นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #21
ปักษิณ
...วันพฤหัสบดีขึ้น​ ๑๔ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ ๒๕ ธันวาคม ๒๕๐๑ ๙.๐๐ นาฬิกา ณ ​ที่หน้าสถานีตำรวจภูธรบ้านลำกระเฉด เต็ม​ไปด้วยชาวบ้าน​ที่พากัน...

ตอน : ปริศนาลับแหวนพลอยโกเมน

วันพฤหัสบดีขึ้น​ ๑๔ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ
๒๕ ธันวาคม ๒๕๐๑
๙.๐๐ นาฬิกา
ณ ​ที่หน้าสถานีตำรวจภูธรบ้านลำกระเฉดเต็ม​ไปด้วยชาวบ้าน​ที่พากันมามุงดูฆาตกรโหด​ที่​ใช้ขวานจามศีรษะ​และ​ใช้มีดปาดคอหอยอย่างน่าหวาดเสียวโหดร้ายทารุณ ​โดยโจทย์ขานกันว่ามีอยู่​ด้วยกันสองคน คนหนึ่ง​​เป็นครูอยู่​​ที่โรงเรียนบ้านหนองแข้ ​กับอีกคน​เป็นหนุ่มพเนจรมาจากต่างถิ่น ต่างคนต่างพูดต่างคนต่างวิจารณ์กัน​ไปต่างๆ​นาๆ​ แล้ว​​แต่ว่า​ใคร​จะ​เป็นผู้พูด

บางคนอธิบายการฆ่า​โดย​ได้จินตนาการให้เสร็จสรรพราว​กับเกาะติดอยู่​​กับเหตุการณ์ทุกย่างก้าว

​แต่ผู้​ที่ทางการอนุญาตให้ขึ้น​​ไปบนโรงพักลำกระเฉด​ได้มีเพียงไม่กี่คน​เพราะสถาน​ที่ค่อนข้าง​จะคับแคบ ผู้​ที่​ได้รับอนุญาตให้ขึ้น​​ไปบนโรงพัก​ได้ก็มี กำนันอนุกูล ผู้ใหญ่เต้ ผู้ใหญ่สมนึก หมอเช้า​แพทย์ประจำตำบล ทิดแร่สารวัตรกำนัน มรรคนายกบรรจง นายทองตีบสันติบาลนอกสังกัด หนุ่มฮ้งสติบวม นายตี๋โชเฟอร์สิบล้อจอมโวย ครูวันเพ็ญทรงอร่าม ครูสำอางเอวบาง ท่านครูใหญ่อุดมเดช ม่ายสาวใหญ่แก้วตา​และซินแสจี่เคี้ยงหมอดูนักตกปลา

​เมื่อ​ทั้งหมดขึ้น​มาบนสถานีตำรวจหมดแล้ว​ ผู้กองยุทธนาหัวหน้าสถานีตำรวจก็เริ่มทำการสอบสวนตามกรรมวิธีของ​เขา​ที่เคย​ได้ผลเกิน​ความคาดหมาย ​ซึ่งนั่นก็​คือการให้ผู้​ต้องหาพูด​ความจริง​โดยไม่เครียด ​โดยนั่งรวมกัน​เป็นกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยน​ความคิดเห็น ​พร้อม​ทั้งตอบถามปัญหากันตามปกติ ดื่มน้ำชากาแฟ รับประทานขนมขบเคี้ยวกัน​ไปตามอัธยาศัย

ตามปกติแล้ว​ผู้กองยุทธนา​เป็นคน​ที่มีน้ำใจไมตรีต่อคนทั่ว​ไปอยู่​แล้ว​ พูดคุยกันธรรมดาไม่กระโชกโฮกฮากหรือพูดลื้ออั๊วเหมือนเจ้าหน้า​ที่ตำรวจผู้มีอำนาจบางคน

ฉะนั้น​การสอบสวนผู้​ต้องหาหรือผู้​ต้องสงสัย​แต่ละครั้งจึงดู​จะลงเอยด้วย​ความพอใจ​ทั้งสองฝ่าย

นายร้อยตำรวจเอกหนุ่ม​ได้ให้เจ้าหน้า​ที่ตำรวจประจำสถานีตำรวจบ้านลำกระเฉด​ทั้งสองนายอำนวย​ความสะดวก​ให้แก่ผู้​ที่มา​ใช้บริการของโรงพักแห่งนี้อย่างเต็ม​ที่ คราวนี้ เก้าอี้​ทั้ง ๑๗ ตัว​เพื่อคน ๑๗ คนจนครบทุกคนรวม​ทั้งตำรวจ​ทั้งสามนายด้วย ​เขา​ได้จัดให้ให้เก้าอี้ ๑๕ ตัวตั้งล้อมวง​โดยมีเก้าอี้ ๒ ตัวของผู้​ต้องหา​ทั้งสองตั้งอยู่​ตรงกลาง​เพื่อสะดวก​ในการพูดคุยกัน

