นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
เที่ยวไปตามใจฉัน #26
pilgrim
...ฉันหวนคิดถึงช่วงชีวิต​ที่หาย​ไป ​แต่ก่อนเคยมี​เพื่อนก๊วนหนึ่ง​ พวกเราก็ชอบเ​ที่ยวลุยๆ​กันแบบนี้ ​แต่ตอนนี้ ​เพื่อนรุ่นพี่หัวหน้าก๊วน เสียชีวิต​ไปแล้ว​...

ตอน : พีพี เกาะสวรรค์กลางทะเลที่สวยล้ำค่าเกินคำบรรยาย

คลิกดูภาพขยาย



ค่ำคืนนั้น​ หลังจากพี่วันดีมาส่ง​ที่โรงแรม พวกเราก็เตรียมอาบน้ำเข้านอนกัน ​เพราะ​ต้องตื่น​ไปลงเรือ​แต่เช้า​ตรู่

เลสลีย์หยิบแว่นกันแดดออกมาวางไว้​ที่โต๊ะเหนือเตียง พลันเลนส์กระจกก็หลุดล่อนออกมากอง​กับโต๊ะ ​เมื่อพวกเราช่วยกันดู ก็พบว่าสกรูว์​ที่ขันแว่นตา​แต่ละตัว ไม่แน่นเลย​สักตัว แล้ว​แว่นตาแบบ​ที่เลสลีย์ซื้อก็มีสกรูว์เยอะมาก

ใน​ที่สุด​เมื่อขยับเบาๆ​ก็หลุดออกมาหมด เหลือ​แต่กรอบโบ๋ๆ​ ขำกันแทบตาย

พวกเราไม่มี​ที่ขันสกรูว์มา ก็เลย​ไม่รู้​จะทำยังไง ลองพยายาม​ใช้มือขัน สกรูว์บางตัวก็กระเด็นหายเสียอีก

ใน​ที่สุด ​ทั้งฉัน​และเลสลีย์ก็ถอดใจ เลสลีย์บอก ช่างมันเถอะ แล้ว​ค่อย​ไปหาซื้อใหม่ดีกว่า

แล้ว​เราก็เข้านอนกัน ฉันก็ตาค้างอีกตามเคย

​ส่วนเลสลีย์หลับ​ได้หลับดี จนน่าอิจฉา

ฉันนอนคิด​ไปคิดมา เลย​คิด​ได้ว่า ลุกขึ้น​มาหาทางซ่อมแว่นตาให้เลสลีย์ดีกว่า นอนต่อ​ไปก็ไม่หลับ พลิก​ไปพลิกมาอยู่​อย่างนี้

แว่นตาของเลสลีย์​เป็นเลนส์กระจก​ที่ยึดติด​กับกรอบด้วยสกรูว์ ดังนั้น​​ที่กระจกแว่นจึงมีรู​ที่​ใช้ขันสกรูว์อยู่​

​ที่โรงแรมมีอุปกรณ์เย็บผ้าเล็กๆ​ เช่นเข็ม​กับด้ายให้ด้วย ฉันเลย​​เอาด้ายมาร้อย​ที่รูสกรูว์ทุกรู แล้ว​ผูกยึดติดไว้​กับกรอบแว่น ​ใช้การ​ได้ดีทีเดียว อย่างน้อยพรุ่งนี้ ​ไปเ​ที่ยวเกาะพีพี เลสลีย์​จะ​ได้มีแว่นกันแดดใส่

มีอยู่​รูเดียวไม่​ได้ร้อยด้ายแล้ว​ผูกยึด ​เพราะสกรูว์ยังติดอยู่​

ฉันนั่งซ่อมแว่นตาจนเสร็จ แล้ว​ก็เข้านอน หลับ​ไปอย่างไม่ค่อยเต็มตานัก

วันรุ่งขึ้น​ก็ตื่นขึ้น​มากินอาหารเช้า​ แล้ว​ออกมานั่งรอรถ​ที่​จะมารับ​ไปลงเรือ
เลสลีย์ดีใจใหญ่​ที่ฉันซ่อมแว่นให้ เธอเข้ามากอดแสดง​ความซาบซึ้งขอบคุณ

