นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #22
ปักษิณ
..."อนิจจัง อนิจจา..นึกแล้ว​ไม่มีผิดว่าฆาตกรโหดนั้น​อยู่​ใกล้ๆ​ตัวเราแค่นี้เอง" มรรคนายกบรรจงเอ่ยขึ้น​บ้างอย่างปลงอนิจจัง "​แต่ผมไม่​ได้​ใช้ฆ่าคนนี...

ตอน : เจ้าของแหวนปรากฏตัว

"อนิจจัง อนิจจา..นึกแล้ว​ไม่มีผิดว่าฆาตกรโหดนั้น​อยู่​ใกล้ๆ​ตัวเราแค่นี้เอง" มรรคนายกบรรจงเอ่ยขึ้น​บ้างอย่างปลงอนิจจัง

"​แต่ผมไม่​ได้​ใช้ฆ่าคนนี่นา!" ผู้ใหญ่ผู้พ่ายรักตะโกนเสียงดัง

"แล้ว​ผู้ใหญ่​ใช้ทำอะไร​เล่าครับ​?" ร.ต.อ.ยุทธนาซักต่อ

"ชำแหละ​อีเห็น​และกระต่ายป่า​ที่เพิ่งล่ามา​ได้ ​เอาไว้ให้ครูจำรัส​ใช้ในการเลี้ยงฉลอง​เมื่อวานนี้ยังไงล่ะครับ​!"

"แล้ว​ทำไมถึงไม่ล้างมีดล้างขวานให้สะอาดล่ะ?"

"​พอดีก๊อกน้ำประปา​ที่​ต่อมาจากวัดไม่ไหล​และน้ำในโอ่งของครูจำรัสก็หมด​พอดี ผมก็เลย​วางทิ้งไว้ตรงนอกชานบนระเบียงบ้านครูจำรัสก่อน กะว่า​จะกลับมา​เอา​ไปทำ​ความสะอาดให้ทีหลัง"

"ชำแหละ​อีเห็น​กับกระต่ายป่าเนี่ยทำไมถึง​ต้อง​ใช้​ทั้งมีด​ทั้งขวานด้วยล่ะครับ​?"

"ผม​ใช้แร้ว​และ​กับดัก​ได้​เป็นๆ​​ทั้งสองตัว ​ซึ่ง​แต่ละตัวเขื่องโขเชียวแหละ​ครับ​ กว่าพวกมัน​จะหยุดดิ้น​ได้ ผมจนปัญญาเลย​จัดการทุบด้วยขวานเสียเลย​ แล้ว​จึงค่อยๆ​ชำแหละ​ด้วยมีดทีหลัง พอเสร็จกลับไม่มีน้ำล้าง เลย​รีบ​เอา​ไป​แต่เนื้อ​เพื่อวานให้แม่แก้วตาหวานใจ​เขาปรุงให้" ผู้ใหญ่สมนึกพูด​พร้อมออกท่าออกทางจนผู้ฟังพากันเงียบกริบ​ไปหมด

"อื้อฮือ..เสียดายจัง​กำลังอร่อย ยังไม่ทันหมดเลย​ ดันเกิดเรื่อง​นี้ขึ้น​เสียก่อนไม่รู้ว่ามี​ใครเก็บหรือเปล่า?" นายตี๋โชเฟอร์สิบล้อบ่นด้วย​ความเสียดาย

"ผม​กับไอ้ฮ้งกลับ​ไปจัดการเก็บเรียบร้อย​​ไปแล้ว​ตั้งแต่​เมื่อคืนนี้ อย่า​ได้ห่วง​ไปเลย​" ทองตีบหัวเราะร่วน​เมื่อพูดจบ

ผู้ใหญ่สมนึกจึงพูดบอกเปรยๆ​คล้ายมี​ความกังขาเกี่ยว​กับเรื่อง​นี้ว่า

"ครั้นพอตอนเย็น​ไปงานเลี้ยง ผมกลับดันลืมเรื่อง​มีดกะขวานเสียสนิทเลย​ พับผ่าซีไม่น่าเล้ย! ​แต่ผมแปลกใจจริงว่า​ใครหนอ​เป็นคน​ไปพบของกลาง​และนำมาให้ผู้กอง​ที่นี่ล่ะครับ​?"