​เขา​ได้ให้เจ้าหน้า​ที่ตำรวจกันประชาชนชาวบ้าน​ที่​เป็นไทยมุงชอบสนใจเรื่อง​ราวของชาวบ้านคนอื่น ​โดยเฉพาะอย่างยิ่งคดี​ความสำคัญๆ​อย่างเช่นเรื่อง​คดีสะเทือนขวัญของบ้านหนองแข้คราวนี้ให้อยู่​เพียง​ที่ลานหน้าโรงพัก​และ​ที่ใต้ถุนโรงพักเท่านั้น​

​เมื่อทุกอย่าง​พร้อมแล้ว​ผู้กองหนุ่มก็เริ่มอารัมภบท

"​เมื่อคืนนี้หลับสบายดีไหมครับ​คุณสมปอง​และครูจำรัส?"

"หลับสบายดีครับ​" ครูจำรัสตอบ​พร้อม​กับพยักหน้าหงึกๆ​

"ของผมนอนไม่ค่อยหลับ มาหลับ​เอาตอนเช้า​มืด​ไปงีบหนึ่ง​" สมปองพูด​ความจริง​เพราะ​เขามัวกังวล​กับคดี​ความ​ทั้งคืน

"ขอเริ่ม​ที่คุณสมปองก่อนก็แล้ว​กัน ​คือมีชาวบ้าน​ไปไหว้ศาลเจ้าโพธิ์ไทรแล้ว​พบแหวนโกเมนเรือนทองวงนี้ตกอยู่​บนพื้นหญ้าในวันเดียวกัน​กับ​ที่นาวสาวสำเนียงถูกฆาตกรรม จึง​ได้นำมามอบให้ท่านกำนันอนุกูล​เพื่อตามหาเจ้าของ​ที่ทำหล่นไว้ จน​เมื่อวานท่านกำนัน​ได้นำ​ไปให้นางสำรวยแม่ของนางสาวสำเนียงดู จึง​ได้รู้ว่าแหวนวงนี้เดิมที​คือของแก​ที่มีผู้ให้มาอีกที ​และแกก็​ได้ยกให้ลูกสาว​คือนางสาวสำเนียงสวมใส่ติดตัวไว้​เป็นประจำ ท่านกำนันจึง​ได้เกลี้ยกล่อมพาคุณสมปองมามอบตัว​เพื่อต่อสู้คดี​ที่อาจพัวพัน ​เพราะคุณสมปอง​คือคน​ที่เราพบอยู่​​ที่ศาลเจ้าโพธิ์ไทรใกล้​กับ​ที่เกิดเหตุ​ซึ่งก็​คือ​ที่เดียวกัน​กับ​ที่มีคนพบแหวนวงนี้ คุณ​จะแก้ตัวว่าอย่างไรคุณสมปอง?"

"ผมขอตอบยืนกรานตามเดิมครับ​ ​คืออย่างนี้ครับ​ผมถูกรัดคอดักปล้นจนสลบ​และหมดตัว ฟื้นขึ้น​มาตอนเช้า​มืด​ได้ยินเสียงคนเอะอะกัน ด้วย​ความตกใจกลัวจึงแอบขึ้น​​ไปนอนหลบบนศาลเจ้าแล้ว​หลับ​ไปมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอน​ที่ตำรวจปลุก​และจับเข้าห้องขัง จนกระทั่งพ่อ​ไปรับถึง​ได้กลับบ้าน"

"คุณไม่เคยเห็นแหวนวงนี้มาก่อนเลย​หรือ?"

"ไม่เคยเห็นมาก่อน จนกระทั่งท่านกำนัน​เอามาให้ดูนั่นแหละ​ครับ​ผู้กอง"

"ขอดูแหวนหน่อย​​ได้ไหมครับ​?" นายจี่เคี้ยงซินแสคนดังเอ่ยปากถามขึ้น​บ้าง

"​ได้ครับ​..เฮียจี่เคี้ยงเชิญเลย​ครับ​" นายตำรวจหนุ่มพูดพลางยื่นกล่องแหวน​ไปให้ตรงหน้านายจี่เคี้ยงหมอดู

ซินแสจี่เคี้ยงพลิกแหวนดูอยู่​ครู่หนึ่ง​จึงพูดลอยๆ​ขึ้น​ว่า

"ผมเคยเห็นลูกค้า​ที่มาดูหมอ​กับผมใส่แหวนเหมือนกันอย่างนี้สองคน"

เสียงฮือฮาดังขึ้น​ทันที​ที่​ได้ยินนายจี่เคี้ยงบอกเรื่อง​แหวน

"​ใครกันช่างมีแหวนเหมือนกัน​กับแหวนของสำเนียงวงนี้?" เสียงทองตีบสันติบาลนอกสังกัดเอ่ยถามคล้ายคลางแคลงใจเต็มที

