นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ยกบ้าน #6
ยังวัน
..."อย่างกะ​จะสร้างโรงลิเกนะ" ชาวบ้านคนหนึ่ง​เปรียบเทียบ ทำ​เอาผมพลอยเห็นคล้อย​กับคำเปรียบเปรยนั้น​...

ตอน : โรงลิเก

​เป็นวัน​ที่สิบห้าของการทำงาน​พอดี ​ที่เรือน​ทั้งหลังถูกยกขึ้น​​ไปตั้งเด่น​เป็นสง่าอยู่​บนกะทะล้อรถบรรทุก ​และยังหนุนให้สูงขึ้น​​ไปอีกเล็กน้อยด้วยขอนไม้ยูคาฯ รวม​ความสูงตอนนี้ประมาณ 50 เซ็นติเมตร นั่นหมาย​ความว่า ยังมี​ความสูงอีกประมาณ 1 เมตรรอให้ช่างแสงยกขึ้น​​ไป

เช้า​วัน​ที่สิบหกนั่นเอง ​ที่ลูกน้องตัวเล็กของช่างแสงมาหาผม​แต่เช้า​ ​พร้อม​กับจดหมายสั้น ๆ​ ฉบับ​หนึ่ง​ ช่างแสงแจ้งว่า​จะขอหยุดงานสักสองสามวัน ​เพื่อเตรียมอุปกรณ์ในการหนุนเรือนเพิ่มเติม ผม​ได้​แต่พยักหน้า​กับเด็กหนุ่มคนนั้น​ ออก​จะเห็นใจลูกน้อง​ทั้งสองคนของช่างแสง ​ที่ทำงานมาตลอดสิบห้าวัน​โดยไม่​ได้หยุดพัก

จึง​ใช้เวลาสองสามวัน​ที่ว่าง จ้างคนงานละแวกนั้น​ให้มาจัดเรียงไม้​ที่กองระเกะระกะอยู่​หลังบ้าน ให้คนงานงัดตะปูออกจากไม้สาระพัดขนาด แล้ว​แยกตามขนาด​และลักษณะให้​เป็น​ที่​เป็นทาง ล่วงเข้าวัน​ที่สามนั่นแหละ​ งานจัดเรียงไม้จึงเรียบร้อย​ลง ​แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของช่างแสง

ผ่าน​ไปอีกสองวัน ช่างแสง​และลูกน้องจึง​ได้ฤกษ์ขนเครื่องไม้เครื่องมือชุดใหม่ใส่รถกระบะเก่าคร่ำคร่าคันเดิมมาถึง ​เมื่อผมสอบถามถึงสาเหตุ​ที่มาล่าช้า ก็​ได้รับคำตอบจากช่างแสงว่า ​พอดีมีงานถ่ายวีดีโอเข้ามา ช่างก็เลย​ถือโอกาส​ไปหาลำไพ่พิเศษเสียอีกสองวัน

ช่างแสงขนเครื่องไม้เครื่องมือรูปร่างประหลาดลงจากรถ มันประกอบ​ไปด้วยเสา​ที่ทำจากเหล็กแป๊บสองขนาด ท่อนล่างคง​เป็นเหล็กแป๊บขนาดสองนิ้วครึ่ง ยาวราวหนึ่ง​เมตรเห็น​จะ​ได้ ท่อนบน​เป็นขนาดสองนิ้วยาวพอ ๆ​ ​กับท่อนล่าง ​สามารถสอดเข้า​ไปในท่อท่อนล่าง​ได้ ​โดยช่างแสงเจาะรูตามท่อท่อนบนเกือบตลอดแนว​ความยาวของท่อ ​โดยเว้นระยะห่างกันรูละ 3 เซ็นติเมตร ขณะ​ที่ท่อท่อนล่าง มีรูเพียง 2 รู ​และท่อท่อนล่างสองท่อน​ที่​จะทำหน้า​ที่​เป็นขาของค้ำยัน ถูกเชื่อมติดกันด้วยแผ่นเหล็ก​เป็นรูปตัว H รวมแล้ว​มีเหล็กรูปตัว H อยู่​​ทั้งสิ้น 28 ตัว ​พอดี​กับเสา​ทั้ง 14 ต้น


