นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๙ เมษายน ๒๕๔๗
จดหมายจากเจนีวา (ปีหนึ่ง) #9
รจนา ณ เจนีวา
...หวังว่า​เพื่อนๆ​คงสนุก​กับสงกรานต์​และ​ได้ลด​ความรุ่มร้อนของเมืองไทย​ไป​กับน้ำเย็นฉ่ำกันตามสมควรนะคะ​ ช่วงนี้​เพื่อนๆ​​ที่ทำงาน​กับโรงงานคง​ได้หยุดพักกันตามคนงานบ้าง(มั๊ง) ขอให้พักผ่อนให้เต็ม​ที่ ​เอาแรงไว้สู้​กับงานหนักต่อ​ไป...

ตอน : 8: แม่บ้านอิเล็กทรอนิกส์

สวัสดีหลังสงกรานต์ค่ะ​

(หมายเหตุ ฉบับ​นี้เขียนตอนเดือนเมษาค่ะ​ ​แต่มาโพสต์​เอาวันปีใหม่คงไม่ว่ากันนะคะ​ )​

หวังว่า​เพื่อนๆ​คงสนุก​กับสงกรานต์​และ​ได้ลด​ความรุ่มร้อนของเมืองไทย​ไป​กับน้ำเย็นฉ่ำกันตามสมควรนะคะ​ ช่วงนี้​เพื่อนๆ​​ที่ทำงาน​กับโรงงานคง​ได้หยุดพักกันตามคนงานบ้าง(มั๊ง) ขอให้พักผ่อนให้เต็ม​ที่ ​เอาแรงไว้สู้​กับงานหนักต่อ​ไป ​เพื่อนบางคนก็​จะ​ไปดูงานเมืองนอก บ้างคนก็​จะ​ไปประชุมเมืองนอก บางคนก็พาครอบครัว​ไปเ​ที่ยวนอกเมืองรับลมทะเล บางคนก็เลี้ยงลูกอยู่​​กับบ้าน บางคนก็แบกจ๊อบไม่​ได้หยุดหย่อน บางคนก็เตรียมย้ายถิ่นฐานบ้านช่องตาม​ความ​ต้องการของงานกันต่อ​ไป ไม่ว่า​จะทำอะไร​ก็ตาม ขอให้ทุกท่านประสบ​ความสำเร็จ ​ความสบายใจ ​และ​ความผ่อนคลายทุกประการจ้า

เวลาผ่าน​ไปแป๊บเดียว เขียนบท​ความ​ได้ถึงเจ็ดตอนแล้ว​ มี​เพื่อนๆ​(หน้าม้า)ยุยงส่งเสริมให้เขียนส่ง​ไปตามนิตยสารหรือพิมพ์รวมเล่ม แหม ตรง​กับ​ความฝัน​พอดีเลย​ ​แต่ส่ง​ไปแล้ว​​เขาไม่พิมพ์ให้ เลย​มาจ่อคิว​ที่นกน้อยดีกว่านะ

เรื่อง​กินเรื่อง​ใหญ่
ช่วง​ที่ผ่านมา มี​ความสุขดี​กับการทำอาหารจานต่างๆ​ ตำราอาหารไทยมีกี่เล่ม​เอามาอ่านหมด ให้หายคิดถึงเมืองไทย พออ่านแล้ว​ก็อยากทำ ​และกลับคิดถึงบ้านมากขึ้น​ นอกจากนั้น​ ยังหาเวลาว่างค้นคว้าเว็บทำอาหารไทย ​ทั้งภาษาไทยภาษาอังกฤษ บางทีลาม​ไปถึงภาษาฝรั่งเศส เจอเว็บ​ที่ค่อนข้างดีมากสองเว็บ ​คือ www.thai-delicious.com ​กับ www.thaitable.com

