นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
อาร์ซานน์ ลุปัง - งานที่ทำระหว่างอยู่ในคุก ห้าตอนจบ #1
กัลปจันทรา
......​​ถ้าไม่ทำตาม​ที่ขอร้องนี้ ในวันพุธ​ที่ 27 ถึง วันพฤหัสบดี​ที่ 28 กันยายน กระผม​จะมา​เอามันด้วยตัวเอง...

ตอน : อาร์ซานน์ ลุปัง - งานที่ทำระหว่างอยู่ในคุก ห้าตอนจบ

ตอน​ที่ 1

ไม่​ต้อง​ไปอยากรู้จัก​ถ้านักท่องเ​ที่ยว​ที่​ไปเ​ที่ยวมหานครปารีส์​แต่ไม่​ได้แวะ​ไปแถวแม่น้ำ "ลาแซนน์" นะครับ​ ​และไม่​ต้องซื้อกาแฟเลี้ยงนักท่องเ​ที่ยวคนนั้น​ด้วย ​ถ้าไม่​ไปแถวแม่น้ำก็​จะไม่สังเกตเห็นคฤหาสน์เก่าแก่​ที่สร้างตั้งแต่ฝรั่งเศสยัง​เป็นประเทศ​ที่มีระบบศักดินา คฤหาสน์นี้สร้างอยู่​บนเกาะกลางแม่น้ำ "ลาแซนน์" นั้น​มีทางเข้าทางเดียว​คือ​ต้องข้ามสะพาน​ที่​เป็นรูปโค้ง อีกด้านหนึ่ง​​เป็นหน้าผาสูงชัน รอบๆ​มีน้ำ​ที่ไหลเอื่อยๆ​ผ่านดงอ้อดงแขม มีนกน้ำ​ที่ชื่อ "แวกเทล์" ลอยตัวขึ้น​ๆ​ลงๆ​อยู่​บริเวณหิน​ที่โผล่​เป็นปุ่มปมอยู่​บนผิวน้ำ

คฤหาสน์นี้มีชื่อว่า "มาลาคียส์" มีประวัติ​ที่รุนแรงโหดร้ายเหมือนชื่อ คฤหาสน์แห่งนี้เคย​เป็นพยานแห่งการสู้รบนองเลือด การฆ่าหมู่ ​ความตายด้วยโรคร้ายแรง เรื่อง​ของฆาตกรรมในคฤหาสน์นี้​ถ้าเล่าให้​ใครฟัง ​แม้​แต่คน​ที่ใจแข็ง​ที่สุดก็อดสะดุ้งสะเทือนใจไม่​ได้ มีเรื่อง​ลึกลับมากมาย​มา​กับคฤหาสน์แห่งนี้ ​และนี่​คือ​ที่อยู่​ของ "บารอง ซาทอง" หรือ "ซาตาน" ในภาษาอังกฤษ...​​ใครๆ​ก็ขนานนามของ​เขาอย่างนั้น​ ในพื้น​ที่แถวๆ​​ที่มีนามว่า "ลาบูร์ส" ​ที่จริง ​เขามีนามว่า "บารอง นาธอง คาโอรน์" ​เขา​ได้กลาย​เป็นคนรวยอย่างรวดเร็วอย่างไม่มี​ใครเคยทำ​ได้ ลอร์ด​ทั้งหลาย​ที่​เป็นเจ้าของคฤหาสน์มาลาคียส์ ​ต้องขายคฤหาสน์เก่าแก่นี้ให้ "บารอง นาธอง คาโอรน์" ​เพื่อ​จะ​ได้มีกินไม่อดตาย ในคฤหาสน์นี้ บารอง นาธอง คาโอรน์ ​ได้สะสมสิ่งมีค่าเช่นเครื่องเรือนโบราณ ภาพเขียน รูปไม้แกะสลัก ​และเครื่องถ้วยโถโอชามโบราณ​ที่เรียกกัน "เฟีสต์ส" ทำมาจากดินเหนียว บารอง คาโอรน์ อยู่​​ที่นี่คนเดียว มีคนรับ​ใช้เก่า​และแก่สามคน ไม่เคย...​ขอย้ำ...​ไม่เคยมี​ใครเคยเห็นภาพเขียนของจิตรกรมีชื่อเสียง " พีเตอร์ ปอล รุเบิงส์" ชาวเฟลมมิช ​ที่มีอยู่​สามภาพ ​และภาพเขียน ของ "แองทัวนน์ วัตโท" สองภาพ ​และสิ่งอื่นๆ​​ที่สวยงาม​และมีค่ามหาศาล​ที่​เขาหาซื้อมาด้วยเงินจำนวนหามูลค่ามิ​ได้จาก​ที่ประมูลสาธารณะ

