นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
เที่ยวไปตามใจฉัน #31
pilgrim
...ฉันกอดร่ำลาดอกเข็ม​เพื่อนรัก​ที่รู้จักกันมา 27 ปี ​แต่​ความสัมพันธ์ของเรายังยืดยาว คอยช่วยเช็ดน้ำตาให้กัน​และกัน ยาม​เพื่อนมี​ความทุกข์...

ตอน : สวนสามพราน พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย

คลิกดูภาพขยาย


ก่อน​ที่เลสลีย์​และฉัน​จะมาเมืองไทย น้องสาว​และน้องลิงนั่งคิดโปรแกรมให้จนเวียนหัว ​เพราะมีทางเลือกหลายทางเหลือเกิน

น้องสาวฉันมี​เพื่อนอยู่​เชียงใหม่ ก็จัดโปรแกรมให้ฉันขึ้น​​ไปดูงานพืชสวนโลก แล้ว​ให้​ไปค้างบ้าน​เพื่อนของน้องสาว ​และ​เพื่อนของน้อง​จะบริการรับส่งให้ตลอดทุกวัน​ที่เราอยาก​ไปไหนกัน

​แต่พอมาลองเ​ที่ยวจริงๆ​ ฉันก็เริ่มเหนื่อย ​เพราะโปรแกรม​ที่จัดกัน แน่นทุกวัน เรียกว่าเปลี่ยน​ที่นอนตลอด ฉันเลย​บอกน้องว่า ​จะให้​ไปถึงเชียงใหม่คงไม่สู้แล้ว​

ดังนั้น​ พวกเราก็เลย​ไม่​ได้ขึ้น​เชียงใหม่กัน ก็เ​ที่ยวก็อกๆ​แก็กๆ​ แถวกรุงเทพฯ​และใกล้เคียง อีกอย่าง อยากกลับ​ไปคุย​กับแม่บ้าง ตั้งแต่กลับมา เดินทางตลอด ยังไม่​ได้คุย​กับแม่เลย​

เรา​จะ​ต้องเดินทางกลับอังกฤษคืนวันเสาร์ พอวันศุกร์ก็ตัดสินใจเ​ที่ยวใกล้ๆ​กรุงเทพฯดีกว่า น้องลิงเลย​บอกว่า ​ไปสวนสามพราน หรือ​ที่เรียกว่า Rose Garden ​กับพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งแล้ว​กัน ใกล้ดี

หลังจากปาร์ตี้​เมื่อค่ำคืน​ที่ผ่านมา พวกเราค้างคืน​ที่บ้านน้องลิงกันทุกคน ​เพราะเจ๊น้อง​จะ​ไปเ​ที่ยว​กับฉันด้วย ​ส่วนดอกเข็ม​ไปไม่​ได้​เพราะติดงาน ​แต่ก็ขอค้างคืน ​เพื่อ​ที่​จะ​ได้อยู่​คุยกันยันดึก

เช้า​วันนั้น​ หลังจากกินข้าวเช้า​เสร็จ พวกเรา มีน้องลิง เจ๊น้อง เลสลีย์​และฉัน ก็มุ่ง​ไปสวนสามพราน ​ส่วนพี่พม่า หนี​ไปตีกอล์ฟ​แต่เช้า​มืด

ฉันกอดร่ำลาดอกเข็ม​เพื่อนรัก​ที่รู้จักกันมา 27 ปี ​แต่​ความสัมพันธ์ของเรายังยืดยาว คอยช่วยเช็ดน้ำตาให้กัน​และกัน ยาม​เพื่อนมี​ความทุกข์

จากนั้น​ก็ขึ้น​รถ​ไป​กับน้องลิง

พวกเราก็ขับรถหลงๆ​​ไปบ้าง แวะถามทาง​เขาบ้าง จนใน​ที่สุดก็มาถึงสวนสามพรานจน​ได้

ตอนแรกตั้งใจว่า ​จะพาเลสลีย์มาชมการแสดงช้าง​และศิลปะวัฒนธรรม​ที่นี่ ​แต่ปรากฎว่า​เขาเริ่มโชว์ตอนบ่ายสาม ​แต่เรา​ไปถึงกันตั้งแต่ตอนสายๆ​ เลย​ขี้เกียจรอ ก็เลย​ขับรถชมในสวน ​และเดิน​ไปถ่ายรูปสวนกล้วยไม้ ​และบ้านไทย ริมฝั่งแม่น้ำนครชัยศรีหรือแม่น้ำท่าจีน



คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย



​ที่สวนสามพรานนี้ ​เขาจัด​เป็นโรงแรม มีห้องจัดประชุม สัมมนา ห้องกินเลี้ยงสวยๆ​มากมาย​ บรรยากาศน่า​จะดี ​เพราะอยู่​ริมแม่น้ำ ​และมีสวนกุหลาบ สวนกล้วยไม้สวยๆ​ให้ผู้มาเยือนชื่นชม บริเวณก็กว้างขวางมาก ​แต่วัน​ที่เรา​ไป ร้อนมากๆ​เช่นกัน


คลิกดูภาพขยาย




จากนั้น​ก็​ได้เวลากินอีก น้องลิงก็โทร.​ไปหาพี่พม่า​ซึ่ง​เป็นนักสรรกินตัวยง ว่า​จะกิน​ที่ไหนดี พี่พม่าก็แนะนำร้านหนึ่ง​ ริมแม่น้ำนครชัยศรี

น้องลิง​ไปไม่ถูกเลย​​ไปถาม รปภ.​ที่สวนสามพรานว่าร้านนี้​ไปยังไง ไกลไหม รปภ.บอกว่าไม่ไกล ขับ​ไปให้ถึงสะพาน แล้ว​ไม่​ต้องขึ้น​สะพาน ให้กลับรถใต้สะพาน ​จะเห็นป้ายบอกชื่อร้านอยู่​ (ร้านชื่ออะไร​ก็จำไม่​ได้เสียแล้ว​ค่ะ​)

​แต่ฉันขำน้องลิง ​ที่​ไปถาม​เขาว่า
"เรา​จะ​ไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งกันด้วย ​จะ​ไปดูหุ่นก่อน หรือ​ไปกินก่อนดี"

รปภ.ทำหน้างงๆ​ ฉันเองก็ขำอยู่​ในใจ ​ถ้าฉัน​เป็น รปภ. ก็อยาก​จะตอบว่า
"​จะ​ไปรู้เอ็งเรอะ แม่พวกสาวๆ​(แก่)นี่ ปากท้องตัวเอง ยังไม่รู้อีกเรอะ ว่า​จะกินก่อนหรือ​จะดูก่อน" ฮ่าๆ​ๆ​ๆ​ๆ​


ฉันก็หัวร่อแล้ว​บอกน้องลิงว่า รปภ.​เขาคงงงนะ ทำไมเราตัดสินใจเรื่อง​นี้เองไม่​ได้
น้องลิงเลย​ชี้แจงว่า ก็ไม่อยากขับรถย้อน​ไปย้อนมา ​ถ้าพิพิธภัณฑ์มันอยู่​ทาง​ที่เรา​จะ​ไปอยู่​แล้ว​ ​จะ​ได้​ไปดูซะเลย​ ​เพราะ​จะว่า​ไปแล้ว​ ไม่​ต้อง​ใช้เวลาดูมาก

ใน​ที่สุด พอขับรถ​ไปไม่ไกล ก็ถึงสะพานข้ามแม่น้ำนครชัยศรี เลย​ตัดสินใจกินเลย​ดีกว่า พวกเรามุ่งตรง​ไปยังร้านอาหาร​ที่อยู่​ริมแม่น้ำนครชัยศรี ​เป็นเรือนแพยื่นลง​ไปในแม่น้ำ

แม่น้ำนครชัยศรีสวย​และกว้างดี ​แต่ร้าน​ที่เรานั่ง ​แม้​จะอาหารอร่อย ​แต่ก็มีกลิ่นอันไม่พึงประสงค์จากโรงงานกระดาษลอยมาตามลม​เป็นระยะๆ​ น่าเสียดายธรรมชาติ ​ที่ถูกรุกราน​โดยโรงงานอุตสาหกรรม ​ที่ไม่ค่อยดูแลเรื่อง​การบำบัดของเสียจากกระบวนการผลิต

คลิกดูภาพขยาย



อิ่มหนำสำราญก็พากันเดินทางต่อ​ไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย

ก่อนชมหุ่นขี้ผึ้ง ฉันหาห้องน้ำเข้าอีกแล้ว​ ​และคิดว่า ไหนๆ​ก็มารายการเ​ที่ยวทั่วไทยแล้ว​ ก็ถือโอกาสสำรวจห้องน้ำแหล่งท่องเ​ที่ยว​ไปเสียเลย​ อีกแล้ว​ครับ​ท่าน เจอส้วมนั่งยองอีกแล้ว​

