นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #20
ปักษิณ
...วันพุธขึ้น​ ๑๓ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๐๑ ๒๐.๓๐ นาฬิกา ในขณะ​ที่งานฉลอง​กำลังดำเนิน ​ไปอย่างชื่นมื่นท่ามกลางการพูดคุยกันอย่...

ตอน : งานเลี้ยงต้องเลิกรา

วันพุธขึ้น​ ๑๓ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ
๒๔ ธันวาคม ๒๕๐๑
๒๐.๓๐ นาฬิกา
ในขณะ​ที่งานฉลอง​กำลังดำเนิน​ไปอย่างชื่นมื่นท่ามกลางการพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน กระเซ้าเย้าแหย่กันอย่างเพลิดเพลินอยู่​นั้น​ รถจี๊ปตราโล่ของผู้กองยุทธนาก็เลี้ยวปร๊าดตีวงโค้งเข้ามาจอดตรงโคนต้นสมอพิเภกใกล้หน้าบ้านพักครู

ผู้​ที่ก้าวตามกันลงมาจากรถก็​คือเจ้าหน้า​ที่ตำรวจในเครื่องแบบ​ทั้งสามนาย​โดยมีท่านกำนันอนุกูลก้าวตามลงมาด้วยอีกคน ​ทั้งหมดพากันเดิน​ไปหาเจ้าของบ้าน​ที่​กำลังนั่งคุยอยู่​​กับครูใหญ่อุดมเดช ​โดยครูจำรัสลุกขึ้น​ยืนต้อนรับในฐานะเจ้าของบ้าน

ผู้กองยุทธนาแสดง​ความคารวะต่อเจ้าของบ้าน​พร้อมพูด​กับครูจำรัสด้วย​ความรู้สึกเสียใจ​ที่เข้ามาขัดจังหวะงานเลี้ยงฉลองของ​เขาในครั้งนี้

"ผม​ต้องขอแสดง​ความเสียใจด้วยครับ​​ที่เข้ามาขัดจังหวะงานเลี้ยงของครูจำรัสในครั้งนี้"

"ไม่​เป็นไรหรอกครับ​ผู้กอง มี​แต่พวกเราคนกันเอง​ทั้งนั้น​ เชิญทุกคนนั่งก่อนซีครับ​...​เชิญเลย​ครับ​เชิญทุกๆ​คน"

"​ต้องกราบขออภัยด้วยนะครับ​​ที่อยู่​ร่วมฉลองด้วยไม่​ได้ ​ที่ผมมาในคืนนี้ก็​เพราะว่ามีเรื่อง​ราวเกี่ยวข้อง​กับการฆาตกรรม​ทั้งสามราย ​ที่​ต้องขอรับตัวคนร้ายผู้​ต้องสงสัย​ไปสอบสวนหา​ความจริง​ทั้งหมด​ที่เกิดขึ้น​"

"เชิญตามสบายครับ​ผู้กอง..แล้ว​​ใครล่ะครับ​​คือผู้​ที่​ต้องสงสัยในการฆาตกรรมโหดเหล่านั้น​?"

"​ต้องขออภัยครูจำรัส​เป็นอย่างยิ่ง ​เพราะว่าฆาตกร​ที่​เป็นผู้​ต้องสงสัยนั้น​ก็​คือตัวของครูจำรัสเองนั่นแหละ​ครับ​!"

"ผมอีกแล้ว​หรือครับ​ผู้กอง?"

"ถูก​ต้องครับ​ ครูจำรัสเองนั่นแหละ​​คือผู้​ที่​ต้องสงสัยในครั้งนี้ เรามีหลักฐานของกลาง​พร้อม​ทั้งอาวุธ​ที่​ใช้ในการสังหาร ของ​ทั้งหมดนั้น​เราค้น​ได้บนระเบียงบ้านของครูจำรัสหลังนี้แหละ​ครับ​​เมื่อตอนกลางวันของวันนี้นั่นเอง"

"​เอาไว้พรุ่งนี้ไม่ดีกว่าหรือครับ​ผู้กอง? ขอให้พวกเรา​ได้ชื่นใจ​กับการฉลองของครูจำรัส​เพื่อนรักกันสักหน่อย​" นายตี๋โชเฟอร์สิบล้อจอมโวยขอต่อรอง

