นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #13
จันทน์กะพ้อ
... ​ความใฝ่ฝันแสนงาม ​แต่ครั้งเคยเนาว์ ชื่นหวานในใจเราอยู่​มิเว้นวัน ​ความหวังยังไม่เคยไหวหวั่น ยึดมั่นว่าจัก​ได้คืนเหมือนศรัทธา...

ตอน : บทส่งท้าย

" แฟนผม​เขา​เป็นลูกคนจีน ผมเคยรู้จัก​กับ​เขาตั้งแต่สมัยเรียนหนังสือ เราเรียนโรงเรียน​ที่สอนภาษาจีนมาด้วยกันตั้งแต่เล็กๆ​ ผม​กับ​เขาจึงพอ​จะพูดภาษาจีนกัน​ได้ หลังจาก​ที่ผมออกมาจากป่าก็มาเจอ​กับ​เขาตอน​ที่ผม​ไปสมัครสอนภาษาจีนในโรงเรียน​ที่เธอสอนอยู่​​พอดี ผม​กับเธอก็สนิทสนมกันพอสมควร ​ที่จริงผมพยายาม​จะตามหาคุณนะ คุณแก้ว ​แต่​เนื่องจากผมพลาด​ไป​ที่ไม่​ได้ถามชื่อจริง​และ​ที่อยู่​คุณไว้เลย​ เราจึงหากันไม่พบ​และติดต่อกันไม่​ได้ ใน​ที่สุดผมก็ตัดสินใจ​แต่งงาน​กับเธอ พอ​แต่งงาน​ไปแล้ว​ ​พอดีมีคน​จะเซ้งอู่ ผมก็เลย​ตัดสินใจหาเงิน​ไปซื้อไว้แล้ว​ก็ทำกิจการ​ไป ​เพราะผมเองพอมี​ความรู้ด้านนี้อยู่​บ้าง กิจการดำเนิน​ไป​ได้ดี ​ต่อมาแฟนผมก็ท้อง มีลูกสาวผมคิดถึงคุณเลย​ตั้งชื่อว่า "แก้ว""

"แล้ว​คุณปลูกต้นแก้วไว้​ที่อู่เหรอคะ​" พรพรรณถาม

"อ๋อ ใช่ ๆ​ ผม​ไปเดินจัตุจักร เห็น​เขาขายต้นไม้ดอกขาวสวย หอมด้วย ผมถาม​เขาว่าต้นอะไร​ คนขายบอกว่า ต้นแก้ว ผมรีบซื้อกลับมาปลูก​ที่อู่เลย​ คุณเห็นแล้ว​สิ"

"ค่ะ​ ตอนนั้น​ไม่คิดว่า​เป็นคุณปลูก ยังนึกชื่นชมว่าเจ้าของคงรักมาก ดูต้นงามดอกสวยมาก ฉันแอบเก็บดอกแก้วมาให้ลูกสาวดู ลูกสาวจึงพูดว่า ชื่อเหมือนน้องแก้ว ฉันเลย​เอะใจขึ้น​มา แล้ว​อีกวันคุณก็โทรมา ฉันจึงคิดว่า ​จะ​ต้อง​ไปดูให้​ได้ว่าใช่คุณไหม?"

"อ้อ...​แล้ว​คุณก็นั่งแท็กซี่​ไปเจออุบัติเหตุ" ธนานึกเรียบเรียงเหตุการณ์

"ค่ะ​"

"ใจร้อนจริงๆ​นะคุณนี่" ธนายิ้ม นึกถึงเหตุการณ์​ที่เพิ่งผ่านมา

"พอลูกสาวผมอายุ​ได้ 2 ขวบ ภรรยาผมก็ไม่ค่อยสบาย พอ​ไปตรวจหมอบอกว่า​เป็นมะเร็งปากมดลูก ก็​ต้องฉายแสง ให้คีโม ก็คิดว่าหาย ​แต่ผ่าน​ไปสองปีมันกลับกำเริบขึ้น​มา​และ​เอาไม่อยู่​ เธอก็เสียชีวิต​ไปใน​ที่สุด" เสียง​เขาเศร้า

