นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๐๙ มกราคม ๒๕๕๑
เรื่องของนาย #1
กาบแก้ว
...นายของผม ​เป็นคน​ที่​ใครๆ​​ได้พบเห็นแล้ว​ดูน่าเลื่อมใส น่าเคารพนับถือ​และน่าเกรงขามอยู่​ในคนเดียวกัน พูดก็พูดเถอะ​ถ้า​ใครลง​ได้พบปะพูดคุย​กับนายของผมแล้...

ตอน : หักเหลี่ยมลูกน้อง

นายของผม​เป็นคน​ที่​ใครๆ​​ได้พบเห็นแล้ว​ดูน่าเลื่อมใส น่าเคารพนับถือ​และน่าเกรงขามอยู่​ในคนเดียวกัน พูดก็พูดเถอะ​ถ้า​ใครลง​ได้พบปะพูดคุย​กับนายของผมแล้ว​ละก็ ​เป็น​ต้องให้หลงใหล​ได้ปลื้ม​ไปหลายวันทีเดียวล่ะครับ​ หุ่นของนายผมนี่ก็หล่อเหลา​เอาการอยู่​เหมือนกันสำหรับเพศตรงข้ามเรียกว่าสาววัยทำงานมองเห็นแล้ว​​ต้องเก็บ​เอา​ไปเม้าท์ลับหลังทีเดียวเทียวแหล่ะ​จะบอกให้ ไอ้​จะเม้าท์เรื่อง​อะไร​นั้น​​เอาไว้ผม​จะเล่าให้ฟังทีหลังเดี๋ยว​จะหาว่าผมนั้น​พูดเกิน​ความจริง ​เอา​เป็นว่าแกรูปร่างสูงๆ​ออกท้วมๆ​ผิวสองสี ลงพุงนิดๆ​ตามแบบชายไทยวัยกลางคนปกติ​โดยทั่ว​ไปนั่นเอง

​แต่ดวงตาของ​เขานั้น​สิคมกริบราวมีดโกนชนิดใบมีดสองชั้น ขนาดเวลามองลูกน้อง​แต่ละทีเนี่ยนะ ไม่มี​ใครอยากสบตาด้วยเลย​ ​เพราะกลัวว่าพี่แก​จะจับไต๋​ได้ ​ที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง​นั่นนะ ไอ้เรื่อง​พูดดักคอ​และบลั๊ฟลูกน้องเนี่ย​เป็น​ที่หนึ่ง​เลย​

ตกม้าตายมาหลายรายแล้ว​!

บางคนตั้งใจท่องจำมาอย่างดีพอถูกซักไซ้ไล่เลียงหลอกล่อมากๆ​เข้าก็อดปูด​ความจริงออกมาไม่​ได้ บางทีเจ้านายเองพลอยผสมโรง​ไปด้วย ทำให้นึกว่าเจ้านาย​เป็นพวกเดียวกันเลย​แบไต๋จนหมดไพ่ในมือ ทีนี้เรื่อง​ราวของ​เพื่อนฝูงเอย ​ความลับลมคมในเอย ​และอะไร​อีกต่างๆ​จิปาถะมีเท่าไหร่ๆ​ก็เผยออกมาจนหมดไส้หมดพุงทีเดียว ​เป็นอันว่าเรื่อง​ราวสิ่งใด​ทั้งหมด​ที่​เป็น​ความลับในโลกของผู้อยู่​ใต้บังคับบัญชา​ที่นาย​จะไม่รู้นั้น​​เป็นไม่มีเลย​สักอย่างเดียว เว้น​แต่ว่า​จะรู้ช้าหรือเร็วเท่านั้น​ต่างหาก

อ้อ! ลืมบอก​ไปว่าบริษัทของเราจำหน่ายรถฟาร์มแทรกเตอร์หรือ​ที่คนทั่ว​ไปเรียกว่ารถไถนั่นแหละ​ครับ​ ลูกค้าก็​คือชาวไร่ชาวนาเกษตรกรตาดำๆ​ของไทยเราทั่วประเทศรวมถึงหน่วยราชการอีกหลายกระทรวงทบวงกรม​แต่​ที่​เป็นหลักอยู่​ก็​คือกระทรวงเกษตร​และสหกรณ์ของเรานี่เอง​ที่ซื้อรถฟาร์มแทรกเตอร์​และอุปกรณ์ของบริษัท​ใช้มากกว่า​เพื่อน

อันว่าพวกเราทุกคนรวม​ทั้งนายเองด้วยนั้น​ก็​คือคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์​ซึ่งล้วนแล้ว​​แต่​เป็นลูกจ้างของบริษัทข้ามชาติ​ที่มีนายใหญ่​เป็นฝรั่งคุมอีกทีหนึ่ง​

นายมีกุศโลบายในการควบคุมทีมงานขายรถฟาร์มแทรกเตอร์​ที่มีประสิทธิภาพมาก​ที่สุดในยุคนั้น​คนหนึ่ง​ทีเดียว

​เป็นยุค​ที่บริษัทของเรามี​ความเจริญถึงขีดสุด!