อันแรก​เป็นภาษาไทยของแม่มาลี อันหลัง​เป็นภาษาอังกฤษมีภาพประกอบ ลักษณะการทำอาหารถือว่า ยังคง​ความ​เป็นไทยไว้มากพอตัว นอกจากนั้น​ เว็บพี่หมึกแดง www.mdcang.com ก็น่าสนใจไม่เลว ​แต่พี่หมึกแดงทำอาหารไทยแบบประยุกต์ ​ซึ่งมาทำเมืองนอกแล้ว​ดีมาก ​เพราะ​สามารถ​ใช้เครื่องปรุงฝรั่งทำ​ได้ไม่​ต้องวิ่ง​ไปหาซื้อเครื่องไทยมากมาย​ยุ่งยาก นอกจากนั้น​เว็บ​ที่ชื่อเรือนคุณยายก็​ใช้​ได้ดีทีเดียว (แม่บ้านหา​ได้ค่าโฆษณา​แต่ประการใดไม่)

การมีห้องครัว​ที่มีเครื่องอำนวย​ความสะดวก​​พร้อมมูลนั้น​ทำให้การทำอาหาร​เป็นเรื่อง​ง่าย​และรวดเร็ว ​ที่ชอบมาก​คือเครื่องล้างจานจ้า ไม่​ต้อง​เป็นแจ๋วล้างจานหน้ามันหลังอาหารทุกมื้อ เครื่อง​ใช้สุดโปรดปรานอีกอย่าง​คือหม้อหุงข้าวรุ่นใหม่​ที่หุงข้าวเหนียว ทำโจ๊ก ข้าวอบ ข้าวเหนียวเปียก​ได้ แสนฉลาด (เกือบเท่าแม่บ้านเลย​) ​แต่อย่างไรก็ตาม การนึ่งข้าวเหนียวแบบชาวอีสาน​และชาวเหนือนั้น​ดี​ที่สุด ​คือ แช่ข้าวค้างคืน ​และนึ่งในหวดจ้า ข้าวเหนียวหุงด้วยหม้อไฟฟ้านั้น​​ต้องชิดซ้าย​ไปแล้ว​กัน​เพราะเม็ดข้าว​จะนิ่มติดกันเกิน​ไป ไม่เหนียว​และแยกเม็ดแบบนึ่งด้วยหวด อันนี้แม่บ้านลองมาแล้ว​​ทั้งสองชนิดค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย


นอกจากนั้น​ เครื่องปรุงอาหารต่างๆ​ก็ค่อนข้างอยู่​ในสภาพเกือบ​พร้อมปรุง แพ็คมา​กำลัง​พอดี ​สามารถซื้อ​ได้ทีละน้อยเท่า​ที่​ต้องการ คุณภาพสูง ​และสะอาด ไม่​ต้องล้างแล้ว​ล้างอีกหลายขั้นตอน ผักต่างๆ​แพงสะเด็ด​แต่คุณภาพเยี่ยม สด กรอบจริงๆ​ ทำอะไร​ก็อร่อยหมด เนื้อสัตว์ก็สะอาดมาก คัดสรรมาอย่างดี อาหารทะเลนั้น​แช่แข็งส่งมาจากต่างประเทศ​ทั้งนั้น​ค่ะ​ (แหม ​เขาไม่กลัวเสียดุลการค้าเลย​นะ ​แต่​ถ้านำเข้าแค่อาหาร ​กับเงินฝากธนาคาร แล้ว​ส่งออกนาฬิกา​กับยา ก็น่าทำอยู่​หรอก )​

ผู้คน​ที่นี่นิยมกินของ​ที่เรียกว่า บิโอ (Bio) หรือ ออร์กานิก (organic) ​ที่เรารู้จักกันดี ประมาณว่าอะไร​​ที่ปลูก​และเลี้ยงด้วยวิธีธรรมชาติ ​ทั้งผลไม้ นม ไข่ เนย ใบชา เนื้อสัตว์ ราคาก็​จะแพงกว่าของธรรมดานิดหน่อย​ ของพวกนี้​ที่บ้านเราก็คง​จะฮิตมากกว่า​แต่ก่อนนะคะ​ คิดว่าร้านกรีนเน็ทก็​เป็นหนึ่ง​ในผู้บุกเบิกสินค้าด้านนี้อยู่​ ​ส่วนข้าวหอมมะลิไทยนั้น​​ได้ชื่อส่งออกมาขายสวิตเซอร์แลนด์ในฐานะข้าวออร์กานิกด้วย (ไม่ทราบ​ใคร​เป็นผู้ส่งออกทางเมืองไทย ​แต่ผู้ขายทางนี้​คือซูเปอร์มาเก็ตยักษ์ใหญ่ของ​ที่นี่ค่ะ​)

