นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #16
ปักษิณ
...วันพฤหัสบดีขึ้น​ ๗ ค่ำเดือน ๑ ปีจอ ๑๘ ธันวาคม ๒๕๐๑ ๘.๓๐ นาฬิกา หลังจากทองตีบ​และหนุ่มฮ้ง ออกเดินทางจากแหล่ง​ที่พบศพของเสืออ่อนแล้ว​ เ...

ตอน : ความรัก ความเพ้อฝัน จินตนาการลมๆแล้งๆ

วันพฤหัสบดีขึ้น​ ๗ ค่ำเดือน ๑ ปีจอ
๑๘ ธันวาคม ๒๕๐๑
๘.๓๐ นาฬิกา
หลังจากทองตีบ​และหนุ่มฮ้งออกเดินทางจากแหล่ง​ที่พบศพของเสืออ่อนแล้ว​ ​เขา​ทั้งสองก็เดินลัดป่าช้าผ่านมาทางเสาหงส์อัน​เป็นสัญลักษณ์ของป่าช้าวัดหนองแข้ ​เพื่อ​ที่​จะเดินเลย​ผ่าน​พระอุโบสถ​ไปยังกุฏิของ​พระภิกษุ​และศาลาการเปรียญเตรียมออกทางด้านหน้า​ไปสู่ถนนใหญ่ต่อ​ไปอีกที

​แต่แปลกกว่าทุกครั้ง​ที่เคยเดินผ่านเส้นทางนี้​เพราะ​ที่ใกล้ๆ​​กับบริเวณโคนเสาหงส์นั้น​ ปรากฏว่ามีร่องรอยของการกลบดินใหม่ๆ​ ​และ​พร้อม​กับมีหญ้าแห้งปกคลุมไว้ตลอดพอ​ที่​จะสังเกตมองเห็น​ได้อย่างค่อนข้างแนบเนียน นับ​เป็นการกลบเกลื่อนร่องรอยอย่างเรียบร้อย​ทีเดียว

หาก​แต่ทองตีบ​เป็นคนช่างสังเกตตามนิสัย​ที่เคยชินอัน​เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวอย่างหนึ่ง​​ที่พอ​จะเหลือ​เป็น​ความดีติดตัวอยู่​บ้างนอกจาก​ความสำมะเลเทเมา​ที่มีให้เห็น​เป็นอาจิณ ทองตีบครุ่นคิดถึงสาเหตุของการขุดกลบดิน​เพื่อตบ​แต่งแทนของเดิมก็ไม่น่า​จะใช่

​ทั้งนี้ก็​เพราะว่า​ถ้าไม่สังเกตหรือไม่เคยรู้มาก่อนหรือเคยเดินผ่านมาก่อน ​จะไม่มีโอกาสรู้​ได้เลย​ว่า ณ บริเวณโคนเสาหงส์นั้น​เดิมมีหญ้ามาเลเซียปลูกอยู่​อย่างหนาแน่นจนมองเห็น​เป็นพรมสีเขียวขจีตลอด​ทั้งปีทีเดียว

ทองตีบรู้สึกแปลกใจ​แต่ก็ไม่​ได้พูดสิ่งใดหรือบอกกล่าวสิ่งใดหรือแสดง​ความคิดเห็นใดๆ​แก่หนุ่มฮ้ง​ที่เดินตามมาต้อยๆ​ เพียง​แต่ถอนหายใจด้วย​ความรู้สึกกังวลในเหตุการณ์​ที่เห็น


*********


ณ ร้านอาหารเจ๊ตา
๑๗.๐๐ นาฬิกา
​เมื่อสมาชิก ๕ สมย.มารวมตัวกัน​ที่ร้านเจ๊ตาอีกครั้ง พวก​เขาก็​ต้องแปลกใจ​เป็นอย่างมาก ​ที่แลเห็นแก้วตาเจ้าของร้านม่ายสาวพราวเสน่ห์ยืนยิ้มคู่อยู่​​กับเฮียจี่เคี้ยงหรือแป๊ะเคี้ยงซินแสด้วยสีหน้าชื่นมื่น

​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​ก็​เพราะซินแสคนเก่งแห่งบ้านลำกระเฉด เจ้าของเรือปลาผู้สมถะตกลงปลงใจ​ที่​จะร่วมหอลงโรง​กับม่ายสาวแก้วตา ด้วยข้อตกลง​ที่ทำให้ผู้ใหญ่สมนึก​ต้องอกหักดังโพล๊ะใหญ่ ถึงอย่างไรก็ทำให้แลเห็นถึง​ความมุ่งมั่นจริงใจของซินแสคนดัง

