นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๗ มีนาคม ๒๕๕๐
ฝาแฝด #1
ไร้ตัวตน
...ฉันเคย​ได้ยินว่าพี่น้องฝาแฝดมัก​จะมีบางสิ่ง​ที่เชื่อมกันอยู่​ หากคนหนึ่ง​เกิดมีอะไร​ขึ้น​ อีกคนก็​จะรู้สึก​ได้อย่างน่าประหลาดใจ...

ตอน : ตอนที่ 1

ฉันเคย​ได้ยินว่าพี่น้องฝาแฝดมัก​จะมีบางสิ่ง​ที่เชื่อมกันอยู่​ หากคนหนึ่ง​เกิดมีอะไร​ขึ้น​ อีกคนก็​จะรู้สึก​ได้อย่างน่าประหลาดใจ ฉัน​และพี่สาวฝาแฝดของฉัน ก็มีเรื่อง​ราว​ที่น่าประหลาดใจเหมือนกัน คุณอยากฟังเรื่อง​ของฉันไหม...​

ฉันชื่อนิด มีพี่สาวฝาแฝดชื่อหน่อย​ ตอนเด็กๆ​เราไม่​ได้อยู่​ด้วยกัน​เพราะหลังจากแม่คลอดเรา​ได้ไม่นาน พ่อ​กับแม่ก็หย่ากัน พ่อ​เอาพี่หน่อย​​ไปเลี้ยง ​ส่วนฉัน​ได้อยู่​​กับแม่ หลังจากแม่เลิก​กับพ่อ แม่ก็ย้ายมาอยู่​​ที่บ้านป้า​ที่ต่างจังหวัด ป้าฉัน​เป็นชาวสวน
แม่ฉันจึงมาช่วยป้าทำสวน จนกระ​ทั้งพ่อฉันเสียตอนฉันอายุ​ได้ 10 ขวบ แม่จึง​เอาพี่หน่อย​มาอยู่​ด้วย

หลังจาก​ที่พี่หน่อย​มาอยู่​​กับฉัน​ได้ไม่นานอยู่​มาวันหนึ่ง​พี่หน่อย​ก็หาย​ไปจากบ้าน ฉันจำ​ได้ว่าวันนั้น​เย็นมากแล้ว​ แม่เดินมาหาฉัน ถามว่าพี่หน่อย​​ไปไหน จริงๆ​แล้ว​ฉันเองก็ไม่รู้หรอกว่าพี่หน่อย​​ไปไหน ​แต่ฉันรู้สึกบางอย่าง เหมือน​กับต้นไม้มีอะไร​ไม่เหมือนเดิม
ทางเดิน​ที่ฉันวิ่งเล่นอยู่​ทุกวัน มันดูแปลกๆ​​ไป เหมือนเสียงพี่หน่อย​​จะเรียกฉัน ว่าอยู่​ทางนี้ อยู่​ทางนี้ ​แม้มัน​จะเย็นมากแล้ว​ ​และแสงอาทิตย์​จะลับขอบฟ้า​ไป ​แต่ต้นไม้ต่างๆ​ก็กลับเหมือนมีแสงส่องนำทางให้ฉันเดิน​ไป ฉันบอกแม่ว่า "แม่ๆ​ พี่อยู่​ทางนี้"
จากนั้น​ฉันก็วิ่ง​ไปตามทาง​ที่มีแสงนำ​ไป

ไม่รู้เหมือนกันว่าวิ่ง​ไป​ได้ไกลแค่ไหน ใน​ที่สุดฉันก็มาหยุดยืนอยู่​ตรงลำธารสายหนึ่ง​ พี่สาวฉันนอนหลับอยู่​​ที่นั่น แม่รีบเข้า​ไปกอด​และร้องไห้ ​ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ​ก็ช่วยกันพยุงพี่ของฉัน แล้ว​รีบพา​ไปส่งโรงพยาบาล ตอนนั้น​ฉัน​ได้​แต่ยืนมองจนร่างของพี่สาวลับตา​ไป