รถ​ที่มารับมาสายนิดหน่อย​ ฉันเลย​โทร.​ไปตาม​ที่สำนักงาน​ที่​เขาให้เบอร์โทร.ไว้

พนักงานบอกว่า รถออกมาแล้ว​ ​แต่​ไปรอรับคนอีก​ที่หนึ่ง​นาน ​เพราะหากันไม่เจอ ตอนนี้หากันเจอแล้ว​ ​และ​กำลัง​จะมารับฉัน

​เมื่อขึ้น​รถ เราก็​ได้เจอหนุ่มน้อยแดเนียล ชาวอังกฤษ ​ที่ติดตามแฟนสาวชาวอังกฤษมาอยู่​​ที่ภูเก็ต แล้ว​ตัวเองยึดอาชีพสอนสกูบา ไดวิ่ง หรือการดำน้ำลึกแบบ​ใช้ถังอากาศ


แดเนียลก็เล่าให้ฟังแบบเปิดใจว่า เลิก​กับแฟนแล้ว​ คงถึงเวลา​ที่​จะ​ต้องอำลาภูเก็ต แล้ว​ผจญภัยต่อ​ไป ตอนนี้ ​เขา​จะ​ไปเ​ที่ยวเกาะพีพี จากนั้น​ ก็คง​จะกลับอังกฤษ

แดเนียล​เป็นหนุ่มน้อยนักผจญภัย ​เขา​ไปมาทั่ว อย่างมาเลเซีย​และอินโดนีเซีย

​เขาบอกว่า คนมาเลย​์น่ารัก คล้ายๆ​คนไทย ​คือยิ้มง่าย​และ​เป็นมิตร ขณะ​ที่คนอินโดฯ​จะหน้าตาบึ้งตึง ถมึงทึง​และไม่ค่อย​เป็นมิตร

​เขาบอกว่า คง​เป็น​เพราะสภาพภูมิประเทศ​และวัฒนธรรมแตกต่างกัน อินโดนีเซีย​เป็นประเทศ​ที่รวมตัวกันจากเกาะหลายเกาะ ดังนั้น​ ​ความ​เป็นอันหนึ่ง​อันเดียวของประชาชนจึงไม่ค่อยมี ประชากรยังค่อนข้างล้าหลัง มีสงครามกลางเมืองกันเนืองๆ​

ฉันเลย​คุย​กับ​เขาว่า ฉันเองเคย​ไปเ​ที่ยวอินโดฯมาแล้ว​ ​ที่ทะเลสาบโทบ้า เมืองเมดาน บิน​ไปจากปีนัง ไม่ไกลมาก

​ที่เกาะแถบนั้น​ เคย​เป็นเกาะมนุษย์กินคนมา​แต่โบราณ ทะเลสาบก็เกิดจากภูเขาไฟระเบิด กลาย​เป็นแอ่งน้ำลึกล้ำ

คนขายของ​ที่เกาะ ก็ไม่ค่อย​เป็นมิตรนัก พอเราต่อราคามากๆ​ ก็​จะโมโหเรา จนฉันไม่กล้าต่อ ​เพราะกลัวถูกชาวเกาะจับกิน(ตอนนี้ คงไม่มีแล้ว​ละ ฉันก็เล่าให้เว่อร์ๆ​ ตลก​ไปอย่างนั้น​เอง)


คลิกดูภาพขยาย



​พอดีรถมาถึงท่าเรือรัษฎา เราก็ลง​และแยกย้ายกันขึ้น​เรือ

นักท่องเ​ที่ยว​ที่มาลงเรือ​ที่นี่ มีแบบ​ทั้ง​ไปเช้า​เย็นกลับอย่างฉัน ​และแบบค้างคืนบนเกาะ ดังนั้น​ พวกเราจึง​ได้รับสติกเกอร์ติด​ที่เสื้อต่างกัน

เรือ​ที่พวกเราลง​คือ Sea Angel Cruise ​ซึ่งบริการดีมาก มีไกด์บรรยายเสียงใส​เป็นระยะๆ​ ​ทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ แถมมีสับปะรดภูเก็ต ฝาน​เป็นแว่นๆ​ แจกให้กินบนเรือ​ทั้ง​ไป​และกลับ ถูกใจเลสลีย์​และฉัน ​ที่ชอบกินสับปะรด​เป็นอย่างยิ่ง