แก้วตาเดิน​ไปกราบ​ที่หน้าอกของผู้ใหญ่สมนึกดัวยน้ำตานองหน้าพลางบอกแก่​เขาถึงการตัดสินใจ​ที่สำคัญ​ที่สุดในชีวิตของเธอ หลังจาก​ที่เคยพลาดหวัง​กับ​กับ​ความรักครั้งแรกของเธอ​กับผู้ชายคนหนึ่ง​ในอดีต ​ซึ่งเธอ​จะไม่ขอเอ่ยถึงอีกเลย​

​ความรัก​ที่กินไม่​ได้​และ​ความเพ้อฝันลมๆ​แล้งๆ​​กับจินตนาการของหนุ่มขี้เมานั้น​ค่อนข้าง​จะทรมานใจในการร่วมชีวิตคู่​เป็นอย่างมาก แก้วตาเลือก​ที่​จะรัก​และเทิดทูนดวงใจอันใสสะอาดของซินแสหมอดูผู้​ใช้ชีวิตอยู่​​กับเรือหาปลา​ไปวันๆ​ ​แต่จริงใจอดทน​และยอม​พร้อมทุกอย่าง​ที่​จะเริ่มต้นชีวิตใหม่​กับแก้วตา​โดยไม่มีข้อ​แม้ใดๆ​​ทั้งสิ้น ​แม้ว่า​จะ​ต้องลำบากยากเข็ญสักเพียงใดก็ตาม

จากประสบการณ์​ที่แก้วตา​ได้เคย​ใช้ชีวิตคู่มาแล้ว​ ทำให้เธอเลือก​ที่​จะอยู่​​กับคน​ที่มั่นใจ​และ​พร้อม​ที่​จะเริ่มต้นทุกสิ่งทุกอย่างร่วมกัน​โดยไม่มีข้อ​แม้ใดๆ​

"เธอคิดถูกแล้ว​แก้วตา​ที่เลือกแป๊ะเคี้ยง​เป็นคู่ชีวิต"

ผู้ใหญ่สมนึกเอ่ยด้วยสำเนียงปลงตกต่อ​ความพ่ายแพ้​ที่เกิดขึ้น​

"ผู้หญิงหลายคน​ที่ปฏิเสธ​ความรักของหนุ่มขี้เมาก็​เพราะ​ความฝัน​กับจินตนาการ​และ​ความรัก​ที่กินไม่​ได้ หลายคนเลือก​ที่​จะไม่ยอมจมปลักอยู่​​กับ​ความเจ็บปวดทรมานเช่นเดียวกัน​กับเธอ แก้วตา..ฉันไม่โกรธเธอหรอก​ที่ตัดสินใจอย่างนี้ ขอให้โชคดี​และมี​ความสุข​กับชีวิตคู่ของเธอ..ลาก่อนแก้วตาหวานใจ"

ผู้ใหญ่หนุ่มผู้พ่ายรักเอื้อมมือถอดสายสร้อยเงินสองสลึง​และ​พระรอดลำพูนเลี่ยมเงินองค์น้อยออกจากคอของ​เขาเองแล้ว​ค่อยๆ​บรรจงสวมลงบนคอของแก้วตาดัวย​ความทะนุถนอม​พร้อมเอ่ย​กับเธออย่างแสดงถึง​ความจริงใจว่า

"​เพื่อ​เป็นของขวัญในวัน​ที่เธอ​ได้เลือกทางเดิน​ที่ถูก​ที่ควร ฉันขอมอบ​พระรอด​ที่ฉันสวมอยู่​ทุก​เมื่อเชื่อวันนี้ให้แก่เธอผู้เคย​เป็น​ความหวังของฉัน จงประสบ​แต่​ความสุข​และอยู่​รอดปลอดภัยจากภยันตราย​ทั้งหลาย​ทั้งปวงด้วยเถิด"

"ขอบ​พระคุณพี่ผู้ใหญ่มากค่ะ​ แก้วตา​จะไม่ลืมบุญคุณใน​ความรู้สึกดีๆ​​ที่​ได้รับจากพี่ผู้ใหญ่สมใจนึก​และพวกพี่ๆ​ทุกคน ขอบคุณมากๆ​นะคะ​บรรดาพี่​ทั้งหลาย"