คลิกดูภาพขยาย



​ที่ทำให้ผมถึง​กับอึ้งก็​คือ โลหะรูปวงแหวน​ที่ช่างแสงสรรหามา​เป็นตัวรับน้ำหนัก​กับหน้าตัดของเสา มัน​เป็นเหล็กประ​กับ​ที่​ใช้ในการเชื่อมท่อประปาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 10 นิ้ว อัน​เป็นขนาดเดียว​กับเส้นผ่าศูนย์กลางของเสาแก่นมะค่า​พอดี ​เขาเล่าว่า แผ่นประ​กับดังกล่าว ​เขา​ได้มา​เมื่อครั้ง​ไปทำงานเหล็กให้​กับการประปา​ส่วนภูมิภาค ​และยังปรากฏอักษรย่อ ก.ป.ภ. ติดอยู่​





ผมไม่ทราบว่า อุปกรณ์ในการค้ำยันรูปร่างประหลาด​ที่สร้างจากวัสดุ​ที่พอหยิบฉวย​ได้ในท้องถิ่น ​ทั้งยังไม่​ต้องลงทุนอะไร​มากมาย​นักเหล่านี้ ​เป็นผลิตผลจาก​ความคิดอ่านของช่างแสง​ที่ผุดขึ้น​ในขณะ​ที่​เขาเอนหลังงีบหลับใน​ระหว่างเวลาทำงานหรือไม่ ​แต่ดูท่ามัน​จะ​เป็นอุปกรณ์​ที่ตอบโจทย์เรื่อง​การค้ำยันเสาเรือน​ได้​เป็นอย่างดี ​ถ้าหาก​เป็น​ความคิดอันเกิดมาจากการนอน​ระหว่างเวลางานจริง ก็สมควรให้​เขานอนให้มากกว่านี้ เผื่อ​จะมีอุปกรณ์ใหม่ ๆ​ ​ที่สะดวก​สบายกว่าให้​ได้​ใช้กัน

​เมื่อมีอุปกรณ์มาครบครัน ช่างแสง​และลูกน้อง​ทั้งสองคนก็ทำงาน​ได้อย่างต่อ​เนื่อง ​เขายกเรือนด้วยแม่แรงขึ้น​ทีละ 3-5 เซ็นติเมตร ขนย้ายกะทะล้อรถบรรทุก​ที่แสนเทอะทะออก แล้ว​ค้ำเสาเรือนด้วยอุปกรณ์ชิ้นใหม่ ​โดยค่อย ๆ​ เลื่อนท่อท่อนบนขึ้น​ทีละรู ๆ​ อย่างใจเย็น ผมคะ​เนดูว่า หาก​เขาร่น​ไปจนสุด​ความยาวของท่อ​ทั้งสองท่อน ​จะ​ได้​ความสูงถึง 2 เมตรนั่นเชียว



คลิกดูภาพขยาย



​เมื่อเห็นประสิทธิภาพของเครื่องค้ำยันชิ้นใหม่ของช่างแสง ​ความเคลือบแคลงสงสัย​ที่เคยเกาะกุมจิตใจผมมาตลอดว่า ช่างแสง​จะ​สามารถยกเรือนให้สูงถึงเมตรครึ่ง​ได้อย่างไร ก็​เป็นอันมอดมลาย​ไปสิ้น เหลือเพียง​ความลงตัวด้านห้วงเวลาเพียงประการเดียว

​แต่​เมื่อพิจารณาจากเวลา​ที่เหลือ ​คือประมาณสิบกว่าวัน ก็ให้คลายใจว่า มีเวลาเหลือเฟือสำหรับ​ความสูงเพียงแค่เมตรเดียว ​เพราะในช่วงสองสามวันหลังมานี้ ช่างแสง​และทีมงาน​สามารถยกเรือน​ทั้งหลังให้สูงขึ้น​​ได้วันละร่วมสิบเซ็นติเมตร

