นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๐
ถั่วหนึ่งกำมือ - เรื่องกรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส #1
กัลปจันทรา
...ถั่วหนึ่ง​กำมือ - เรื่อง​กรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส Georg Ebers

ท่านทหารผู้พัน​ซึ่งเรา​กำลังพยายามประคบประหงมให้สุขภาพดีขึ้น​นั้น​หมอสั่งไว้ว่าไม่ควรเดินไก...

ตอน : ถั่วหนึ่งกำมือ - เรื่องกรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส

ถั่วหนึ่ง​กำมือ - เรื่อง​กรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส Georg Ebers

ท่านทหารผู้พัน​ซึ่งเรา​กำลังพยายามประคบประหงมให้สุขภาพดีขึ้น​นั้น​หมอสั่งไว้ว่าไม่ควรเดินไกล ​และในเวลาตอนบ่ายหลังจากทำอะไร​นิดๆ​หน่อย​ๆ​ เราขอร้องให้​เขานั่งพักบนเก้าอี้ตัว​ที่สบาย​ที่สุด เก้าอี้ตัวนั้น​เราเรียกว่า "เก้าอี้คุณปู่"

ในเวลา​ที่​พระอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้า แขก​ที่รักของเรา​จะจุดกล้อง​ที่สาม (สุดท้าย) ​ที่หมออนุญาตไว้ให้​แต่ละวันสูบอย่างมีสำราญ ​และส่งสัญญาณเรียกเด็กๆ​ว่าถึงเวลาเล่าเรื่อง​แล้ว​ เด็กๆ​​จะรีบเข้ามานั่งล้อมตัว​เขาอย่างตื่นเต้นด้วย​ความ​ต้องการฟังเรื่อง​เล่าตามประสาเด็ก

หมอสั่งไม่ให้ผู้พัน​ซึ่ง​กำลังค่อยๆ​ฟื้นตัวพูดเกินกว่าคราวละครึ่งชั่วโมง ​เพราะบาดแผลของ​เขานั้น​รุนแรง​และนายแพทย์ผู้ชำนาญหลายคน​ได้บอกตรงๆ​ว่า​เขาทำให้ทุกคนแปลกใจมาก​ที่ยังมีชีวิตอยู่​...​บาดแผลนี้ควรทำให้​เขา​เป็นสมาชิกผู้เสียชีวิตแล้ว​มากกว่ามานั่งอยู่​ท่ามกลางมนุษย์​ที่ยังมีลมหายใจ

​เขาช่างมีเรื่อง​เล่า​ที่ทำให้คนฟังติดตามอย่างสนใจ ​ความจริง​ที่ว่า​เขา​ต้องหยุดเล่า​เมื่อตอนเรื่อง​​กำลังน่าสนใจอาจมี​ส่วนทำให้คนฟังมี​ความตื่นเต้นมากขึ้น​ ​แต่มีเหตุผลอื่นด้วย เสียงของ​เขา​เป็นเสียงทุ้มอบอุ่น นุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อว่า​เป็นเสียง​ที่มาจากชายร่างใหญ่ ไหล่กว้างอย่าง​เขา ไม่น่าเชื่อว่าเสียง​ที่เปล่งออกมา​จะเปลี่ยน​เป็นเสียงกระซิบ​ความลับ​ที่มีเสน่ห์​ซึ่งทำให้ไม่เพียง​แต่เด็กๆ​เท่านั้น​​ที่ชื่นชมติดใจ​และเพลิดเพลิน ผู้ใหญ่อย่างเราก็อดเพลิดเพลินด้วยไม่​ได้ ดวงตาของ​เขานั้น​มีประกายบอกอารมณ์​ไปตามเรื่อง​​ที่​เขาเล่า ทำให้เห็นว่าจิตวิญญาณของ​เขากระทบกระเทือนลื่นไหลตามเรื่อง​​ที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากคู่นั้น​