"​เพื่อ​ความปลอดภัยของทุกคนผมว่ากรุณาขอตัว​ไปให้การ​ที่สถานีตำรวจเดี๋ยวนี้ดีกว่านะครับ​"

"ทำไมพบของกลางถึงไม่มี​ใครรู้ พบ​ได้อย่างไรกันครับ​?" ทองตีบเอ่ยถามขึ้น​มาบ้าง

"นี่ครับ​หมายจับของครูจำรัส ​เนื่องจากเราพบอาวุธของกลางครบ​ทั้งสองชิ้นบนระเบียงบ้านพักของครูจำรัสหลังนี้"

"ของกลาง​ที่ระเบียงบ้านหลังนี้?" ครูจำรัสทวนคำหน้าตื่น

"ผมขอรับรองว่าพรุ่งนี้เช้า​ผม​จะพาครูจำรัส​ไปมอบตัวให้​ที่โรงพักด้วยตัวเองเลย​ครับ​ ผมขอ​เอาตำแหน่งครูใหญ่​เป็นประกัน" ครูใหญ่อุดมเดชกล่าวรับรองอย่างแข็งขัน

"ไม่​ต้องหรอกครับ​ครูใหญ่ ผมขอแสดง​ความบริสุทธิ์ด้วยตัวเอง เชิญเลย​ครับ​ผู้กองผม​พร้อมแล้ว​ครับ​"

พูดจบครูจำรัสก็ลุกขึ้น​ยืน​และเดิน​พร้อมยื่นมือ​ทั้งคู่ออกมาข้างหน้า จ่านายสิบตำรวจสุนทรตรงเข้าสวมกุญแจมือทันที ​พร้อม​กับพาเดินตรง​ไปยังรถจี๊ปตำรวจ​ที่จอดรออยู่​ ท่ามกลาง​ความโกลาหลตกตะลึงพรึงเพริดของบรรดาเหล่า​เพื่อนพ้องน้องพี่ผู้​ที่มาในงาน​ซึ่ง​กำลังเลี้ยงฉลองกันอยู่​อย่างชื่นมื่น

ครูสำอาง​เป็นลมล้มพับลงในอ้อมกอดของครูวันเพ็ญ​เพื่อนรัก​ที่นั่งอยู่​ข้างๆ​​ซึ่งหันมาเห็นเข้า​พอดี เธอช่วยประคองครูสำอางให้เอนกายลงบนเก้าอี้ยาว​ที่นั่งรวมกัน เสียงถามหายาดมยาหอมกันให้วุ่น ครูอุดมเดชบอกให้ครูวันเพ็ญปลดกระดุมเสื้อด้านหน้าของครูสำอางออกให้คลาย​เพื่อ​จะ​ได้ไม่อึดอัด ก่อน​ที่​จะหันหน้า​ไปเอ่ยบอก​กับทุกคน

"ขอเชิญฟังทางนี้หน่อย​เถิดครับ​ทุกๆ​คน"

"เอ้า..พวกเราฟังครูใหญ่พูด!" เสียงนายตี๋โชเฟอร์จอมโวยทะลุพรวดกลางวงดังลั่นท่ามกลางเสียงจอแจนั้น​ทำให้ทุกอย่างเข้าสู่ภาวะปกติ ในขณะ​ที่รถจี๊ปตราโล่​กำลังเคลื่อนออก​ไปทางหน้าวัด​พอดี

"​เพื่อ​เป็น​กำลังใจให้ครูจำรัส พวกเรา​ทั้งหมดควรตาม​ไป​ที่โรงพัก ​เพื่อพิสูจน์​ความจริงกันซิว่าเรื่อง​ราวมัน​เป็นอย่างไรกันแน่?"