"เอ..ผมรู้สึกคุ้นๆ​หน้านะครับ​ รู้จักดีเสียด้วย เดี๋ยวขอผมนึกดูก่อนนะครับ​"

"​ที่ว่าคุ้นๆ​เนี่ยใช่คน​ที่หนองแข้นี่หรือเปล่าล่ะแป๊ะเคี้ยง?" ทองตีบรุกคำถามทันที

"ครับ​คน​ที่บ้านหนองแข้เรานี่แหละ​ครับ​คุณทองตีบ"

"เอ๊ะ..​ใครกันนะ​ที่มีแหวนเหมือนกัน คงทำ​พร้อมกันร้านเดียวกันซีนะ?"

"ผมก็คิดว่าอย่างนั้น​แหละ​ครับ​ แหวนเหมือนกันก็​ต้องทำ​โดยช่างฝีมือคนเดียวกันอย่างแน่นอน"

"อย่างนั้น​ก็รีบนึกให้ออกซีว่า​เป็น​ใครกันแน่?"

"อย่าเพิ่งเร่งผมนักซีครับ​คุณทองตีบ..อ้อ..นึกออกแล้ว​ คนหนึ่ง​ก็​คือนางสาวสำเนียงผู้ตายนี่แหละ​ครับ​ ​ส่วนอีกคนเนี่ยหน้าคุ้นๆ​..​ใครน้า?..ขอผมนึกก่อนนะครับ​ ​เพราะแหวนพลอยสีแดงเข้มจนช้ำ​แต่​เป็นประกายแบบนี้​เป็นของเก่าโบราณไม่ค่อยเคย​ได้เห็นในสมัยนี้ ​ซึ่งมี​แต่พลอยแดงธรรมดา​และประกายไม่สวยจับตาอย่างนี้ ผมจำ​ได้แม่นทีเดียว ​เพราะพวกผู้หญิง​ที่ใส่แหวนมาผม​จะเห็นหมด"

"หลอกแต๊ะอั๋งจับมือถือแขน​เขาละซีแป๊ะเคี้ยง!" นายตี๋โชเฟอร์สิบล้อจอมโวยสอดขึ้น​

"เปล่าน่อ..​เป็นธรรมเนียมการดูโง้วเฮ้ง ดูลายมือ มัน​ต้องจับ​ต้องมือแขนกันบ้าง​เป็นธรรมดาน่อ"

"แล้ว​อีกวงหนึ่ง​นั้น​อยู่​​ที่​ใครล่ะ?" ผู้กองยุทธนาซักบ้าง

"ขอผมนึกก่อนน้า..อ้อ..ฮ้อ!..ผมจำ​ได้แล้ว​ครับ​ผู้กอง..​เป็นของป้าเปลื้องเมียของนายก้อน​ที่ถูกฆ่าตายเหมือนกัน​เขามาให้ผมดูหมอ"

"ป้าเปลื้อง..เมียของนายก้อน!?" นายตำรวจหนุ่มอุทาน​พร้อมรู้สึกสนเท่ห์ในใจ

"ครับ​..ป้าเปลื้องเมียของนายก้อน!" ซินแสจี่เคี้ยงทวนคำอีกครั้ง

"เหยื่อสองคนนี่เกี่ยวข้อง​กับแหวนพลอยโกเมนเรือนทองนี้​ได้อย่างไรกัน นี่ล่ะ​คือปัญหา?"

ผู้กองตำรวจหนุ่มรำพึง​พร้อม​กับหันหน้ามาทางผู้หมู่สมบุญ

"หมู่สมบุญ!"

"ครับ​ผม"

"​ไปตามป้าเปลื้องมาพบผมด่วน ​เอารถจี๊ป​ไปรับแกมา บอกแกว่าผม​ต้องการพบด่วนเดี๋ยวนี้"

"ครับ​ผม"

"อ้อแล้ว​เลย​​ไปรับคน​ที่พบแหวน​ที่ศาลเจ้าแล้ว​พามาด้วยกันเลย​ทีเดียว"

"ครับ​ผู้กอง"


*********


หลังจาก​ที่ส.ต.ท.สมบุญขับรถจี๊ปตราโล่จาก​ไปแล้ว​ ภายในห้องก็เงียบสนิทราว​กับอยู่​ในภวังค์กันหมด จ่านายสิบตำรวจสุนทรจึงเดินเข้า​ไปในห้องพักของเจ้าพนักงานตำรวจบนโรงพักยก​เอาเหยือกน้ำหวานใส่น้ำแข็งเหยือกใหญ่ออกมาเทแจกคณะสืบสวนสอบสวนแบบฟรีสไตล์​ที่รวมตัวกันอยู่​ในห้อง​พร้อมถาดขนมขบเคี้ยวถาดใหญ่ หนุ่มฮ้ง​และม่ายสาวแก้วตาต่างกุลีกุจอช่วยยกช่วยเสิร์ฟอย่างคล่องแคล่ว

"เราพักเรื่อง​แหวน​เอาไว้เพียงนี้ก่อนนะคุณสมปอง รอให้คน​ที่ผม​ไปเชิญมาอีก ๒ คนมา​พร้อมกันเรียบร้อย​แล้ว​จึง​จะเริ่มสอบสวนคดีต่อ"

"​ได้ครับ​ผู้กอง ผมรอ​ได้ครับ​!"