ลูกชายของเราคนหนึ่ง​มีอายุหกขวบ ​ที่ชื่อ "เฮอร์มี" นั้น​​เป็นเด็ก​ที่ท่านผู้พันรักมากกว่าพี่ๆ​น้องๆ​​ทั้งหญิง​และชาย ​เพราะว่าวันหนึ่ง​ "เฮอร์มี" น้อยตกใจตื่นกลัวอย่างน่าสงสาร ​เมื่อตำรวจนายหนึ่ง​ทำเสียงขู่​เพราะเด็กน้อยไม่สนใจ​เมื่อ​เขาสั่งให้ทำตัวให้เรียบร้อย​ จนทำให้แกตัวสั่นอย่างน่าสงสาร เราสังเกตเห็นว่าผู้พันสงสารหนูน้อย "เฮอร์มี" ​เป็นพิเศษ มากกว่าแม่หนูน้องน้อยของ "เฮอร์มี"​ซึ่งตอนแรก​ใครๆ​ก็นึกว่าท่านผู้พันคง​จะเอ็นดู​เป็นพิเศษเสียอีก ผม​จะไม่มีวันลืมเสียงอ่อนทุ้ม เกือบอ่อนหวานราวเสียงของผู้​เป็นแม่ ​ที่ดังมาจากปากของชายร่างใหญ่มีเคราสีเทา ศีรษะใหญ่กลมโต ใบหน้าขึงขังเลย​ ​เมื่อ​เขาปลอบโยนเด็กน้อย​ที่​กำลังตกใจกลัว

​เป็นสิ่ง​ที่ไม่มี​ใครคาดหมายจากชาย​ที่มี​ความ​เป็นหัวหน้าเคยชิน​กับการออกคำสั่งควบคุมทหาร จากชาย​ที่มีชื่อเสียงว่ากล้าหาญ​และเต็ม​ไปด้วยพละ​กำลังแสนแข็งแรง ​จะกลาย​เป็นเด็ก​เมื่ออยู่​ท่ามกลางเด็กๆ​ ภรรยาของ​เขาถูกฆ่าตาย​และลูกชายอายุเท่าๆ​หนูน้อย "เฮอร์มี" ก็ตาย​ไปด้วย​พร้อมกัน​กับลูกสาวอีกคน เราเชื่อว่าคนในครอบครัวของเราทำให้​เขาคิดถึงสมาชิกของครอบครัวตนเอง​ที่​เขาสูญเสีย​ไปอย่างโหดร้าย

​เขามีเรื่อง​เล่าแบ่ง​เป็นหมู่หมวดอย่างชัดเจน บางเรื่อง​​เขาเริ่มด้วยประโยคว่า "ฉันมาอยู่​ตรงหน้านี่ไง" ​และในเรื่อง​เหล่านี้​เขา​จะเล่า​แต่​ความจริงเท่านั้น​ ​ซึ่ง​จะ​เป็นเรื่อง​​ที่​เขาประสบมาในชีวิต ​และบางเรื่อง​​เขาเริ่มด้วย "ในกาลครั้งหนึ่ง​...​" ​ซึ่ง​จะ​เป็นเรื่อง​นางฟ้า เรื่อง​เหนือเชื่อ ​ซึ่งบางครั้ง​เป็นเรื่อง​​ที่เราเคย​ได้ยินมาแล้ว​ หรือ​เป็นเรื่อง​​ที่เด็กๆ​ทุกคน​ได้เคยฟังมาก่อน ​แต่บางเรื่อง​ก็​เป็นเรื่อง​​ที่​เขา​แต่งขึ้น​เอง ​ซึ่ง​แต่ละเรื่อง​เต็ม​ไปด้วย​ทั้งนางฟ้า นางไม้ ผีสาง คนแคระ คนป่า ​และตัวปีสาจ ​พร้อม​ทั้งมังกร​ที่พ่นไฟจากปาก มีคนกล้าหาญ บรรยากาศน่ากลัวอย่างลูกไฟ​ที่ลอย​ไปมาเหนือบึงน้ำตอนค่ำคืน ​ความลึกลับต่างๆ​ในป่าทึบ คนตัวแคระแกร็น​ที่มีคาถาทำให้คนงงงวย​และชอบแกล้งคน​และวิญญาณในหนองน้ำอย่างในเรื่อง​พื้นบ้านของชาวสก็อต แถมด้วยเรื่อง​วิญญาณในน้ำจากเรื่อง​พื้นบ้านของเยอรมันนี ​ที่เปลี่ยนรูปร่าง​เป็นเงือก​ได้

