นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ขุนจาม #5
ปักษิณ
...วันพฤหัสบดี แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีจอ วันนี้​เป็นวัน​พระ ๑๑ ธันวาคม ๒๕๐๑ ๙.๐๐ นาฬิกา ครูจำรัสเดินเข้าห้องขัง ด้วยใบหน้าซูบซีดอิดโรยอย่างเห็น...

ตอน : ห้าสหายขี้เมาหยำเป

วันพฤหัสบดี แรม ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๒ ปีจอ
วันนี้​เป็นวัน​พระ
๑๑ ธันวาคม ๒๕๐๑
๙.๐๐ นาฬิกา
ครูจำรัสเดินเข้าห้องขังด้วยใบหน้าซูบซีดอิดโรยอย่างเห็น​ได้ชัด รอยแผลปูดโปนตรงโหนกแก้มบนใบหน้า​ที่​เป็นรอยแตก​และช้ำบวมนั้น​ ​เขาไม่​สามารถบอกถึงสาเหตุ​ได้ว่าเกิดขึ้น​​เพราะอะไร​​และ​ที่ไหน?

​เขาอ้างว่าเมาไม่รู้เรื่อง​ ​ทั้งยังจำไม่​ได้เลย​ว่า​เมื่อคืนวัน​ที่ ๙ ธันวาคม​ที่ผ่านมานั้น​​เขา​ไปไหนมา​และ​ได้กระทำสิ่งใดลง​ไปบ้าง?

พยาน​ที่รู้เห็นเหตุการณ์ก็​คือ​เพื่อนในวงเหล้าของครูจำรัสรวม​ทั้งหมด ๔ คนนั้น​ พวก​เขาต่าง​ทั้งพากันยืนยัน นั่งยัน​และนอนยันว่าคนอย่างครูจำรัสไม่มีทาง​เป็นฆาตกร​ไป​ได้อย่างเด็ดขาด

​แต่ก็ยาก​ที่​จะมีผู้ใดเชื่อถือ!

​ทั้งนี้​ทั้งนั้น​ก็​เพราะพยาน​แต่ละคนดังกล่าวแล้ว​​ทั้งหมดก็มีสภาพอะไร​ไม่ต่าง​ไปจากครูจำรัสมากนัก!

สมาชิกสมาคมขี้เมากลุ่มของครูจำรัสนั้น​​เป็นพวก​ที่ติดดินอย่างแท้จริง ​เพราะบางคน​เมื่อเมาแล้ว​ชอบเกลือกกลิ้งนอน​กับพื้นดิน พื้นหญ้า พื้นถนน​และพื้นทรายให้เห็นอยู่​ไม่เว้น​แต่ละวัน!

ฉะนั้น​​ถ้า​ใครพูดถึงหรือเอ่ยชื่อถึงสมาชิกกลุ่มนี้ขึ้น​มา​เมื่อใด ชาวบ้านร้านตลาดตั้งแต่ตลาดลำกระเฉดยันบ้านหนองแข้ ไม่ว่าบ้านเหนือ บ้านปากท่อ บ้านกลาง บ้านใต้ ​และบ้านสระกระทุ่มต่างพากันส่ายหน้า​ทั้งนั้น​!

แสดงให้เห็นถึงชื่อเสียงอันโด่งดัง​และวีรกรรมของพวก​เขา​ทั้งหลาย!

ไม่ว่า​จะ​เป็นนายตี๋คนขับสิบล้อ​ที่เสพ​ทั้งสุรา​และแถมด้วยกัญชาหรือยาบ้าด้วยในบางคราว

นายทองตีบชายหนุ่มใหญ่​ที่ขี้เมาตลอดวันตั้งแต่ถูกปลดจากนายสิบตำรวจตรีแห่งตำรวจนครบาลกลับมาจากกรุงเทพมหานคร​เมื่อหลายปีก่อน

ไอ้ฮ้งชายติ๊งต๊องสติแตกไม่เต็มบาท​อาศัยนอน​ที่วัดหนองแข้ทุกวัน ​แต่ชอบแอบ​ไปกินเหล้า​เป็นประจำ​กับสมาชิกข้างต้น

ผู้ใหญ่สมนึก​ซึ่ง​เป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่ ๕ บ้านใต้ ​ที่ชาวบ้านทั่ว​ไปเรียกขานกันว่า ‘ผู้ใหญ่บ้านขี้เหล้า’

นี่​คือสมาชิก ‘๕ สหายขี้เมาหยำเป’* ​ทั้งนี้นับรวม​เอาครูจำรัสพ่วงเข้า​ไปอีกคนหนึ่ง​ด้วย!