ช่วง​ที่เขียนบท​ความนี้​เป็นช่วงหน่อไม้ฝรั่ง (แอสพารากัส) ก้านขาว​กับก้านเขียว คน​ที่นี่​จะ​เอา​ไปต้มจนนิ่ม แล้ว​ก็กิน​กับซอสฮอลลันเดส (ไข่แดง​กับเนย) หรือน้ำสลัดแบบเปรี้ยว หรือ​เอา​ไปม้วนในแฮมกิน ​และยังมีวิธีกินอย่างอื่นอีก แม่บ้านไทย​เอามาต้ม​ไปให้หายขม​และนิ่มปานกลาง แล้ว​ก็​เอา​ไปผัด​กับกุ้งตัวโตๆ​ใส่น้ำมันหอย​และน้ำมันงานิดหน่อย​สไตล์อาหารจีน เท่านี้แขกก็ทานกันจนเกลี้ยงจานจ้ะ​ ขอให้น้ำมันหอยจงเจริญ...​. หน่อไม้ฝรั่งสีขาวนี้ สมัยแม่บ้านยังเด็กๆ​มีสิทธิ​ได้กินเฉพาะจากกระป๋องนานๆ​ครั้ง​เพราะส่งมาจากเมืองจีน แม่ชอบมาก ตอนนี้​ได้กินสดๆ​แล้ว​คิดถึงแม่จริงๆ​

​ใครอยู่​เมืองไทย​ได้เห็นทอดมันปลากรายปรุงสำเร็จแล้ว​แช่แข็งบ้าง ​ที่นี่มีขายห่อละประมาณสองร้อยบาท​ ทอด​ได้จานเปลเขื่องๆ​ ทีแรกก็ไม่ค่อยศรัทธาอยาก​จะซื้อเท่าไร ​เพราะค่อนข้างไม่ชอบของแช่แข็ง ​แต่วันหนึ่ง​​ต้องเลี้ยงอาหาร​เพื่อนหลายคน ทำ​กับข้าวเอง​ทั้งหมดไม่ไหว ก็เลย​ลองซื้อมาทำดูจากร้านขายของไทย แหม ทอดแล้ว​มันฟูดีจัง รสชาติ​ใช้​ได้ เนื้อปลาก็ดี ​แต่คิดว่า​เป็นปลากรายผสมปลาอื่น มาคิดต้นทุนแล้ว​เหมือนกินในเมืองไทยก็เลย​​ต้องยอมรับว่าของบ้านเรา​ไปทำชื่อเสียงต่างแดน​ได้ดีจริงๆ​ ​และ​ได้ช่วยเชิดชูศิลปะการทำอาหารบ้านเราไว้อย่างน่าภาคภูมิ ขอให้ภาคส่งออกอาหารไทยโปรดรักษา​ความดีนี้ไว้ อย่าทำดีแตกเสียก่อน

วันก่อน​ได้น้ำส้มตำสำเร็จรูปมี​เพื่อนอนุเคราะห์ส่งมาให้จากเมืองไทยด้วยค่าส่ง​ที่แพงระยับจับใจ ​ได้​ทั้งตำปู​และตำปลาร้า แหมกลิ่นปลาร้านี่ทำให้คิดถึงพี่น้อง​และคนงานอีสาน​เป็น​ที่สุด แม่บ้าน​ได้นำน้ำส้มตำอันล้ำค่า​ทั้งสองชนิดเก็บเข้าตู้เย็น​เอาออกมาทานทีละน้อย​จะ​ได้ทาน​ไปนานๆ​ ขอให้​เพื่อนผู้อนุเคราะห์​ได้รับบุญกุศลอันสูงส่ง เกิดชาติไหนก็ขอให้​ได้กินส้มตำทุกชาติ​ไป เพี้ยง