ไม่เพียง​แต่ผม​และคนในครอบครัวเท่านั้น​​ที่รู้สึกฉงนสนเท่ห์​กับเครื่องค้ำยันรูปร่างประหลาดของช่างแสง ผู้คนบ้านใกล้เรือนเคียงตลอดจนชาวบ้านร้านตลาด ต่างก็พากันมาขอดู​ความมหัศจรรย์ของ "เรือนช่างแสง" อย่างไม่​ได้ขาด ยิ่งยกเรือนขึ้น​สูงเท่าใด ปริมาณของผู้ชมก็เพิ่มมากขึ้น​เท่านั้น​

"อย่างกะ​จะสร้างโรงลิเกนะ" ชาวบ้านคนหนึ่ง​เปรียบเทียบ ทำ​เอาผมพลอยเห็นคล้อย​กับคำเปรียบเปรยนั้น​ ​เพราะบัดนี้ เสาเรือนไม้แก่นมะค่า​ทั้ง 14 ต้น ​ได้ระเห็จลอย​ไปขึ้น​ตั้งอยู่​บนเครื่องค้ำยันรูปร่างประหลาด หน้าตาคล้าย​กับม้านั่งเหล็ก​ได้อย่างมหัศจรรย์ หากไม่​ได้ติดตามขบวนการดีดเรือนมาตั้งแต่ต้น ก็ยาก​จะจินตนาการ​ได้ว่า ​เขาทำเช่นนี้​ได้อย่างไร ​และ​ถ้ามองกัน​โดยรวมแล้ว​ บัดนี้เรือนหลังนี้มีสภาพไม่ผิด​ไปจากโรงลิเก​ที่เราเห็น​เขาสร้างขึ้น​​เป็นการชั่วคราวตามงานวัด ​คือตั้งอยู่​บนม้าเหล็ก ​โดยไม่มีอะไร​ยึดเลย​​แม้​แต่ตะปูสักดอก ​และยิ่งเหมือนเข้า​ไปอีก​เมื่อพบว่า ผม​ต้อง​เอาม้ายาวสูงเกือบเมตร มาวางไว้ใกล้บันได ​เพื่อปีน​ไปขึ้น​บันไดขั้นแรก !

จนกระทั่ง เหลือ​ความสูงเพียงไม่เกิน 30 เซ็นติเมตร ในขณะ​ที่เวลาในการทำงานตามสัญญายังเหลือมากกว่าสิบวัน ช่างแสงก็สั่งให้ผมซื้อวัสดุดังต่อ​ไปนี้

1. ปูนสำหรับหล่อฐานราก 6 ลูก
2. หิน ​และทราย อย่างละ 2 คิว
3. เหล็กเส้นขนาด 6 หุน 10 เส้น
4. ท่อคอนกรีตอัดแรง เส้นผ่าศูนย์กลาง 10 นิ้ว 7 ท่อน
5. ลวดมัดเหล็ก 5 ก.ก.

ผมจัดการวัสดุตามรายการของช่างแสงเรียบร้อย​ ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง วัสดุทุกรายการก็ถูกขนมากองไว้หลังบ้าน​พร้อม​ใช้งาน​ได้

"อีกไม่กี่วันก็ไม่​ต้องนอนบนโรงลิเกแล้ว​" ช่างแสงพูดยิ้ม ๆ​ ขณะ​เอาเศษไม้มาตี​เป็นแบบสำหรับหล่อตอม่อคอนกรีต ​เพื่อนำ​ไปสวมรับเสาเรือน.

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2003 Article's Rate 29 votes
ชื่อเรื่อง ยกบ้าน --Series
ชื่อตอน โรงลิเก --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ยังวัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๘๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๙๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ลุงเปีียก [C-10747 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : ๐๖ ก.พ. ๒๕๕๐, ๑๕.๐๕ น.

โอ้.. ช่างแสงเก่งจริง ๆ​​
​​เป็นยอดนักดัดแปลงตัวเอ้เลย​​ครับ​​
​​ต้องยกนิ้วโป้งให้สองมือเลย​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนา เจนีวา [C-10756 ], [83.180.108.76]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ก.พ. ๒๕๕๐, ๑๔.๓๔ น.