"ผมเองแหละ​" ผู้ใหญ่เต้ยอมรับสารภาพ

"ผมด้วยอีกคน" มรรคนายกบรรจงก็ยอมรับ​โดยดุษฎีเช่นเดียวกัน

"คุณสองคน​ไป​ที่บ้านของผมทำไม?" ครูจำรัสถามอย่างหงุดหงิด

"เอ้อ..​พอดีเราเดินผ่าน​ไปทางนั้น​นะครับ​" มรรคนายกบรรจงพยายามแก้ตัว​ไปน้ำขุ่นๆ​

"​แต่หนทางนั้น​ไม่ใช่ทางผ่านนี่!?" เสียงทองตีบสันติบาลตกงานสำทับขึ้น​บ้าง

"​ที่นั่นอยู่​ในเขตวัดหนองแข้ เราทุกคนต่างมีสิทธิ์​ที่​จะเดิน​ได้ทั่วไม่ใช่หรือ?"

"เดิน​เพื่อหาเรื่อง​ล่ะไม่ว่า ​แต่เอ..แล้ว​นี่นายสอนญาติของเมียคุณ​ที่รับซื้อขายของเก่าหาย​ไปไหนเสียล่ะท่านมรรคนายก?"

"นั่นซีคะ​ท่านมรรคนายก คุณพ่อค้าของเก่าคนนั้น​หายหน้า​ไป ไม่เห็นหน้าสองสามวันแล้ว​" แก้วตาม่ายสาวพราวเสน่ห์เอ่ยถามขึ้น​มาบ้างด้วย​ความอยากรู้

"นายสอน​เขาก็​ไปขายสินค้าของ​เขานะซี ดูเหมือน​จะกลับ​ไปทางเพชรบุรีหรือหัวหินอะไร​นี่แหละ​" ทิดจงมรรคนายกตอบแบบขอ​ไปที

"​เอาให้แน่ๆ​ ​ไปทางไหนกันแน่ ไม่ใช่หายตัว​ไปด้วยเหตุผลอื่นดอกรึ ท่านมรรคนายกทิดจง?" ทองตีบเอ่ยชื่อนายบรรจงเสียเต็มยศ

"เอ๊ะ..​แต่เห็น​เขาว่า​จะกลับมาวันนี้นะ" มรรคนายกบรรจงตอบเสมือนเพิ่ง​จะนึกขึ้น​มา​ได้


*********


เสียงรถจี๊ปตราโล่แล่นกลับมาจอด​ที่หน้าโรงพักบ้านลำกระเฉด ฝูงชนประมาณเกือบ ๕๐ คนต่างพากันเดินเกะกะ​เพื่อรอฟังผลการสืบสวนสอบสวนคดีฆาตกรรมสยองขวัญของนักจามหัวมนุษย์ด้วยกันอย่างใจจดใจจ่อ หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นต่างพากันตั้งชื่อว่า ‘ขุนขวาน’ หรือ ‘ขุนจาม’ ตาม​แต่​ความถนัดของข่าวพาดหัวของ​แต่ละสำนักพิมพ์ อันทำให้คดียิ่งดูน่าหวาดเสียว​และน่ากลัวยิ่งขึ้น​​ไปอีก