จากเหตุการณ์ครั้งนั้น​ทำให้พี่สาวฉัน​ต้องนอนอยู่​ในโรงพยาบาลอยู่​หลายเดือน ​และ​เมื่อออกมาพี่สาวก็เดินไม่ค่อย​ได้ ​ต้องนั่งรถเข็น​และ​ใช้ไม้ค้ำเวลา​จะยืน ฉันจึง​ต้องปรนิบัติพี่สาวอยู่​ตลอดเวลา รวมถึงคอยอ่านหนังสือให้ฟังด้วย

เหตุการณ์ทุกอย่างดูเหมือนปรกติ จนกระทั่งฉันอายุ​ได้ 13 ปี บางสิ่ง​ที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ​ก็เกิดขึ้น​อีกครั้ง

ขณะ​ที่ฉันเลิกเรียน​และ​กำลังเดินกลับบ้าน พอฉันเดิน​ไปถึงบ่อปลาข้างๆ​บ้าน ฉันก็รู้สึกแปลกๆ​อย่างบอกไม่ถูก มันเหมือน​กับบ่อปลามีแสงออกมาเรืองรอง รู้สึกเหมือนสว่าง​แต่ไม่สว่าง พอให้มองออกว่ามีแสง คล้าย​กับใบไม้​ที่เห็นในเหตุการณ์วันนั้น​ ฉันรีบวิ่ง​ไป​ที่บ่อปลา​และมองลง​ไปเบื้องล่าง น่าแปลกปรกติบ่อปลานี้ไม่เคยใสเลย​​แต่วันนี้มันกลับใสมาก ใสจนฉันเองยังอยากลง​ไปว่ายเล่น แล้ว​ภาพพี่สาวของฉันก็แว๊บเข้ามาในหัว ภาพพี่สาว​ที่​กำลังจมอยู่​ในน้ำ!!!

ฉันรีบมอง​ไปทั่วๆ​บ่อน้ำ หา​ที่ๆ​คล้ายๆ​​กับภาพในหัว​เมื่อสักครู่ ไม่รอช้าฉันทิ้งกระเป๋าลง แล้ว​กระโดดลง​ไปในน้ำทันที "ทางนี้" เสียงหนึ่ง​แว่วมาในหัว ฉันดำ​ไปตาม​ความรู้สึก ว่ายตรง​ไปเรื่อยๆ​ ผ่านฝูงปลา​ที่แหวกว่าย​ไปมา ​และแล้ว​ ฉันก็มองเห็นร่างของพี่สาว ​กำลังนอนนิ่งอยู่​ใต้ผืนน้ำ ฉันรีบว่าย​ไปดึงตัวพี่สาวฉันขึ้น​บนผิวน้ำ แล้ว​ลากขึ้น​​ไปบนฝั่ง
ฉันเขย่าตัวพี่สาว​และตะโกนเรียกชื่อ ​แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ​ "พี่ตื่นสิ" ฉัน​เอาหูแนบ​กับอกพี่สาว​เพื่อฟังเสียงหัวใจเต้น ฉันจำ​ได้ว่าตอนเรียนยุวกาชาติครูสอนเรื่อง​การผายปอด​และปั้มหัวใจของผู้​ที่จมน้ำ ฉันเริ่มทำตามขั้นตอน​ที่เรียนมาอย่างมั่วๆ​

ปั้ม หนึ่ง​ สอง สาม เป่าปาก ปั้ม หนึ่ง​ สอง สาม เป่าปาก ...​

"ฟื้นสิ"

ปั้ม หนึ่ง​ สอง สาม ...​

พี่สาวสำลักน้ำออกมาแล้ว​!!!

"พี่ ​เป็นไงมั่ง"

พี่ฉันไอ ​และเริ่มรู้สึกตัว

ฉันใจชื้นขึ้น​

"พี่รออยู่​​ที่นี่นะ เดี๋ยวฉัน​ไปตามแม่"

พี่หน่อย​เอือมมือมาจับขาฉันแล้ว​พูดขึ้น​

"อย่าบอกแม่นะว่าพี่จมน้ำ อย่าบอกแม่นะ"

ฉันหัน​ไปมองพี่

"​ถ้าอย่างนั้น​เดี๋ยวฉัน​ไป​เอาผ้าขนหนูมาให้"

