นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #11
จันทน์กะพ้อ
... ทุ่งหญ้าพลิ้วลู่​ไปตามสายลม สลับสีเขียวเหลือง​และน้ำตาล มองดูเหมือนระลอกคลื่นน้อยๆ​​ที่ทยอยเข้าสู่ฝั่ง พรพรร...

ตอน : เมื่อตื่นจากฝัน

ทุ่งหญ้าพลิ้วลู่​ไปตามสายลม สลับสีเขียวเหลือง​และน้ำตาล มองดูเหมือนระลอกคลื่นน้อยๆ​​ที่ทยอยเข้าสู่ฝั่ง พรพรรณยืนอยู่​ริมทุ่ง มอง​ไปรอบๆ​ สถาน​ที่นี้ดูไม่คุ้นเคย ​จะว่า​เป็นทุ่งข้าว​ที่ไร่ในป่าก็ไม่ใช่ ​จะว่า​เป็นทุ่งใกล้บ้านของแม่ก็ไม่ใช่อีก แสงแดดสีเหลืองแปลกๆ​เหมือนแดดผีตากผ้าอ้อม แล้ว​ทำไมเธอจึงมาอยู่​​ที่นี่ ทำไมเธอมาเพียงคนเดียว เธอเดิน​ไปตามทางเล็กๆ​คดเคี้ยว แล้ว​พลัน​ได้ยินทำนองเพลงแว่วมา เพลงนั้น​อีกแล้ว​ ...​เคยสดใสรื่นเริงดั่งนกเริงลม...​.เธอเดิน​ไปตามเสียงเพลง พอสุดทางโค้ง เธอก็เห็น...​...​...​...​.

มีคนยืนอยู่​ตรงนั้น​ เพลงแว่วดังมาจากร่างสูง​ซึ่งยืนหันหลังให้ดวงตะวัน ทำให้เธอมองเห็นหน้า​เขาไม่ชัด แล้ว​จู่ๆ​เพลงก็หยุดลง ร่างสูงนั้น​เคลื่อนเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เธอตกใจ...​.

"คุณแก้ว พรพรรณ" ​เขาจับมือเธอไว้แล้ว​ร้องเรียก พรพรรณลืมตาโต ตกใจ​กับภาพฝัน ​แต่กลับเห็นหน้า​เขามาอยู่​ใกล้ นี่มัน​ความฝันหรือว่า​ความจริง เธอกระพริบตาถี่ๆ​​แต่ก็ยังมองเห็น​เขายิ้มอยู่​อย่างนั้น​

"คุณทัน" เธอพึมพำ

"โอ...​.คุณแก้ว...​..คุณจำผม​ได้แล้ว​...​โอ ผมดีใจจริงๆ​" ธนาตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ ลืมตัวยกมือเธอขึ้น​มาแนบอก

"เพลงพิณล่ะ...​อุย ฉัน​เป็นอะไร​​ไป" เธอรู้สึกหนักๆ​​และมึนๆ​​ที่หัว ขยับตัว​จะลุกขึ้น​

"โอ๊ะๆ​ อย่าลุกขึ้น​ หมอสั่งไว้ ให้ค่อยๆ​ช้าๆ​ มัน​จะกระเทือนสมอง เพลงพิณ​ไป​กับน้องแก้ว​ไปซื้อขนม" พรพรรณยกมือขึ้น​คลำศีรษะตัวเองก็ยิ่งตกใจ​เมื่อรู้ว่ามีผ้าพันอยู่​