"ผมเดินเข้าออกโรงพยาบาลทุกวัน ผมดูแลเธอจนวินาทีสุดท้าย ทรมานมากน่าเศร้ามาก" ​เขาน้ำตาคลอ พรพรรณจับมือ​เขาไว้

"พอผมรู้ว่าคุณเจออุบัติเหตุ ทำให้ผมเครียดมาก ผมไม่อยากให้เกิดเรื่อง​เศร้าซ้ำรอยในชีวิตของผม ผมกลัวว่า​จะเสียคุณ​ไปอีก" ตา​เขาแดงก่ำ

"ค่ะ​ ฉันยังมีชีวิตอยู่​ค่ะ​" เธอยิ้ม​กับ​เขา ยกมือ​เขาขึ้น​มาแนบแก้ม

"แล้ว​คุณยังมาบอกว่า​จะ​ไปจากผมอีก" ​เขาตัดพ้อ

"ก็ฉันไม่รู้นี่คะ​"

"ทีนี้รู้แล้ว​นะ" ​เขาลูบแก้มเธอเบาๆ​ แล้ว​ยกมือเธอขึ้น​มาจูบ เธอหน้าแดงแววตาเปี่ยม​ไปด้วย​ความสุข ​เขายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วย​ความปลื้มเปรม

"คุณรู้เรื่อง​ของฉันหมดแล้ว​นะคะ​"

"ครับ​พอรู้ จากเพลงพิณแล้ว​ก็​เพื่อนคุณเล่าให้ฟังบ้าง"

" ตอนเพลงพิณเล็กๆ​ฉันกลับ​ไปอยู่​บ้านแม่ ให้คุณยายช่วยเลี้ยงหลานค่ะ​ พอ​ต่อมามณี​เขามาชวนให้​ไปทำงาน​กับ​เขาฉันก็เลย​ทำมาจนทุกวันนี้​และ​เอาเพลงพิณมาอยู่​ด้วยค่ะ​"

"คุณลำบากมากเลย​ ออกจากโรงพยาบาลแล้ว​ย้ายมาอยู่​​กับผมนะ"

"ค่ะ​ ​แต่ฉันขอทำงาน​กับมณีต่อนะคะ​ คนเราก็คงเจอ​ความยากลำบากกันทุกคนแหละ​ค่ะ​ คุณเองก็ทุกข์ใจมาก​ที่ภรรยาไม่สบาย"

" ครับ​ใช่ๆ​ ​เป็นปีๆ​ จนผมอาจ​จะ​เป็นโรคประสาทขี้กังวล​ไปแล้ว​"

"ฉันก็อาจ​จะหลงๆ​ลืมๆ​ สมองเฉื่อยชา​ไปนะ"

"พอๆ​กันเลย​" ​เขาหัวเราะ เธอยิ้มชอบใจ

"คุณเหนื่อยแล้ว​สิเนี่ยะ นอนพักก่อนนะ แล้ว​เราค่อยคุยกันใหม่ก็​ได้" ​เขาขยับหมอนให้เธอหนุนนอนสบาย

"ค่ะ​ ก็ดีค่ะ​ คุณดี​กับฉันมากเลย​"พรพรรณมอง​เขาอย่างซาบซึ้ง

"ก็ผมรักคุณ" ​เขาตอบอย่างมั่นใจ ดวงตาฉายแววแห่ง​ความรัก

"ฉันก็รักคุณค่ะ​" เธอกระซิบ สบตา​เขาแล้ว​หลับตาลง หน้าเปื้อน​ไปด้วยรอยยิ้ม ก่อน​จะเคลิ้มหลับ​ไป เธอ​ได้ยิน​เขาเป่าเม้าท์ออร์แกนแผ่วแว่วมา...​...​...​นี่ไม่ใช่​ความฝันนะ ​แต่​เป็น​ความจริง...​...​...​...​...​.

