นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ยกบ้าน #2
ยังวัน
...เดี๋ยวนี้คนก็ช่างสรรหาวิธีการหลอกผีเสียจริง นี่​ถ้าเรา​เป็นผีคงไม่อยากโคจรเข้ามายุ่งเกี่ยว​กับคนแล้ว​ ผมรำพึง​กับตัวเอง​เมื่อมองเห็นหัวหมูบนโต๊ะ.....

ตอน : ได้ฤกษ์

เดี๋ยวนี้คนก็ช่างสรรหาวิธีการหลอกผีเสียจริง นี่​ถ้าเรา​เป็นผีคงไม่อยากโคจรเข้ามายุ่งเกี่ยว​กับคนแล้ว​ ผมรำพึง​กับตัวเอง​เมื่อมองเห็นหัวหมูบนโต๊ะเครื่องเซ่น ด้วยว่านอกจาก​ส่วนหัวของหมูแล้ว​ ยังมี​ส่วนตีนของหมูวางอยู่​ข้าง ๆ​ อีกสี่ตีน ​และมีหางวางอยู่​ใกล้ ๆ​ ​เพื่อหลอกผีว่านี่​คือหมู​ทั้งตัว

เราจัดโต๊ะเซ่นไหว้บรรพบุรุษกัน​ที่ลานบ้าน ​โดยถือ​เอาฤกษ์ดี​ที่สมาชิกคนหนึ่ง​ในบ้านคัดสรรให้ เครื่องเซ่นไหว้อันมีหัวหมู​เป็นประธาน นอกนั้น​มีเครื่องคาวหวาน​และผลไม้หลากชนิดวางเรียงรายอยู่​เต็มโต๊ะ
"คุณปู่ครับ​ ลูกหลาน​กำลัง​จะปรับปรุงเรือน​ที่ปู่สร้าง ​เพราะน้ำท่วมทุกปี ​โดย​จะยกเรือนให้สูงขึ้น​ ลูกหลาน​ต้องขอขมาด้วยหากมีสิ่งใด​เป็น​ที่ไม่พอใจปู่​และบรรพบุรุษทุกท่าน ขอให้ปู่ช่วยให้งานยกเรือนในครั้งนี้สำเร็จด้วยดี ​และตรงตามกำหนดด้วยครับ​ สาธุ...​" ผมอธิษฐานในใจขณะจุดธูปไหว้บรรพบุรุษ​และเจ้า​ที่เจ้าทาง ใจยังไม่วายวิตกว่าการยกเรือนครั้งนี้ ​จะสำเร็จลุล่วงตรงตามกำหนด​ที่ช่างแสงเคยให้ไว้หรือไม่ ​เพราะปาเข้า​ไปเกือบบ่ายโมงแล้ว​ ช่างแสงก็ยังไม่โผล่หน้ามาตามนัด​ที่ผมบอกไว้ว่าประมาณห้าโมงเช้า​ ให้มาร่วมในพิธีอันสำคัญนี้

ทุกคนในบ้านจุดธูปไหว้บอกกล่าวบรรพบุรุษจนครบแล้ว​ เหลือบดูนาฬิกา จวน​จะบ่ายโมงเข้า​ไปแล้ว​ยังไม่มีวี่แววของช่างแสงเลย​
"ท่า​จะรอช่างไม่ไหวเสียแล้ว​ ​เอาอย่างนี้ก็แล้ว​กัน เธอหาฆ้อนหรืออะไร​มาทุบพื้นหรือเลาะฝาเรือนออกสักหน่อย​ พอ​เป็นพิธีว่าเริ่มลงมือยกเรือนกันวันนี้ ไม่งั้น​จะเสียฤกษ์กันหมด" สมาชิกคนหนึ่ง​ของบ้าน ก็คน​ที่รับหน้า​ที่​ไปดูฤกษ์ดูยามนั่นแหละ​ เสนอขึ้น​​พร้อมกันหันมาทางผม
​เมื่อดูท่าว่า​จะไม่มีทางเลี่ยง ก็เลย​​ไปค้น​ได้ชะแลงขนาดใหญ่​ได้อันหนึ่ง​จากห้องเก็บของ ​ได้มาแล้ว​ก็หัน​ไปมองผู้กำ​กับพิธี​เป็นนัยว่า ​จะให้ลงมือหรือยัง เห็นหล่อนพยักหน้าบุ้ยใบ้ ก็เลย​​เอาชะแลงกระทุ้งพื้นปูน
"มั่งมีศรีสุข ร่ำรวยเงินทอง" พูด​ไปพลาง​เอาชะแลงกระทุ้งพื้นปูน​ไปพลางตาม​ที่​เขานัดแนะไว้ อัน​ที่จริงบทนี้​จะ​ต้องแสดง​โดยช่างแสง ​แต่ใน​เมื่อดารานำฝ่ายชายไม่มา ก็เลย​​ต้องเดือดร้อนสตันต์​ที่ไม่​ได้เตรียมตัวอย่างผม กระทุ้งพื้น​ไป ก็เ​คืองใจ​ไป ช่างแสงนะช่างแสง แค่นัดครั้งแรกก็มีอันผิดนัดเสียแล้ว​ อย่างนี้​จะเชื่อใจอะไร​​ได้ ​จะดีดเรือนให้เสร็จในเดือนเดียว คิดในใจขณะกระทุ้งพื้น อดไม่​ได้​ที่​จะเห็นพื้นปูน​เป็นหน้าช่างแสง
จนผู้กำ​กับพิธีบอกให้พอนั่นแหละ​ จึง​ได้สติ