"สำหรับ​พระรอดลำพูนพิมพ์เล็กองค์นี้ ฉันขอให้เธอจงสวมติดคอไว้ให้ตลอด ​จะ​ได้รอดพ้นจากภัยร้ายใดๆ​​ทั้งปวง หากวันใดเธอร่ำรวยขึ้น​มาอยาก​จะเปลี่ยน​เป็นเลี่ยมทองใหม่แทนเงินให้ท่านก็​เป็นสิทธิ์ของเธอ เพียง​แต่ขอร้องให้เธอสวมไว้ให้ตลอดก็แล้ว​กัน ฉันขอเพียงเท่านั้น​แหละ​"

ผู้ใหญ่หนุ่มพูดพลางกำมือเธอประกบไว้แน่นก่อน​ที่​จะปล่อยมือ​และหันมาจับมือนายจี่เคี้ยงซินแสหมอดูแทน ​เขาบีบมือซินแสต่างวัยไว้แน่น​พร้อม​กับกล่าวอวยพรให้​กำลังใจ

"ผมขอฝากแก้วตาไว้ด้วยนะครับ​ จงดูแลแก้วตาให้ดี​ที่สม​กับ​ความไว้วางใจ​ที่เธอ​ได้มอบชีวิต​ทั้งชีวิตไว้ให้​กับเฮียจี่เคี้ยง​แต่เพียงผู้เดียว ขออวยพรให้​ทั้งคู่จงประสบ​แต่​ความสุข​ทั้งสองคน โชคดีแป๊ะเคี้ยง โชคดีแก้วตา..ขอลาก่อน"

ผู้ใหญ่บ้านหนุ่มใหญ่ปล่อยมือแล้ว​ค่อยๆ​เดินถอยห่างออกมาท่ามกลางเสียงปรบมืออย่างกึกก้องของเหล่าบรรดาสมาชิกห้าสหายขี้เมาหยำเป​และชาวบ้าน​ที่​เป็นลูกค้าอีก ๒-๓โต๊ะ​ที่นั่งอยู่​ในร้าน


*********


วันเสาร์ขึ้น​ ๙ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ
๒๐ ธันวาคม ๒๕๐๑
๑๑.๓๐ นาฬิกา
ครูจำรัสนั่งชิด​กับครูสำอางเจ้าของขนมเปี๊ยะเลิศรสบนม้าหินอ่อน​ที่ระเบียงริมน้ำ ณ ​ที่บ้านของครูสาว​ที่บึงลาดโพธิ์​ซึ่ง​เป็นบ้านของนางกิมเน้ยแม่ของหล่อนนั่นเอง

ตัวบ้านนั้น​ตั้งเด่นอยู่​ริมบึงหันหน้าออกสู่ถนนใหญ่ ทางเข้า​ไปยังตัวบ้านนั้น​​ต้องแล่นอ้อมบึงเข้า​ไปจึง​จะเข้า​ไปสู่ตัวบ้าน​ได้ นับว่าร่มรื่นเย็นสบายดี อากาศปลอดโปร่ง​เป็นอย่างมาก ยิ่ง​เมื่อยามมองเห็นผืนแผ่นน้ำพลิ้ว​เป็นระลอกครา​ที่​ต้องลมพัดโบกโบยโชยผ่าน ราว​กับประหนึ่ง​ว่า​จะพัดพา​เอาอารมณ์ให้พลิ้ว​ไปตามระลอกคลื่นก็ไม่ปาน

วันนี้ครูจำรัส​ได้บอกแก่สมาชิก ๕ สมย.ว่า​จะของดน้ำเปลี่ยนนิสัย ๑ วัน​เพื่อยกให้​เป็นวันพิเศษแก่ครูสำอางสาว​ที่มีร่างอ้อนแอ้นเอวบางคนนี้

บางทีบางขณะ​ความน่ารักของสำอางครูสาวก็ทำให้​เขามองเห็น​ความงดงามของธรรมชาติ​ที่แท้จริง ปราศจาก​ความงามของอารมณ์แห่ง​ความมึนเมาของแอลกอฮอล์

​ความใสสะอาดของชีวิตเฉกเช่น​ที่ม่ายสาวแก้วตา​ได้บอก​กับผู้ใหญ่สมนึก​เมื่อคืนก่อนหน้านี้ ทุกคำพูดยังคงก้องอยู่​ในโสตประสาทของครูหนุ่มอยู่​เสมอ ​เมื่อเธอ​ได้บอกว่า

"​ความรัก​ที่กินไม่​ได้ มี​แต่​ความเพ้อฝันของหนุ่มขี้เมา มี​แต่จินตนาการรอ​ความหวังลมๆ​แล้งๆ​ รอเวลาแห่งวันข้างหน้า​ที่ยังมาไม่ถึงหรืออาจ​จะมาไม่ถึงเลย​ตลอดอายุขัย ​ซึ่งอาจ​จะทำให้เธอ​ต้องทนทุกข์ตลอดชีวิตด้วย​ความเจ็บปวดทรมานก็​เป็น​ได้​ใคร​จะ​ไปรู้"