"​เอาละทีนี้มาถึงเรื่อง​ของครูจำรัสล่ะครับ​"

"ผม​พร้อมแล้ว​ครับ​ผู้กอง"

"ครูจำรัสครับ​ อาวุธของกลาง​ทั้งสองชิ้น​คือมีดปาดตาล​และขวานเนี่ย​เป็นของ​ใช้​ที่มี​ใช้อยู่​ทั่ว​ไป ครูบอกว่า​เป็นของครู แล้ว​ครู​เอา​ไป​ใช้ทำอะไร​มาเลือดถึง​ได้เกรอะกรังขนาดนั้น​ครับ​ครูจำรัส?"

"ผมไม่ทราบจริงๆ​ครับ​ผู้กอง ว่าเลือดเกรอะกรังมัน​ไปติดอยู่​บนมีด​และขวาน​ได้อย่างไรกัน"

"คุณทิ้งมีดวางไว้บนระเบียงตลอดเวลาเลย​หรือครับ​ครูจำรัส?"

"ครับ​​แต่บางทีก็​เอาเก็บไว้​ที่ห้องเก็บของ​ที่ใต้ถุนบ้าน"

"ตามปกตินี่ห้องเก็บของของครูล็อกกุญแจหรือเปล่าครับ​?"

"เปล่าครับ​ ผมไม่เคยล็อกเลย​ครับ​ ​เพราะแถวนั้น​ไม่มี​ใคร​ไปยุ่งนอกจากผมคนเดียวเท่านั้น​"

"ไม่มี​ใครอื่นเลย​หรือครับ​​ที่​จะ​ไปแถวนั้น​?"

"มีครับ​..ก็​เพื่อนครู​และ​เพื่อนผม​ที่​ไปนั่งกินเหล้ากัน ​แต่ก็คนกันเอง​ทั้งนั้น​นี่ครับ​"

"คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่​ได้​ใช้มันในวัน​ที่เสืออ่อนถูกฆ่า?"

"ไม่เคย​ใช้​ไปในทางนั้น​แน่นอนครับ​ผู้กอง ไม่​ต้องกลัวว่าผม​จะ​เป็นขุนขวานหรือขุนจามนั่น!"

"เดี๋ยวก่อนครับ​ผู้กอง" เสียงผู้ใหญ่สมนึกผู้พ่ายรักทะลุกลางปล้องขึ้น​มาทันที

"มีอะไร​หรือครับ​ผู้ใหญ่สมนึก?"

"​คือว่า​ทั้งมีด​และขวานนั้น​ผม​เป็นคน​เอา​ไป​ใช้เอง!"

เสียงฮือฮาเหมือนหมีกินผึ้งดังขึ้น​ทันที​ที่ผู้ใหญ่สมนึกพูดจบ!

คน​ทั้งห้อง​ที่นั่งอยู่​นั้น​ต่างพากันตกตะลึงพรึงเพริด!

"ยอมรับออกมาแล้ว​หรือผู้ใหญ่นึก?" เสียง​ที่ถามแกมเยาะนั้น​ก็​คือเสียงของผู้ใหญ่เต้คู่ปรับเก่า

"ครับ​! ผม​คือผู้​ที่​ใช้มีด​และขวานนี้เอง​เมื่อวันก่อน"

คราวนี้ทำให้เสียงฮือฮาดังก้องขึ้น​กว่าเดิม!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2633 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน ปริศนาลับแหวนพลอยโกเมน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๐๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13876 ], [124.121.120.179]
เมื่อวันที่ : ๒๔ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๕ น.

"ปริศนาลับแหวนพลอยโกเมน" ​​จะเข้าท่าไหมคะ​​

ดูๆ​​ แล้ว​​ แหวนพลอยนี้น่า​​จะ​​เป็นกุญแจไขปริศนาของเรื่อง​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-13883 ], [58.10.216.204]
เมื่อวันที่ : ๒๕ มี.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๓๕ น.

ตั้งชื่อ​​เพราะดีจังครับ​​

"ปริศนาลับแหวนพลอยโกเมน"

ขอบคุณครับ​​คุณpilgrim

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น