เข้ามาอ่านด้วย​​ความเพลิดเพลินในสำนวนการเขียน...​​​​และ​​ความทึ่งในฝีมือช่างแสงค่ะ​​...​​. ภาพประกอบช่วยให้เข้าใจ​​ได้ดีมากทีเดียว

อ้อ...​​รจนาจัดลำดับงานเขียนชิ้นนี้ของคุณยังวันให้​​เป็นงานเขียนคัดเลือก หรือ "Recommended" ด้วยนะคะ​​...​​

​​และขอขอบคุณ​​ที่เข้า​​ไปช่วยกันชิมข้าวผัดหนำเลี๊ยบ​​และแนะนำวิธีจัด​​แต่งให้สวยงามค่ะ​​...​​...​​.

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ยังวัน [C-10771 ], [125.26.79.88]
เมื่อวันที่ : ๐๘ ก.พ. ๒๕๕๐, ๐๘.๕๑ น.

วันนี้มาส่งต้นฉบับ​​ตอนใหม่​​แต่เช้า​​ ขอบคุณมากครับ​​คุณรจนา
ผมยังไม่ค่อยเข้าใจระบบว่างานเขียน​​ที่ Recommended ต่างจากงานเขียนทั่ว​​ไปอย่างไรครับ​​?
​​แต่ก็ขอบคุณ​​ทั้งสองท่าน​​ที่ติดตามอ่านงานของผมอย่างต่อ​​เนื่องครับ​​ (​​และอาจมีคนอื่น​​ที่แอบอ่าน​​แต่ไม่แสดง​​ความเห็นด้วย)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : Rotjana Geneva [C-10775 ], [83.180.108.76]
เมื่อวันที่ : ๐๘ ก.พ. ๒๕๕๐, ๑๕.๔๖ น.

สวัสดีค่ะ​​ คุณยังวัน

ต้นฉบับ​​ตอนใหม่ "ลุ้นระทึกใจ" ​​ไปเลย​​ค่ะ​​

งานเขียนคัดสรรนี้หมายถึง งานเขียน​​ที่​​ได้รับการยอมรับจากบรรณาธิการคนใดคนหนึ่ง​​ (เรามี บก สี่ท่านค่ะ​​ ​​คือ ลุงเปี๊ยก พี่แอ๊ด พิลกริม ​​และรจนาเอง) ว่า ​​เป็นงานเขียน​​ที่มีคุณภาพ มี​​ความโดดเด่น​​เป็นพิเศษ มี​​ความคิดสร้างสรรค์ มีประโยชน์ มีลีลาการเขียน​​ที่อาจ​​จะแหวกแนว มีเสน่ห์ดึงดูด หรือ มีเนื้อหาให้แง่คิด ฯลฯ เรียกว่า โดนใจกรรมการก็แล้ว​​กัน มิ​​ได้มีเกณฑ์ตายตัวเสมอ​​ไป...​​.บก ​​แต่ละคนอาจ​​ใช้เกณฑ์ของตัวเองต่างกัน​​ไป...​​

ในแง่ของนักเขียนก็คง​​จะ​​ได้​​ความภูมิใจหรือมี​​กำลังใจมากขึ้น​​ ​​ส่วนในแง่ของผู้อ่าน​​ที่เข้ามาเ​​ที่ยวศาลาฯ ก็​​จะ​​ได้ประโยชน์จากการกลั่นกรองงานเหล่านี้ เช่น อยากเลือกอ่านงานเด่น ๆ​​ ก่อน ก็​​สามารถเข้า​​ไป​​ที่หน้า member area ​​ซึ่ง​​จะมีช่องแสดงงานเขียน recommended ​​โดยเฉพาะหนึ่ง​​ มีงานเขียนเวียนกันมาปรากฎแบบสุ่ม ประมาณครั้งละ ๑๐ เรื่อง​​ ​​เพราะเรามีงานเขียนคัดสรรจำนวนมากพอควร ไม่​​สามารถนำเสนอ​​​​ได้หมดในคราวเดียว

​​แต่งานเขียนคัดสรร​​จะไม่แสดงตัวในหน้ากระดานเสวนาค่ะว่า​​​​เป็นงานไหน...​​

หวังว่าคงให้​​ความกระจ่าง​​ได้พอสมควรนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น