หรือ​เป็น​ที่รู้จักโด่งดังในนาม​ที่มีชื่อย่อว่าสมาชิก ‘๕ สมย.’*

อันผู้​ที่ตั้งสมญานามนี้ก็​คือครูอุดมเดช ​ซึ่ง​เขาก็​คือท่านผู้อำนวยการหรือคุณครูใหญ่แห่งโรงเรียนวัดหนองแข้นั่นเอง ​ทั้งนี้ท่านตั้งชื่อให้พวก​เขา​ทั้ง ๕ คนด้วยอารมณ์ขันตามพฤติกรรม​ที่​ได้ประสบพบเห็นอยู่​ทุก​เมื่อเชื่อวัน


*********


๑๒.๐๐ นาฬิกา
"คนอย่างครูจำรัสนั่นนะหรือ​จะฆ่า​ใคร​ได้ ขนาดเมาๆ​พอเห็นไอ้ฮ้งจับกบนา​จะ​เอามายำแกล้มเหล้า ครูแกยังสั่งให้​เอา​ไปปล่อยด้วย​ความสงสารเลย​"

นายตี๋คนขับสิบล้อหนึ่ง​ในสมาชิก ‘๕ สมย.’ กล่าวยืนยัน​กับจ่าสุนทร​ที่โรงพัก สภต.ลำกระเฉดด้วยท่าทีขึงขัง

"​ถ้าอย่างนั้น​มีพวกคุณคนใดคนหนึ่ง​เห็น​ใครมีพิรุธ​ที่น่า​จะ​เป็นฆาตกรบ้างล่ะ?" จ่าสุนทรถามสี่สหาย​ที่ผู้กองยุทธนาเรียกให้มาบันทึกคำให้การ ขณะ​ที่ทำการสอบปากคำ​เพื่อหาเบาะแสต่อ​ไป

"ไม่รู้สิครับ​ พวกเราย้าย​ที่กินเหล้ากันหลายแห่ง ​แต่ก็ไม่เห็นอะไร​สะดุดตา​เป็น​ที่น่าสงสัยเลย​" ผู้ใหญ่สมนึกเอ่ยขึ้น​บ้างในขณะ​ที่​กำลังพยายาม​ที่​จะนั่งให้ตัวตรง​เพื่อให้ทรงตัวอยู่​​ได้บนเก้าอี้

"ในกรณีคดีอาญาแบบนี้ ​ต้องทำการสืบสวนสอบสวนหาตัวคนร้ายให้​ได้ คง​ต้องจับให้มั่นคั้นให้ตาย มันจึง​จะยอมรับ เชื่อทองตีบเถอะ ผม​เป็นสันติบาลเก่าผมรู้ดี" นายทองตีบอดีต ส.ต.ต. จากนครบาลตกงาน หนึ่ง​ในสมาชิกขี้เมา ‘๕ สมย.’ พูดเสริมขึ้น​​พร้อม​กับทำมือทำไม้โบก​ไปมาคล้ายนางกวัก นัยน์ตาปรือด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

"แล้ว​คุณฮ้งละ มี​ความเห็นอย่างไร มีอะไร​​ที่ผิดสังเกตบ้างไหม?" จ่าสุนทรหันมาถามไอ้ฮ้งหนุ่มสติแตกไม่เต็มบาท​บ้าง

"สวัสดีครับ​จ่า" ไอ้ฮ้งพนมมือแต้เหมือนทุกครั้ง​ที่คุย​กับ​ใครนอกวงเหล้า "ไม่มีอะไร​ในกอไผ่..ครับ​ผม!" ​เขาลุกขึ้น​ยืนโค้งคำนับ​ทั้ง​ที่มือยังพนมแต้อยู่​ดังเดิม

