นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
เที่ยวไปตามใจฉัน #19
pilgrim
...​เมื่อถึงชายหาดวูลาโคมบ์ ฉันก็ตื่นตา ตื่นใจ​กับผู้คนล้านเจ็ด อิๆ​ๆ​ พูดให้เว่อร์น่ะค่ะ​ จริงๆ​อยาก​จะบอกว่า คน​ที่ชายหาดยุ่บยั่บมาก...

ตอน : สุดแผ่นดินอังกฤษ: ซอมเมอร์เซ็ต-เดวอน-คอร์นวอล ทะเลตะวันตกฝั่งแอตแลนติก

Alscott Barton-Berrynabor-Mortehoe-Woolacomb-Instow

อาทิตย์ 21 สิงหาคม 2005


คลิกดูภาพขยาย


บ้านพักแบบฟาร์มเฮ้าส์


เช้า​วันอาทิตย์ เราตื่นขึ้น​มายามเช้า​​กับอากาศ​ที่เย็นสดชื่นสบาย มองออกนอกหน้าต่างห้องพัก ​เป็นสวนสาธารณะเล็กๆ​​ที่เขียวสะอาดตา พวกเราจึงออก​ไปเดินเ​ที่ยวในสวนหน้า​ที่พักตอนเช้า​ ​และออก​ไปเดินกลางทุ่งกัน เจอ​กับสัตว์เลี้ยงในไร่มากมาย​ เช่น ม้า วัว แกะ ​และพวกเป็ดไก่




คลิกดูภาพขยาย


เลสลีย์​กับม้าแคระ


คลิกดูภาพขยาย




​ที่ฟาร์มนี้ มีบึงน้ำเล็กๆ​ให้คนมาตกปลาเทร้าต์ด้วย จากนั้น​ เราจึงกลับมายัง​ที่พัก ​เพื่อรับประทานอาหารเช้า​สไตล์ English breakfast ​ที่เรียกว่า fry-ups นั่น​คือ ไข่ดาว ไส้กรอก เบคอนทอด เห็ดผัดเนย กิน​กับขนมปังปิ้งทาเนย​และแยม น้ำผลไม้ ​และชากาแฟ เรียกว่ากินแบบครบเครื่อง​และอิ่มทน​ไปนาน เจ้าของบ้าน​ที่พักก็​เป็นมิตร​และใจดีมากเลย​

ตอนแรกเลสลีย์​และแคเรนเห็น​เป็นวันอาทิตย์ ก็อยาก​จะ​ไปโบสถ์จีซัสไครสต์ออฟแลตเทอร์เดย์เซนต์​ที่เรา​เป็นสมาชิกกันอยู่​ ​แต่​เมื่อสืบๆ​ดูแล้ว​ โบสถ์ของพวกเราไม่มีอยู่​แถวนั้น​ ก็เลย​เปลี่ยนใจ ​ไปขับรถเ​ที่ยวกันดีกว่า(กระชากอารมณ์น่าดู จาก​ไปโบสถ์ ลงเอยด้วยการ​ไปเ​ที่ยว)

ฉันน่ะไม่รู้อะไร​หรอก ว่าควร​จะ​ไปเ​ที่ยวไหน เรียกว่า ​เขาพา​ไปไหนก็​ไป​ทั้งนั้น​แหละ​

ใน​ที่สุด แคเรนก็ตัดสินใจว่า ​เพื่อให้เหมาะ​กับวันอาทิตย์อันแสนสงบ เราขับ​ไปแถวถนนเลียบชายหาด แล้ว​ลง​ไปเดินเล่นบนทางเดินเลียบชายหาดกันดีกว่า หรือ​ที่​เขาเรียกว่า coastal path

