นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #10
จันทน์กะพ้อ
... "แก้ว คุณจำผม​ได้ไหม ทันไงล่ะ" เธอยังมองหน้า​เขานิ่ง แล้ว​ก็หลับตาลง ธนาอยาก​จะร้องไห้ ปากเธอขยับ ​เขาอ่านตามปากเธอ น่า​จะ​เป็น"น้ำ"...

ตอน : พรุ่งนี้......

วันรุ่งขึ้น​ ธนาขับรถ​ไปส่งลูกสาว ​ไปส่งเพลงพิณ​ที่โรงเรียน แล้ว​จึงมาโรงพยาบาล เพลงพิณ​กับน้องแก้วเข้ากัน​ได้ดีตามประสาเด็ก​ที่อยากมีน้องอยากมีพี่ พี่เลี้ยงชาวไทยใหญ่ของ​เขาจึงไม่ลำบากใจนัก

​เขาเดินเข้า​ไปในโรงพยาบาลของรัฐอย่างใจลอย พรพรรณ​จะอาการดีขึ้น​หรือยังนะ เธอ​จะออกจากห้อง icu ​ได้หรือยัง ทำไม​เขา​จะ​ต้องมาวุ่นวายเกี่ยวข้อง​กับโรงพยาบาลอยู่​เรื่อย​ทั้งๆ​​ที่​เขาไม่ชอบ​และพาล​จะเกลียดมันด้วยช้ำ ​เพราะคนใกล้ชิด​และ​เป็น​ที่รักของ​เขามีอัน​เป็น​ไป​ต้องมาอยู่​​ที่โรงพยาบาลร่ำ​ไป ภรรยาของ​เขาเองก็เคยมารักษาตัวอยู่​​ที่โรงพยาบาล​เป็นเวลานาน ทำให้​เขา​ต้องเดินเข้าเดินออกโรงพยาบาลทุกวัน​แม้ว่ามัน​จะไม่ใช่โรงพยาบาลนี้ ​แต่ก็​เป็นโรงพยาบาลของรัฐเช่นกัน ​เขาก็แค่คนทำมาหากิน​ที่ไม่​สามารถ​จะมีเงินก้อน​ไปจ่ายค่ารักษาตัวในโรงพยาบาลเอกชน​ที่ค่าห้องวันละ​เป็นพันๆ​ ค่ารักษา​เป็นแสนๆ​​ได้ ​และอาชีพอิสระรับซ่อมรถอย่าง​เขาก็ไม่เคย​ได้รับสวัสดิการจากรัฐ​ที่​จะเบิกค่ารักษาพยาบาล​ได้เหมือนข้าราชการ ​เขาจึง​ต้อง​ใช้บริการอย่างเช่นราษฏรทั่ว​ไป

​เมื่อ​เขา​ไปถึงพรพรรณก็ถูกย้ายออกจาก icu มาอยู่​ห้องศัลยกรรมคนไข้หญิงรวมแล้ว​ ห้องนี้มีคนไข้เกือบสามสิบคน ​เป็นคนไข้​ที่อาการยังไม่น่าไว้วางใจ จึงให้อยู่​ในสายตาของหมอ​และพยาบาล ธนาดูแล้ว​หดหู่ใจมาก ​แต่ละเตียงก็ล้วน​แต่​เป็นคนไข้อาการหนัก​ที่ผ่านการผ่าตัดมาแล้ว​ ​ส่วนมาก​จะยังไม่ค่อยรู้สึกตัว นอนอยู่​อย่างน่าสมเพชเวทนา บางภาพก็อุจาดตา​แต่ก็ไม่ถึง​กับน่าเกลียด ​เพราะมัน​เป็นสภาพ​ความ​เป็นจริงของคนเจ็บป่วย บางคน​ต้องเข้าเฝือกห้อยขาห้อยแขน บางคนก็บวมเป่ง​ไป​ทั้งตัว ​ถ้าเตียงไหนส่งเสียงร้องครวญครางก็​จะ​ได้ยินกันทั่ว เตียงไหนทำเลอะเทอะสกปรกก็​จะส่งกลิ่นแรง​เพราะกว่าพยาบาล​ซึ่งมีน้อยคน​จะมาเปลี่ยนผ้าให้ก็​ต้องรอตามเวลา ​ทั้งห้องอบอวล​ไปด้วยกลิ่นยา กลิ่นคาว ​และกลิ่นของเสียต่างๆ​