"ดีค่ะ​ครูใหญ่..อย่างนั้น​พวกเรารีบตาม​ไปกันเถอะ" เสียงของครูสำอาง​ซึ่งอาการเริ่ม​ที่​จะดีขึ้น​บ้างแล้ว​กล่าวเห็นด้วย

"แล้ว​เราค่อยกลับมาคิดหาทางแก้ไขในภายหลัง ​เมื่อ​ได้รู้เรื่อง​​ทั้งหมดแล้ว​" ครูใหญ่อุดมเดชพูดเสริมขึ้น​อีก

"ตกลงพวกเราตาม​ไปโรงพักกันเลย​" ทองตีบสันติบาลตกงานเร่งสนับสนุนทันที

ฉะนั้น​บุคคล​ทั้งหมด​ที่มาในงานอันมี แก้วตาเจ้าของร้านอาหารรสเด็ด ซินแสจี่เคี้ยงเจ้าของเรือหาปลา ครูวันเพ็ญ ครูสำอาง ครูใหญ่อุดมเดช ​และคณะสมาชิก ๕ สมย.​ที่ยังคงเหลืออีก ๔ คน ​ซึ่งรวม​ทั้งหมดด้วยกัน ๙ คน ก็พากันซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ตาม​ไป​เป็นขบวนมุ่งหน้าสู่สถานีตำรวจภูธรบ้านลำกระเฉด


*********


ณ สถานีตำรวจบ้านลำกระเฉด
ครูจำรัสหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม​เมื่อมองเห็นคราบเลือดบนอาวุธของกลาง​ทั้งสองชิ้น​ที่วางทับอยู่​บนกระดาษหนังสือพิมพ์บนโต๊ะเบื้องหน้า

"มีด​กับขวานนี้ใช่ของครูจำรัสหรือเปล่าครับ​?" ร.ต.อ.ยุทธนาซักครูจำรัส​ซึ่ง​เป็นผู้​ต้องหา

"ครับ​!..ของผมเอง" ครูหนุ่มตอบ​พร้อมผงกศีรษะรับคำ

"ของกลางสองชิ้นนี้เรา​เอามาจากบนระเบียงบ้านของครู ​แต่เรา​จะยังไม่สอบสวนข้อหาในวันนี้ก็​ได้​เพราะดึกมากแล้ว​ ขอเชิญครูจำรัสนอนพักผ่อนสงบสติอารมณ์ให้สบายในห้องขังสักคืนแล้ว​ค่อยสอบสวนกันใหม่พรุ่งนี้เช้า​ก็​ได้..จ่าสุนทร!..ช่วยพาครู​ไปพักยังห้องขังผู้​ต้องหาด้วย"

"ครับ​ผม!"


*********


ฉะนั้น​​เมื่อคณะพรรคสมาชิก ๕ สมย. คณะครู รวม​ทั้งเจ๊แก้วตา​กับซินแสจี่เคี้ยง​ทั้ง ๙ คน​ได้เดินทางมาถึงยังโรงพักนั้น​ก็ช้า​ไปแล้ว​ก้าวหนึ่ง​ ​เพราะครูจำรัสคนดีของครูสำอาง​ได้ระเห็จเข้า​ไปอยู่​ในห้องขังผู้​ต้องหาเรียบร้อย​แล้ว​

​เมื่อ​ทั้งหมดขอเข้าพบผู้​ต้องหา​ที่หน้าห้องขัง ต่างก็พากันแปลกใจ​ที่เห็นนายสมปองหนุ่มพเนจรลูกชายของลุงแดงนั่งคอตกอยู่​ในห้องขังด้วย จึงพากันสอบถามกันอย่างเซ็งแซ่ฟังจนเกือบไม่​ได้สรรพ

กำนันอนุกูล​ซึ่งนั่งอยู่​​ที่นั่นด้วย​ได้ลุกขึ้น​เดินมาหาพรรคพวก​ที่มา ​เขา​ได้อธิบายชี้แจง​ความกระจ่างให้ทุกคน​ได้รู้ว่า นายสมปองนั้น​ก็​คือผู้​ต้องสงสัยในคดีอุกฉกรรจ์กรณีของสาวสำเนียง​โดยเฉพาะ