ครูจำรัสนึกถึงปรัชญาขี้เมาของทองตีบ สันติบาลนอกคอกผู้​เป็นสหายสุราผู้น่ารัก แล้ว​ก็อด​ที่​จะคล้อยตามไม่​ได้ในยาม​ที่ชีวิตล่องลอยอยู่​ในหมู่​เพื่อนฝูง​ซึ่งพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา จินตนาการ ฝันหวานลมๆ​แล้งๆ​​กับชีวิต​ไปวันๆ​ ​โดยปล่อยให้​แต่ละวันเวลาผันผ่าน​ไปอย่างไร้จุดหมาย​โดยไม่คิดอะไร​มาก

​ซึ่ง​เขาเคยเข้าใจ​เอาเองว่า​ทั้งหมดนั้น​​คือ​ความสุข!

​ความสุข​ที่แท้จริง!

​ที่เริ่มนับตั้งแต่เหล้าเข้าปากหยดแรกจวบกระทั่งถึงแก้วสุดท้ายแห่งการเลิกรา!

​แต่​เมื่อยาม​ที่มานั่งอยู่​ริมบึง​กับสาวสำอางนั้น​มันทำให้เกิดบรรยากาศใหม่ๆ​ในชีวิต​ที่​เขาไม่เคย​ได้สัมผัสมาก่อนเลย​ มันนานมากตั้งแต่​เขาเรียนจบออกมา​และรับราชการ​เป็นครูผู้มีหน้า​ที่อบรมสั่งสอนศิษย์ให้​เป็นคนดี ​แต่ทำไมครูถึงไม่​เป็นตัวอย่าง​ที่ดีให้แก่ศิษย์​ที่ตัวเองสอนสั่งเล่า?

นี่​คือปัญหาสำคัญปัญหาหนึ่ง​ของสังคม​ที่ควรแก้ไขมิใช่หรือ?

​เขาหวนคิดถึงครูใหญ่อุดมเดช​ที่เคยปรารภ​กับ​เขา​และผอง​เพื่อนสมาชิก ๕ สมย.ในคราวหนึ่ง​ว่า...​.

ตัวครูอุดมเดชเองนั้น​สักวันหนึ่ง​ข้างหน้าอาจ​จะขอร่วมสมัคร​เป็นสมาชิกเสียเองก็​ได้ ​ทั้งนี้​เพราะแกชอบ​ความสะดวก​สบาย ​ความมีน้ำใจไร้ขอบเขตของขี้เมาคนจน​ทั้งหลาย ​ที่ดูเหมือน​กับว่า ไม่มี​ความทุกข์ใดๆ​เหลือค้างอยู่​ในจิตใจ คิดอะไร​เห็นอะไร​​ที่เกิดปรากฏขึ้น​รอบๆ​ตัว​เป็นมูลเหตุของปัญหาให้เปลืองสมองหรือรกสมองอีกต่อ​ไป

​โดยแกบอกว่าสักวันหนึ่ง​​จะเลิกสวมหัวโขน เลิกแสร้งทำตัว​เป็นคนดี เลิกเสแสร้งให้​ใครเห็น​แต่เพียงเปลือกนอก ​แต่มองไม่เห็นทองคำแท้​ที่เหลืองบริสุทธิ์ผุดผ่องสุกสกาวอร่ามอยู่​ภายใน ​ซึ่งสิ่ง​ที่สำคัญ​ที่สุดก็​คือ ‘หัวใจของมนุษย์’ นั่นเอง!

"​กำลังคิดอะไร​อยู่​หรือคะ​?"
เสียงของสำอางครูสาวเตือน​เขาให้ตื่นจากภวังค์

"​กำลังคิดถึงชีวิตของตัวเองในอนาคตอยู่​ครับ​" ​เขาตอบตาม​ความจริงของ​ความคิด​ที่​กำลังคิดอยู่​จริงในขณะนั้น​

"แล้ว​คิดออกหรือยังล่ะคะ​ว่า ​จะเลือกชีวิตในอนาคตแบบไหนดีคะ​?" เธอพูดราว​กับนั่งอยู่​ในหัวใจของครูหนุ่ม

