นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ยกบ้าน #5
ยังวัน
...ผมอดทึ่งไม่​ได้​กับ​ความรู้อันหลากหลาย​และการดิ้นรนสู้ชีวิตของ​เขา ดูเหมือนช่างแสงคนนี้​จะรอบรู้ในศาสตร์​และศิลป์หลายสาขาเกินกว่า​ที่ผมคาดไว้มาก...

ตอน : ช่างนอน

เช้า​วัน​ที่สิบของการทำงาน ช่างแสง​และลูกน้องงมาถึง​พร้อมรถกะบะเก่าคร่ำคร่าคันหนึ่ง​ มีกะทะล้อของรถบรรทุกสิบล้อใส่เต็มท้ายรถกะบะ มัน​คือวัสดุ​ที่ช่างแสง​จะนำมา​ใช้หนุนเสาเรือนต่อจากขอนไม้ยูคาฯนั่นเอง
"ขอยืม​เพื่อน​ที่เปิดอู่รถมาครับ​" ช่างแสงตอบ​เมื่อผมถามถึง​ที่มาของกะทะล้อรถบรรทุก

​เป็นอันว่า กะทะเหล็กของรถบรรทุก กลายมา​เป็นวัสดุหนุนเสาเรือน​ที่บัดนี้ถูกดีดขึ้น​สูงจากระดับเดิมขึ้น​มาร่วมสี่สิบเซ็นติเมตรแล้ว​

ผมเดินออก​ไป​ที่หลังบ้าน แล้ว​ย้อนมอง​ไป​ที่ตัวเรือน พบทัศนียภาพ​ที่ต่างจากเดิมไม่น้อย เรือนไม้​ทั้งหลังบัดนี้เหมือนมีมือยักษ์มายกให้ลอยขึ้น​จากพื้น​ไปตั้งวางไว้บนกะทะล้อของรถบรรทุก รู้สึกแปลกใจไม่น้อย​ที่ทุกวัน ​เมื่อผมขึ้น​​ไปนอนบนเรือน กลับไม่รู้สึกถึง​ความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้เลย​ !

ข้าวของบนเรือน ไม่ว่า​จะ​เป็นตู้ เตียง ​และสาระพัดเครื่อง​ใช้ ไม่​ได้ถูกแตะ​ต้องโยกย้าย​ไปจากตำแหน่งเดิม​แม้​แต่น้อย ​และผู้อยู่​อาศัยก็ไม่รู้สึกสักนิดว่าเรือน​ที่ตนอาศัยอยู่​ถูกยกลอยขึ้น​จนกระทั่งมามองดูจากมุมกว้างภายนอกบ้าน
อัน​ที่จริง ​จะว่าไม่รู้สึกแตกต่างเสีย​ทั้งหมดก็คงไม่เชิง คงมี​ความรู้สึกแตกต่าง​ไปจากเดิมเล็กน้อยก็ในตอนขึ้น​หรือลงบันไดขั้นแรก ของเรือน ​เพราะบัดนี้เรือน​ทั้งหลังยกขึ้น​สูงจากระดับเดิมฟุตเศษ บันไดก็ถูกยกขึ้น​​ไปด้วย​ทั้งยวง บัน​ได้ขั้นแรกจึงสูงจากพื้นขึ้น​เรื่อย ๆ​ จนใน​ที่สุดช่างแสง​ต้องให้ลูกน้อง​เอาเศษไม้มาต่อ​เป็นบันไดขั้นแรกแทน