​เขาเดินหาเตียงของพรพรรณ​เพราะบนกระดานรายชื่อคนไข้​ที่หน้าห้องยังไม่มีชื่อเธอ ​แต่ก็หา​ได้ไม่ยาก ดูเหมือนตัวเธอ​จะยิ่งเล็กลง มีสายระโยงระยางเต็ม​ไปหมด มีสายน้ำเกลือ มีสายท่อต่อออกมาจากศีรษะของเธอ​เพื่อดูดเลือด​ที่ยังคั่งค้างอยู่​ในสมอง มีถังออกซิเจน ​แต่ไม่​ได้ใส่ครอบไว้ นั่นแสดงว่าเธอหายใจ​ได้ด้วยตัวเองแล้ว​ ​เขาเดิน​ไปยืนชิดข้างเตียง แตะมือของเธอข้าง​ที่ไม่มีสายน้ำเกลือ แล้ว​ลูบเบาๆ​ ส่ง​ความรู้สึกห่วงใยจากใจ​ไปให้เธอ มือของเธอเล็ก​เมื่อเทียบ​กับมือ​เขา มีริ้วรอยกร้านของคนทำงาน เล็บตัดสั้นไม่​ได้ไว้ยาวหรือ​แต่งแต้มสีสันแบบผู้หญิงทำงานบริษัททั่ว​ไป ​เขามองดูใบหน้าของเธอ ก็ดูดีตามวัย ผิวขาว​แต่งแต้ม​ไปด้วยจุดเล็กๆ​บางๆ​ของฝ้า​และกระ​ที่โหนกแก้ม หน้าเธอนิ่วเหมือน​จะเจ็บปวด ​แต่ก็ยังหลับตาอยู่​ ​เขาสังเกตเห็นปากของเธอแห้งผาก ​เขา​จะทำยังไงดีนะ ​เขาหัน​ไปมองบนโต๊ะเห็นกระติกน้ำร้อนตั้งอยู่​ ​เขาลองเปิดลิ้นชักเห็นสำลีจึง​เอามาใส่แก้วแล้ว​กดน้ำร้อนใส่ มันร้อนมาก คง​ใช้ไม่​ได้แน่ๆ​ ​เขารอให้น้ำคลาย​ความร้อนลง จึง​เอาสำลีบีบหมาดๆ​มาแตะ​ที่ริมฝีปากของเธอให้ชุ่มชื่น เธอขยับริมฝีปาก ​เขาดีใจเธอคง​จะพอรู้ตัวแล้ว​

"แก้ว คุณแก้ว พรพรรณ" ​เขาเรียกเธอเบาๆ​ มีสิ่งเคลื่อนไหวใต้หนังตาของเธอ ตาเธอขยับกระพริบๆ​ แล้ว​เธอก็ค่อยลืมตาขึ้น​ ธนากลั้นใจด้วย​ความยินดี "แก้ว คุณรู้สึกตัวแล้ว​" เธอมองหน้า​เขานิ่งดวงตาไม่แสดง​ความรู้สึกใดๆ​ ​เขาใจหายวาบ

"แก้ว คุณจำผม​ได้ไหม ทันไงล่ะ" เธอยังมองหน้า​เขานิ่ง แล้ว​ก็หลับตาลง ธนาอยาก​จะร้องไห้ ปากเธอขยับ ​เขาอ่านตามปากเธอ น่า​จะ​เป็น"น้ำ"

"หิวน้ำใช่ไหม ผม​ไปถามพยาบาลก่อนนะ" ธนาเร่งรีบ​ไปถามพยาบาลว่าให้เธอดื่มน้ำ​ได้ไหม พยาบาลบอกว่าให้​เอาหลอดจิ้มน้ำในแก้วแล้ว​มาหยดใส่ปากเธอ "อย่าให้ลุกนั่งนะ ​เพราะ​จะกระเทือนศีรษะคนไข้" พยาบาลกำชับ​พร้อม​ทั้งให้อุปกรณ์มาเสร็จสรรพ​ทั้งน้ำเปล่า​และหลอด นั่นหมายถึงว่าคุณ​ไปทำเองเถอะ ​แต่ธนาก็ยินดี​จะทำ

"น้ำ...​น้ำจ้ะ​"​เขาค่อยๆ​หยอดน้ำลง​ไป​ที่ริมฝีปากเธอ เธอก็ค่อยเลีย​และกลืนมันลง​ไป ปาก​ที่แห้งผากค่อยดูดีขึ้น​​เมื่อ​ได้น้ำ​ไปหลายหยด ​แต่เธอก็ยังหลับตาอยู่​ "อยู่​ไหน?" เธอถามแผ่วๆ​ลืมตาขึ้น​มอง​เขา

"อยู่​โรงพยาบาล คุณเจออุบัติเหตุรถชนกัน"

"เจ็บ...​" เธอบอก แล้ว​ก็หลับตาลงอีก

"จ้ะ​ๆ​ หลับเถอะ ไม่​ต้อง​เป็นห่วงเพลงพิณนะ ​เขาอยู่​​ที่บ้านผม นอนหลับ​จะ​ได้หายเร็วๆ​นะ" ​เขาก้มลงยกมือเธอขึ้น​มาแนบริมฝีปาก แล้ว​เธอก็หลับ​ไปอีก ดูเหมือนเธอ​จะจำ​เขาไม่​ได้ ​เขารู้สึกเสียใจ ภาวนาขอให้เธอฟื้นคืนทุกสิ่งทุกอย่างเถอะ ​เขากลัว กลัว​ที่​จะ​ต้องสูญเสียเธอ​ไปอีกคนหนึ่ง​