ชาวบ้าน​ที่ชุมนุมกันอยู่​หน้าสถานีตำรวจบ้านหนองแข้ต่างพากันประหลาดใจ​ที่เห็นนางเปลื้อง ผู้​ซึ่ง​เป็นภรรยาของนายก้อนเหยื่อฆาตกรรมโหดรายแรกเดินตามผู้หมู่สมบุญลงมาด้วย ​โดยมีหญิงในวัยใกล้เคียงกันอีกคนหนึ่ง​​คือนางยุพิน​ที่อาศัยอยู่​บ้านหมู่​ที่ ๔ ผู้​ที่​เป็นคนพบแหวนโกเมนเรือนทองในขณะ​ที่​กำลังทำพิธีไหว้​และบนบานศาลกล่าว ณ ศาลเจ้าโพธิ์ไทร ​และเธอเกิดสงสารเจ้าของ​ที่ทำหายจึงนำ​ไปมอบให้​กับท่านกำนันอนุกูล​เพื่อประกาศหาเจ้าของ​ที่ทำตกไว้ ​ส่วนคนสุดท้าย​ที่เดินตามลงมาก็​คือนายแดงผู้บิดาของนายสมปองผู้​ต้องสงสัย​ที่เข้ามอบตัวแล้ว​

​เมื่อ​ทั้งสามคนเดินเข้า​ไปในห้อง​ที่​ใช้สืบสวนสอบสวนนั้น​ต่างก็พากันเงียบกริบ ดวงตาทุกคู่มองมายังร่างของนางเปลื้อง นางยุพิน​และนายแดงกันตามลำดับ

จ่าสุนทรจัดเก้าอี้เพิ่มให้ทุกคน​ได้นั่งใกล้ๆ​​ระหว่างครูวันเพ็ญ​และแก้วตา ฉะนั้น​​เมื่อทุกอย่างเข้า​ที่เข้าทางดีแล้ว​ นายร้อยตำรวจเอกหัวหน้าสถานีก็เริ่มถามคำถามต่อ​ไป

"ป้าเปลื้องเคยเห็นแหวนแบบนี้บ้างไหมครับ​?"

พูดจบผู้กองยุทธนาก็ยื่นแหวนในกล่องให้หญิงกลางคนดู นางเปลื้องมองแหวนในกล่อง​เพื่อเทียบ​กับแหวนในมือของเธอเอง แล้ว​เงยหน้าขึ้น​มองพลางตอบด้วย​ความตื่นเต้นว่า

"เหมือนกัน​กับของฉันยัง​กับแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกันเลย​ทีเดียว!"

"น่า​จะ​เป็นแหวน​ที่ทำมาจากแหล่งเดียวกัน ว่า​แต่ว่าป้า​ได้มันมาอย่างไรล่ะครับ​?"

"ทิดก้อนผัวฉัน​เขา​เอามาให้ตั้งแต่ปีก่อนแล้ว​ ไม่รู้ว่าช่วงนั้น​​เขา​ไปถูกหวยหรืออะไร​มากันแน่ ​เขาจึง​ได้ซื้อมาฝาก"

"ซื้อมาฝาก? ลุงก้อนบอกป้าหรือเปล่าว่า​เขาซื้อแหวนมาจาก​ที่ใด?"

"ไม่ทราบค่ะ​ผู้กอง ฉันไม่เคยถาม​เขาสักที"

"​เขาให้ป้าดูแหวนวงอื่นอีกไหม หรือ​เขาบอกว่ามีแหวนวงอื่นอีกวงหนึ่ง​หรือเปล่า?"