"ฉัน​จะไม่รอดเหรอ...​.." น้ำตาปริ่มมาจากดวงตาของเธอ

"ไม่ใช่ครับ​ คุณ​กำลัง​จะหายต่างหาก" ​เขารีบปลอบ "นี่หมอ​เขา​เอาท่อ​ที่เจาะเลือดในสมองออกแล้ว​นะ ให้ย้ายจากห้องคนไข้รวมมาอยู่​ห้องพิเศษ​ได้แล้ว​ด้วย" ​เขารีบสรุปเรื่อง​​ทั้งหมดให้เธอฟังว่าเธอเกิดอุบัติเหตุ ไม่มีบาดแผลใดๆ​ ​แต่เธอสลบไม่ฟื้น หมอจึงเอ๊กซเรย์พบว่ามีเลือดคั่งในสมอง จึง​ใช้วิธีเจาะดูดเลือดออกมา ​ส่วนเพลงพิณ​ไปอยู่​​ที่บ้าน​เขา

"คุณหิวไหม ลองกินอะไร​หน่อย​นะ คุณไม่​ได้กินมาหลายวันแล้ว​" พรพรรณ​กำลังสับสนเรื่อง​​ที่เธอเกิดอุบัติเหตุ เธอดีใจ​ที่​ได้เจอ​เขา ​แต่รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเรื่อง​​ที่​เขามาดูแลช่วยเหลือเธอ ​และยังรับเพลงพิณ​ไปอยู่​ด้วยอีก แล้ว​ภรรยาของล่ะ ​จะโกรธเธอขนาดไหน​ที่​เขามาวุ่นวายล้วน​แต่เรื่อง​ของเธอ ​เขาปรับเตียงให้เธอนั่ง แล้ว​ยก​เอาถาดข้าวมาวางข้างเตียง เปิดฝา​กับข้าวให้เธอดู

"กินข้าวต้มหน่อย​นะ" ​เขาทำท่า​จะตักป้อนให้

"ไม่​เป็นไรค่ะ​ ฉันกินเอง​ได้" เธอพยายามตักข้าวต้มด้วยมือข้างขวา​ที่ไม่​ได้ให้น้ำเกลือ รู้สึกเหมือนไร้เรี่ยวแรง มือเธอสั่นแทบ​จะบังคับไม่​ได้

"น่า...​มาๆ​ ผมป้อนให้นะ" ใน​ที่สุด​เขาก็ป้อนข้าวให้เธอ เธอรู้สึกเขินอาย สภาพเธอย่ำแย่​ทั้งบาดเจ็บ​และสกปรก ไม่​ได้อาบน้ำมาตั้งหลายวัน

"กินหมูนี่หน่อย​นะ"​เขาตักหมูสับในถ้วยข้าวต้ม "กินเยอะๆ​​จะ​ได้หายไวๆ​" ​เขายิ้มหน้าระรื่นป้อนเธออย่างตั้งอกตั้งใจ เธอกิน​ได้ไม่กี่คำก็บอกว่าอิ่ม กินขนม​ไปอีกสองคำ ก็​พอดีพยาบาล​และบุรุษพยาบาลเดินเข้ามา​พร้อม​กับเตียงเข็น บอกว่า มารับตัวเธอ​ไปเอ๊กซเรย์

พอกลับจากเอ๊กซเรย์ เธอก็พบ​ทั้ง เพลงพิณ น้องแก้ว ​และคุณแม่ของเธอ​ที่เดินทางมาจากต่างจังหวัดมาเยี่ยมเธอ​เพราะรู้ข่าวมาจากมณี เพลงพิณเข้ามากอดแม่อย่างดีใจ ท่าทางลิงโลดร่าเริง พรพรรณก็ดีใจ​ที่​ได้เห็นหน้าลูกท่าทางมี​ความสุข

"แม่หายแล้ว​ๆ​ ดีจัง" เธอยังกระโดดเหมือนเช่นเคย น้องแก้วก็พลอยกระโดดตาม​ไปด้วย พรพรรณรู้สึกว่า​น้องแก้วหน้าตาคุ้นๆ​ เธอเคยเห็น​ที่ไหนมาก่อนนะ ​แต่ยังไม่ทัน​จะนึกทบทวนก็​พอดี​ต้องคุย​กับแม่ก่อน

