นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #12
จันทน์กะพ้อ
... ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอคิดว่า​จะ​ต้องพูด​กับ​เขาให้​ได้ ว่าเธอ​จะไม่ยอมให้​เขาทำแบบนี้ ไม่ยอมให้ตัวเธอเองปล่อยให้​เขาทำผิด ​และไม่ยอมให้เรื่อง​เลวร้ายเกิดขึ้น​เหมือนดัง​ที่เธอเคยประสบมาแล้ว​...

ตอน : ฝืนใจ

"นี่ๆ​ พี่ว่าคุณ​จะกังวลจนประสาท​ไปแล้ว​มั้ง" พี่มะปราง สาวใหญ่วัยดึก พยาบาลอาวุโสประจำตึกพิเศษว่าธนา "ก็คนเพิ่ง​จะฟื้นมาจากผ่าตัดก็​ต้องพักผ่อนนานหน่อย​ ​เขายังปรับตัวตามเวลาของคนปกติไม่​ได้"

"ครับ​ ก็ผม​เป็นห่วงเธอจริงๆ​ครับ​"

"โอย พี่น่ะ อิจฉาๆ​น้องพรพรรณนี่จัง มีคนมาเฝ้าคอยดูแล​เอาใจใส่ดูแลตลอดเวลา หา​ได้​ที่ไหนกันนี่ ​ถ้ามีผู้ชายแบบนี้อีกคนกระซิบบอกพี่มั่งนะ เผื่อว่าพี่​จะ​ได้หลุดพ้นจากคานทองตอนแก่ๆ​นี่แหละ​" ​แม้พี่มะปราง​จะพูดล้อ ​แต่เธอก็​ไปดูอาการของพรพรรณให้ บอกว่า มีอาการปกติดีไม่​ต้อง​เป็นห่วง ​และผลเอ๊กซเรย์ก็ออกมาดี ไม่มีเลือดคั่งตกค้างในสมองอีก ทำให้ธนาสบายใจขึ้น​มาก ​แต่พอกลางคืน​เขาก็ไม่วาย​จะตื่นขึ้น​มาดูเธอบ่อยๆ​ ​เอามือ​ไปอังใต้จมูกเธอด้วยว่าเธอยังหายใจอยู่​หรือเปล่า

เช้า​วัน​ต่อมา พรพรรณตื่นนอนดูสดชื่นกว่าปกติ พยาบาลเข้ามาจัดการดูแลเช็ดตัว​และพาเข้าห้องน้ำเรียบร้อย​แล้ว​ ก็ให้เธอกินข้าว เช้า​นี้เธอกินข้าว​ได้มากขึ้น​ พอมีเรี่ยวแรง ตัวเธอเองก็รู้สึกปลอดโปร่ง​และมี​กำลังใจขึ้น​มาก ​แต่ก็ไม่สบายใจนัก​ที่รู้ว่า​เขานอนอยู่​​ที่โซฟาทุกคืน ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เธอคิดว่า​จะ​ต้องพูด​กับ​เขาให้​ได้ ว่าเธอ​จะไม่ยอมให้​เขาทำแบบนี้ ไม่ยอมให้ตัวเธอเองปล่อยให้​เขาทำผิด ​และไม่ยอมให้เรื่อง​เลวร้ายเกิดขึ้น​เหมือนดัง​ที่เธอเคยประสบมาแล้ว​

เธอร้อนใจแทบ​จะรอให้​เขากินข้าวเช้า​เสร็จไม่ไหว ใน​ที่สุดเธอก็เอ่ยขึ้น​อย่าง​เป็นการ​เป็นงานว่า

"คุณทันคะ​ เอ้อ คุณธนา ฉันมีเรื่อง​อยาก​จะคุย​กับคุณค่ะ​" เธอ​เป็นคน​ที่คิดอะไร​ออกขึ้น​มาก็มัก​จะตัดสินใจทำในทันที

"อะไร​เหรอ ​เอาสิ" ธนายิ้ม"อ้อ เดี๋ยวผมบอกก่อนนะ หมอบอกว่าผลเอ๊กซเรย์​เมื่อวันก่อนออกมาดีนะ คุณไม่มีเลือดคั่งแล้ว​ หายแล้ว​จ้ะ​"

"นั่นสิคะ​ ดูวันนี้คิดอะไร​​ได้ดีจัง"เธอยิ้มแปลกๆ​

"อ้อ ดีสิ มีอะไร​​จะถามผมเหรอ"​เขาเข้ามาใกล้มองหน้าเธออย่างสงสัย

"ฉันไม่สบายใจ​ที่คุณมาเฝ้าฉัน​ทั้งวัน​ทั้งคืนค่ะ​" ใน​ที่สุดเธอก็โพล่งออกมา

"อ้าวทำไมล่ะ ก็ผมอยากทำให้คุณ หรือว่าคุณมี​ใคร ​เขา​จะไม่ชอบใจ​ที่ผมทำแบบนี้" ธนาถามกลับ