ชายทะเล​ที่นี่ดีอย่าง ​เนื่องจากชายฝั่ง​เขา​เป็นหน้าผาค่อนข้างสูงชัน ขณะ​ที่ทะเลลาดต่ำลง​ไป ​เขาจึงมักทำทางเดินป่ายปีนเลียบ​ไปบนหน้าผา ให้เรา​สามารถเดินชมทะเล​และภูมิทัศน์ในระนาบกว้าง​ได้ ​เป็น​ที่ปลอดโปร่งสบายตา​เป็นอย่างยิ่ง

แล้ว​สองสาวก็ขับรถพาฉัน​ไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่ง​ ​ที่มีทางเดินเลียบหน้าผา ​แต่ปรากฏว่าเส้นทางนั้น​​เขาปิด เราเลย​​ต้องเปลี่ยนจุดหมายแทน

หลังจากสอบถามจากชาวบ้านแถวนั้น​ ​เขาก็แนะนำให้เรา​ไปเดินเล่นแถวหมู่บ้าน​ที่เรียกว่า แบรี่เนเบอร์ (Berrynabor) ​ที่นั่น​จะมีทางเดินเลียบหน้าผาเหมือนกัน

เราก็​ไปตามนั้น​ พบว่า ทางเดินเลียบหน้าผานั้น​ นำ​ไปสู่บันได​และทางเดิน​ที่​สามารถไต่ลง​ไป​ที่ชายหาดเบื้องล่าง​ได้ เรียกว่า เหมือนปีนจากหน้าผาลง​ไปสู่ชายหาด ช่วง​ที่​เป็นบันไดสูงชันมากเหมือนกัน เล่น​เอาคนกลัว​ความสูงอย่างฉันแทบ​จะคลานลง ​แต่ก็​ได้​เพื่อนๆ​ช่วยลุ้น จนลง​ไปถึงชายหาดอันสวยงาม​ได้

บริเวณนั้น​ เรียกว่า Golden cove น้ำทะเล​และท้องฟ้าหน้าร้อน สวยแจ่มจริงๆ​ เราเดินเล่นกันอยู่​พักหนึ่ง​ ก็​ต้องป่ายปีนขึ้น​มาอีก ขาขึ้น​เสียวน้อยกว่า ​แต่เหนื่อยมากกว่า

คลิกดูภาพขยาย




คลิกดูภาพขยาย


น้ำทะเลสวย ฟ้าใส ​แต่ทรายดำผิด​กับ​ความงามของทะเลไทย




คลิกดูภาพขยาย


ตู้​ไปรษณีย์หมู่บ้านแบบฝังไว้ในช่องกำแพง


จากนั้น​ สองพี่น้องก็บอก​จะพาฉัน​ไปเ​ที่ยวชายหาดสวยแห่งหนึ่ง​ของแคว้นเดวอน ​ที่เมือง วูลาโคมบ์ (Woolacomb) ก่อนถึงวูลาโคมบ์ ผ่านเมืองชื่อมอร์ตโฮ (Mortehoe) ​เป็นเมืองเล็กๆ​​ที่มีโบสถ์ St. Mary เล็กๆ​เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ประจำเมือง ​และมีกระท่อมหินแบบโบราณ พวกเราเลย​ลง​ไปเดินยืดเส้นยืดสาย​และถ่ายรูปกัน


คลิกดูภาพขยาย




​เมื่อถึงชายหาดวูลาโคมบ์ ฉันก็ตื่นตา ตื่นใจ​กับผู้คนล้านเจ็ด อิๆ​ๆ​ พูดให้เว่อร์น่ะค่ะ​ จริงๆ​อยาก​จะบอกว่า คน​ที่ชายหาดยุ่บยั่บมาก ไม่ว่า​จะมอง​ไปทางไหน มี​แต่ร่างคนนอนอาบแดดกันเต็ม​ไปหมด บางกลุ่มก็นั่งปิกนิกกัน บางกลุ่มก็​เอาลูกบอลมาโยนหรือจานบินมาร่อนเล่นกัน ​ส่วนในทะเลก็มีคนลง​ไปเล่นน้ำอยู่​ประปราย เรียกว่า คนหนุ่ม คนสาว คนเฒ่า คนแก่ ลูกเด็ก เล็กแดง ยั้วเยี้ย​ไปหมด