"น้อง ลูกไม่​เป็นไรนะ" แม่เรียกเธอว่าน้อง "แม่อาศัยรถน้า​เขามา ​เขามาธุระ แม่เลย​ถือโอกาสมาเยี่ยมลูก ​พระคุ้มครองลูกเอ๋ย ดี​ที่ลูกไม่​เป็นอะไร​มาก" แม่เข้ามาลูบตัวเธอ น้ำหูน้ำตาพาล​จะไหล วันนี้แม่นุ่งกางเกงขายาวหลวมๆ​ ​และใส่เสื้อลูกไม้ ​ถ้าอยู่​บ้านแม่ก็คงนุ่งผ้าถุง

"หนูไม่​เป็นไร ขอบคุณค่ะ​แม่ แม่​กับน้าสบายดีนะคะ​" พรพรรณยกมือขึ้น​ประนม

"จ้ะ​ สบายตามประสาคนแก่น่ะ แม่​เอาข้าวหลามมาฝากลูกฝากหลานนะ ผักกุ่มดอง​ที่หนูชอบ ขนมมันนึ่ง แล้ว​ก็ส้มด้วย" แม่ชี้​ไป​ที่ถุงใบใหญ่​ที่วางไว้บนโต๊ะ"แล้ว​พ่อหนุ่มคนนี้​เขา​เป็นแฟนใหม่ของลูกเรอะ" แม่คงคิดว่ากระซิบแล้ว​ ​แต่เสียงมันดัง​ไปถึงหูของธนา ​เขานั่งอมยิ้มสีหน้าปลาบปลื้มอยู่​บนโซฟา พรพรรณ​จะบอก​กับแม่ว่า ไม่ใช่ ​แต่เธอรู้สึกเหมือนมีอะไร​ตื้ออยู่​ในสมอง เธอรู้สึกถึง​ความเชื่องช้าในตัวเธอ เธอรู้สึกเหนื่อยมาก ไม่อยากพูด ไม่อยากทำอะไร​​ทั้งสิ้น เธอหลับตาลง ยัง​ได้ยินเสียงแม่พูดต่อ​ไป ​แต่ไม่รู้ว่าพูดอะไร​ ธนารู้สึกถึง​ความผิดปกติ จึงรีบลุกขึ้น​มาดูเธอ

"เธอคงเหนื่อยมากครับ​ ​เพราะวันนี้เพิ่ง​จะฟื้น ให้พักผ่อนก่อนนะครับ​" ​เขาปรับเตียงให้เธอนอนราบ ห่มผ้าให้เธอ หันมาบอกให้เด็กๆ​เงียบ ​และหันมาชวนคุณแม่​ไปนั่ง​ที่โซฟา คุณแม่ก็เปิดฉากสัมภาษณ์​เขา​เป็นการใหญ่ ​เขาก็ตอบทุกอย่างตาม​ความจริงอย่างไม่ปิดบัง ​ส่วนเด็กสองคนก็เล่นซนเสียงดัง​เป็นระยะๆ​ จน​เขา​ต้องหันมาปราม

"เบาๆ​หน่อย​ลูก เดี๋ยวน้า...​.เดี๋ยวแม่ตื่น"

"อ้อ รู้จักกันตั้งแต่อยู่​ในป่านะ มันบุพเพนะลูก ต่างก็พลัดพรากกัน​ไปมีครอบครัว ​แต่ใน​ที่สุดชะตากรรมก็พาให้มาเจอกันอีก แม่ก็ดีใจด้วย แม่ฝากน้องด้วย มีอะไร​ก็ค่อยพูดจากันอย่า​ใช้อารมณ์นะ น้อง​เขาอาภัพ ชีวิตมี​แต่เรื่อง​ร้ายๆ​น่าสงสาร"แม่พูดเสียงสั่นในตอนท้าย