บริษัทของเรามีสำนักงานใหญ่อยู่​​ที่ถนนสี่​พระยา มีโรงงานประกอบรถแทรกเตอร์ของตนเอง​ที่ถนนปู่เจ้าสมิงพราย โกดังเก็บสินค้า​ที่ถนนสาธุประดิษฐ์​และ​ที่ดาวคะนอง นอกจากนี้ยังมีเดโปต์หรือคลังสินค้าอีก ๔ แห่งเฉพาะสำหรับรถฟาร์มแทรกเตอร์​และอุปกรณ์​คือ:-

๑.อยุธยาเดโปต์​ที่จังหวัด​พระนครศรีอยุธยา
๒.โคกสำโรงเดโปต์​ที่จังหวัดลพบุรี
๓.ท่ามะกาเดโปต์​ที่จังหวัดกาญจนบุรี ​และ
๔.นครสวรรค์เดโปต์​ที่จังหวัดนครสวรรค์

แถมเรายังมี​ทั้งดีลเลอร์​และซับดีลเลอร์อยู่​เกือบทุกอำเภอ​ที่สำคัญๆ​​และเกือบทุกจังหวัดทั่วประเทศ

*********

ยกตัวอย่างของพนักงานขาย​ที่ชื่อสุทิน​เป็นต้น ​เขาคุมเขตการขายตั้งแต่สระบุรี ลพบุรี ลำนารายณ์ ซับสมอทอด หล่มสักยันเพชรบูรณ์​ไปโน่น ​ซึ่งนับว่าขอบเขตการขาย​ที่​เขาควบคุมอยู่​นั้น​กว้างไกลพอสมควร ​เขาทำงานอยู่​ในเขต ๖ ภายใต้การควบคุมของผม​ที่​เป็นหัวหน้าเขตอยู่​ในขณะนั้น​

เช้า​วันนั้น​​เป็นวันเข้าทริปสิ้นเดือน​เขารีบเข้า​ไปพบเจ้านายก่อนหัวหน้าเขต​ที่ยังไม่มาก็​คือผมนี่เอง สาเหตุก็​เพราะว่า..แหะๆ​..​เมื่อคืน​ที่ผ่านมาเลี้ยงฉลอง​ความสำเร็จกันมาก​ไปหน่อย​เลย​ตื่นสาย ทำให้เดินทางเข้าบริษัทช้า​ไปนิดตามประสาผู้อาวุโสต่างจังหวัด สุทินเตรียมตัวเต็ม​ที่หวัง​จะรายงานถึงผลงานดีเด่นของ​เขา​เพื่อหวัง​เอาหน้าตามนิสัยของ​เขา​เมื่อ​ได้โอกาส

"เดือน​ที่ผ่านมานี่​ถ้าไม่​ได้ผมนะครับ​เจ้านาย รถไถ ๑๐ คัน​ที่หล่มสักมีหวังหมดสิทธิ์" สุทินคุยเขื่อง

"อ้าว..ทำไมล่ะ?" นายทำท่างง

"เจ้านายไม่รู้อะไร​?" ​เขาพูด​พร้อมชะโงกหน้าข้ามโต๊ะเข้า​ไปใกล้ทำท่าคล้ายกระซิบกระซาบ "ลูกค้ารายนี้​เขาสนิท​กับท่านรองผู้ว่าฯ อดีตเจ้านายเก่าผม นี่​ถ้าไม่​ได้บารมีท่านรองฯมีหวังชวดเด็ดขาด"

"แล้ว​ลื๊อทำยังไง​เขาถึงยอมซื้อทีเดียวตั้ง ๑๐ คันวะ?"
นายแกล้งซัก​ทั้ง​ที่รู้อยู่​แล้ว​จากรายงานประจำเดือน​ที่คุยกันก่อน​จะสิ้นทริปแล้ว​คร่าวๆ​​กับผมผู้​ที่​เป็นหัวหน้าเขตการขาย