"ไม่เคยเห็น​เขาบอกอะไร​เลย​นี่คะ​"

"ขอบคุณป้าเปลื้องมากครับ​​ที่​ได้ให้​ความกระจ่าง ป้ากลับ​ไป​ได้แล้ว​ล่ะครับ​ ผมขอรบกวนป้าเปลื้องแค่นี้แหละ​ครับ​"

"ลาก่อนค่ะ​ สวัสดีทุกๆ​คน" ป้าเปลื้องลุกขึ้น​ยืน​พร้อม​กับโบกมืออำลา


*********


​แต่ในขณะ​ที่ป้าเปลื้อง​กำลังก้าวเท้าลงมาจากโรงพักนั้น​ ก็พลันแลเห็นหญิงวัยเดียวกันอีกคนท่าทางรีบร้อนเดินสวนขึ้น​​ไปบนโรงพักแห่งนั้น​ พลางเชิดหน้าทำ​เป็นเมินคล้าย​กับว่ามองไม่เห็นหล่อน

จึงทำให้ป้าเปลื้องรู้สึกหน้าชา ​เพราะหญิงคนนั้น​ก็​คือนางสำรวยคู่ปรับเก่าตั้งแต่ครั้งสมัย​ที่​ทั้งคู่ยังสาวยังแส้อยู่​นั่นเอง

ฉะนั้น​ป้าเปลื้องจึงสะบัดหน้าทำ​เป็นมองไม่เห็นบ้าง ออกเดินจ้ำอ้าวๆ​ ตรงดิ่ง​ไปยังรถมอเตอร์ไซค์รับจ้าง​ที่จอดรอผู้​โดยสารอยู่​ขึ้น​ซ้อนท้ายกลับบ้านในทันที


*********


ขณะ​เมื่อนางสำรวยปรากฏกายเข้า​ไปภายในห้อง​ที่​กำลัง​ใช้สอบสวนอยู่​นั้น​ ผู้กองหนุ่มก็​กำลังเริ่มสอบถามนางยุพินเรื่อง​เก็บแหวน​ได้อยู่​​พอดี

"แหวนวงนี้​เป็นแหวน​ที่คุณเก็บ​ได้ใช่ไหม?"

"ค่ะ​..ดิฉันจำ​ได้แม่น มันหล่นอยู่​ตรงพื้นดินใกล้ๆ​​กับ​ที่ดิฉันคุกเข่าลงกราบเจ้าเทพารักษ์​ที่ศาลเจ้า บังเอิญสายตาก็เหลือบ​ไปเห็นแหวนเข้า​พอดี หะแรกเห็นดิฉันนึกว่า​เป็นของเก๊ ​แต่พอดู​ไปๆ​มันเปล่งประกายสวยงาม ทำให้ดิฉันไพล่นึก​ไปถึงเจ้าของแหวน​เขา ว่าเจ้าของ​เขาคง​จะเสียดายมาก​ถ้ามันเกิดหายสาบสูญ​ไปจริงๆ​ ดิฉันจึงตัดสินใจนำมามอบให้​กับท่านกำนัน​เพื่อทำการสืบหาเจ้าของ​ที่แท้จริงต่อ​ไป"

"นับว่าคุณน้า​เป็นคน​ที่มีน้ำใจมากทีเดียวครับ​"

"มัน​เป็นธรรมดาค่ะ​ ​ถ้าของดิฉันหายบ้าง ดิฉันก็คงเสียดายเช่นเดียวกัน"

"แล้ว​ป้าสำรวยล่ะครับ​เคยเห็นแหวนวงนี้ไหมครับ​?"

"เคยเห็นซีคะ​ผู้กอง ก็มันเคย​เป็นของฉันมาก่อนนี่"

"ป้าทำหายหรือครับ​?"

"เปล่าคะ​ผู้กอง ฉันยกให้อีสำเนียงลูกสาวคนเดียวของฉันตั้งแต่ปีกลายนี้ ตอน​ที่​เขาถูกฆ่าตายแหวนวงนี้ก็พลอยหาย​ไปด้วย ​แต่ฉันลืมนึกถึงแหวนวงนี้เสียสนิท ฉันก็เลย​ไม่​ได้แจ้ง​ความว่าแหวน​ได้หาย​ไปด้วย จนกระทั่งกำนัน​เอามาให้ดูนั่นแหละ​คะ​ ถึง​ได้นึกขึ้น​มา​ได้ ผู้กอง​จะกรุณาคืนแหวนให้ฉัน​ได้ไหมคะ​?"