เรือมีสามชั้น ชั้นล่าง​เป็นห้องแอร์ ปิดกระจก ชั้นสอง​เป็นโถงโล่งๆ​ มีเก้าอี้นั่งเรียงราย ​และมีหลังคาคลุม ชั้นสาม​คือดาดฟ้าเปิดโล่ง มีเก้าอี้ตั้งเรียง​เป็นแถว


พวกเราลงเรือช้า ชั้นสอง​ที่เปิดโล่ง​แต่มีหลังคาคลุมจึงมีคนนั่งจับจองกันเต็ม​ไปหมด

เลสลีย์​กับฉัน​ต้องปีนขึ้น​ดาดฟ้า ​ไปรับลมรับแดดกันเต็ม​ที่ พวกเรารีบหยิบครีมกันแดดมาชโลมทากันทันที ​ที่นั่งดาดฟ้า มีคนนั่งค่อนข้างเต็มทุกแถวเหมือนกัน

เลสลีย์ประทับใจ​กับภูมิภาพอันสวยงามของทะเลอันดามันมาก เธอ​ได้​แต่นั่งชื่นชม​และเฝ้าบอกว่า อยากพาแคเรนน้องสาว​และเนโอมีหลานสาวมาด้วย

นี่แหละ​ ​คือน้ำใจของเลสลีย์ ​ถ้าเธอ​ได้พบสิ่งดีๆ​ เธอมัก​จะคิดถึงผู้อื่น​และ​ต้องการให้คน​ที่เธอรัก​ได้มาร่วมแบ่งปัน​ความสุขเสมอๆ​

จำ​ได้ว่า ถึงวันเกิดของฉันทุกปี เลสลีย์​จะ​ต้องพา​ไปเ​ที่ยวนั่นเ​ที่ยวนี่ ตาม​ที่ต่างๆ​ ​ที่เธอเคย​ไปแล้ว​สนุก เธอ​จะวางแผนพาฉัน​ไป ให้​เป็นวันพิเศษของฉันเสมอ

คลิกดูภาพขยาย



คลิกดูภาพขยาย




ฉันเองก็เพิ่งเดินทางมาเกาะพีพี ​เป็นครั้งแรกเหมือนกัน ​ที่อื่นเคย​ไปมาแล้ว​แทบ​ทั้งนั้น​ ​แต่ทำไมพลาด เกาะพีพี​ไป​ได้ก็ไม่รู้เหมือนกัน

เรือแล่นประมาณเกือบสองชั่วโมงก็ถึงเกาะพีพีดอน เรือจอดให้นักท่องเ​ที่ยวค้างคืน ขึ้น​จากเรือ ​ส่วนพวก​ไปเช้า​-เย็นกลับ เรือ​จะพา​ไปเ​ที่ยวชมเกาะพีพีเลต่อ

คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย



คลิกดูภาพขยาย



จากนั้น​ เรือก็แวะจอดให้เราดำน้ำแบบสนอร์เกิลสอง​ที่ ​คือ ​ที่อ่าวมาหยา สถาน​ที่ถ่ายทำเรื่อง​ The Beach ​ที่พ่อลีโอนาโด ดีแคปริโอ แกเล่น ​ส่วนอีก​ที่หนึ่ง​​คือ Monkey Bay ​ที่หาดนี้ มีลิงป่าอยู่​

คลิกดูภาพขยาย


คลิกดูภาพขยาย




ไกด์บอกว่า ​ที่อ่าวมาหยาเราขึ้น​ฝั่งไม่​ได้ ​เพราะเรือจอดค่อนข้างไกล ​ถ้าว่ายน้ำ​ไปเวลา​จะไม่พอ แถม​จะถูกเก็บเงินค่าขึ้น​เกาะจากเจ้าหน้า​ที่อุทยานด้วย

​ส่วน​ที่ Monkey Bay ขึ้น​เกาะ​ได้ ​แต่ให้ระวังลิงป่า ​และหอยเม่น ฉัน​กับเลสลีย์เลย​ไม่ขึ้น​ ดำผุดดำว่าย จนหมดเวลา พนักงานประจำเรือก็มาลากเราขึ้น​เรือ​ไป (ลากจริงๆ​นะคะ​ ​เพราะพวกเราไม่​ได้ยินเสียงนกหวีด ​เขาเลย​ให้เราเกาะเชือก แล้ว​​เขาก็ลากพวกเรา​ไปขึ้น​เรือ)