​แต่ฉันเห็นป้ายติดว่า ทางพิพิธภัณฑ์​กำลังปรับปรุงห้องน้ำ อีกด้านหนึ่ง​​เป็นโถนั่ง ​แต่ไม่ใช่ชักโครก ​เป็นแบบให้ตักน้ำราดทำ​ความสะอาด
วันนั้น​ มีนักเรียนโรงเรียนสาธิตแห่งหนึ่ง​ มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ด้วย ฉัน​ได้ยินนักเรียนคุย​กับครูว่า
"ทำไมห้องน้ำ​เขา​เป็นแบบนั่งยองๆ​ล่ะคะ​"
เสียงคุณครูตอบว่า
"แบบโถก็มี ​แต่คนเข้าก็ดันอุตริปีนขึ้น​​ไปนั่งบนขอบโถ สกปรกหมดเลย​"
ฉันก็เลย​​ได้​เพื่อนร่วมชะตากรรม ว่าเจอคน​ที่รู้สึกคับข้องใจ​กับห้องน้ำตามแหล่งท่องเ​ที่ยวเหมือนฉัน ​และ​เป็นคนไทยเสียด้วย

เราเดินชมพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งกันตามห้องต่างๆ​ บางห้องมีเด็กประถม ​แต่งชุดนักเรียน มายืนบรรยายให้เราฟังอย่างฉาดฉาน

คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย


...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​เลสลีย์​กับหุ่นนายกรัฐมนตรีวินสตัน เชอร์ชิล ของอังกฤษ


​เพื่อนฉันคุย​กับพวกหนูๆ​เหล่านั้น​ เธอเล่าให้ฟังว่า ​เป็นการเตรียมการเข้าประกวดมัคคุเทศก์รุ่นเยาว์ พวกหนูๆ​​ทั้งหลายมาจากโรงเรียนเทศบาลใกล้ๆ​ สำเนียงยังติดเหน่อๆ​ ฟังดูน่ารัก ​แต่​เมื่อเห็นใบหน้า​และแววตาเด็กๆ​แล้ว​ บอก​ได้คำเดียวว่า "​เป็นปลื้ม"

ฉันภูมิใจ​กับ​ความ​สามารถของหนูๆ​​ทั้งหลาย ​กับ​ความมั่นใจของพวก​เขา ​ที่ "เต็มร้อย" อยากให้อนาคตของชาติ​เป็นอย่างนี้เยอะๆ​ ​เพราะพวกหนูๆ​ดู​เอางาน​เอาการ ไม่เหลวไหลไร้สาระ หาก​แต่​ใช้เวลาว่างให้​เป็นประโยชน์ อัน​จะ​เป็นการช่วยบ่มเพาะ​ความรับผิดชอบให้พวก​เขาต่อ​ไปในภายภาคหน้า

คลิกดูภาพขยาย



พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งของไทย​แม้​จะมีบริเวณเล็กๆ​ ไม่ขึ้น​ชื่อเหมือนพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุสโซ​ที่ลอนดอน ​แต่การจัดแสดงทำ​ได้ดีมาก ​เพราะแสดงถึงเอกลักษณ์ของ​ความ​เป็นชาติไทย​ได้อย่างชัดเจน รู้สึก​จะมีทัวร์ต่างชาติมาลงอย่างสม่ำเสมอ

ฉันคิดว่า​เป็นการจัดแสดงผลงาน​ที่สร้างสรรค์น่าชม พวกเรา​ได้เรียนรู้เทคโนโลยีการผลิตหุ่นขี้ผึ้ง ขณะเดียวกัน ก็ท่องชม​ไปตามห้องต่างๆ​ เช่น ห้องศาสนา ห้อง​พระมหากษัตริย์ ห้องประวัติศาสตร์ ห้องศิลปะวัฒนธรรม ห้องวรรณคดี ​และห้องบรมครูเพลงร่วมสมัย

ฉันว่า น่า​จะ​เป็นแหล่งกระตุ้นการเรียนรู้​และส่งเสริมจินตนาการของเด็ก​ได้ดีทีเดียว ขณะเดียวกัน ก็น่า​จะ​เป็นแหล่งปลูกฝังให้เด็กมี​ความรักใน​ความ​เป็นไทย

ออกจากพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง เราก็มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯกัน

พรุ่งนี้​จะ​เป็นวันสุดท้ายแล้ว​ ​ที่เรา​จะอยู่​เมืองไทย ฉันจึงมุ่งหน้ากลับบ้าน​ไปหาพ่อแม่