"ขอบคุณครับ​คุณฮ้ง​และทุกท่าน วันนี้มีเพียงเท่านี้ ​เอาไว้มีอะไร​เพิ่มเติมผม​จะขอเรียนเชิญมาขอ​ความเห็นใหม่" จ.ส.ต. สุนทรยิ้มพลางลุกขึ้น​ยืน​พร้อมผายมือเชิญให้​ทั้งสี่สหายกลับ​ไป​ได้

"ผมว่าจ่าปล่อยครูแก​ไปก่อนดีกว่า ยังไม่มีหลักฐานอะไร​เลย​​ที่แสดงให้เห็นว่าแกทำ​ความผิดในฐาน​เป็นฆาตกร" นายทองตีบยื่นหน้ามากระซิบ​กับจ่าสุนทรกลิ่นเหล้าโชยหึ่ง

"​แต่น้าสำรวยแม่ผู้ตายยืนยันว่า​เมื่อคืนเกิดเหตุ ผู้ตาย​ได้แอบ​ไปพบ​กับครูจำรัสตามนัด​และไม่​ได้กลับบ้านอีกเลย​" จ่าสุนทรเอ่ยตอบ

"ยายสำรวย​เอา​ที่ไหนมาพูด รู้ว่า​เขานัดกันกลางค่ำกลางคืนแล้ว​ปล่อยลูกสาว​ไปหาผู้ชาย​ได้ยังไง ยังสาวยังแส้อยู่​แท้ๆ​" ทองตีบสันติบาลตกงานตั้งข้อสังเกต

"อีกอย่าง..รอยแผลบนใบหน้าของครูจำรัส พวกคุณก็ไม่มี​ใคร​สามารถช่วยพิสูจน์ให้​ได้ว่าเกิดจากอะไร​? กินเหล้าเสร็จแล้ว​แยกกันเวลาเท่าไหร่? ปัญหา​ทั้งสองข้อนี้ไม่มีพวกคุณคนใด​สามารถตอบ​ได้เลย​สักคนเดียว ผู้กองจึงมี​ความจำ​เป็นขอกักตัวครูจำรัสไว้ก่อน ​เพื่อผลของรูปคดี" จ.ส.ต. สุนทรชี้แจง​กับทองตีบอดีตสันติบาลขี้เมานอกราชการ

ทองตีบ​และสมาชิก ‘๕ สมย.’ โบกมือให้​กำลังใจครูจำรัสในห้องขัง ​พร้อม​กับสัญญาว่า​จะรีบกลับมา​โดยเร็ว จากนั้น​ก็ก้าวลงจากโรงพัก สภต.ลาดกระเฉด​ไปอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก


*********


วันรุ่งขึ้น​ ​เป็นวันศุกร์ขึ้น​ ๑ ค่ำ เดือน ๑ ปีจอ
๑๒ ธันวาคม ๒๕๐๑
๑๑.๐๐ นาฬิกา
ครูอุดมเดชเดินนำหน้าพาครูจำรัสลงจากโรงพัก สภต.ลำกระเฉดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ​เขาอยู่​ในชุดข้าราชการครูสีกากีรีดเรียบ หนวดสีดอกเลา​ที่​เป็นปื้นแผงกระจุกอยู่​บนริมฝีปากภายใต้ใบหน้า​ที่เปื้อนยิ้มนั้น​ ขยับขยุกขยิกขณะ​ที่​เขาเอ่ยปากพูด​กับครูจำรัสผู้ใต้บังคับบัญชา

"​จะกลับ​ไปบ้านพักครูก่อนหรือว่า​จะ​ไปสอนเลย​ก็แล้ว​​แต่ครูนะครับ​ ครูจำรัส"

"ผมขอกลับ​ไปแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้า​ที่บ้านพักแป๊บเดียว แล้ว​​จะเลย​​ไปสอนเลย​ ขอบคุณมากครับ​ครูใหญ่​ที่ช่วยประกันตัวผมออกมา"

"มัน​เป็นหน้า​ที่ของผู้บังคับบัญชา ​โดยเฉพาะของพรรค์นี้มันอยู่​​ที่น้ำใจ อีกอย่างหนึ่ง​มันก็ยังพิสูจน์ไม่​ได้ว่า​ใคร​เป็นฆาตกรจริงไหมครูจำรัส"