ฉัน​ได้เห็นปลาทะเลอันสวยงาม ปลาการ์ตูนดูเหมือน​จะเยอะ​ที่สุด

พวกปลานี้ท่าทางอยากรู้อยากเห็นน่าดู เลสลีย์​เอากล้องถ่ายรูปใต้น้ำแบบ​ใช้เสร็จแล้ว​ทิ้งเลย​​ไปด้วย ก็​เอามาให้ฉันถ่าย พวกปลาก็ว่ายมาวนเวียนดูกล้องกันใหญ่ แถมมีบางตัวตอดฉันเข้าให้ด้วยแน่ะ

คลิกดูภาพขยาย



คลิกดูภาพขยาย



​แต่ปะการังแถบนี้ไม่ค่อยสวยนัก ฉันเคย​ไปดำดู​ที่หมู่เกาะสุรินทร์ สิมิลัน ​และเกาะไหง เกาะรอก แถบนั้น​​จะสวยกว่ามาก

​แม้กระนั้น​ ฉันก็ยังดีใจ​ที่​ได้ลง​ไปแหวกว่ายในทะเล ​ได้เห็นโลกใต้ทะเลอันลึกเร้น ​และสิ่งมีชีวิตอันสวยงาม

ฉันหวนคิดถึงช่วงชีวิต​ที่หาย​ไป ​แต่ก่อนเคยมี​เพื่อนก๊วนหนึ่ง​ พวกเราก็ชอบเ​ที่ยวลุยๆ​กันแบบนี้

​แต่ตอนนี้ ​เพื่อนรุ่นพี่หัวหน้าก๊วน เสียชีวิต​ไปแล้ว​

​เมื่อพี่​เขาเสียชีวิต ตอน​ที่ฉันมาเรียนต่อแล้ว​ ฉันเศร้า​ไปหลายวัน ​เพราะเคยคิดเสมอว่า ​เมื่อเรียนจบ ​จะกลับ​ไปชวนพี่​เขาเ​ที่ยวอีก ​แต่พี่​เขาไม่อยู่​รอฉันแล้ว​ ทุกวันนี้ ก็ยังคิดถึงพี่​เขาเสมอ

วันท่องทะเลไทยวันนั้น​ เลสลีย์มี​ความสุขมาก เธอขอบคุณฉันใหญ่​ที่พามาทริปทางเรือนี้ เธอบอกว่า Fantastic จริงๆ​

จากนั้น​ เรือก็พาเรากลับ​ไป​ที่เกาะพีพีดอน ​เพื่อรับประทานอาหารกลางวัน

พี่วันดีบอกว่า ​ถ้า​ไปแล้ว​ ให้ลองเดิน​ไปดูสถาน​ที่​ที่ครั้งหนึ่ง​รีสอร์ตของพี่วันดีเคยตั้งอยู่​ ​แต่วันนี้ มันไม่มีอะไร​เหลือแล้ว​ ​กำลังดำเนินการก่อสร้างใหม่อยู่​

พวกเราเดิน​ไปดูแล้ว​ก็สะท้อนใจ​กับซากปรักหักพัง​ที่ยังเห็นอยู่​ทั่ว​ไป ต้นไทรใหญ่ยังหยัดต้นคงทน ขณะ​ที่ต้นมะพร้าวหลายต้นหักโค่น ล้มตาย​ไป

ฉันเล่าให้เลสลีย์ฟังถึงเหตุการณ์ซึนามิ ตัวเองก็ส่งใจอันสงบขอให้ดวงวิญญาณของผู้วายชนม์​ไปสู่สุคติ

คลิกดูภาพขยาย



คลิกดูภาพขยาย



ทราย​ที่เกาะพีพีขาวละเอียด นุ่มเท้าราว​กับแป้ง น้ำทะเลก็สวยสีฟ้าอมเขียวใสสด ธรรมชาติรื่นรมย์มาก

พวกเราเดินย่ำกัน​ไปตามแนวชายหาดอย่างเพลิดเพลิน จึงไม่​ได้เดินขึ้น​​ไปถึงจุดชมวิว ​ที่​จะมองเห็นทะเลโค้ง​เป็นสอง​ส่วนเข้าหากัน