"ผมก็ลุยเข้า​ไปลากเสี่ยหมงออกมาเซ็นสัญญา​ที่ดีลเลอร์จากในไร่เลย​ทีเดียวนะซีครับ​ ​โดยอ้างชื่อท่านรองฯ" สุทินทำท่ายืด​เมื่อพูดถึงท่านรองผู้ว่าราชการจังหวัด

นายพยักหน้าหงึกๆ​แล้ว​ก็คุยต่อ​กับสุทินเรื่อง​เป้าการขายเดือนต่อ​ไป​และอะไร​อื่นๆ​อีกจิปาถะจนจบกระบวนการ ก่อนจากกันนายจ้องหน้าสุทินเขม็งก่อน​ที่​จะตัดสินใจพูดขึ้น​ว่า

"​เมื่อวานนี้ คุณจำเนียรก็แวะมาคุย​กับอั๊ว​ที่อ๊อฟฟิสนี่ อั๊วยังพา​ไปกินข้าวกลางวันกันเลย​"

"คุณจำเนียรไหนครับ​?" สุทินทำท่าฉงนบ้าง

"อ้าวก็คุณจำเนียรรองผู้ว่าเพชรบูรณ์ไงล่ะ" นายพูด​พร้อมทำหน้าตาย

"อ๋อ! ไม่ยักกะรู้ว่าท่านมา​ที่นี่" สุทินหน้าถอดสี

"เฮ้ย! ​เขาคิดถึงอั๊วก็แวะมาเยี่ยมอั๊วฐานะ​เพื่อนเก่าเคยเรียนรุ่นเดียวกันมาน่ะ ไม่มีอะไร​หรอก อ้อ!...​​เขายังฝาก​ความคิดถึงมายังลื๊อเลย​ว่ะ" นายพูดพลางมองหน้าสุทินยิ้มๆ​

"เอ้อ...​ผมเอ้อ..อ้า..เหรอครับ​!" สุทินเริ่มใบ้รับประทาน

​เพราะเรื่อง​​ที่​เขาพูดเกี่ยว​กับเสี่ยหมง​และท่านรองฯนั้น​ ​เขาเพียงหวังโม้ให้เจ้านายฟัง​เพื่อให้เชื่อถือ​และเลื่อมใสในตัว​เขาเท่านั้น​เอง

อัน​ที่จริงแล้ว​​เขารู้ประวัติมาเพียงเลาๆ​จากเสี่ยหมงหรือคุณมงคลนั่นแหละ​​เป็นคนเล่าให้​เขาฟังเองว่า ท่านรองผู้ว่าราชการจังหวัดเพชรบูรณ์​เป็นบุคคล​ที่เสี่ยหมงเคารพนับถือ ​ได้แนะนำเสี่ยหมงจากประสบการณ์การทำไร่​และฟาร์มขาดใหญ่ของท่านเองว่า ​ถ้า​จะทำไร่ให้​ได้ผลผลิตดี​และต้นทุนถูกแล้ว​ ​ต้อง​ใช้รถไถยี่ห้อ​ที่เราขายนี่แหละ​เหมาะสม​ที่สุด​และ​ได้ผลดี​ที่สุดด้วย

​โดยเฉพาะบริการหลังการขายของเรานั้น​​เป็นเลิศเรียกว่าหนึ่ง​ในตองอูเลย​ทีเดียว เรามี​พร้อม​ทั้งอะไหล่แท้​และทีมงานช่างบริการ ​ซึ่งตัวหัวหน้าช่างบริการ​คือมิสเตอร์กิลเบิร์ตนั้น​ส่งมาจากเมืองโคเวนทรี้แห่งสหราชอาณาจักรต้นตำรับแท้​โดยตรง จึง​สามารถทำให้ลูกค้าไว้วางใจ​ได้​เป็นกรณีพิเศษ

​แต่​เพราะ​ความอยาก​ได้หน้าของสุทินนั่นเอง ​เขาจึงโม้แหลกไม่ดูตาม้าตาเรือ ยิ่ง​โดยเฉพาะ​กับคน​ที่ไม่รู้เท่าทันด้วยแล้ว​ นับว่า​ต้องตก​เป็นทาสรองรับ​ความสุขในการโม้ของ​เขาอย่างแหลกลาญ

บังเอิญเหลือเกิน​ที่​เขาโม้ผิด​ที่ผิดทางจึงโดนเจ้ายุทธจักรขย่มเสียหมดรูป​โดย​เขาไม่ทันรู้ตัว

