวิธีนี้​จะไม่มี​ใคร​สามารถค้นพบอาวุธของกลาง​ได้เลย​ นอกจาก​จะมีการขุดค้นขึ้น​มาเท่านั้น​"

เสียงฮือฮาดังขึ้น​อีกคำรพหนึ่ง​​เมื่อทองตีบสันติบาลนอกสังกัดพูดมาถึงตอนนี้

"ทำไม​เขาถึง​ต้องรีบฝังล่ะ?" ผู้กองยุทธนาซัก

"ก็​เพื่อกลบเกลื่อนหลักฐานอาวุธของกลาง​และบรรดาทรัพย์สมบัติของกลาง​ที่ขุดมาจากกรุใต้ฐานชุกชีองค์​พระประธานในโบสถ์​เมื่อคราวก่อนๆ​โน้นด้วย"

"คุณทองตีบรู้​ได้อย่างไรว่ามีการขุดกรุ ​ซึ่งไม่มีผู้ใดรู้เรื่อง​มาก่อนเลย​?"

ผู้กองตำรวจหนุ่มกังขา ​เพราะท่านสมภาร​ได้เคยบอกแก่​เขาว่าไม่มีผู้ใดรู้เรื่อง​ราวเรื่อง​การขโมยขุดกรุสมบุติ​และ​พระเครื่อง​ที่ใต้ฐานชุกชี​พระประธานใน​พระอุโบสถ ​จะมีก็เพียงสามคนเท่านั้น​​ที่รู้เรื่อง​ราวเหล่านี้​ซึ่งนั่นก็​คือ..

๑.ท่านสมภารหรือหลวงพ่ออั้น
๒.นายแดงช่างก่อสร้างโบสถ์​ที่ยังมีชีวิตอยู่​​และผู้​ที่​เป็นบิดาของนายสมปอง
๓.ตัวผู้กองยุทธนานั่นเอง

"บังเอิญ​เพื่อ​ความปลอดภัย​และไม่ให้เอิกเกริก ​ทั้งนี้​เพราะผมกลัวว่าคนร้าย​จะไหวตัว​และทำให้ไก่ตื่นเสียก่อน ผมจึง​ได้​เอาของ​ทั้งหมด​ไปฝากไว้​ที่กุฏิของท่านเจ้าอาวาส​เพราะเห็น​เป็นเวลายังมืดอยู่​​และไม่มี​ใครทันสังเกตดีเสียด้วย"

ทองตีบหยุดพูดยกแก้วน้ำหวาน​ที่เหลือกระดกจนหมดเกลี้ยงแล้ว​จึงพูดต่อ

"พอท่านเห็นของเท่านั้น​แหละ​ครับ​ ท่านก็เล่าเรื่อง​ทุกอย่าง​ที่เกิดขึ้น​ให้ผม​ได้ทราบ​ทั้งนี้​เพราะหีบเหล็กใบเล็กนั้น​ก็​คือหีบหนึ่ง​ในจำนวนของ​ที่หาย​ไปจากกรุ​ที่ถูกขโมยขุด​ไป"

"ท่านไม่นึกหรือว่าคุณทองตีบ​คือขโมยขุดกรุเสียเอง?"

"ใช่..ทีแรกท่านคง​จะนึกว่าผม​และไอ้ฮ้งนั้น​ก็​คือขโมย​ที่ขุดกรุ ​เพราะดัน​ไปพ้องกัน​กับขโมยสองคน​ที่ท่านเคยสังเกตเห็น พอท่านถามผมจึงเล่าเรื่อง​ราว​ที่สงสัยอยู่​ให้ท่านฟัง ฉะนั้น​ท่านจึง​ได้เล่าเรื่อง​ราวของเหตุการณ์​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​ให้ผมฟัง ​และ​ที่สำคัญ​ที่สุดท่าน​ได้ขอร้องอะไร​จากผมรู้ไหม?"

