นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #9
จันทน์กะพ้อ
... ...​...​...​.เคยสดใสรื่นเริงดังนกเริงลม ถลาลอยชื่นชมอย่างมีเสรี...​...​...​. ตัวเธอเบาเห...

ตอน : ใต้เงามัจจุราช

...​...​...​.เคยสดใสรื่นเริงดังนกเริงลม ถลาลอยชื่นชมอย่างมีเสรี...​...​...​.

ตัวเธอเบาเหมือนนุ่นล่องลอย​ไป ลอย​ไป ​เมื่อมองลงมาเห็นผู้คนมากมาย​​กำลังยืนมุงดู พวก​เขาดูอะไร​กันนะ รถติดยาวเหยียดบนท้องถนน มีรถสองคันพังยับเยิน มีเจ้าหน้า​ที่ใส่ชุดสีเข้มประคอง​และหามคนลงมาจากรถวางลงบนทางเท้า มีเลือดเปรอะเปื้อน มีอีกคน​เอาผ้าขาวมาปิดไว้ บางคนถูกหามขึ้น​เปล มีผู้หญิงคนหนึ่ง​​ที่เธอคุ้นเคยอยู่​บนเปลสีขาวนั้น​ ​และเปลก็ถูกผลักเข้า​ไปในรถพยาบาล​และรถก็แล่นออก​ไป แว่วเสียงเพลงดังมาจากฟากฟ้าไกลแสนไกล

...​..​ความใฝ่ฝันแสนงาม​เมื่อครั้งเคยเนาว์ ชื่นหวานในใจเราอยู่​มิเว้นวัน...​...​

เพลงพิณนั่งร้องไห้จนตาแดงอยู่​​กับคุณป้ามณี​และนันทนา​ที่หน้าห้องผ่าตัด คุณป้า​ไปรับตัวเธอมาจากโรงเรียน​เมื่อทราบข่าวว่าแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุ รถ​โดยสารชน​กับรถแท็กซี่ ​เขาบอกว่าแม่ไม่มีเลือดออก มีเพียงรอยฟกช้ำบริเวณแขน​และขา ​แต่แม่ไม่รู้สึกตัวเลย​ เพลงพิณกลัวมาก เธอกอดกระเป๋าถือของแม่​ที่ป้าเก็บมาให้จาก​ที่เกิดเหตุไว้แน่น ภาวนาขออย่าให้แม่​เป็นอะไร​​ไปเลย​ หนู​จะอยู่​​กับ​ใคร​ถ้าไม่มีแม่ คิดแล้ว​เธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณป้า​ทั้งสองก็ช่วยกันปลอบ

"ทำใจดีๆ​ไว้ลูก คุณหมอคง​จะช่วยคุณแม่​ได้" มณีปลอบหลาน เธอเพิ่ง​จะเซ็นต์ชื่อให้พรพรรณเข้ารับการผ่าตัด​เมื่อเธอมาถึงโรงพยาบาล อาการของเธอหนักหนาสาหัสอยู่​ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น​ เพลงพิณจึงรีบเปิดกระเป๋าของแม่ รับโทรศัพท์​ทั้ง​ที่น้ำตาไหลพราก

"คุณพรพรรณใช่ไหมครับ​" เสียงผู้ชายดังมาตามสาย

"ฮือๆ​" เพลงพิณร้องไห้ "ไม่..ใช่..ค่ะ​.. เพลง...​พิณ..พูด..ค่ะ​" เธอสะอื้น

"หือ เพลงพิณไหน ใช่เพลงพิณ​ที่ลุงเจอหนู​ที่ชะอำไหม?" เพลงพิณแทบหยุดร้องไห้

"​ใครคะ​ คุณลุงเหรอคะ​ ใช่ๆ​ หนูเพลงพิณ รถชนกันแม่หนูเจ็บมากยังไม่ฟื้นเลย​ค่ะ​ หนูไม่รู้ทำไงดี" เสียงเธอสั่น

"แม่หนูชื่อพรพรรณเหรอ" ธนางง พยายามปะติดปะต่อเรื่อง​ราว

"ค่ะ​คุณลุง แม่เคยบอกหนูว่ารู้จักคุณลุงอยากเจอคุณลุง คุณลุงมาสิคะ​" เธอ​คือ​ใครกัน? ​เขาก็ไม่​ได้เจอพรพรรณในวัน​ที่เธอ​เอารถมาซ่อม​ที่อู่ของ​เขา ​จะใช่คุณแก้วไหมนะ? ก็อาจ​เป็น​ไป​ได้​เพราะเพลงพิณก็มีบางอย่าง​ที่ทำให้​เขาสะกิดใจคิดถึงเธอ ​ถ้า​เป็นเธอก็ดีนะสิ ​เขาตื่นเต้น