"เด็ก ๆ​ ผมทำมันทุกอย่าง ช่างไม้ ช่างปูน ช่างสี ช่างเหล็ก ทำมันดะ​ไปหมด ชีวิตมันเลือกไม่​ได้ ก็อยากเกิดมาจนทำไม" ช่างแสงเล่าถึงชีวิตของตนเอง​เมื่อถูกผมซักถึง​ความ​เป็นมาก่อน​ที่กลายมา​เป็นช่างยกเรือน
"จนหลังจากกลับจากซาอุฯ ​ได้มาเห็นช่างผู้เฒ่าคนหนึ่ง​​เขายกเรือน ก็มาคิดว่าไม่น่า​จะยาก ตอนหลังพอมีคนมาจ้างก็รับงานเอง" ช่างแสงเล่าต่อ ขณะระบายควันบุหรี่จาง ๆ​ ออกจากปาก สายตาเหม่อลอยเหมือนจมหาย​ไปในอดีต ทำให้ผมรู้ว่า แท้จริงแล้ว​ ช่างแสงก็อาศัยวิชาครูพักลักจำจากช่างผู้เฒ่า​ที่​เขา​ไปช่วยงาน จน​ได้วิชามาทำมาหากินจนทุกวันนี้นี่เอง
"พอเข้าใจหลักของมันแล้ว​ก็ไม่ยากหรอกคุณ เรือน​ทั้งหลังมันไม่พังง่าย ๆ​ หรอก อย่าใจร้อนก็แล้ว​กัน" ช่างแสงตอบ​เมื่อผมถามถึงเรือนหลังแรก​ที่​เขารับยกด้วยตนเอง
"ทำไมไม่​ไปทำงาน​ที่ซาอุฯต่อ" ผมถาม ยังติดใจ​ที่​เขาเล่าว่าเคย​ไปทำงาน​ที่ตะวันออกกลางหลายปี
"มีครอบครัวแล้ว​ ​จะ​ไปไหนไกล ๆ​มันลำบาก ​แต่ถึงให้​ไปก็ไม่​ไปแล้ว​ ไว้ใจนายหน้าไม่​ได้ เดี๋ยว​จะหาตั๋วเครื่องบินกลับไม่​ได้" ช่างแสงตอบยิ้ม ๆ​ คง​จะคิดถึงครั้งแรก​ที่​เขา​ไปทำงาน​ที่ตะวันออกกลาง หวัง​จะเก็บหอมรอบริบให้​ได้เงินสักก้อนกลับมาก่อร่างสร้างตัว​ที่เมืองไทย ​แต่ก็ถูกบริษัทจัดหางานโกง จน​เขา​และ​เพื่อนอีกสองสามคน ​ต้องหลบ ๆ​ ซ่อน ๆ​ รับจ้าง​เป็นแรงงานเถื่อนอยู่​หลายเดือนกว่า​จะเก็บเงินพอซื้อตั๋วเครื่องบินกลับเมืองไทย​ได้
"ลงจากเครื่องบิน เหลือเงินแค่ค่าตั๋วรถบัสกลับบ้าน หิ้วกล้องกลับมาถึงบ้านไม่มีเงินสักบาท​​ต้อง​ไปอาศัยกินข้าว​กับ​พระ ​พอดีมีงานบวช ก็​ไปของาน​เขาถ่าย ​ได้เงินมาสามร้อยกว่าบาท​ ตอนนั้น​ดีใจ​ที่สุดแล้ว​" ช่างแสงเล่าถึงตอน​ที่กลับมาจากตะวันออกกลางอย่างทุลักทุเล ​และการเริ่มอาชีพแรกในเมืองไทยด้วยกล้องถ่ายวีดีโอ​ที่รับจำนำจาก​เพื่อนคนงานไทยด้วยกัน
​เขาเริ่มอาชีพแรกด้วยการ​เป็นช่างถ่ายวีดีโอเทป รับจ้างถ่ายวีดีโองานบวช งานบุญให้ชาวบ้านด้วยกล้องอันนั้น​อย่างไม่มีทางเลือก ​และ​โดยไม่รู้วิธี​ใช้กล้องถ่ายวีดีโอ​ที่หลุดจำนำมา​แม้​แต่น้อย อาศัยค่อยลองผิดลองถูก​และอ่านจากคู่มือภาษาอังกฤษ​ที่​เขาเองก็ไม่​ได้แตกฉานนัก แล้ว​ค่อย ๆ​ เก็บหอมรอมริบรอบใหม่ จนพอมีเงินเปิดร้านเชื่อมเหล็ก​เป็นของตัวเองอย่าง​ที่ผม​ไปเห็น ​แม้กระนั้น​ ​เขายังรับงานถ่ายวีดีโอ รับเหมาก่อสร้าง รับเดินสายไฟ ​และงานอื่นแทบทุกงาน​ที่ทำ​ได้ ล่าสุด​เขาลงทุน​ไปแสนกว่าบาท​ซื้อเครื่องเสียง​และคีย์บอร์ด​และเครื่องดนตรีอีกสองสามชิ้น เตรียมให้บริการคาราโอเกะ​และดนตรีตามงานบุญของชาวบ้านอีก

ผมอดทึ่งไม่​ได้​กับ​ความรู้อันหลากหลาย​และการดิ้นรนสู้ชีวิตของ​เขา ดูเหมือนช่างแสงคนนี้​จะรอบรู้ในศาสตร์​และศิลป์หลายสาขาเกินกว่า​ที่ผมคาดไว้มาก