"ไม่มีค่ะ​ ​แต่คุณสิคะ​​ที่มี" พรพรรณแย้งหน้าเริ่มแดง

"หือ...​ผม..ผมมีอะไร​"ธนางง

"ก็ภรรยาคุณ​เขา​จะคิดยังไง​ที่คุณมาเฝ้าปรนนิบัติฉัน มัน...​มัน แย่มากเลย​" เธอหน้าเครียด ในขณะ​ที่ธนาเริ่มหายจากอาการมึนงง ​เขาระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"ฮะ ฮ่าๆ​" ​เขากลั้นหัวเราะไม่อยู่​ ​แต่ก็มองเห็นว่าเธอโกรธจนหน้าแดง ​เขาจึงหยุด

"โอ๋ๆ​ อย่าโกรธนะคนดี เดี๋ยวไม่ดีนะ เลือดอาจไหลออกมาอีก" พรพรรณน้ำตาคลอเอ่อ ​จะร้องไห้เสียให้​ได้ ​เขาช่างไม่รู้เลย​นะว่าเธอ​ต้องฝืนใจขนาดไหน เธอ​ต้องลำบากใจขนาดไหน ​ที่​จะ​ต้องกล่าวคำเหล่านี้ขอร้อง​เขาให้​เขาจากเธอ​ไป ​เขายังมีหน้ามาหัวเราะเยาะเธออีก

"ผมขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ​"​เขาเข้ามาใกล้จับมือเธอ ด้วย​ความโกรธเธอก็สะบัดมือออก

"ชีวิตของฉันเฉียดใกล้​ความตายมาแล้ว​ ฉันรู้สึกว่า​ชีวิตคนเรามีค่ามาก คนเรา​จะ​ต้องไม่ทำเรื่อง​เลวร้ายให้แปดเปื้อนชีวิตของเรา ฉันจึงอยาก​ใช้ชีวิต​ที่เหลือทำ​แต่เรื่อง​​ที่ดี เรื่อง​​ที่สบายใจ ไม่อยากสร้างบาปสร้างกรรมให้คนอื่น ฉันจึงไม่อยาก​จะแย่งชิงคุณมา...​คุณเข้าใจไหม? ฉันไม่อยาก​จะ​เป็นคนทำลายครอบครัวของคุณ"เธอพูดเร็วปรื๋อ แล้ว​ก็เหนื่อยหอบ

"โธ่ คุณน้อง...​." ​เขาเรียกชื่อเธอตาม​ที่แม่เรียก ​แต่ยังไม่ทัน​จะพูดอะไร​ต่อ เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็ดังขึ้น​​ที่หน้าประตู เสียงเคาะประตูแล้ว​เด็กๆ​ก็โผล่เข้ามาอย่างรวดเร็ว

"แม่ขา คุณน้าขา คุณลุงขา ปาป๊ะขา" สองคนแข่งกันร้องเรียก พรพรรณมอง​ไปแล้ว​ก็ยิ่งสะท้อนใจ​เมื่อเห็นบุคคล​ที่สามยืนอยู่​ข้างหลังเด็กๆ​ นั่นไงภรรยาของ​เขา ​เขายังมีหน้ามาหัวเราะเยาะเธออีก วันนี้หล่อนดูเด็กมาก นุ่งกางเกงสีดำ​และเสื้อสีฟ้า มือก็หิ้วตะกร้ามาด้วย

"นั่นไง หลักฐานเห็นอยู่​ทนโท่" พรพรรณพูดลอดไรฟันพอให้​เขา​ได้ยิน ธนาหัน​ไปมองตามสายตาของเธอ แล้ว​​เขาก็หันมามองหน้าเธอ คราวนี้​เขายิ่งหัวเราะดังกว่าเดิม

"ปาป๊า หัวเราะไร" เจ้าตัวเล็กวิ่งมาจับมือคุณพ่อเงยหน้าขึ้น​ถาม พรพรรณโกรธหน้าบึ้งตึง

"เปล่าลูก ป๊าหัวเราะน้า​เขาน่ะ" ​เขาหันมายิ้มยั่วเธอ แล้ว​​เขาก็ส่งเสียงขึ้น​ว่า "นี่ๆ​คำน้อย มานี่สิ มาสวัสดีคุณพี่​เขา วันหลังเรื่อง​งานบ้านงานอะไร​เธอ​ต้องถาม​ต้องตามใจคุณพี่​เขานะ" แล้ว​​เขาก็หันมาทางเธอ "นี่คำน้อย พี่เลี้ยงของลูกแก้วนะ" หญิง​ที่ชื่อคำน้อยกุลีกุจอ​เอาตะกร้าวางบนโต๊ะแล้ว​เข้ามาสวัสดีเธอ พรพรรณอายจนหน้าแดง รีบรับไหว้ ทำไมเธอไม่คิดสังหรณ์ใจเรื่อง​นี้นะว่า​เขา​จะ​ต้องมีคนช่วยดูแลลูก พรพรรณหันมามองค้อน​เขา อยาก​จะหยิก​เขาให้เขียว