ฉะนั้น​​เมื่อผมเข้า​ไปพบนายตอนสายจึงเห็นนายหัวเราะก๊ากอย่างอารมณ์ดี​ที่บลั๊ฟไอ้สุทิน​ได้อย่างแนบเนียน ​แต่เหนืออื่นใดก็​คือเดือนนั้น​เราทำงานกันทะลุเกินเป้า​เป็น​ที่น่าพอใจแก่ทุกฝ่ายในบริษัท

*********

"แหมพี่..​เมื่อเช้า​ผมเกือบโดนเจ้านายจับไต๋​ได้แล้ว​สิลูกพี่!" สุทินโอดครวญ​กับผม​ที่ร้านลาบลพบุรี​ซึ่ง​เป็นร้านโปรด​ที่พวกเราชอบ​ไปนั่งรวมตัวกัน​เป็นประจำในตอนค่ำวันเดียวกัน

"เรื่อง​อะไร​วะ?"

"ก็เรื่อง​รองผู้ว่าฯพรรคพวกเสี่ยหมง​ที่ซื้อรถเรานะซีครับ​"

"ทำไมล่ะ?" ผมแกล้งทำ​เป็นตีหน้าเซ่อลอกเลียนแบบสไตล์เดียวกัน​กับนายเปี๊ยบเลย​

"ก็ผมดันทะลึ่ง​ไปโม้​กับเจ้านายละซีว่า ผมสนิท​กับท่านรองผู้ว่าฯ ​แต่ปรากฏว่าท่านรองฯดัน​เป็น​เพื่อนสนิทของเจ้านาย​ที่สุด ขนาด​เมื่อวานเข้ากรุงเทพฯ​เขายังแวะมาชวนเจ้านาย​ไปกินข้าวกลางวันกันเลย​พี่"

"โธ่..ไอ้ทินเอ๊ย..มึงน่ะชอบโม้ไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้ทุกที คราวก่อนก็ทีหนึ่ง​แล้ว​เบ่งว่าสนิท​กับผู้กำ​กับตำรวจสระบุรี ผลสุดท้ายก็เหลว"

ผมแกล้งพูดซ้ำเติมสุทินด้วย​ความสะใจแกมเวทนา​ที่ชอบนอกคอก โม้​และอวดเบ่ง​โดยไม่ถูกกาละเทศะ นี่​ถ้าผมบอก​ความจริง​กับสุทินว่านายเองนั้น​ก็ไม่​ได้รู้จักมักจี่​กับคุณจำเนียรท่านรองผู้ว่าฯเหมือนกัน

มิหนำซ้ำยังไม่เคย​ไปกินข้าวด้วยกัน​ที่ไหนเลย​สักครั้งเดียว!

ไม่รู้ว่าสุทิน​จะช้ำชอกใจจนแทบกระอักเลือดเหมือนจิวยี่หรือเปล่า?


********

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2555 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องของนาย --Series
ชื่อตอน หักเหลี่ยมลูกน้อง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กาบแก้ว
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๙ มกราคม ๒๕๕๑
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๔๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๖ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-13484 ], [124.121.111.252]
เมื่อวันที่ : ๐๕ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๗.๐๓ น.

นายของลุงปิง เอ๊ย คุณสุทิน เด็ด​​ไปเลย​​ค่ะ​​

เรื่อง​​อย่างนี้น่าอ่านดีค่ะ​​ สนุกด้วย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : กาบแก้ว [C-13489 ], [58.10.216.179]
เมื่อวันที่ : ๐๖ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๖.๔๖ น.


ขอขอบคุณ​​ที่ชอบ​​และให้​​กำลังใจครับ​​ บ.ก.พิลกริม!

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ม่านแพร [C-13491 ], [203.113.67.46]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๑.๓๑ น.

ขออย่าให้ม่านเจอนายแบบนี้เลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : กาบแก้ว [C-13493 ], [58.10.216.228]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๑๔ น.

ขอบคุณครับ​​คุณครูม่านแพร​​ที่แวะมาให้​​กำลังใจ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : add [C-13519 ], [125.25.187.217]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ม.ค. ๒๕๕๑, ๒๐.๑๗ น.

ตามมาอ่านช้าหน่อย​​นะคะ​​ ลุงปิง เพิ่ง​​จะพอว่างนี่แหละ​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : กาบแก้ว [C-13524 ], [58.10.216.195]
เมื่อวันที่ : ๑๓ ม.ค. ๒๕๕๑, ๑๔.๑๗ น.

ขอขอบคุณมากครับ​​คุณ add ​​ที่กรุณาแวะอ่านให้​​กำลังใจ!

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น