ลืมเล่าให้ฟังถึงเครื่องมือสำคัญอีกชิ้นในการยกเรือนของช่างแสง นั่น​คือ สายยางพลาสติกใสเล็ก ๆ​ ​ความยาวประมาณ 20 เมตรอีกเส้นหนึ่ง​ ​โดยช่างแสง​จะ​ใช้สายยางบรรจุน้ำเกือบเต็มเส้นนี้ จับระดับ​ความสูง​โดยอาศัยหลักการว่า น้ำในสายยาง​ต้องมี​ความสูงเท่ากันเสมอ ​เมื่อ​เอาระดับน้ำในสายยางข้างหนึ่ง​วางทาบ​กับระดับ​ที่​ต้องการเช่นหัวเสาต้นหนึ่ง​ ระดับน้ำในสายยางอีกเส้นหนึ่ง​​ที่ลุกน้องช่างแสงถืออยู่​ยังต่ำกว่าหัวเสาอยู่​เท่าใด นับ​เป็น​ความสูง​ที่​ต้องการยกขึ้น​แค่นั้น​ ด้วยสายยางเส้นนี้เอง ​ที่ช่างแสง​ใช้วัด​ความสูงของเสา​แต่ละต้น​ที่ถูกดีดขึ้น​ไม่ให้ต้นใดต้นหนึ่ง​ดีดสูงเกิน​ไปอันอาจ​จะสร้าง​ความเสียหายให้แก่เรือน​ทั้งหลัง​ได้

ถึง​แม้ช่างแสง​จะทำให้ผมทึ่ง​กับการพลิกแพลง​ใช้วัสดุพื้น ๆ​​ที่หา​ได้ทั่ว​ไปไม่ว่าทราย ไม้ยูคาลิปตัส กะทะล้อรถบรรทุก ​และสายยาง ฯลฯ ​แต่ก็อดรู้สึกไม่​ได้ว่า ช่างผู้นี้ติด​จะสบายจนเคยตัว ทุกครั้งหลังจากแจกงานให้ลูกน้องแล้ว​ ​เขา​เป็น​ต้องเอนตัวนอนบนม้าโยก บางวันหลับ​ไป​ทั้งภาคเช้า​​และภาคบ่าย หรือหากคร้าน​ที่​จะนอน ก็หลบหน้าหาย​ไปเดินชมตลาด ซื้อหนังสือพิม์หรือนิตยสาร บ้างก็ซื้อขนมนมเนยใส่ถุง​เอา​ไปฝากลูกเมีย​ที่บ้าน จนในช่วงท้าย ๆ​ ของการทำงาน พ่อค้าแม่ค้าในตลาดรู้จัก​เขา​เป็นอย่างดี เลย​เรียกเรือนหลังนี้ว่า "เรือนช่างแสง"

"ทำไมช่างถึงนอนจัง" ผมอดไม่​ได้​ที่​จะถามขึ้น​ในบ่ายวันหนึ่ง​ด้วยน้ำเสียงตำหนิอยู่​ในที
"ไม่มีอะไร​​จะทำ ก็นอนคิดโน่นคิดนี่เล่นเพลิน ๆ​" ช่างแสงตอบอย่างเกียจคร้าน
"ต่อจากนี้​จะ​เอาอะไร​หนุนเสาละช่าง" ผมถาม อดห่วงใยแทนช่างแสงไม่​ได้
"อืม ขอนอนคิดดูก่อน" ช่างแสงตอบเสียงอ้อแอ้ ก่อน​จะหลับตานอนต่อ​ไป.

 

F a c t   C a r d
Article ID S-2002 Article's Rate 29 votes
ชื่อเรื่อง ยกบ้าน --Series
ชื่อตอน ช่างนอน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ยังวัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๘๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๙๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-10766 ], [125.25.24.41]
เมื่อวันที่ : ๐๗ ก.พ. ๒๕๕๐, ๒๐.๔๘ น.

ช่างเจ้าประจำของ​​ที่บ้านก็มีลักษณะพิเศษอย่างหนึ่ง​​เหมือนกันค่ะ​​ ​​คือชอบถักอวน​​เป็นงานอดิเรก พอบ่ายๆ​​ก็​​จะนั่งถักอวนด้วย​​ความเพลิดเพลิน พอตกเย็นแดดร่มลมตกลูกน้องเลิกงานก็เปรี้ยวปากล่ะสิ ​​ต้องหาเหล้ายามาตั้งวงกิน​​กับลูกน้องละ ​​แต่​​เขา​​เป็นช่าง​​ที่น่ารักมากๆ​​ ช่วยคิดสร้าง​​และช่วยซ่อมบ้านให้เสมอๆ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น