ฤดูเทศกาลคริสต์มาส​กำลัง​จะมาถึง ​และใน​ที่สุดก็​เป็นค่ำคืนก่อนวันคริสต์มาส​และเรา​พร้อม​จะจุดเทียนรอบๆ​ต้นคริสต์มาส หนูน้อย "เฮอร์มี" นั้น​​เมื่อวัน​ที่ 23 ​ได้​เอาของขวัญเล็กๆ​​ที่ตั้งใจซื้อไว้ให้พ่อแม่มาอวดพี่ชาย ของขวัญนั้น​​เป็นยางลบสำหรับพ่อ ดินสอนั้น​​จะให้แม่ ลูกถั่วนัทถุงเล็กๆ​ให้ยาย ​และของเล็กๆ​อีกหลายชิ้น​ซึ่งไม่ยิ่งใหญ่อะไร​มาก ​แต่ก็มี​ความหมายจากใจดวงน้อยๆ​นั้น​ ถึงราคาไม่แพงนัก​แต่ก็หมดค่าขนม​ที่อุตส่าห์อดออมไว้​เพื่อเก็บงำเงิน​ไปซื้อของขวัญในวันสำคัญของปี เจ้าพี่ชาย​ที่ "เฮอร์มี" อุตส่าห์​เอาของขวัญ​ไปอวด ไม่เห็น​ความสำคัญหรือตื่นเต้นตาม​ที่พ่อหนูหวังเลย​สักนิด กลับล้อเล่นเสียอีกว่า ของขวัญ​ที่อดขนม​เอาเงิน​ไปซื้อนั้น​​เป็น "ขยะ" ​และเลียนเสียงพ่อหนู​ที่บอกว่า​เป็นของขวัญ "แสนวิเศษ" อย่างไม่คิดถึงจิตใจของน้องชาย ​ซึ่งตามปกติพี่ชายเหล่านี้​จะไม่ล้อน้องสาวรุนแรงอย่าง​ที่ทำ​กับน้องชายตัวเล็ก

พี่ชาย​ที่ชื่อ "คาร์ล" มีคำถามว่า พ่อ​ซึ่งไม่เคยเขียนรูปอะไร​เลย​​จะ​เอา "ยางลบ" ​ไปทำอะไร​ ​และเจ้าพี่ชาย "เคิร์ท" ก็ส่งเสียงล้อว่า "ยาย​จะ​เอาถั่ว​ไปทำอะไร​้​ได้?" ​เพราะยายมีถั่วนัทหลายชนิดในสวนมาก​เป็นสิบเท่า​ที่พ่อหนู "เฮอร์มี" ​จะให้เสียอีก

น้ำตาใสๆ​เริ่มปริ่มในดวงตาของพ่อหนู "เฮอร์มี" ​ที่มองดู "ของขวัญ" อย่างโศกเศร้า​ทั้งๆ​​ที่เพิ่งนึกว่า​เป็น "สิ่งวิเศษ" ​เมื่อไม่กี่นาทีมานี่เอง

พ่อหนูกลั้นสะอื้น กล่าวออก​เป็นเสียงอ่อยว่า "​แต่หนูไม่มีเงินแล้ว​นี่ หมดแล้ว​" แล้ว​ยัดสิ่ง​ที่ตั้งใจซื้อ​เป็นของขวัญ​ที่ถูกปลด​ความสำคัญออกอย่างหมดสิ้นเข้า​ไปในกระเป๋าอย่างเสียใจ