บารอง ซาทอง อยู่​อย่างหวาดกลัวตลอดเวลา ไม่ใช่กลัว​เขา​จะมีทำร้ายอะไร​หรอก ​แต่​ความกลัวนั้น​​เป็น​เพราะหวงแหนสิ่ง​ที่​เขาสะสมไว้ไว้อย่างมีรสนิยมดี สิ่งสะสมเหล่านี้​เป็น​ที่ยอมรับว่ารสนิยมของ​เขานั้น​​ได้รับการยกย่องนับถือจากพ่อค้า ​เขารักสิ่งเหล่านี้อย่างสุดหัวใจ รักแบบคนรัก รักแบบคนขี้ตระหนี่ ทุกค่ำ...​ประตูเหล็กหนาหนัก​แต่ละด้านของสะพาน​จะถูกปิดอย่างแน่นหนา ​ถ้ามีอะไร​สักนิดแค่แตะประตูนี้ ​จะ​ได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยดังก้อง​ไปทั่วคฤหาสน์

วันพฤหัสวันหนึ่ง​ในเดือนกันยายน มีชายคนส่ง​ไปรษณีย์นำจดหมายฉบับ​หนึ่ง​มาส่ง​ที่ประตูบนสะพาน ​และบารอง ซาตอง ก็​ไปรับเอง ​เขาแง้มประตูนิดหนึ่ง​ เพ่งมองอย่างสำรวจชายผู้นั้น​ ​แม้ว่าคนส่ง​ไปรษณีย์​จะมีท่าทาง​เป็นมิตร ​และ​เขาก็เคยเห็นกันมา​เป็นเวลาหลายปีแล้ว​ บุรุษ​ไปรษณีย์หัวเราะแล้ว​บอก บารอง ซาทอง ว่า

"แค่ผมเท่านั้น​เองครับ​ เมอร์สิเออร์ เลอ บารอง ไม่ใช่​ใคร​เอาเสื้อ​และหมวกผมใส่มาหรอกครับ​"

"ไม่แน่​ทั้งนั้น​แหละ​" บารอง พูดเสียงขุ่น

คนส่ง​ไปรษณีย์ส่งหนังสือให้​พร้อมบอกว่า "วันนี้มีของใหม่ด้วยครับ​"
"อะไร​ใหม่?"

"จดหมายครับ​ ลงทะเบียนด้วย"

บารอง ซาตองนั้น​ไม่มี​เพื่อน ไม่มี​ใคร​ทั้งนั้น​ ไม่เคย​ได้รับจดหมายจาก​ใคร อืม...​​ใครนะส่งจดหมายมา?
"​ต้องเซ็นชื่อด้วยครับ​"

​เขาเซ็นชื่อ ​และรับจดหมายมา รอจนคนส่ง​ไปรษณีย์เลี้ยวหาย​ไป​ที่มุมถนนแล้ว​ ​เขาก็เดิน​ไปมาอย่างกังวลใจ แล้ว​​ไปยืนพิงกำแพงสะพาน ​เขาฉีกจดหมายออกอ่าน บนกระดาษนั้น​ตรงหัวมุมมีชื่อ "คุก เดอ ลา ซองเต" รีบอ่านลายเซ็น เห็นชื่อ "อาร์ซานน์ ลุปัง" ​เขามึนงงเหมือนถูกทุบ​ที่ศีรษะ เริ่มอ่าน

"เมอร์สิเออร์ เลอ บารอง"
"ในห้องโถง​ระหว่างห้องใหญ่สองห้อง​ที่ท่านรวมกัน​เป็น​ที่เก็บงานศิลปะนั้น​ กระผมชอบภาพเขียนของ ฟิลลิป เดอ แชมเปนจ์ (1) มาก ภาพเขียนของรูแบ็งส์ (2) นั้น​ก็ถูกรสนิยมเหมือนกัน ​และชอบภาพเขียน​ที่เล็ก​ที่สุดของวัตโต (3) ในห้องโถงด้านขวา กระผมสังเกตว่า มีตู้แบบมีลิ้นชักสมัย หลุยส์​ที่สิบสาม มีพรมแขวนผนังห้องของโบเวส์ ในตู้ดานซ้ายมีเครื่องประดับ"


ภาพของรุแบงส์


ภาพของวัตโต


"ครั้งนี้นะขอรับ กระผมพอใจในสิ่ง​ที่กล่าวมาข้างต้นเท่านั้น​ กรุณาส่งสิ่ง​ที่กล่าวนั้น​​ไปในนามของกระผม ​ไป​ที่ สถานี "บาติโนลส์" ภายใน 7 วัน...​​ถ้าไม่ทำตาม​ที่ขอร้องนี้ ในวันพุธ​ที่ 27 ถึง วันพฤหัสบดี​ที่ 28 กันยายน กระผม​จะมา​เอามันด้วยตัวเอง ​และ...​​จะไม่​เอาเฉพาะสิ่ง​ที่กล่าวไว้เท่านั้น​"

กรุณาอภัยด้วย​ถ้ากระผมทำให้ท่านยุ่งยากนิดหน่อย​ ​และกรุณารับ​ความขอบคุณมากมาย​จากกระผมมา ณ ​ที่นี้ ด้วย"

"ลงชื่อ อาร์ซานน์ ลุปัง"