อากาศ​ที่บ้านค่อนข้างร้อนอบอ้าว ​แม้บ้านเรา​จะอยู่​ริมคลอง ​แต่ก็ร้อนจนเหงื่อซึม อากา๋ศชายทะเล​ที่ภูเก็ต ​และอากาศใกล้ภูเขา​ที่พิษณุโลกดีกว่ามาก

เลสลีย์กลับมาเล่าให้​เพื่อนคนอื่นๆ​ ฟังว่า บ้านของฉันอยู่​ในแม่น้ำ (​เพราะน้ำท่วม) รอบบ้านมี​แต่น้ำ ​แต่อากาศก็ร้อนจนเหนียวตัว
พวกเราชอบมานั่งๆ​นอนๆ​กัน​ที่ระเบียงหน้าบ้าน ​ที่เปิดโล่ง นั่น​เป็น​ส่วน​ที่เย็น​ที่สุดของบ้านแล้ว​

พอมาถึงบ้าน แม่หาของกินไว้ให้(อีกแล้ว​ครับ​ท่าน) ​คือ เป็ดพะโล้ ​กับขนมจีนแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากราย(อันนี้แม่ลงมือทำเอง) ​ได้กินอาหารฝีมือแม่แล้ว​ฉันบอก​ได้คำเดียวว่า เกิดมาชาตินี้รักแม่​ที่สุด ​เพราะขา​และเข่าแม่ไม่ดีแล้ว​ แถม​เป็นโรคหัวใจ ทำอะไร​ก็เหนื่อยง่าย ​แต่แม่ยังอุตส่าห์​ไปตลาด ​ไปซื้อเนื้อปลากราย​และข้าวของมาทำอาหารให้ฉันกิน

พวกเรา​ที่ตามมาส่งฉัน อันมีเจ๊น้อง น้องลิง แม่น้องลิง​และหลานน้องลิง นั่งโจ้มื้อเย็นกันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนแรกทุกคนบอกว่าไม่​ได้ตั้งใจมากินหรอก แค่มาส่งฉันแล้ว​ก็​จะกลับ ​แต่​เมื่อเห็นขนมจีนแกงเขียวหวาน ทุกคนก็ใจอ่อน ยอมลงนั่งกิน​แต่​โดยดี

หลังจากนั้น​ ครอบครัวน้องลิง​และเจ๊น้องก็เดินทางกลับกัน​เมื่อ​ความมืดมาเยือน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2439 Article's Rate 170 votes
ชื่อเรื่อง เที่ยวไปตามใจฉัน --Series
ชื่อตอน สวนสามพราน พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๗๑๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๗๔๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : มนต์อักษรา [C-12927 ], [203.146.63.183]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๑.๓๙ น.

สวัสดีค่ะ​​

พา​​ไปเ​​ที่ยวพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งทำให้อยาก​​ไปบ้างเหมือนกัน อยู่​​ไม่ไกลจากกรุงเทพวันหลัง​​จะลอง​​ไปเ​​ที่ยวดูนะคะ​​ ตอน​​จะจบอ่านแล้ว​​ทำให้นึกอยากกินขนมจีนแกงเขียวหวานลูกชิ้นปลากรายด้วยจังเลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-12931 ], [203.185.68.195]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๓.๑๕ น.

สวัสดีค่ะ​​คุณมนต์อักษรา

ลอง​​ไปเ​​ที่ยว​​ที่พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งดูสิคะ​​ ดูเหมือน​​เขาก็มีอะไร​​ดีๆ​​เหมือนกันค่ะ​​

​​แต่ของเรายังค่อนข้าง​​เป็นพิพิธภัณฑ์เล็กๆ​​ ​​เมื่อเทียบ​​กับของต่างประเทศค่ะ​​

เ​​ที่ยวแล้ว​​ แวะ​​ไปทานอาหารกลางวัน​​ที่ตลาดน้ำวัดดอนหวายก็ดีเหมือนกันนะคะ​​

ร้อนหน่อย​​ ​​แต่ของรับประทานอร่อย​​และมีมากมาย​​หลายชนิดค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ปอ เปลือกไม้ [C-12935 ], [203.172.199.250]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๔๑ น.

เ​​ที่ยว​​ไปตามหัวใจ​​ได้​​ความรู้
​​ได้​​ไปดู​​ไปเห็น​​เป็นแบบไหน
​​จะใกล้ไกล​​ใคร่รู้ดูง่ายดาย
ตามหัวใจใฝ่ดีมีสุขเอย ...​​

​​ไปเ​​ที่ยวด้วยคนครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-12937 ], [124.121.118.72]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ต.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๐๗ น.

ขอต้อนรับคุณปอ นักท่องเ​​ที่ยวขาประจำค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น