เย็นวันนั้น​ จึง​ต้องรีบบึ่งรถ​ไปหาช่างแสงอีก พบ​ความจริงว่าเกิด​ความคลาดเคลื่อนของการสื่อสารเล็กน้อย ​ที่บอกช่างแสงว่าวันนี้​จะทำพอ​เป็นพิธี ยังไม่​ต้องลงมือจริง ๆ​ วันรุ่งขึ้น​จึงค่อยลงมือ ช่างฟัง​เป็นว่า วันนี้แค่ทำพิธี ช่างไม่​ต้องมา แล้ว​ค่อยมาลงมือจริงในวันรุ่งขึ้น​ จึงโกรธช่างไม่ลง

เช้า​วันรุ่งขึ้น​อัน​เป็นวัน​ที่หนึ่ง​ของกระบวนการยกเรือน
ช่างแสงมาถึง​แต่เช้า​ตรู่ พาลูกน้องมาด้วยคนครึ่ง ! กล่าว​คือมีลูกมือ​เป็นชายหนุ่มวัยกลางคนรูปร่างกำยำสวมหมวกเบเร่ต์มาดเท่คนหนึ่ง​ ​ส่วนอีกคน​เป็นเด็กวัยไม่น่า​จะเกิน 14 ตัวกระเปี๊ยกแถมผอมแห้งดูไม่เหมาะ​กับงานยกเรือนเสียเลย​
"ผม​ใช้แม่แรงยก ไม่​ได้​ใช้แรงคน" ช่างแสงตอบยิ้ม ๆ​ ​เมื่อผมเปรยเรื่อง​ลูกน้องตัวจ้อยของช่าง
สังเกตพบว่าช่างให้ลูกน้องหิ้วแม่แรงขนาด​ที่​ใช้​กับรถสิบล้อมาตัวหนึ่ง​ ​และเลื่อยลันดา (เลื่อยแบบ​ที่เห็นช่างไม้​ใช้เลื่อยไม้ทั่ว​ไป) อีกปื้นหนึ่ง​ ​กับฆ้อนตีตะปูอีกอันหนึ่ง​ นอกนั้น​ดูแล้ว​ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือพิเศษอย่างอื่นเลย​ ทำให้อดวิตกไม่​ได้ว่า เวลาหนึ่ง​เดือน หรือสามสิบเอ็ดวัน(​ที่​ต้องนับสามสิบเอ็ดวัน​เพราะอยากต่อให้ช่างแสงอีกหนึ่ง​วัน​จะ​ได้ไม่มีข้อโต้แย้งเรื่อง​จำนวนวัน) ​จะยกเรือนหลังนี้​ได้ทันหรือไม่ ดูเหมือน​จะมีนัยของการเดิมพันกัน​ระหว่างผม​กับช่างแสง จากคำพูดของช่าง​ที่ว่า "ไม่ทันไม่​เอาเงิน"

ช่างแสงเดินสำรวจรอบ ๆ​ เรือนอีกครั้ง ก่อน​จะบอกให้ผมสั่งของสองรายการ
1.ทราย 1 คิว
2.ไม้ยูคาลิปตัสขนาดยาว 3 เมตร 30 ต้น

ไม่รู้หรอกว่าช่าง​จะ​ใช้ของ​ทั้งสองรายการนี้​ไปอะไร​ ​แต่ก็จัดแจงให้ตามประสงค์ ไม่เกินสองชั่วโมงให้หลัง ​ทั้งทราย​และไม้ยูคาลิปตัสก็มากองอยู่​หลังบ้าน​พร้อม​ใช้งาน
​ระหว่างนั้น​ ช่างสั่งลูกน้อง​ทั้งคนครึ่งของ​เขา ให้รื้อฝาเรือนออกให้หมดทุกด้าน ​ส่วนตัวช่างเอง คว้า​ได้หนังสือพิมพ์ฉบับ​หนึ่ง​ แล้ว​ลงนอนเหยียดยาว​ที่ม้าโยกไม้มะค่าตัวโปรดของผม จุดบุหรี่สูบ​และอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลิน นาน ๆ​ จึง​จะผงกหัวขึ้น​มาดูลูกน้องทำงานสักครั้ง ทำ​เอาผมติด​จะเ​คืองอีตาช่างคนนี้ไม่น้อย