"ป.ล. อ้อ..กรุณาอย่าส่งภาพ​ที่ใหญ่​ที่สุดของวัตโตมานะขอรับ ท่านจ่าย​ไปสามหมื่นฟรองส์ ​แต่มัน​เป็นแค่ภาพเขียนเลียนแบบเท่านั้น​เอง หาใช่ของ​ที่วัตโตเขียนเองไม่"

จดหมายนั้น​ทำให้ท่านบารองไม่สบายใจ ​แต่​เพราะลายเซ็นต์ของลุปังนั้น​ ไม่ค่อยทำให้ท่านบารองตกใจมากนัก​เพราะ​เขาทราบว่าลุปังอยู่​ในคุก ​เขา​เป็นคนอ่านหนังสือพิมพ์เสมอ​และรู้ว่ามีอาชญากรรมอะไร​บ้าง ​เขารู้อย่างแน่นอนว่า ลุปังถูกจับ​ได้​ที่อเมริกาตอนลงเรือมาจากฝรั่งเศส รู้ดีด้วยว่า​ใคร​คือคนจับ​เขา...​ยอดนักสืบท่านกานิมาร์ด ศัตรูของลุปังนั่นเอง ตอนนี้พ่อยอดชายลุปัง​เขาอยู่​ในคุกชื่อ "เลอพริซองเดอลา ซองเท" ​แต่การระบุว่าภาพเขียนอยู่​​ที่ไหน เครื่องเรือนอยู่​​ที่ไหน นั้น​​เป็นการ​ที่ไม่อาจ​จะ​เขา​จะเพิกเฉย​ได้ ลุปัง​ไป​เอาข้อมุลนี้มาจากไหนกัน​ทั้งๆ​​ที่ในห้องโถงนี้ไม่เคยมี​ใครเห็นเลย​?

ท่านบารองทำตาลอยอย่างครุ่นคิด ​เขาตระหนักว่า คฤหาสน์นี้ตั้งอยู่​ในสถาน​ที่เข้ามา​ได้ยากแค่ไหน มีหน้าผาสูงชัน ล้อมรอบด้วยผืนน้ำ ​และ​เขาก็ไหวไหล่ ด้วย​ความเชื่อว่าคงไม่มีอันตรายมาแผ้วพาน​ได้ ไม่มีทาง​ที่​ใคร​จะฟันฝ่าเข้ามาขโมยสมบัติอันประมาณค่ามิ​ได้ของ​เขา​ไป​ได้แน่

ไม่มี​ใครแน่ ​แต่เอ...​บางทีนอกจาก อาร์ซานน์ ลุปัง ประตูกำแพง​ที่แข็งแรง กำแพงสูงใหญ่ สะพานชัก คงไม่มี​ความหมายสำหรับลุปัง ถามตัวเองอย่างกลุ้มใจขึ้น​มาว่า มีเครื่องป้องกันไว้ทำไม​ถ้าไม่มีประโยชน์​ที่​จะป้องกันคนอย่าง ลุปัง ชายผู้​ได้ชื่อว่า "ศิลปินนักย่องเบา" ​ได้?


(1) นักเขียนภาพฝรั่งเศส สมัย 1602 -- 1672

(2) ปีแตอร์ พอล รูแบ็งส์ ชาวเฟลมิช 1577 - 1640
(3) ชอง อังทวนน์ วัตโต ชาวฝรั่งเศส 1684 -- 1722

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2283 Article's Rate 6 votes
ชื่อเรื่อง อาร์ซานน์ ลุปัง - งานที่ทำระหว่างอยู่ในคุก ห้าตอนจบ --Series
ชื่อตอน อาร์ซานน์ ลุปัง - งานที่ทำระหว่างอยู่ในคุก ห้าตอนจบ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กัลปจันทรา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ สิงหาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องแปล
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๙๔๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ฟ้าดาว [C-12226 ], [58.8.143.151]
เมื่อวันที่ : ๑๓ ส.ค. ๒๕๕๐, ๒๓.๐๓ น.

​​เพราะจดหมาย ชวนให้ติดตามต่อ​​ไป

สนุกค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : Rotjana Geneva [C-12309 ], [83.189.130.104]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ส.ค. ๒๕๕๐, ๐๐.๐๗ น.

เข้ามาตามอ่านค่ะ​​ ท่าทางน่าสนุกจริง ๆ​​
ขอติงนิดเดียวจริง ๆ​​ ค่ะ​​ ตรงชื่อเรื่อง​​ว่ามันยาวมาก ๆ​​ เลย​​ค่ะ​​ แล้ว​​ไม่รู้ว่าทำไมมันซ้ำกันสองครั้ง.. ทำให้มันล้นกรอบ​​ที่​​จะอ่านเท่านั้น​​เองค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : jasminek-กัลปจันทรา [C-12319 ], [170.215.130.25]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ส.ค. ๒๕๕๐, ๐๑.๒๘ น.

สวัสดีค่ะ​​

ไม่ทราบว่าทำไมเหมือนกันค่ะว่า​​ซ้ำซาก ​​จะลองพิจารณาให้ดีๆ​​อีกครั้งนะคะ​​ ขอบคุณ​​ที่มาช่วยค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น