คลิกดูภาพขยาย



ใกล้เวลานัดหมายลงเรือ ฝนตั้งเค้า​และกระหน่ำลงมา พวกเราจึงรีบวิ่ง​ไปขึ้น​เรือแล้ว​อำลาจากเกาะพีพี

วันนี้ ​เป็นอีกวันหนึ่ง​ในชีวิต​ที่ฉัน​ได้ท่องเ​ที่ยวอย่างมี​ความสุข ระคน​กับ​ความรู้สึกภาคภูมิใจ​กับ​ความงดงามของเมืองไทยอัน​เป็น​ที่รักยิ่ง

ประเทศไทยของเรามีสถาน​ที่สวยงามมากมาย​เหลือเกิน จนเลื่องชื่อลือชา นักท่องเ​ที่ยวต่างชาติหลายคน เฝ้ารอคอย​ที่​จะกลับมาเยือนเมืองไทยของเราอีกปีแล้ว​ปีเล่า

วูบหนึ่ง​ ฉันรู้สึกรักเมืองไทยจับใจ ​และไม่อยากกลับ​ไปอังกฤษอีกแล้ว​ ​แต่ก็คง​เป็น​ไปไม่​ได้ ​เพราะภารกิจของฉันยังไม่สิ้นสุด

พอบ่ายคล้อย สกรูว์​ที่หลงเหลืออยู่​ตัวเดียวของแว่นตาของเลสลีย์ก็หลุดออก ทำให้แว่นกันแดดอันนั้น​​ใช้ไม่​ได้ พวกเราหัวเราะกัน แล้ว​เลสลีย์ก็ตัดสินใจโยนแว่นนั้น​ทิ้ง บอกไม่​เอาแล้ว​ดีกว่า

เลสลีย์บอกว่า เดี๋ยวซื้ออันใหม่ ไม่เลือก​ที่มีสกรูว์เยอะๆ​แบบนี้แล้ว​

กลับมาถึงโรงแรม เลสลีย์โทร.​ไปบอกเลิกนัด​กับซู ​เพราะตอนแรกซู​จะพาพวกเรา​ไปเ​ที่ยวชายหาดป่าตองยามค่ำคืน ​แต่พวกเราเหนื่อยเสียแล้ว​

อีกอย่างเลสลีย์บอกว่า เห็น​ความสวยงามของเกาะพีพีแล้ว​ ก็ไม่อยาก​ไปเห็น​ความคลาคล่ำของป่าตองอีก

พวกเราก็เลย​ตัดสินใจพักผ่อนกันเงียบๆ​​ที่โรงแรม แล้ว​ลง​ไปว่ายน้ำเล่นกันในสระน้ำขนาดใหญ่ของโรงแรม จากนั้น​ก็ขึ้น​มาอาบน้ำ หาอาหารเย็นรับประทาน

เราเดินออกมานอกโรงแรมตรง​ไปยังชายหาด ​เพราะเคยเห็นตั้งแต่เดินวันแรกว่า มีร้านอาหารตั้งอยู่​เรียงราย

​แต่ขณะนั้น​ มืดค่ำแล้ว​ ฉันบอกเลสลีย์ว่า อย่าเดิน​ไปไกลเลย​ ​เพราะไม่รู้ว่า​จะปลอดภัยหรือเปล่า
เราก็เลย​เลือกร้านอาหารเล็กๆ​ติด​กับโรงแรมเลย​ ​เพราะเห็นมีฝรั่งนั่งกันอยู่​แล้ว​สองโต๊ะ

ราคาอาหาร ​ถ้าคิดตามค่าครองชีพแบบไทย ก็​ต้องบอกว่าแพง ​แต่ฉันทำใจเสียแล้ว​ พยายามคิด​เป็นเงินปอนด์เข้าไว้ แล้ว​ก็บอกตัวเองว่า ​เอาน่า ​เอาเงินตราเข้าประเทศ เราเองก็มาเ​ที่ยว คงไม่​ได้อยู่​กินอย่างนี้หลายมื้อนัก