"ตอเสาท่า​จะ​เอาไว้ไม่​ได้ น้ำท่วมทุกปีป่านนี้น่า​จะผุหมดแล้ว​" ช่างถามเชิงชี้นำผม​ระหว่างช่วงพักกินข้าวกลางวัน
"งั้นก็ไม่​ต้อง​เอาไว้ครับ​ ​เพราะยังไงก็​ต้องหล่อเสาใหม่อยู่​แล้ว​นี่ ​จะ​ได้เร็วอีกขึ้น​อีกนิด" ผมตอบกลับ อดไม่​ได้​ที่​จะจบประโยคด้วยเรื่อง​ของเวลา
"งั้นผมตัดเสมอพื้นเลย​นะ" ช่างถาม ไม่มีสีหน้าของ​ความทุกข์ร้อน
"ช่าง​จะ​เอาอะไร​ตัดเสา?" ผมอดถามไม่​ได้
"ก็เลื่อยนี่ไง" ช่างแสงโบ้ยปาก​ไปทางเลื่อยลันดา​ที่ถือติดมือมา​เมื่อเช้า​
"​จะไหวเร้อ?" ผมมองเลื่อยปื้นนั้น​อย่างดูแคลน ด้วยว่ารู้รสชาติ​ความแข็งของเสาแก่นมะค่าของเรือนหลังนี้ดี ครั้งหนึ่ง​​เมื่อมี​ความจำ​เป็น​ต้องตีตะปู ปรากฎว่าตะปูสองนิ้วกระเด้งลอยหาย​ไปเฉย เสียเวลาลองใหม่อยู่​สามสี่ครั้ง ผล​คือไม่ตะปูปลิวหายก็งอพับ​โดยไม่อาจตีเข้า​ไปในเนื้อไม้​ได้เกินหนึ่ง​องคุลี สุดท้าย​ต้อง​เอาสว่านไฟฟ้าเจาะนำให้ลึกเกินหนึ่ง​นิ้วก่อนจึง​จะตีตะปูผ่านเนื้อไม้เข้า​ไป​ได้
"เพิ่ง​แต่งคม ​และคัดคลอง*มาใหม่ ๆ​ ตัดมาแล้ว​ไม่รู้กี่สิบต้นนะเลื่อยปื้นนี้" ช่างแสงยิ้มรับ ดู​จะมั่นใจในคมเลื่อยของตน​เอามาก
คราวนี้คงถึงทีผม​ได้ยิ้มบ้างกระมัง ผมนึกกระหยิ่มอยู่​ในใจ.




การคัดคลองเลื่อย ​คือการจัดฟันเลื่อยให้เบนออกสลับกันหลังจากตะไบฟันเลื่อยจนคมดีแล้ว​ ทำให้เลื่อยกินเนื้อไม้​ได้ดีขึ้น​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1984 Article's Rate 29 votes
ชื่อเรื่อง ยกบ้าน --Series
ชื่อตอน ได้ฤกษ์ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ยังวัน
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๙๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๙๗
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : Rotjana Geneva [C-10629 ], [83.180.93.228]
เมื่อวันที่ : ๒๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๓.๐๖ น.

ท่าทาง​​จะสนุก...​​.​​จะรอตามอ่านตอนต่อ​​ไปค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ยังวัน [C-10642 ], [125.26.79.114]
เมื่อวันที่ : ๒๕ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๙.๔๐ น.

ขอบคุณทุกท่านครับ​​ เรื่อง​​นี้​​เป็นประสบการณ์จริงครับ​​ ​​แต่เสียดาย​​ที่ไม่​​ได้ถ่ายรูปไว้ จึงไม่มีรูปมาโชว์ครับ​​

​​ส่วน​​ที่คุณ Rotjana Geneva บอกว่าสำนวนคล้ายในต่วยตูน อาจ​​เป็น​​เพราะผมก็ชอบอ่าน อาจ​​จะรับ​​เอามาอย่างไม่รู้ตัวก็​​เป็น​​ได้ครับ​​

วันนี้เลิกงานค่ำเลย​​แวะเข้ามาดู เห็นมีคนมาอ่านก็ดีใจ ​​จะเขียนตอนใหม่มาให้ช่วยอ่านในเร็ววันครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ดาวเคียงเดือน [C-10674 ], [195.189.142.172]
เมื่อวันที่ : ๒๘ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๑๑ น.

​​กำลังลุ้นอยู่​​เชียวว่าช่างแสง​​จะทำสำเร็จหรือเปล่า..จบซะแล้..​​จะรออ่านค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น