"​แต่ผมไม่รู้เรื่อง​รู้ราวอะไร​เลย​ด้วยจริงๆ​นะครับ​ครูใหญ่ ​จะให้​เอาผม​ไปสาบานต่อหน้า​พระร่วงโรจนฤทธิ์ก็​ได้"

"​เอาน่า..ใจเย็นๆ​ครู ค่อยๆ​พูดค่อยๆ​จา ​เอาเหตุ​เอาผลมาว่ากันดีกว่า ​จะ​ได้พิสูจน์ข้อเท็จจริง​ได้อย่างถ่องแท้ ว่า​ใครผิด​ใครถูกกันอย่างไร"

"ขอบคุณครับ​ครูใหญ่​ที่กรุณาให้​ความสว่างแก่ผม"

"งั้นเดี๋ยวผมแวะส่งครู​ที่บ้านพักก่อนก็​ได้ ​ไปรถผมดีกว่า ครูไม่​ได้​เอารถมอเตอร์ไซค์มาด้วยไม่ใช่รึ?"

"เปล่าครับ​" ครูจำรัสพูด​พร้อม​กับส่ายหน้าด๊อกแด๊ก​ไปมา

​ทั้งคู่นั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของครูอุดมเดชมาด้วยกัน ​เมื่อถึงหน้าวัดครูอุดมเดชก็พารถเลี้ยวอ้อม​ไปส่งครูจำรัสทางด้านหลัง​ซึ่ง​เป็นบ้านพักครูของโรงเรียนสำหรับครูโสด​ที่ไม่มีครอบครัวมาอยู่​ด้วย

"ผมรู้ดีว่าคุณไม่ผิดหรอกครู ผมเชื่ออย่างนั้น​"

"ขอบคุณมากครับ​ครูใหญ่​ที่เชื่อใจผม"

"เรื่อง​ขอบคุณหรือขอบอกขอบใจเนี่ย ครูคง​ต้อง​ไปขอบคุณ​เพื่อนสมาชิก ‘๕ สมย.’ ของครูจึง​จะถูก"

"ทำไมล่ะครับ​"

"อ้าว..ก็พวก​เขา​ทั้งหมดนั่นแหละ​ต่างพากันมายืนยัน​กับผม​และผู้กองตำรวจ ​โดยไม่มี​ใครยอมเชื่อสักคนเลย​ว่า คนอย่างครูจำรัสนี่นะหรือ ​จะกลาย​เป็นผู้ร้ายใจอำมหิตฆ่าคน​ไป​ได้หรอก"

"มิตรแท้" เสียงครูจำรัสพูดคล้าย​จะรำพึง​กับตัวเอง

"ผมเองก็​เป็นอีกคนหนึ่ง​​ที่ไม่เชื่อเหมือนกัน เอ้า! รีบ​ไปเถอะครับ​​เอาไว้ตอนเย็นหลังโรงเรียนเลิกแล้ว​เราค่อยคุยกันใหม่" ครูอุดมเดชเคลื่อนรถมอเตอร์ไซค์ผละ​ไปทันที​ที่พูดจบประโยค


*********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2612 Article's Rate 34 votes
ชื่อเรื่อง ขุนจาม --Series
ชื่อตอน ห้าสหายขี้เมาหยำเป --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ปักษิณ
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๙๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13800 ], [124.121.110.8]
เมื่อวันที่ : ๐๖ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๑.๔๘ น.

ตอนนี้ ให้ชื่อว่า "ห้าสหายขี้เมาหยำเป" ตาม​​ที่คุณปักษิณตั้งไว้ น่า​​จะดีนะคะ​​

​​เป็นชื่อ​​ที่​​ใช้เปิดตัวละคร​​ได้ดีด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ปักษิณ [C-13806 ], [58.10.216.65]
เมื่อวันที่ : ๐๖ มี.ค. ๒๕๕๑, ๒๓.๐๙ น.

"ห้าสหายขี้เมาหยำเป"
คุณpilgrimตั้งชื่อ​​ได้ถูกใจผู้เขียน ขอบคุณครับ​​!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น