ผู้พันนั่งมองเหตุ​ที่เกิดขึ้น​อย่างเงียบๆ​ ​และตอนนี้เอง​เมื่อเห็นท่าทางของ "เฮอร์มี" ​เขาเอื้อมมือ​ไปรั้งร่างเล็กของพ่อหนูเข้าหาตัวอย่างอ่อนโยน จูบแก้มอย่างปลอบประโลม ลูบผมหยัก​เป็นลอนของพ่อหนูพลางกอดหนูน้อยไว้แนบอกกระซิบเสียงนุ่มให้หนูน้อยนั่งลงบนม้านั่งเล็กๆ​ตรงหน้า​เขา หัน​ไปบอกให้เด็กๆ​ทีเหลือให้นั่งลงด้วย​และสั่งให้ "คารล์" ​และ "เคิร์ท" (เจ้าพี่ชายตัวร้าย) ให้ตะแคงหูฟังให้ดีในเรื่อง​​ที่​เขา​จะเล่าให้ฟัง

ตอนนั้น​เอง​ที่ผม​กับภรรยาเข้า​ไปในห้อง (เรารู้เรื่อง​ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​ภายหลัง) ​และขออนุญาต​เขาให้เราฟังเรื่อง​​ที่​จะเล่าด้วย ผู้พันพยักหน้าอย่างยินดี แล้ว​เราก็จุดตะเกียงขึ้น​​เพราะมืดมากแล้ว​ ​และนั่งบนโซฟา ผู้พัน​เอามือลูบหนวดอย่างครุ่นคิด ​และหลังจากมอง​ไปข้างหน้าอย่างไม่มีจุดหมายสักอึดใจ ​เขาเริ่มขึ้น​ว่า "วันนี้​จะเล่าเรื่อง​ "ถั่วนัทหนึ่ง​กำมือ" ดีไหมเฮอร์มี ​เอาไหมลูก?"

พ่อหนูน้อยเงยหน้า​ที่ยังมีคราบน้ำตาขึ้น​ยิ้ม พลางพยักหน้าอย่างดีใจเต็ม​ไปด้วย​ความหวัง ผู้พันกล่าวต่อว่า

"เด็กๆ​ทุกคนเชื่อใช่ไหมว่าคน​ที่ตาย​ไปแล้ว​นั้น​​จะกลับมาไม่​ได้? ดังนั้น​คน​ที่ยังมีชีวิตอยู่​​จะไม่รู้ว่า "สวรรค์" ​และ "นรก" นั้น​​เป็นอย่างไรเลย​อย่างแท้จริง ​แต่ฉัน...​​เอาละมองฉันให้ดีนะ...​ฉันพอ​จะบอกให้ว่าพอ​จะรู้ว่าสถาน​ที่​ทั้งสองนี้​เป็นอย่างไร"

ภรรยาผมส่งกล้อง​พร้อมไม้ขีดให้ผู้พันทำให้​เขาหยุดพูด เด็กๆ​ต่างก็มองหน้ากัน​ไปมาอย่างงงงวยสงสัย ​เพราะนี่​เป็นครั้งแรก​ที่ผู้พันไม่​ได้เริ่มเล่าด้วยประโยค​ที่ว่า "ฉันมาอยู่​ตรงหน้านี่ไง" หรือ "ในกาลครั้งหนึ่ง​...​" ​และต่างก็​กำลังสงสัยว่านี่​เป็นเรื่อง​จริงหรือเรื่อง​​แต่ง "วูฟแกงน์" ลูกชายหัวปีของผม​ที่อายุสิบสามขวบ​และเรียกน้องๆ​ว่า "เจ้าเด็กอ่อน" ​และมีลักษณะ​ที่ทำให้เราเชื่อว่า​เขา​จะ​เป็น "เด็ก" ​ที่โตเร็ว ขยับตัวทำท่าว่า​เขาเชื่อว่านี่​เป็นเรื่อง​​แต่งมากกว่า ​แต่ก็ทำกิริยาอย่างตั้งใจฟัง​เมื่อผู้พันกล่าวต่อ​ไปว่า