ฉันวิ่งเข้า​ไปในบ้าน ​เพื่อ​ไปหยิบผ้าขนหนู จากนั้น​ก็วิ่ง​ไป​เอารถเข็น​ที่อยู่​ตรงหน้าประตูแล้ว​กลับ​ไปหาพี่สาวอีกครั้ง พี่หน่อย​ดูเหมือน​จะเหนื่อยอ่อนมาก ฉัน​ได้​แต่พยุงให้พี่ขึ้น​มานั่งบนรถเข็นแล้ว​​เอาผ้าขนหนูพันรอบตัวจากนั้น​ก็พาเข้า​ไปนอนในห้อง ฉันนึกขึ้น​​ได้ว่าฉันทิ้งกระเป๋านักเรียนไว้​ที่ข้างบ่อ หลังจาก​ที่พยุงพี่สาวให้นอนบนเตียง​และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ให้พี่แล้ว​ ฉันก็รีบลุกขึ้น​​เพื่อ​ไปหยิบกระเป๋านักเรียนของฉัน พี่หน่อย​จับมือฉันแล้ว​พูดขึ้น​อีกครั้ง

"อย่าบอกแม่นะ พี่กลัวว่าแม่​จะไม่ให้ออก​ไปข้างนอกอีก อย่าบอกแม่นะ"

ฉัน​ได้​แต่อือๆ​รับปาก​ไป ​เพราะไม่อยากให้พี่สาว​ต้องพูดต่อ แล้ว​ฉันก็ลุกออก​ไป​เอากระเป๋า

บ่อปลาตอนนี้ไม่เหมือน​เมื่อครู่แล้ว​ มันไม่มีแสง ทุกสิ่งดูเหมือนปรกติ น้ำในบ่อ​ที่​เมื่อครู่ใส ตอนนี้ก็กลับมาขุ่นมัวเหมือนเดิม

'มัน​ต้อง​เป็น​เพราะเรา​เป็นฝาแฝดกันแน่ๆ​เลย​'

ฉัน​ได้​แต่คิด ​และเดิน​ไปหยิบกระเป๋านักเรียน จากนั้น​ก็เปลี่ยนเสื้อผ้า​ที่เปียกก่อน​จะเดิน​ไปหาพี่สาวอีกครั้ง

พี่สาวยังนอนหลับอยู่​บนเตียง ฉันแอบเดิน​ไป​เอานิ้วอัง​ไป​ที่จมูก​เพราะกลัวว่าพี่สาว​จะไม่หายใจ

'พี่จมน้ำ​ไป​ได้ยังไงนะ ฉันอยาก​จะรู้จริงๆ​ คง​ต้องรอให้พี่ตื่นก่อนแล้ว​ค่อยถามแล้ว​กัน'

ฉันนั่งมองพี่สาว​ที่​กำลังนอนหลับอยู่​บนเตียงชั่วครู่หนึ่ง​ ก่อน​จะเดิน​ไปหยิบการบ้านขึ้น​มาทำ วันนี้แบบฝึกหัดยากซะด้วยสิ...​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2087 Article's Rate 8 votes
ชื่อเรื่อง ฝาแฝด --Series
ชื่อตอน ตอนที่ 1 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ไร้ตัวตน
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๗ มีนาคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องสั้น
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๓๒๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๓๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-11209 ], [83.189.138.101]
เมื่อวันที่ : ๑๕ มี.ค. ๒๕๕๐, ๑๔.๔๖ น.

เริ่มต้น​​ได้ไม่เลวค่ะ​​...​​.​​จะคอยตามอ่านตอนต่อ​​ไปนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ฟฟฟ [C-11247 ], [124.157.182.172]
เมื่อวันที่ : ๑๙ มี.ค. ๒๕๕๐, ๑๗.๓๓ น.

หน้าประหลาดใจ ---​​ น่าประหลาดใจ ถึง​​จะถูก งานเขียนของคุณ ผิดคำว่า "น่า" มากเลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ไร้ตัวตน [C-11284 ], [58.10.84.82]
เมื่อวันที่ : ๒๗ มี.ค. ๒๕๕๐, ๑๒.๒๑ น.

แก้ไขคำผิดเรียบร้อย​​แล้ว​​ครับ​​ ขอบคุณ​​ที่ทักท้วง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น