​เพราะปรากฏว่ามีผู้พบแหวนพลอยโกเมนเรือนทองของสาวสำเนียงผู้ตายตกอยู่​ใกล้​กับ​ที่ตำรวจ​ได้พบร่างของนายสมปองนอนหลับอยู่​​เป็นครั้งแรกอัน​เป็นเหตุให้​เขาถูกจับในตอนนั้น​ ​ซึ่งก็​คือ​ที่บริเวณศาลเจ้าโพธิ์ไทรนั่นเอง

กำนันอนุกูลยอมรับว่า ตัว​เขาเอง​คือผู้​ที่เกลี้ยกล่อมพานายสมปองมามอบตัว อีก​ทั้งยังรับปาก​กับ​เขาว่า​จะประกันตัวพากลับบ้านเอง ​โดยยังไม่​ได้บอกให้นายแดง​ได้รู้เรื่อง​​แต่อย่างใด ​ซึ่งป่านนี้คงพากันตามหาอย่างจ้าละหวั่นว่านายสมปองลูกชายหาย​ไปไหน

ภายหลังจาก​ที่กำนันอนุกูลพยายาม​ที่​จะยื่นประกันตัวนายสมปองทุกวิถีทาง ​แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ​เนื่องจากผู้กองยุทธนาหัวหน้าสถานีตำรวจ​ได้ขอร้องไว้ว่าให้รอให้พิสูจน์หลักฐาน​และคำให้การให้ละเอียดก่อน ​เพราะถือ​ได้ว่าคดีนี้​เป็นคดีสะเทือนขวัญประชาชน​ที่อุกฉกรรจ์​ที่สุดในรอบหลายปี​ที่ผ่านมา

จึง​เป็นเหตุให้กำนัน​ต้องรออยู่​ก่อน ​เพราะทำอะไร​ไม่ถูก ​เนื่องจาก​ได้พลั้งปากรับผิดชอบ​ไปแล้ว​ก่อน​ที่​จะพามามอบตัวว่า​จะพากลับคืน​ไปส่ง​ที่บ้านเอง ​แต่เหตุการณ์​ได้กลับตาลปัตร​ไปหมด

กรณีของครูจำรัสก็เช่นเดียวกัน ท่านครูใหญ่อุดมเดช​ได้พยายามเพียรขอประกันตัว​ทั้งด้วยตำแหน่งหน้า​ที่​และหลักทรัพย์ ​แต่ก็ไม่​เป็นผลสำเร็จ ผู้กองยุทธนาคงยืนกรานกระต่ายขาเดียวว่านี่​คือคดีสะเทือนขวัญประชาชน​ที่อุกฉกรรจ์​ที่สุดดัง​ได้กล่าวมาแล้ว​ข้างต้น

ฉะนั้น​ใน​เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างยังตกลงกันไม่​ได้ ​และดึกมากแล้ว​ด้วย ท่านกำนันอนุกูล​และผู้กองยุทธนาจึง​ได้ขอร้องให้ทุกคนกลับบ้าน​ไปพักผ่อนกันเสียก่อน รุ่งเช้า​ค่อยมาเจรจากันใหม่ ​โดยรับรองว่า​จะให้​ความ​เป็นธรรม​กับผู้ถูกกล่าวหา​ทั้งสองคน


*********


๒๑.๐๐ นาฬิกา
นายแดงหน้าดำคร่ำเครียดพาลพาโล​จะทะเลาะ​กับนางโสภาเรื่อง​ลูกชาย​ที่หายตัว​ไป​โดยไม่บอกกล่าว สารภีนั่งนิ่งเงียบร้องไห้กระซิกอยู่​ในครัวด้วย​ความเสียใจ​ที่พี่ชาย​ที่เพิ่งพบกันไม่ทันไรก็มามีอัน​ต้องหายตัว​ไปเสียแล้ว​

"แม่โสภา​ไปว่าอะไร​ให้มันน้อยอกน้อยใจหรือเปล่า มันถึง​ได้หนี​ไปอีกเนี่ย แล้ว​นี่เรา​จะ​ไปตามหามัน​ที่ไหน เงินทองมันก็ไม่​ได้​เอาติดตัว​ไปด้วย ​ไปแค่เสื้อผ้าชุดเดียว โธ่..ลูกเอ๊ย!"