คลิกดูภาพขยาย


ชายหาดวูลาโคมบ์ ดึงมาจากเว็บ ​เพราะตอนลง​ไปเ่ล่น​ที่ชายหาด ลืม​เอากล้อง​ไป


จากข้อมูลการท่องเ​ที่ยว​เขาบอกว่า หาด Woolacomb เปรียบเสมือน "ริเวียร่า" ของอังกฤษยังไงยังงั้นเลย​

แคเรน​และเลสลีย์บอกว่า ชายหาดแถบทะเลตะวันตกนี้ น้ำอุ่นนะ ไม่เย็นเฉียบหรอก ไม่เชื่อลง​ไปลุยดูสิ สองสาวภูมิใจเสนอทะเลฝั่งตะวันตกของ​เขามาก ฉันก็ลง​ไปเดินลุยเล่น ​เพราะไม่​ได้เตรียมชุด​ไปเล่นน้ำ ปรากฏว่าอุ่นของ​เขา ก็ยังเย็นของเรานิ ก็แหม ลมทะเลของ​เขามันพัดโชยมา ก็เย็นกว่าลมบ้านเราตั้งเยอะ

​แต่​จะว่า​ไปแล้ว​ ​ที่ชายหาดวูลาโคมบ์ก็สวย​ใช้​ได้ค่ะ​ ​เพราะ​เป็นแนวชายหาดกว้าง ยาวสุดลูกหูลูกตา สะอาดสะอ้าน ​กับฟ้าใสๆ​ ก็ทำให้วันสบายๆ​ รื่นรมย์​ไป​กับบรรยากาศเรียบเรื่อยของวันหยุดพักผ่อน

จากนั้น​ เราก็ลาจากหาดวูลาโคมบ์ ​เมื่อยามเย็นคล้อย เราขับรถหา​ที่กินอาหารเย็นกันเหมือนเคย ค่ำคืนนี้ เรายัง​ต้องกลับ​ไปค้าง​ที่เดิม ​คือ​ที่บ้านไร่อัลสก็อตต์ บาร์ตัน

พวกเราจึง​ไปแวะกินอาหาร​ที่ภัตตาคารชายทะเลแห่งหนึ่ง​ ชื่อ ร้าน The Boathouse ในเมือง Instow ​ซึ่งอยู่​ห่างไม่ไกลจาก​ที่พักนัก

คลิกดูภาพขยาย


ชายฝั่งเมืองอินสโทว์


จนเย็นย่ำ พวกเราก็ขับรถเข้า​ที่พักดึกอีกตามเคย เรียกว่า เ​ที่ยวกันจนแสงตะวันลับฟ้า แล้ว​ดวงตะวันหน้าร้อนนี่ กว่า​จะเริ่มมืดจริงๆ​ก็ปาเข้า​ไปสามทุ่มสี่ทุ่ม พวกเราก็เลย​กลับเข้า​ที่พักกันดึกๆ​แทบทุกคืน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2046 Article's Rate 170 votes
ชื่อเรื่อง เที่ยวไปตามใจฉัน --Series
ชื่อตอน สุดแผ่นดินอังกฤษ: ซอมเมอร์เซ็ต-เดวอน-คอร์นวอล ทะเลตะวันตกฝั่งแอตแลนติก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง pilgrim
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๐ มิถุนายน ๒๕๕๔
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๐๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๗๔๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-11028 ], [125.25.1.214]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ก.พ. ๒๕๕๐, ๒๒.๕๘ น.

กระท่อมหินโบราณ สงสัย​​จะอยู่​​​​ได้​​เป็นพันปีเลย​​มั้ง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น