ท่องเ​ที่ยวแบบอิเล็กทรอนิกส์

แม่บ้าน​และพ่อบ้าน​กำลัง​จะเดินทาง​ไปอังกฤษ​ไป​เอารถยนต์​ที่อุตริเปลี่ยนพวงมาลัยจากขวามาซ้าย ​และเตรียมขับกลับลงมาเจนีวา ขา​ไป​จะเดินทาง​โดยเครื่องบิน ขากลับขับรถกลับ ก่อนกลับก็เ​ที่ยวอังกฤษสักสองสามวันก่อน​เพื่อสนับสนุนการท่องเ​ที่ยวบ้าน​เขา ทีนี้แม่บ้านซื้อไอแพ็คคอมพิวเตอร์กระเป๋าไว้นานแล้ว​ ​ซึ่ง​สามารถ​จะโหลดโปรแกรมสำหรับนำร่องการเดินทาง​และบอกตำแหน่ง หรือ GPS (Global Positioning System) ​ได้

โปรแกรม​ที่ว่านี้ทำงาน​โดยการติดต่อ​กับดาวเทียม ผ่านเครื่องรับสัญญาณดาวเทียมอันเล็กๆ​​ที่เรา​สามารถต่อเชื่อม​กับเครื่องคอมตั้งโต๊ะหรือคอมกระเป๋า​ได้ เจ้าดาวเทียมต่างๆ​เหล่านี้ก็​จะส่งสัญญาณมา​ที่เครื่องของเรา​เพื่อบอกตำแหน่งว่าเราอยู่​​ที่ไหน การค้นหาตำแหน่งนี้​ต้องควบคู่​ไป​กับแผน​ที่อิเล็กทรอนิกส์​ซึ่งเรา​ต้องซื้อต่างหาก​และโหลดเข้าเครื่องไว้เหมือนแฟ้มข้อมูลชนิดหนึ่ง​ ​ซึ่งเรียกเปิด​ใช้​ได้จากจีพีเอส​ที่ว่านี้ ​เมื่อติดตั้งอะไร​ต่างๆ​วุ่นวายปวดหัวเรียบร้อย​แล้ว​

คลิกดูภาพขยาย


พอเราเปิดเครื่องรับสัญญาณดาวเทียม เปิดแผน​ที่อิเล็กทรอนิกส์ของเมือง​ที่เราอยู่​ เราก็​จะเห็นลูกศร​ที่ชี้บอกว่าเราอยู่​ตรงนี้นะ พอเราเดิน​ไปไหนมาไหน ลูกศรก็​จะเคลื่อน​ที่​และเรา​จะเห็นเส้นทางเดินของเรา​ที่คดเคี้ยวดูน่าตลก พอเราออกจากบ้าน ขับรถ​ไปซื้อของ เราก็​จะเห็นลูกศรของตัวเราเคลื่อน​ไปตามถนนต่างๆ​​ที่ปรากฏในแผน​ที่ หากเราหลงทางเราก็​จะรู้ว่าเราอยู่​ตรงไหน ควร​จะเลี้ยว​ที่ไหน​เพื่อ​ไปสู่สถาน​ที่​ที่เราคุ้นเคยมากกว่า

ระบบจีพีเอส​ที่ว่านี้​เป็น​ที่นิยมของนักบิน​และนักเดินทางขึ้น​​เขาลงห้วยต่างๆ​​เพื่อป้องกันการหลงทาง ​เป็น​ที่นิยมมากในอเมริกา​และยุโรป ผู้คนทั่ว​ไป​ที่บ้าเรื่อง​อิเล็กทรอนิกส์นิยมมีกัน เช่น น้องชายของพ่อบ้านเวลา​จะขับรถมาจากเยอรมนีมาเยี่ยมพวกเรา​ที่เจนีวา ​เขา​จะใส่บ้านเลข​ที่ ถนน เมืองของเราในโปรแกรม ​ซึ่ง​จะช่วยกำหนดเส้นทางให้​เขาเดินทาง​ไป​โดยไม่​ต้องคอยเปิดแผน​ที่เช็ค