"กระสุนปืนสองลูก​ที่อยู่​ในร่างกายของฉัน...​​และรอยฟันด้วยดาบ​ที่ไหล่นี่...​ทุกคนต่างก็รู้แล้ว​ว่าฉันมีกระสุน​กับรอยดาบ​ได้อย่างไร ​ที่แน่นอนก็​คือ ฉันตกลงจากหลังม้าในบ่ายวันหนึ่ง​ ​และไม่รู้ตัวเลย​ว่าเกิดอะไร​ขึ้น​จนเช้า​อีกวันหนึ่ง​​เมื่อหน่วยทหารพยาบาล​ไปพบเข้า​และพา​ไปโรงพยาบาล ​ที่โรงพยาบาลนี่เอง​ที่ฉันรู้สึกตัวขึ้น​...​​แต่ก่อนหน้านั้น​...​​ที่​เป็นระยะเวลาครึ่งวัน​กับหนึ่ง​คืน...​ฉันไม่​ได้มีชีวิตหรอกนะ ไม่มีชีวิตแบบ​ที่มนุษย์​ที่มีประสาทสัมผัส​ทั้งห้า"

​เมื่อพูดด้วยประโยคเหล่านี้ ​เขามอง​ไปทาง คาร์ล ​และ เคิร์ท ด้วยสายตาคมเฉียบ เด็กหญิงต่างก็จับมือกันไว้ ด้วยสีหน้า​ที่เห็น​ได้ว่า พวกเจ้าหล่อนเห็นว่าไม่น่า​จะมานั่งใกล้คน​ที่เคยตายเลย​ ดี​ที่ผู้พันทำให้ทุกคนเห็นว่ายังอยู่​​เป็นปกติ...​​และมีชีวิตอยู่​จากน้ำเสียงของ​เขา ​และท่าทาง​ที่สูบกล้องมีควันออกมาให้เห็น

"ใช่แล้ว​เด็กๆ​" ​เขากล่าวต่อ "สิ่งน่าพิศวง อธิบายไม่​ได้​ได้เกิดขึ้น​​กับฉัน ชายอายุมากอย่างฉัน ร่างนี้นอนท่ามกลางเสียงคร่ำครวญเจ็บปวดของเหล่าทหาร ม้า​ที่​กำลัง​จะตาย เกวียนลากปืน​ที่พังทะลาย เกวียนบรรทุกกระสุน ระเบิด​ที่​กำลังระเบิดตูมตาม อาวุธ​ที่ทิ้งกลาดเกลื่อน...​​แต่วิญญาณของฉัน...​ก็คงไม่​ได้ทำบาปมากนัก...​วิญญาณฉัน​ได้รับอนุญาตให้ลอยขึ้น​​ไปสู่สวรรค์ภายในเวลาสั้นๆ​แค่นับหนึ่ง​ถึงสาม...​เร็วเท่า​กับ​ที่พวกเธอเอ่ยประโยค "นี่ไงแอบเปิล" หรือ กล่าวว่า "สาวน้อยแสนสวยไอนามีตุ๊กตานอนบนตัก" เวลาแค่นั้น​วิญญาณก็​ใช้เดินทางถึงสวรรค์แล้ว​ ​และตอนนี้...​อืม...​เห็นในตาพวกเธอเลย​นะว่า ​กำลังอยากรู้กันใหญ่เชียวว่า "สวรรค์" นั้น​​เป็นอย่างไร ​พระเจ้าช่วย...​ฉันไม่ว่าอะไร​หรอกนะ ​ใครๆ​ก็อยากรู้ ​จะบอกให้ เจ้าเด็กๆ​เอ๋ย...​สวรรค์นั้น​สวยสุดบรรยาย ​แต่​ต้องเข้าใจนะว่าฉันไม่​ได้รับอนุญาตให้บอก​ใคร สวรรค์นั้น​​ต้อง​เป็นสิ่งลับสำหรับมนุษย์​ที่ยังมีชีวิตอยู่​ บอกไม่​ได้เดี๋ยวซาตาน​ได้ยิน ...​​แต่เรื่อง​นั้น​ก็ไม่จำ​เป็น​กับเรื่อง​​ที่​จะเล่าต่อ​ไป"

