นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๐๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๐
คราบมนุษย์
กาบแก้ว

ตอน : คราบมนุษย์

 รู้อะไรไม่สู้รู้ธรรมะ
กำหนดละเลิกอบายหายหนักหัว
โลภโกรธหลงละทิ้งสิ่งเมามัว
อย่าเกลือกกลั้วโลกีย์มีศีลธรรม

เท่านี้ก็เป็นบุญเกื้อหนุนแล้ว
ขอจงแคล้วอย่าคลาดพลาดถลำ
แม้นมีเหตุเภทภัยให้พึงจำ
น้อมเหนี่ยวนำธรรมะ "นะเมตตา"

รับคำพระสมภารท่านโปรดสอน
กราบรับพรแช่มชื่นคืนเคหา
พอขึ้นเรือนเอื้อนคำจำนรรจา
พ่อแม่จ๋าไปไหนไยเงียบจัง

กระซิบบอกทรามวัยให้เงียบเสียง
ส่งสำเนียงข้างหูคอยดูหลัง
พ่อเจ้าเขาอ่อนล้าพะว้าพะวัง
หมดพลังครบกำหนดตามกฎเกณฑ์

ใจวาบหวำรำพึงถึงสาเหตุ
แม่จอมเกศเล็ดน้ำตาคราแรกเห็น
หนังเหี่ยวย่นพองทั่วเนื้อตัวเย็น
เหมือนหนึ่งเป็นไข้สั่นแสนหวั่นใจ

แม่สาวน้อยพลิกคว่ำธำมรงค์
จิตมั่นคงมุ่งแน่หวังแก้ไข
"นะเมตตา" เสกพลันลงทันใด
รออึดใจเหมือนสิ้นลมสมประดี

นึกถึงคุณอาจารย์สมภารจัด
ยังจำวัดหรืออยู่ไหนในไพรศรี
ขออำนาจบุญญาบารมี
ช่วยพ่อทีให้หายอย่าวายปราณ

บัดดลเสียงหอกลองก้องอาราม
บอกโมงยามตุ่มตุ้มเสียงทุ้มหวาน
จีวรปลิวพลิ้วร่างกลางนอกชาน
ท่านสมภารร้องบอกถอยออกไป

กูจะเสกมนต์ก่อต่อชะตา
ใต้ชายคาแหล่งนี้ที่อาศัย
ห้ามล่วงล้ำกล้ำกรายเข้าภายใน
กูจะได้ล้างเคราะห์สะเดาะเวร

เงียบสงัดชัฏลึกจนดึกดื่น
ข้ามวันคืนอีกวันหนึ่งจึงแลเห็น
หนุ่มรูปงามกำมะลอพ่อเนื้อเย็น
มายืนเด่นหล่อเหลาพิงเสาเรือน

กลับเป็นหนุ่มโสภาคราแรกรุ่น
พ่อเนื้ออุ่นคืนกายละม้ายเหมือน
หนังที่แห้งเหี่ยวห้อยรอยลบเลือน
มิพักเตือนลูกโผโฮร้องแง

ว่าพ่อหนูมีบุญคุณพระช่วย
พ่อหายป่วยแจ่มใสไร้รอยแผล
ผิวเหี่ยวย่นอัศจรรย์กลับผันแปร
จากชายแก่กลับหนุ่มกระชุ่มกระชวย

สมภารเพรียกเรียกเจ้าเข้าห้องใน
แจ้งทรามวัยเรื่องพ่อความหล่อสวย
เพราะเขาลอกคราบหนังดังอำนวย
เป็นเพราะด้วยตามเหล่าเผ่าพงศ์พันธุ์

ทุกยี่สิบปีปลายจะกลายร่าง
โฉมสะอางลอกหนังได้ดังฝัน
แต่ทรมานร่างเปลี้ยเพลียเป็นวัน
อัศจรรย์พันธุ์มนุษย์สุดบรรยาย

ชนทุกสีขาวขำดำเป็นเหนี่ยง
ผิวเหลืองเกลี้ยงงดงามตามเชื้อสาย
ลูกผู้หญิงถูกสาปลอกคราบกาย
เหมือนฝ่ายชายผู้บิดาเป็นอาจินต์

เช่นเดียวกันลูกชายคล้ายกับแม่
เผ่าพันธุ์แท้สืบวงศาอย่าถวิล
ฉะนั้นเจ้าหยาดอนงค์จงยลยิน
ยอดยุพินสืบสายฝ่ายบิดา


*********
 
F a c t   C a r d
Article ID S-2217 Article's Rate 73 votes
ชื่อเรื่อง คราบมนุษย์ --Series
ชื่อตอน คราบมนุษย์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง กาบแก้ว
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๓๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๓๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-11798 ], [83.180.100.240]
เมื่อวันที่ : ๐๑ ก.ค. ๒๕๕๐, ๐๓.๑๖ น.

เอ...​​.หมาย​​ความว่าหยาดอนงค์​​ต้องลอกคราบเหมือนพ่อหรือเปล่าคะ​​เนี่ย

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : กาบแก้ว [C-11802 ], [58.10.216.165]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ก.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๕๔ น.

​​กำลังเริ่มสนุกโปรดติดตามต่อ​​ไปเรื่อยๆ​​นะครับ​​คุณรจนา

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น