ฉันคุย​กับพนักงานหญิงคนหนึ่ง​ ท่าทาง​เป็นผู้ใหญ่หน่อย​ ไม่รู้ว่า​เป็นเจ้าของร้านหรือเปล่า เธอก็ดู​เป็นมิตรดี ไม่รังเกียจคนไทยอย่างฉัน

เสร็จจากมื้อเย็น เราก็ออกเดินเล่น​ไปตาม​ความมืดของชายหาด ​เพื่อรับลมทะเล เห็นเรือหาปลาส่องแสงเรืองๆ​อยู่​ในทะเล​เป็นระยะๆ​

มองเส้นขอบฟ้าในยามมืด ​กับแสงไฟเรืองๆ​จากอาคารโรงแรม​ที่เรียงรายตามแนวชายหาด วูบหนึ่ง​ ฉันรู้สึกรักเมืองไทยขึ้น​มาจับใจ

ขอบฟ้าเอ๋ย ขอบฟ้ากว้างไกล
พาหัวใจฉันกลับมาคืนถิ่น
เสียงเพรียกจากมาตุภูมิยามยิน
ใจฉันโบยบินกลับคืน...​


แล้ว​เราก็กลับเข้ามาจัดกระเป๋าแล้ว​เข้านอน ​เพราะวันรุ่งขึ้น​ เรา​ต้องบินกลับกรุงเทพฯ​แต่เช้า​ตรู่ ​จะ​ได้เจอหน้าพ่อแม่ญาติพี่น้องกันเสียที หลังจากมารอนแรม​ที่ภูเก็ตอยู่​สามคืนสองวัน
...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​.(ยังมีต่อ)...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​...​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2290 Article's Rate 170 votes
ชื่อเรื่อง เที่ยวไปตามใจฉัน --Series
ชื่อตอน พีพี เกาะสวรรค์กลางทะเลที่สวยล้ำค่าเกินคำบรรยาย --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๖๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๗๔๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-12263 ], [124.121.114.211]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ส.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๕๖ น.

สวัสดีค่ะ​​ น้องดาวเคียงเดือน

ช่วงหลังหายๆ​​​​ไปนะคะ​​ ไม่เขียนอะไร​​มาลงอีกแล้ว​​เหรอคะ​​

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : jasminek- กัลปจันทรา [C-12266 ], [170.215.50.26]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ส.ค. ๒๕๕๐, ๐๒.๓๔ น.

สวัสดีค่ะ​​

โอ๋...​​ภาพสวยจังเลย​​ ​​ทั้งชีวิตของพี่​​ไปภาคใต้ครั้งเดียว​​และ​​ไป​​ที่ภูเก็ต ต้นปี​​ที่มีสุนามินั่นแหละ​​ค่ะ​​ ตั้งแต่นั้น​​มาพ่อเจ้าประคุณสามีไม่ยอม​​ไป ว่า​​จะทิ้งให้อยู่​​คนเดียวแล้ว​​​​ไป​​กับ​​เพื่อนอีกสักครั้ง

เขียน​​ได้อ่านลื่นไหลดีค่ะ​​ ขอบคุณ​​ที่​​เอา​​ความงามมาฝาก

ด้วย​​ความปรารถนาดี

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ดาวเคียงเดือน [C-12270 ], [210.246.178.51]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ส.ค. ๒๕๕๐, ๑๒.๒๙ น.

สวัสดีค่ะ​​พี่พิล ​​ส่วนงานเขียนนั้น​​ยังคิดไม่ออกค่ะ​​ ขอ​​เป็นผู้อ่านงานเขียนดี ๆ​​ เช่น ของพี่พิล​​ไปก่อนค่ะ​​ อิอิ

อยากเห็นแว่นตา​​ที่พี่พิลซ่อมจังเลย​​ อิอิ...​​

ภาพสวยมั่กๆ​​ มากค่ะ​​ อ่าน​​ที่พี่พิลบรรยายแล้ว​​มองเห็นภาพเลย​​ล่ะ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : add [C-12386 ], [125.25.157.78]
เมื่อวันที่ : ๒๔ ส.ค. ๒๕๕๐, ๑๓.๕๗ น.

น้ำทะเลสีสวยจัง ​​แต่ก็​​เป็น​​ความสวย​​ที่มี​​ความน่ากลัวแฝงอยู่​​เหมือนกันนะ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น