ข้อเสียของจีพีเอสในฐานะนักท่องเ​ที่ยวก็​คือเสน่ห์ของการท่องเ​ที่ยว​จะลดลง​ไป​เพราะเรามัว​ไปบ้าอุปกรณ์แทน การท่องเ​ที่ยว​ที่สนุกก็​คือการ​ได้ดูบ้านเมือง วิว ทิวทัศน์ สอบถามเส้นทางผู้คนในท้องถิ่น หรือดูแผน​ที่​เป็นครั้งคราว หลงบ้าง​เพื่อประสบการณ์ มีคนพูดตลกว่า นักท่องเ​ที่ยวสองคน​ไปเ​ที่ยวเมืองเล็กๆ​ ​ต้องการ​ไปดูโบสถ์เก่าแก่ คนหนึ่ง​ก็ก้มหน้าก้มตาดูเครื่องมือค้นหาตำแหน่งว่า​ไปถึงโบสถ์แล้ว​หรือยัง อีกคนก็มองตามบ้านเรือนถนนหนทางต่างๆ​ ​ได้เห็น​ความสวยงาม​และสิ่ง​ที่น่าสนใจ ​เขามองเห็ฯยอดแหลมของโบสถ์​ที่​กำลังตามหาก่อน ขณะ​ที่คนแรกเห็นแค่หน้าจอแล้ว​ก็อุทานว่า โบสถ์อยู่​แค่ห้าสิบเมตรข้างหน้านี้เอง (​โดยไม่​ได้เงยหน้าดูโบสถ์) ฟังแล้ว​ก็สะท้อนสัจธรรม​ได้บางประการ


เล่าเรื่อง​จีพีเอสเสียยืดยาว​เพื่อ​จะบอกว่า หลังจากปลุกปล้ำทำ​ความเข้าใจ​กับโปรแกรมมา​เป็นแรมเดือน ​เพื่อ​จะพบว่า มันง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก ​แต่​ความ​ที่คิดว่ามันยุ่งยากทำให้​เป็นเหมือนเส้นผมบังภูเขา ศึกษามันด้วย​ความกังวลก็เลย​พลาดเรื่อง​ง่ายๆ​​ไปเยอะ ทีนี้พอรู้เรื่อง​​ใช้การ​ได้ก็เริ่มสนุก เรา​จะ​ไปอังกฤษกัน​แต่เราไม่มีแผน​ที่ดิจิตัลของประเทศนี้ เราก็เลย​เข้า​ไป​ที่ www.maps.expedia.com ​ซึ่ง​สามารถโหลดแผน​ที่ฟรี​ได้เกือบทั่วโลก รวม​ทั้งเมืองไทยด้วย คราวนี้เราก็ติดอาวุธ​พร้อมเดินทางแบบไม่กลัวหลง

​ที่เว็บเดียวกันนี้ เรา​สามารถขอเส้นทางการเดินทาง​ได้ เช่น แม่บ้านป้อนข้อมูลว่า​ต้องการเดินทางจากเมืองท่าคาเล่ส์ ฝรั่งเศส กลับบ้าน​ที่เจนีวา สวิสเซอร์แลนด์ ​โดย​ใช้เส้นทาง​ที่ไม่​ต้องจ่ายค่าทางด่วน (อดงกไม่​ได้ ​และเส้นทางเล็กๆ​นั้น​ปกติ​จะสวยงามกว่า) โปรแกรมก็​จะคำนวณให้ขนาด​ที่ว่า หาก​เป็นรถเก๋งธรรมดาเครื่องกี่ซีซี​จะ​ใช้น้ำมันกี่บาท​ ​ใช้เวลาเดินทางกี่ชั่วโมง ​ต้อง​ใช้เส้นทางหมายเลขอะไร​ กี่กิโลแล้ว​จึงเปลี่ยน​ไปเส้นทางอะไร​ ทิศทางผ่านเมืองอะไร​บ้าง ประมาณนี้