โรงพยาบาลนี้​เป็นโรงพยาบาลของรัฐ ห้องคนไข้รวมนี้​จะกำหนดเวลาเยี่ยม ช่วงเช้า​ตรู่ 6โมงเช้า​ถึง 8 โมง ​และช่วงเ​ที่ยงวันถึง 6 โมงเย็น ​แต่ก็ไม่​ได้เข้มงวดมากนัก ​เขาอยาก​จะอยู่​​กับเธอตลอด​แต่ก็ทำไม่​ได้​เพราะ​ต้อง​ไปรับลูกสาว​และเพลงพิณ ​เขา​ไปยื่นขอจองห้องพิเศษไว้ ​ถ้า​เมื่อใด​ที่เธออาการดีขึ้น​ก็​จะ​ได้​ไปพักฟื้น

​เมื่อ​เขาเดินออกมาจากห้องคนไข้รวม ก็สวน​กับมณี​และ​เพื่อนหญิงอีกสามคน ​และมีผู้ชายมาด้วยหนึ่ง​คน คงไม่ใช่พ่อของเพลงพิณ น่า​จะ​เป็นคนใน​ที่ทำงานเดียวกัน

"พรรณอาการ​เป็นไงบ้างคะ​"มณีถามอย่างกระตือรือร้น

"ก็ดีขึ้น​นะ ออกจาก icu แล้ว​ ​แต่ดูเธอ​จะเจ็บ​และเพลียมาก พูดคำสองคำแล้ว​ก็หลับ​ไป ผมไม่แน่ใจว่าเธอ​จะจำอะไร​ๆ​​ได้หรือยัง?"

"ฉัน​เอาบัตรประกันสังคม**มายื่นให้เธอน่ะค่ะ​"

"อ้อ ดีครับ​ ขอบคุณครับ​ ผมก็จองห้องพิเศษไว้ด้วยครับ​" ​เขาแสดงตน​เป็นเจ้าของไข้ ​เขารู้เรื่อง​ประกันสังคมดี​เพราะ​เขามีลูกจ้าง​ที่อู่ซ่อมรถ​ซึ่งทำให้​ต้องขึ้น​ลงอยู่​​กับสำนักงานนี้ทุกเดือน

"​แต่ประกันสังคมไม่ครอบคลุมห้องพิเศษนะคะ​คุณธนา เรา​ต้องจ่ายเพิ่ม"

"ครับ​...​ผมทราบครับ​"​เขาพอ​จะช่วยเธอ​ได้อย่างแน่นอน ​เขาตั้งใจว่าอย่างนั้น​

"พรุ่งนี้นะแก้ว พรุ่งนี้นะคุณ​จะ​ต้องดีขึ้น​ มัน​ต้องมีวันไหนสักวัน​ที่​เป็นวันดีดีของเรา" ​เขาคิดในใจ ​เขาหวังว่าอย่างนั้น​

...​..​ความหวังยังไม่เคยไหวหวั่น ยึดมั่นว่าจัก​ได้คืนเหมือนศรัทธา...​...​



---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​-

**บัตรประกันสังคม​คือบัตรประกันสุขภาพของคน​ที่ทำงาน​เป็นลูกจ้างในบริษัทหรือร้านค้าต่างๆ​ ​เมื่อ​ไปรักษาพยาบาลตามโรงพยาบาล​ที่ระบุไว้ก็รักษาฟรีตาม​ที่​เขากำหนด อาจไม่ครอบคลุมทุกโรค​และไม่ครอบคลุมทุกรายการ ​แต่อุบัติเหตุ​และเจ็บป่วยทั่วๆ​​ไปก็ไช้​ได้ดี ​แต่ผู้ถือบัตร​และนายจ้าง​ต้องชำระค่าประกันทุกๆ​เดือนในอัตราร้อยละ 5 ของค่าจ้าง ​และอีก​ส่วนหนึ่ง​รัฐบาล​เป็นผู้ออกเงินสมทบให้

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1970 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน พรุ่งนี้...... --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๕ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : pilgrim [C-10545 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : ๑๖ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๗.๒๕ น.

ซึ้งใจ​​ความดีของธนาค่ะ​​ ขอให้​​ความหวัง​​เป็นสิ่งแสนงามของพวก​​เขานะคะ​​

หนูไม่ชอบเรื่อง​​ tragedy จ้ะ​​ โฮๆ​​ๆ​​ แงๆ​​ๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : SuperG [C-10551 ], [125.24.38.237]
เมื่อวันที่ : ๑๗ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๘.๓๓ น.

ตามมาอ่านค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น