"ครับ​ ผม​จะดูแลน้องอย่างดีครับ​คุณแม่" ​เขาเรียกพรพรรณว่าน้องตาม​ที่แม่เรียก

"จ้ะ​ๆ​ แม่อวยพรให้ลูก​ทั้งสองโชคดี เรื่อง​ร้ายๆ​มันหมด​ไปแล้ว​ ต่อ​ไปนี้มี​แต่เรื่อง​ดีๆ​ แม่คงอยู่​ค้างคืนไม่​ได้นะ ฝากบอกน้องด้วย เดี๋ยวน้า​เขามารับแม่ก็​ต้องกลับแล้ว​"

"ครับ​ คุณแม่ ขอบ​พระคุณมากครับ​ วันหลังน้องหายดีแล้ว​ผม​จะพา​ไปเยี่ยมแม่ครับ​" ยังไม่ทัน​ที่แม่​จะกลับ​เพื่อนๆ​ของพรพรรณก็มาเยี่ยมเธออีกกลุ่มใหญ่ ​แต่เธอก็ยังหลับไหลอยู่​ไม่ยอมตื่น จนใน​ที่สุดพวก​เขา​ทั้งหมดก็พากันกลับ​ไปในตอนเย็น เหลือ​แต่ธนา​และเด็กๆ​เท่านั้น​ ​เขา​กำลังคิดว่า​จะ​ไปส่งเด็กกลับ​ไปอยู่​​ที่บ้าน​กับพี่เลี้ยง ​จะ​ได้ไม่​เป็นการรบกวนพรพรรณ ​แต่ทำไมเธอนอนเงียบนักนะ ​เขาชักหวั่นใจ


---​---​---​---​---​---​---​---​-

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1974 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน เมื่อตื่นจากฝัน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-10564 ], [203.188.24.93]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๙.๕๙ น.

วู้ๆ​​ น้องแก้ว​​จะ​​แต่งงานแล้ว​​ ดีใจด้วยจ้ะ​​ ฮั่นแน่ นกน้อยมีงานมงคลอีกคู่หนึ่ง​​แล้ว​​

สวัสดีจ้ะ​​ ซุปเปอร์จี เรื่อง​​นี้เกิดขึ้น​​มา​​เพราะน้องเพลงพิลลลลแหละ​​จ้ะ​​ อะเหอๆ​​ เล่นกัน​​ไปเล่นกันมา ไฮเปอร์กัน​​ไปหมด

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : pilgrim [C-10565 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๙.๕๙ น.

ตามมาลุ้นจ้ะ​​ ค่อยยังชั่วหน่อย​​ นางเอกฟื้นขึ้น​​มา​​ได้ คนอ่านก็พลอยโล่งใจนะคะ​​ ท่านพี่

วันนี้ เด็กแก่นแก้วยังไม่มา ท่า​​จะงานยุ่งละสิน้อง แจกการ์ดหมดหรือยังจ๊ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : ลุงเปี๊ยก [C-10567 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๕๑ น.

ดูท่าจันทน์กะพ้อ​​จะใจร้าย ทิ้งท้ายตอนนี้ให้คนอ่านหวั่น ๆ​​ ว่าตอนหน้า​​จะแฮปปี้เหมือนตอนนี้หรือเปล่า? คนป่วย​​จะหายจริง ๆ​​ หรือเปล่าหนอ

​​เอาใจช่วยพรพรรณเน้อ.. ชื่อเหมือน​​เพื่อนเก่าสมัยนุ่งขาสั้นเรียนมัธยมซะด้วยสิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : ยังวัน [C-10573 ], [125.26.80.194]
เมื่อวันที่ : ๑๘ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๗.๒๑ น.

มาแสดงตนว่าติดตามอ่านด้วยอีกคนครับ​​
คุณจันทน์กะพ้อ ​​ใช้เนื้อร้องของเพลงแทรกคั่น​​เป็นจังหวะ​​ได้อย่างลงตัวกลมกลืน นับถือ ๆ​​

​​จะติดตามต่อ​​ไปจนจบ อย่าให้รอนานนะครับ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น