"เริ่ม​ที่พอ​จะมองเห็นแววแล้ว​ครับ​ตั้งแค่​ได้รู้จัก​กับครูสำอาง คุณช่างดี​กับผมมาก ผมเสียอีก​ที่ไม่เคยสนใจไยดี​กับสิ่งใดเลย​​แม้​แต่อนาคตของตัวเอง ​เอา​แต่สนุก​ไปวันๆ​เท่านั้น​"

"ไม่จริงหรอกค่ะ​ สำอางเห็นคุณสนุก​กับ​เพื่อนขี้เมาของคุณ แล้ว​มองลึกเข้า​ไปถึงจิตใจว่าคน​ที่รัก​เพื่อนอย่างคุณ​สามารถ​ที่​จะคบ​กับคนทุกประเภท ​แม้​แต่นายฮ้งคน​ที่ไม่เต็มบาท​คุณก็ยังให้เกียรติร่วมวงไพบูลย์ด้วย นี่ต่างหาก​ที่ทำให้สำอางสนใจคุณ คิดว่าคุณ​คือคนดี​ที่สุดคนหนึ่ง​"

"คนดี​ที่สุดคนหนึ่ง​?" ครูจำรัสทวนคำด้วย​ความพิศวง

"ใช่ค่ะ​..​เป็นคนดี​ที่คบ​ได้ทุกคนไม่เลือก​ที่รักมัก​ที่ชังใดๆ​​ทั้งสิ้น ยกตัวอย่างคุณทองตีบตำรวจสันติบาลตกงานคุณก็ยังยอมรับคบหาสมาคม​แม้บางครั้ง​เขา​จะเมาจน​สามารถ​ที่​จะลงนอน​กับพื้นถนน​ได้"

"คุณทำให้ผมประหลาดใจครูสำอาง!?"

"แน่นอนซีคะ​ การ​ที่คุณคบ​กับบุคคลดังกล่าว ทำให้คุณคิดว่า คุณ​คือพวกเดียวกัน​กับพวก​เขาเหล่านั้น​ ​เพราะฉะนั้น​คุณก็เลย​คิดว่าคนอื่น​ที่แสดงกิริยาท่าทางดูหมิ่นพวก​เขา ก็คงดูหมิ่นคุณ​ไปด้วยคนหนึ่ง​ใช่ไหมคะ​?"

"นี่..ผมฝัน​ไปหรือเปล่าเนี่ย!"

"ไม่หรอกค่ะ​ คุณไม่​ได้ฝัน​ไปหรอกค่ะ​ครูจำรัส ผู้หญิง​ส่วนมาก​จะรัก​จะชอบ​ใครสักคน ก็​ต้องคิดแล้ว​คิดอีกนะคะ​ นอกจากนั้น​ยังพยายาม​ที่​จะมองให้ลึกเข้า​ไปถึงจิตใจของคน​ที่เธอสนใจ คนอื่นเห็นอย่างไรไม่รู้ ​แต่สำหรับสำอางแล้ว​ครูจำรัสคุณ​เป็นชายในดวงใจ คุณ​คือคนพิเศษสำหรับสำอางค่ะ​"

ครูจำรัสตกตะลึงในคำพูดของครูสาวอย่างช่วยไม่​ได้ ใช่! ​เขาสนใจเธอ​เป็นพิเศษเช่นเดียวกัน ​แต่ไม่นึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างมัน​จะรวดเร็วเช่นนี้!
ใจคน!..ใจหญิง!..แท้จริงเข้าใจยาก!

​แต่สำหรับครูขี้เมาคนนี้...​นี่​คือสวรรค์​ที่​เขาเฝ้ารอคอยมาชั่วชีวิต!

​เขา​จะรออะไร​ต่อ​ไปอีกเล่า?

ดวงดาวมาลอยอยู่​เบื้องหน้าเพียงแค่มือเอื้อมเท่านั้น​!


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2627 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน ความรัก ความเพ้อฝัน จินตนาการลมๆแล้งๆ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๕๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13844 ], [203.185.68.195]
เมื่อวันที่ : ๑๔ มี.ค. ๒๕๕๑, ๐๗.๔๗ น.

ตอนนี้ ขอตั้งว่า

​​ความรัก ​​ความเพ้อฝัน จินตนาการลมๆ​​แล้งๆ​​

ยาวหน่อย​​นะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-13846 ], [58.10.216.241]
เมื่อวันที่ : ๑๔ มี.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๔๖ น.

"​​ความรัก ​​ความเพ้อฝัน จินตนาการลมๆ​​แล้งๆ​​"

ชื่อยาว​​แต่ถูกใจผู้เขียนครับ​​ ขอบคุณครับ​​คุณพิลกริม!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น