"คง​จะยังไม่​ได้หรอกครับ​คุณป้า ​ต้องรอให้คดีสิ้นสุดเสียก่อนจึง​จะมาขอรับคืน​ได้ ​เพราะว่านี่​คือของกลางชิ้นสำคัญชิ้นหนึ่ง​ของคดีฆาตกรรมสยองขวัญนี้ ​ที่​สามารถ​ใช้​เป็นหลักฐาน​เพื่อ​จะมัดตัวคนร้าย​ได้"

"เจ้าประคู้น..ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์จง​ได้ลงโทษพวกมันทุกคน​ที่ทำแก่ลูกสาวของฉันจงฉิบหาย ขออย่าให้มันตายดีเล้ย​และขอให้กรรมช่วยตามสนองมันด้วยเถิด"

"ผมขอถามป้าสำรวยอีกเพียงข้อเดียว​ได้ไหมครับ​?"

"ยินดีค่ะ​ผู้กอง เชิญถามมา​ได้เลย​ค่ะ​"

"ป้า​ได้แหวนวงนี้มาจาก​ที่ใดครับ​?"

"อ๋อ..นาย..เอ้อ..มีคน​เขาให้ฉันมาเจ้าค่ะ​ นานมาแล้ว​"

"​ใครให้ป้ามาครับ​?"

"ข้อนี้ฉันบอกคุณไม่​ได้หรอกคะ​ผู้กอง"

"เรื่อง​นี้สำคัญต่อรูปคดีนะครับ​ ​ถ้าบอก​ได้ก็​จะ​สามารถ​ที่​จะช่วยเหลือให้การสืบสวนมองเห็นตัวคนร้าย​ได้ชัดเจนขึ้น​"

"คน​ที่ให้แหวน​เขาเสียชีวิต​ไปแล้ว​ล่ะคะ​ผู้กอง อย่า​ไปรื้อฟื้นพูดถึง​เขาอีกเลย​"

"ขอโทษ​ที่ทำให้คุณป้าสำรวยไม่สบายใจ ตกลง​ทั้งคนให้แหวน​และคน​ที่ป้ายกแหวนให้ ​ได้จบชีวิตลง​ไปแล้ว​​ทั้งคู่ ​ต้องขออภัยคุณป้าสำรวยมาก​ที่ล่วงเกิน"

"ช่างเถอะค่ะ​ผู้กอง เรื่อง​มันผ่านเลย​​ไปแล้ว​ ฉันหวังเพียงอย่างเดียวว่า​จะจับตัวคนร้าย​ที่ฆ่าลูกสาวของฉันมาลงโทษ​ได้​โดยเร็ว"

"ผม​กำลังพยายามอยู่​ครับ​ คุณป้าไม่​ต้องกลัว ทางเราไม่​ได้นิ่งนอนใจ ​กำลังเร่งทำคดีอยู่​ทุกเวลานาที"

"ขอบคุณค่ะ​ผู้กอง หมดหน้า​ที่ของฉันแล้ว​​ต้องขอตัว​ไปตลาดก่อนนะคะ​"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2634 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน เจ้าของแหวนปรากฏตัว --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13877 ], [124.121.120.179]
เมื่อวันที่ : ๒๔ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๘ น.

ขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า "เจ้าของแหวน" หรือ "เจ้าของแหวนปรากฏตัว" ช่วยเลือกหน่อย​​นะคะ​​

ยิ่งอ่าน ยิ่งสนุกค่ะ​​ ขอบอก...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-13885 ], [58.10.216.204]
เมื่อวันที่ : ๒๕ มี.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๔๑ น.

ขอบคุณครับ​​คุณpilgrim

"เจ้าของแหวนปรากฏตัว"

คนเขียนก็ยิ่งสนุกครับ​​!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น