เคยสดใส รื่นเริง ดังนกเริงลม ถลาลอยชื่นชม อย่างมีเสรี ​แม้ร้อยวัง วิมาน​ที่มี มิเทียมเทียบปฐพี​ที่รักมั่น

​ความใฝ่ฝันแสนงาม ​แต่ครั้งเคยเนาว์ ชื่นหวานในใจเราอยู่​มิเว้นวัน ​ความหวังยังไม่เคยไหวหวั่น ยึดมั่นว่าจัก​ได้คืนเหมือนศรัทธา


---​---​---​--จบบริบูรณ์---​---​---​--

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1977 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน บทส่งท้าย --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๗ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : จันทน์กะพ้อ [C-10590 ], [203.188.8.81]
เมื่อวันที่ : ๒๑ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๕๐ น.

ขอโพสต์อีกรอบ

​​เอาเพลง เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ มาให้ฟังกันค่ะ​​ ​​แต่ฉบับ​​ดั้งเดิมดนตรี​​จะหวานซึ้งกว่านี้ แล้ว​​ก็​​เป็นเสียงผู้ชายขับร้อง เสี้ยวหนึ่ง​​ของชีวิตคน​​ที่ร้องเพลงนี้ก็อยู่​​ในนิยายเรื่อง​​นี้ด้วยค่ะ​​

เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-10593 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๕.๕๗ น.

แฮปปี้เอนดิ้ง.. ขอบคุณผู้เขียน(จันทน์กะพ้อ) ​​ที่ไม่ใจร้าย อิอิ..

ตัวละครหลักในเรื่อง​​มีมิติดีครับ​​ ไม่แบน ดูมีชีวิตจิตใจกระทบ​​ความรู้สึกคนอ่าน การพลัดพลากแล้ว​​หวนกลับมาพบกัน​​ได้ราวปาฎิหารย์ ​​เป็นอะไร​​​​ที่อยู่​​ใน​​ความใฝ่ฝันของคนเราแทบทุกคน

สมัย​​เป็นหนุ่มน้อยเคยมองเห็นคนเดิน​​ไปเดินมาในย่านจอแจ ​​และคิดว่าเหมือนคน​​ที่อยากเจออยู่​​เรื่อย ๆ​​ ​​แต่ไม่ยักโชคดีเหมือนในเรื่อง​​นี้ซักที

รวมเล่มตีพิมพ์​​เมื่อไร ส่งข่าวด้วยนะครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เก็จแก้ว [C-10595 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๙.๐๙ น.

แก้วตามมาอ่านค่ะ​​...​​ มาดูว่า​​ต้องร้องไห้ป่าวอ้ะ...​​

เย้...​​...​​. พี่แอ๊ดใจดี​​ที่ซู๊ดดดดดดด ...​​ ขอขอบ​​พระคุณมั่กมากกกกกกกกก ​​ที่ทำให้แก้วมีฟามสุขตั้งกะเช้า​​อ่ะค่ะ​​ อิ อิ เด๋ว​​ถ้ามีเวลาแก้วจาตาม​​ไปอ่านตอนอื่นนะคะ​​พี่แอ๊ดขา

​​และขอกราบขอบ​​พระคุณสำหรับเสียงเพรียกจากมาตุภูมิด้วยนะคะ​​...​​ แก้วฟังเสียงคนร้องไม่​​ได้อ่ะค่ะ​​...​​ ฟัง​​ได้​​แต่เพลง midi ง่ะ...​​ ​​แต่ก็ยังดีกว่าฟังไม่​​ได้​​ทั้ง 2 อย่างเลย​​นะคะ​​...​​ แก้วขอบอกว่าดนตรีช่างไพเราะ ​​และซาบซึ้งมากๆ​​เชียวค่ะ​​ เนื้อหาของเพลงก็มี​​ความหมายดีจังค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ยังวัน [C-10597 ], [125.26.79.24]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๐๔ น.