หากเช็ค​ที่ www.multimap.com หรือ www.mappy.com ก็​จะหาข้อมูลแบบเดียวกัน​ได้ ​แต่​ที่เว็บนี้​จะบอกว่า ​ใช้เส้นทางหมายเลขอะไร​ พอถึงสี่แยก​ที่เท่าไรให้เลี้ยวข้างไหน ให้ชิดซ้ายชิดขวา ให้​ใช้ทางด่วนหรือถนนปกติ ​ซึ่งแล้ว​​แต่สไตล์ของนักเดินทางว่า ชอบชื่อถนนหรือหมายเลขไฮเวย์หลักๆ​หรือชอบให้บอกว่าขับ​ไปกี่กิโลแล้ว​เลี้ยวตรงไหน​โดยไม่​ต้องรู้ชื่อถนนก็​ได้ ​เพื่อนๆ​​ที่สนใจลอง​ไปเล่นดูก็ไม่เลวนะ ​จะ​ได้​ความรู้เยอะเลย​ ​และ​จะอัศจรรย์ใจ​กับ​ความ​สามารถของคอมพิวเตอร์ ​แต่ขอเตือนว่า ข้อมูลการเดินทางเช่น​ที่ว่านี้​จะ​ใช้​ได้​กับประเทศ​ที่มีระบบแผน​ที่​ที่เข้าร่วมโครงการ​กับทางผู้จัดทำเท่านั้น​ บางประเทศก็​ใช้ไม่​ได้จ้ะ​

​เอาละ พรุ่งนี้แม่บ้าน​จะ​ไปอังกฤษแล้ว​ ฉบับ​หน้า​จะรายงานมาว่า การเดินทาง​โดยจีพีเอสนี้​ได้เห็นโบสถ์จริงๆ​ ​และปราสาทต่างๆ​กี่หลัง ​และ​ใคร​จะเห็นก่อนกัน​ระหว่างแม่บ้าน​กับพ่อบ้าน

คลิกดูภาพขยาย


อ้อ ขอแถมเรื่อง​การท่องเ​ที่ยวหน่อย​ว่า ฝรั่งจำนวนหนึ่ง​ชอบท่องเ​ที่ยว​เพื่อดื่มด่ำ​กับ​ความงามไว้ใน​ความทรงจำของตน​โดยไม่สนใจเรื่อง​การเก็บบันทึกภาพไว้ในกล้อง ​ซึ่งต่างกันนักท่องเ​ที่ยวเอเชีย ​โดยเฉพาะญี่ปุ่น ​ที่ถ่ายรูปกัน​เป็นว่าเล่น พ่อบ้านชอบห้ามแม่บ้านถ่ายรูปสะเปะสะปะ​โดยบอกว่า ​เขาอยากให้แม่บ้านเห็นสิ่งต่างๆ​ด้วยตาของเราเอง​และชื่นชม​กับมัน มากกว่ามองเห็นจากหลังกล้องถ่ายรูปเท่านั้น​ (​ซึ่งสวยสู้กันไม่​ได้เลย​) ดังนั้น​จึง​เป็นรสนิยม​ที่ขัดกันเล็กน้อย ​เพราะเราอยากบันทึกไว้จดจำไว้แบ่งปัน​กับคน​ที่เรารัก (แล้ว​​เอา​ไปเขียนบท​ความด้วยง่ะ) ​แต่แม่บ้านก็พยายามสร้างสมดุลย์ตรงนี้​โดยถ่ายรูปให้น้อยลง ​และเก็บไว้​เป็น​ความทรงจำให้มากขึ้น​ (ว่าแล้ว​ก็รีบแอบแพ็คกล้องใส่กระเป๋า​กับฟิล์มยี่สิบม้วน​โดยด่วน!!! อย่าให้พ่อบ้านเห็น )​

ด้วยรักแด่​เพื่อนทุกคนค่ะ​

แม่บ้านชอบเ​ที่ยว

 

F a c t   C a r d
Article ID S-207 Article's Rate 40 votes
ชื่อเรื่อง จดหมายจากเจนีวา (ปีหนึ่ง) --Series
ชื่อตอน 8: แม่บ้านอิเล็กทรอนิกส์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๙ เมษายน ๒๕๔๗
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๕๑๓ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๗๑
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น