ถึงตอนนี้ผู้พัน​ต้องหยุดพูด​เพราะเด็กๆ​ต่างทำเสียงอุทานอย่างผิดหวัง ​แต่​เขาไม่ยอมแพ้ ​และเล่าต่อ​ไปด้วยเสียง​ที่บอกว่า​จะไม่เปลี่ยนใจเล่าเรื่อง​สวรรค์​เป็นอันขาด...​
"​เอาละ ไม่​ต้องบ่น เล่าบรรยายลักษณะของสวรรค์ไม่​ได้ ​แต่​จะเล่าประสบการณ์​ได้ ฟังนะ...​นรกนั้น​อยู่​ใต้สวรรค์​ซึ่งคง​ได้ยินกันมาบ้างแล้ว​ ​เป็นธรรมดา​ที่วิญญาณ​ที่​ไปสู่สวรรค์ไม่​ได้ยินผู้อยู่​ในนรก​ที่ส่งเสียงครวญครางอย่างทรมาณ ​เพราะหาก​ได้ยินก็​จะอยู่​บนสวรรค์อย่างมี​ความสุข​ได้อย่างไรล่ะ...​​แต่มีเวลาหนึ่ง​...​คิดว่าครั้งหนึ่ง​ใน​แต่ละปี...​สวรรค์​จะเปิดช่องให้วิญญาณบนสวรรค์มองลง​ไปในนรก​ได้ ​แต่มีกฎนะ ​คือว่า ​เมื่อประตู​ที่ซ่อนนรกไว้เปิดออก จุดมุ่งหมายนั้น​​คือ​เป็นเวลาให้ชาวนรกบางตนอาจ​จะถูกปลดออกมา​ได้ ​เพราะ​พระเจ้า​ได้ให้กฎไว้ว่า เทวดาบนสวรรค์มีโอกาส​จะหาตัวสัตว์นรก​ที่เคยรู้ว่าทำ กรรมดีไว้​กับตน หรือรู้ว่าเคยทำกรรมดี​กับผู้อื่น ​และให้เรียนให้ท่านเซนต์ปีเตอร์ทราบ ​ถ้าท่านเซนต์ผู้​เป็นผู้เฝ้าประตูสวรรค์มี​ความพอใจ​กับกรรมดี​ที่สัตว์นรกตนนั้น​ทำในโลกมนุษย์ ท่าน​สามารถทำให้เวลาในนรกสั้นลงสำหรับสัตว์นรกตนนั้น​​ได้ บางทีอาจ​จะยกโทษให้ก็​และพามาอยู่​บนสวรรค์ด้วย"
///////

(รูปภาพ) ST. Peter

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2537 Article's Rate 4 votes
ชื่อเรื่อง ถั่วหนึ่งกำมือ - เรื่องกรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส --Series
ชื่อตอน ถั่วหนึ่งกำมือ - เรื่องกรรมดีในฤดูกาลคริสต์มาส --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๐๖๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-13391 ], [83.180.226.252]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ธ.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๕๘ น.

เข้ามาติดตามค่ะ​​...​​. อ่านตอนท้าย ๆ​​ แล้ว​​คล้าย ๆ​​ แนวคิดในพุทธศาสนาเลย​​นะคะ​​...​​ สัตว์นรกพอ​​ใช้กรรมหมดแล้ว​​ ก็อาจ​​จะ​​ไปเกิดในสวรรค์​​ได้...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เลิศลักษณา [C-13454 ], [61.91.160.113]
เมื่อวันที่ : ๒๕ ธ.ค. ๒๕๕๐, ๑๓.๔๕ น.

ชอบค่ะ​​ ให้​​กำลังงใจให้พยายามทำดีกันต่อ​​ไป ​​แม้​​เป็นเรื่อง​​เล็กน้อยใน​​แต่ละวัน

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น