"เช้า​นี้คำน้อยทำอะไร​ให้ลุกกินล่ะลูก อร่อยไหม?"ธนาถาม​เพื่อยืนยันสถานะของคำน้อย

"ทำไรนะพี่พิณ"ตัวเล็กหัน​ไปถามเพลงพิณ

"หมูทอดไข่ดาว" เพลงพิณบอก แล้ว​หันมาบอกแม่" พี่คำน้อยใจดีจ้ะ​แม่"

"จ้ะ​ๆ​ดีจ้ะ​ หนูก็อย่า​ไปกวนพี่​เขามาก แล้ว​หนูมากันยังไง" พรพรรณถาม

"พี่ดำ​ที่อู่ขับรถมาส่งค่ะ​"

พอ​ได้เปลี่ยนเรื่อง​​ไปคุย​กับลูกทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น​ พรพรรณนึกเซ็งตัวเอง​ที่ตัดสินสิ่ง​ที่เห็นอย่างหน้ามืดตามัว ​ที่แท้ไม่ใช่แฟน​เขา ​แต่​เป็นพี่เลี้ยง​และแม่บ้าน ทำไมเธอจึงโง่อย่างนี้นะ มองคนก็ไม่ออก ช่างไม่ฉลาด​เอาเสียเลย​

พอเด็กเริ่มหันเห​ไปทางอื่น ​เขาก็ยิ้มกว้าง ทำหน้าล้อเลียนเธอ เธอจึงหยิก​เขาเบาๆ​​ที่มือ​ซึ่งเกาะขอบเตียงอยู่​ ​แต่​เขากลับร้องเสียงดังลั่น จนเด็กๆ​​และคำน้อยหันมามอง

"ป๊า​เป็นไรคะ​" ตัวเล็กถาม

"อุย...​น้า​เขาหยิกป๊าอ้ะ" ​เขาหันมาหลิ่วตาให้เธอ พรพรรณอยาก​จะทุบ​เขาสักตุ้บ

"แม่แกล้งคุณลุงเหรอคะ​ แม่หยิกเจ็บน้า หนูยังเคยโดนหนหนึ่ง​เลย​" เพลงพิณเล่าสนับสนุน

"วันนี้วันอะไร​พิณ" พรพรรณเปลี่ยนเรื่อง​

"วันอาทิตย์ค่ะ​แม่"

"อ้อ จ้ะ​ นั่นเองลูกถึงไม่​ต้อง​ไปโรงเรียน"

"เอ้าเด็กๆ​ ไม่กวนคุณแม่ คุณน้าแล้ว​นะ คุณน้า​จะ​ได้พักผ่อน" ​เขาหันมาล้อเธออีก

"ผม​จะนิทานให้คุณฟังนะ คุณน้อง" ​เขายิ้มจนตาหยีเห็นตีนกาขึ้น​​เป็นริ้วรอย


---​---​---​---​---​---​---​-

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1975 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน ฝืนใจ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๐๘ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : จันทน์กะพ้อ [C-10577 ], [203.188.21.25]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๖.๕๔ น.

ขอบคุณ คุณยังวัน รู้จักเพลงนี้หรือเปล่าคะ​​ ​(อย่าตอบว่ารู้จักดีมากนะ )​​

คุณลป.กะน้องดาว คง​​จะสื่อรักจากบทกวี ละมั้ง

ขอให้คู่รักแห่งนกน้อย​​ทั้ง ลป.+น้องดาว น้องแก้วจอมซน+ มี​​ความสุขสมหวังนะจ๊ะ​​

เพลงพิล ดื่มน้ำอุ่น นอนมากๆ​​ อย่าไฮเปอร์นัก อะเหอๆ​​

สวัสดีทุกๆ​​ท่านค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ยังวัน [C-10578 ], [125.26.78.247]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๘.๒๓ น.

ไม่แน่ใจครับ​​​​ต้องฟังทำนองก่อนครับ​​
​​แต่วันนี้เข้ามาอ่าน​​แต่เช้า​​ ดีใจ​​ที่เรื่อง​​เริ่มคลี่คลาย
คุณจันทน์กะพ้อ เขียนตอน กุ๊กกิ๊ก​​ได้น่าเอ็นดูดีครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : จันทน์กะพ้อ [C-10583 ], [203.114.105.189]
เมื่อวันที่ : ๑๙ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๘.๓๘ น.

​​เอาเพลง เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ มาให้ฟังกันค่ะ​​ ​​แต่ฉบับ​​ดั้งเดิมดนตรี​​จะหวานซึ้งกว่านี้ แล้ว​​ก็​​เป็นเสียงผู้ชายขับร้อง เสี้ยวหนึ่ง​​ของชีวิตคน​​ที่ร้องเพลงนี้ก็อยู่​​ในนิยายเรื่อง​​นี้ด้วยค่ะ​​

เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น