"ฉันไม่เคยว่าอะไร​​เขาสักหน่อย​ รัก​เขาเหมือนลูกในไส้​เพราะรู้ว่า​เขากำพร้าแม่ ฉัน​กับสารภี​ไปหาซื้อของแห้ง​ที่ตลาด ดูผ้า​ที่ตลาดล่างเพลิน​ไปหน่อย​ เลย​กลับช้า​ไปนิด ​แต่ก็บอกพ่อสมปองแล้ว​นี่นาว่าให้อยู่​เฝ้าบ้าน ไม่นึกเลย​ว่า​จะเหลวไหลหนี​ไปเสียอย่างนี้ ฉันอุตส่าห์ซื้อเสื้อ​กับผ้าขาวม้ามาฝาก​เขาด้วยซีไม่น่าเล้ย!"

"​เอาเถอะๆ​ถึงอย่างไร​เขาก็​ไปแล้ว​ เราค่อยพูดค่อยจาหาทางตาม​เขากลับมากันดีกว่า ข้าว่ามันคงยังไม่ทัน​ไปไหนไกลหรอกน่า สังเกตุ​ได้จาก​ที่สมปองมัน​เป็นคนเรียบร้อย​มีสัมมาคารวะ รู้จัก​ที่สูง​ที่ต่ำอะไร​ควรไม่ควร ดูมัน​เป็นคนดี​ไปหมดมันเหมือน​ใครวะไอ้หมอนี่?"

"คง​เป็นคนดีติดเชื้อพ่อมันละมั้งฉันว่า"

"นี่แม่โสภาชมหรือกระแนะกระแหนกันแน่หา?"

"ชมสิจ๊ะ​พี่จ๋า..เชื้อพี่ออกดี ยิ่งดูยิ่งถอดแบบกันออกมาเด๊ะไม่มีผิดเพี้ยนทีเดียวเชียวนะจ๊ะ​"

"พูด​กับแม่โสภาแล้ว​กวนโมโห ข้าไม่อยากพูดด้วยแล้ว​ล่ะ สารภีเอ๊ย!..พ่อ​จะ​ไปคุย​กับท่าน​พระครู​ที่วัดหน่อย​ ​ถ้าพี่​เขากลับมาก่อนพ่อกลับบอกให้​เขาพักผ่อนเถอะไม่​ต้อง​เป็นห่วงหรือรอพ่อกลับหรอกนะ"

"จ๊ะ​พ่อ..หนู​จะบอกพี่สมปอง​เขาให้ ​ถ้า​เขากลับมา"


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2632 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน งานเลี้ยงต้องเลิกรา --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๗๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ปักษิณ [C-13863 ], [58.10.216.142]
เมื่อวันที่ : ๑๙ มี.ค. ๒๕๕๑, ๑๓.๕๕ น.

เรียนท่านผู้​​ที่ติดตามอ่านทุกท่าน

อ่านมาแล้ว​​ ๒๐ ตอน อยากให้ท่านผู้อ่านลองทายดูซิว่า

"ฆาตกรโหด​​คือ​​ใคร?"

ในบรรดาตัวละคร​​ทั้งหมดตามชื่อ​​ที่อ่านผ่านๆ​​มาใน​​แต่ละตอน

ขอกราบขอบ​​พระคุณทุกท่าน​​ที่ติดตามอ่าน "ขุนจาม" มา ณ ​​ที่นี้ด้วยครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-13875 ], [124.121.120.179]
เมื่อวันที่ : ๒๔ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๕๑ น.

ยังทายไม่ถูกเลย​​ค่ะ​​ คุณปักษิณ

อยาก​​จะทายว่า มรรคนายกบรรจง ​​จะใช่หรือเปล่านะ?

ตอนนี้ ขอตั้งชื่อว่า "งานเลี้ยง​​ต้องเลิกลา" ดีไหมคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปักษิณ [C-13881 ], [58.10.216.204]
เมื่อวันที่ : ๒๕ มี.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๒๙ น.

"งานเลี้ยง​​ต้องเลิกรา" ดีครับ​​!

ขอบคุณ​​ที่ทายว่า​​เป็น ‘มรรคนายกบรรจง’

ยังไม่เฉลยนะครับ​​!?

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น