นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๐๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๐
คราบมนุษย์
กาบแก้ว

ตอน : ถึงเวลาต้องลาจาก

 งานวิวาห์นาเมียวเขียวกายา
ใช้คูหาจัดแจงแต่งแต้มสี
แห่ขันหมากตาชูนำทำพิธี
แม่หลวงชีสุรีรัตน์ผู้จัดการ

พิธีสงฆ์ภิกษุณีศรีลังกา
สวดคาถาชัยมงคลมนต์เรียกขาน
หยาดอนงค์บรรจงกอดยอดนงคราญ
เอ่ยคำหวานสานถ้อยร้อยมาลัย

กระเป๋าเสกหยิบสร้อยทองมาสองเส้น
ห้อยจี้เป็นเช่นมณีสีแดงใส
รูปหยาดหยดอยู่กลางหว่างหัวใจ
สวมคอให้บ่าวสาวกล่าวอวยพร

แม่นามุนวุ่นวายกับนายเคียว
พ่อนาเมียวเหลียวหน้าทำท่าค้อน
ลูกเขยกราบสะบัดสะบิ้งให้วิงวอน
ลูกสาวอ้อนช้อนชำเลืองเคืองนัยน์ตา

สุรีรัตน์ขัดใจไอกระแอม
เอ่ยปากแซมแกมบ่นมนต์คาถา
สะดีดสะดิ้งสะบิ้งสะบัดขัดอุรา
ทั้งพ่อตาแม่ยายวุ่นวายจริง

ตาชูยินพลางยกกระดกเหล้า
ธรรมเนียมเก่าเล่าขานตำนานหญิง
วันออกเรือนเอื้อนลาท่าอ้อนอิง
พ่อแม่หญิงสะบิ้งสะบัดเหมือนขัดใจ

เป็นเคล็ดบอกเขยรู้ดูเกรงขาม
มิอาจย่ามหยามเล่นเป็นไม่ได้
แม้นเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นคราวใด
เป็นขัดใจให้ระอาทั้งตายาย

ท่านหลวงแม่ภิกษุณีตีอกผาง
แผนการช่างสับสนจนขวัญหาย
นับเป็นแผนแยบยลกลอุบาย
ซึ่งแยบคายละม้ายเห็นเป็นเรื่องดี

หยาดอนงค์องค์นารีพิธีจบ
กล่าวน้อมนบพบกันใหม่ใช่ลาหนี
ขอฝากฝังทั้งคู่อยู่ฉิมพลี
ถ้ำสวรรค์อันรุจีศรีอำไพ

เสร็จเรื่องคราบของพ่อจะขอย้อน
กลับมาจรร่อนหามารดาให้
สายสุพรรณเพื่อนยาอย่าน้อยใจ
จะรีบไปรีบกลับคอยนับวัน

คู่ข้าวใหม่ปลามันหันมายิ้ม
แม่เนื้อนิ่มอย่ากังวลจนน่าขัน
เราขอตามทรามวัยไปด้วยกัน
จะฝ่าฟันอันตรายไม่เกรงกลัว

องค์รานีศรีบิดงอนงค์หยาด
เอ่ยคำขาดอนาถแท้แม่ทูนหัว
แต่นี้ไปต้องเดินป่าอย่าเมามัว
รักษาตัวอยู่สาครก่อนจึงดี

ต่อเมื่อมีไพรีระย่นย่อ
ซึ่งจะขอแรงกายไม่หน่ายหนี
จะพลิกแหวนแสนกลด้นเมฆี
ให้สองศรีลอยฟ้าไปหาเรา

ได้ยินองค์รานีวจีพร้อม
จึ่งต่างน้อมกายาเข้ามาเฝ้า
กราบบาทานารีศรีลำเนา
เชิญนงเยาว์เดินทางอย่างปลอดภัย

แม่หลวงชีสุรีรัตน์ยื่นหัตถ์มา
มอบวิชาฝึกลมปราณเข้าฌานให้
จงฝึกฝนกลวิธีตามนี้ไป
วันหนึ่งไซร้อาจประสบพบนิพพาน

แล้ววาดเรือออกห่างกลางทะเล
มุ่งหันเหขึ้นหน้าอย่างกล้าหาญ
ส่งตาชูสู่เกาะเต่าเจ้านงคราญ
มุ่งทะยานผ่านชุมพรหวังย้อนคืน


*********
 
F a c t   C a r d
Article ID S-2428 Article's Rate 73 votes
ชื่อเรื่อง คราบมนุษย์ --Series
ชื่อตอน ถึงเวลาต้องลาจาก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กาบแก้ว
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๓๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๓๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-12880 ], [125.25.211.186]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๘.๔๐ น.

"ถึงเวลา​​ต้องลาจาก"

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ดาวเคียงเดือน [C-12888 ], [210.246.178.51]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๑.๒๕ น.

วันนี้แวะมาอ่านค่ะ​​ ​​แต่ไม่​​ได้ตั้งชื่อ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : กาบแก้ว [C-12894 ], [58.10.216.234]
เมื่อวันที่ : ๑๒ ต.ค. ๒๕๕๐, ๑๗.๔๕ น.

"ถึงเวลา​​ต้องลาจาก"
ขอ​​ใช้ชื่อนี้นะครับ​​คุณadd ขอบคุณมากครับ​​ !

​​และขอขอบคุณ คุณดาวเคียงเดือน ​​ที่แวะเยี่ยมอ่านเสมอ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น