"คงขอให้บวช​เป็น​พระมั้ง?" นายตี๋สิบล้อจอมโวยพูดแซวเสียงดัง

"เกือบถูก..​แต่ไม่ถูก..ท่านหลวงพ่ออั้นท่าน​ได้ขอร้องให้ผมเลิกดื่มสุรา นึกว่าท่านขอบิณฑบาตก็แล้ว​กัน รับรองว่าทุกอย่าง​จะดีขึ้น​เอง บุญกุศล​จะ​ได้ช่วยส่งให้หูตาสว่าง อัน​จะทำให้ชีวิตดีขึ้น​ ท่านว่าอย่างนั้น​ ตอนนั้น​บังเอิญให้ผมเองจนปัญญา​ที่​จะเถียงหรือขัด​ความประสงค์ของท่าน ผมก็เลย​รับคำเออออห่อหมก​ไปตามเรื่อง​...​"

"โกหก​พระบาปนาโว้ยทองตีบ!" ผู้ใหญ่สมนึก​เพื่อนสมาชิก ๕ สมย.ผู้พ่ายรักเอ่ยสรรพยอกดักคอ​เพื่อนร่วมขบวนการ

"​แต่ตอนนี้พอมาคิดอีกที ก็คง​จะจริงของท่าน วิถีชีวิตของคนขี้เมานั้น​ไม่มีอะไร​ดีขึ้น​เลย​ มี​แต่คนรังเกียจดูถูกดูแคลน เหยียดหยามสารพัด อันคนเรานั้น​ศีลเพียง ๕ ข้อยังรักษาไม่​ได้นับประสาอะไร​​กับเรื่อง​ใหญ่โต ยกตัวอย่างเรื่อง​การบ้านการเมือง เดี๋ยวเดินขบวน เดี๋ยวปฏิวัติ เดี๋ยวเลือกตั้ง เดี๋ยวยุบสภา เดี๋ยวแจกเงินกันทั่วทุกหย่อมหญ้า แจก​แม้​แต่ปลาทูเค็ม​และรองเท้าแตะ...​.."

"ขอโทษครับ​ท่านทองตีบ.." เสียงจ่านายสิบตำรวจสุนทรเอ่ยขัดคออย่างเห็นขัน "โปรดพูดให้เข้าประเด็นหน่อย​ครับ​..​และ​ได้โปรดรักษาเวลาด้วยครับ​"

"ขอโทษครับ​ท่านประธาน​ที่คารพ.." เสียงทองตีบแซวกลับ​พร้อม​กับหัวเราะร่วน

"ขออภัยเข้าเรื่อง​ดีกว่า...​ถึงไหนแล้ว​ล่ะ?...​อ้อ...​การรักษาศีล ๕ ข้อนี้มันช่างยากเย็นเสียจริง มนุษย์เรานี่หนาแค่นี้ก็รักษา​เอาไว้ไม่​ได้ ผม​ได้ฟังก็เลย​เผลอตัวรับปาก​กับท่าน​พระครูอั้น​ไปว่า​จะรักษาศีล​ทั้ง ๕ ข้ออย่างเคร่งครัด...​กว่า​จะมารู้สึกตัวอีกทีก็สาย​ไปเสียแล้ว​ เลย​​ต้องตกกระไดพลอยโจน..เลย​ตามเลย​...​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2637 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน ข้อมูลใหม่จากสันติบาล --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๖๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-13887 ], [125.25.158.122]
เมื่อวันที่ : ๒๕ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๒.๔๒ น.

ตามมาอ่านแล้ว​​จ้ะ​​พิล คุณปักษิณ เขียนเก่งมาก สนุกมาก ยัง​​กับอ่านเรื่อง​​ของ อกาธา คริสตี้เลย​​ค่ะ​​ อิอิ คนฆ่าคงไม่ใช่คนเดียวละมั้ง

ขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า "ข้อมูลใหม่จากสันติบาล"ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-13889 ], [58.10.216.118]
เมื่อวันที่ : ๒๖ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๑๘ น.

ขอบคุณครับ​​คุณadd

"ข้อมูลใหม่จากสันติบาล"

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น