ติดตามอ่านมาจนจบ โหวตให้ดอกไม้ 4 ดอกครับ​​

เดิมตั้งใจ​​จะให้​​ทั้งตะกร้าเลย​​ ​​แต่มาติดใจนิดนึง ในบทก่อน ​​และสุดท้าย รู้สึก​​ได้ว่าผู้​​แต่งออก​​จะเดินเรื่อง​​รวบรัดเหมือน​​จะเร่งให้จบมาก​​ไปนิดนะครับ​​
อีกอย่าง​​คือ ในสองบท​​ที่ว่า ผู้ประพันธ์​​ใช้บทเจรจาของตัวละครมาก​​ไปนิด จนทำให้ละเลย​​​​ที่​​จะบรรยายถึงอารมณ์ของตัวละคร​​ซึ่งบางตอนมีอะไร​​น่าบรรยาย​​ได้มากทีเดียว ทำให้เหมือนอ่านบทละคร มากกว่าอ่านนวนิยาย...​​น่าเสียดายครับ​​

​​โดยรวมแล้ว​​ เรื่อง​​มีมิติอย่าง​​ที่ลุงเปี๊ยกว่ามา ผู้เขียนฉลาด​​ที่​​จะเดินเรื่อง​​ในอดีต คู่​​กับปัจจุบัน ​​โดย​​ใช้เนื้อร้องในบทเพลง​​เป็นสื่อเชื่อม ทำ​​ได้กลมกลืนลงตัวมาก น่า​​ที่ผู้สนใจงานประพันธ์​​จะ​​เอา​​เป็นแบบอย่าง
​​ที่เด่นอีกประการหนึ่ง​​​​คือ การบรรยายถึง​​ความรู้สึกนึกคิดของเด็กในบทต้น ๆ​​ ผู้เขียนทำ​​ได้อย่าง​​เป็นธรรมชาติ กลมกลืน เสียดาย​​ที่ไม่นำ​​เอาตัวละครเด็กเหล่านั้น​​มามีบทบาท​​ในบทท้าย ๆ​​

ขอบ​​พระคุณคุณจันทน์กะพ้อมากครับ​​ สำหรับข้อเขียนดี ๆ​​ หวังว่า​​จะ​​ได้อ่านงานเขียนของคุณอีกในโอกาสอันใกล้นี้

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : จันทน์กะพ้อ [C-10607 ], [203.114.102.4]
เมื่อวันที่ : ๒๒ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๑๗ น.

ขอบ​​พระคุณน้องแก้ว​​และทุกๆ​​คนค่ะ​​ ขอน้อมรับไว้ด้วย​​ความยินดีค่ะ​​คุณยังวัน ​​และ​​จะขอแก้ไขในคราวต่อ​​ไป

ลป. พูด​​ได้โดนใจจริงๆ​​ หลายครั้ง​​ที่เรา​​ไปเกร่ๆ​​อยู่​​ในสถาน​​ที่แห่ง​​ความหลัง หวังว่า​​จะ​​ได้พบ​​กับคน​​ที่เคยเจอ แล้ว​​ก็​​ต้องผิดหวังทุกที​​ไป ​​แต่คนเราก็​​ต้องเจอเรื่อง​​ดีๆ​​​​ที่ไม่คาดคิดบ้าง​​เพื่อทำให้โลกนี้งดงาม ใช่ไหม คุณเปี๊ยก ใช่ไหม เพลงพิลลลล?

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๖ : pilgrim [C-10610 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : ๒๓ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๑.๐๕ น.

แม่นเลย​​ค่ะ​​ พี่จันท์กะพ้อ ​​ความหลัง​​และ​​ความหวัง เนี่ยแหละ​​ค่ะ​​ ​​ที่บางครั้งก็เปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมใจเรา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๗ : SuperG [C-10621 ], [125.24.37.191]
เมื่อวันที่ : ๒๓ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๔.๕๑ น.

หวานจัง อ่านแล้ว​​มี​​ความสุข

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น