"หนูอยู่​โรงพยาบาลไหน"

"ป้าขา โรงพยาบาลอะไร​คะ​" เพลงพิณยื่นโทรศัพท์ให้ป้าพูด​กับลุง

"โรงพยาบาล...​...​...​. ตึก...​...​ห้องผ่าตัดชั้นสี่ค่ะ​"

"ครับ​ ขอบคุณครับ​" ฟังเสียงของเด็กน้อยน่าสงสาร ทำให้​เขาหวนคิดถึงเรื่อง​​ที่​เขาเคยประสบ​ไปไม่นานนี้

ชั่วโมง​ต่อมา​เขา​ไปถึงโรงพยาบาล พอเพลงพิณเห็น​เขาก็ดีใจรีบวิ่งมาหา

"สวัสดีค่ะ​คุณลุง" เพลงพิณพนมมือไหว้ ธนาลูบผมเด็กน้อย"แม่หนูล่ะ"

"ยังผ่าตัดอยู่​เลย​ค่ะ​ คุณลุง" เธอจูงมือ​เขา​ไปหาผู้หญิงสองคน​ที่นั่งอยู่​ ​และทักทายกัน ​เมื่อ​เขานั่งลงแล้ว​ก็หันมาถามเพลงพิณว่า

"แม่หนู​เขาบอก​กับหนูหรือว่า​เขารู้จักลุงน่ะ"

"ค่ะ​ ก็ลุงร้องเพลงเดียว​กับเพลง​ที่แม่ร้องเพลงหนูเลย​ค่ะ​"

"เพลงอะไร​ลูก" ธนาตื่นเต้น

"ก็ม่านฟ้ายามค่ำไงคะ​"

"จริงเหรอ จริงเหรอลูก" ธนาดีใจ ​ต้อง​เป็นเธอแน่ๆ​ ​เขาซักถามเรื่อง​แม่​กับเพลงพิณมากมาย​ "แก้ว" โอ...​สวรรค์กลั่นแกล้ง​เขาหรือไรจึงให้​เขามาพบเธอตอน​ที่เธอไม่รู้สึกตัวเช่นนี้ ​เขา​เป็นห่วงเธอจริงๆ​ ขออย่าให้เธอมีอันตรายใดๆ​เลย​ ​เขาอยาก​จะเห็นอยาก​จะพบเธอมากเลย​

"คุณ​คือ คุณทัน ใช่ไหมคะ​" มณีเอ่ยขึ้น​

"ครับ​ ช่วง​ที่อยู่​ในป่า ผมชื่อทัน เธอชื่อแก้วครับ​"

" พรรณเล่าให้พวกเราฟังเรื่อง​คุณค่ะ​ ​เขาว่า อยาก​จะเจอคุณ​แต่ไม่​ได้ข่าวคราวจากคุณเลย​" มณีดีใจแทน​เพื่อน ​แต่มัน​จะสาย​ไปหรือเปล่าเธอคิดในใจ

"ดีใจด้วยค่ะ​​ที่คุณ​จะ​ได้พบกัน" นันทนาเสริม พวกเธอจึงเล่าเรื่อง​ของพรพรรณให้ธนาฟัง " แก้ว คุณ​เป็นอย่างไรบ้าง​นะ เท่า​ที่รู้ฟังเรื่อง​ราวดูคุณคง​จะลำบากมากเลย​" ​เขานึกในใจ ​เขาอยาก​จะเจอเธอนัก อยาก​จะปลอบ อยาก​จะอยู่​เคียงข้างเธอ

...​...​...​..​ความใฝ่ฝันแสนงาม​เมื่อครั้งเคยเนาว์ ชื่นหวานในใจเราอยู่​มิเว้นวัน...​...​..

​เขายังไม่เคยลืมเธอเลย​ ภาพของผู้หญิงบอบบาง​ที่เข้มแข็ง​และอดทนอยู่​ในใจของ​เขาตลอดมา ​เขาจึงพยายามเก็บทุกสิ่งทุกอย่าง​ที่​เป็น​ความทรงจำของ​เขา​และเธอให้เข้ามาอยู่​ในชีวิตปัจจุบัน อู่มาตุภูมิ ต้นแก้ว ตั้งชื่อลูกว่าแก้ว ​และไม่เคยลืมเสียงเพลง เสียงเพรียกแห่งมาตุภูมิ​ที่​เป็นเพลงสื่อรักมาตั้งแต่อยู่​ในป่า
"คุณลุงขาแล้ว​น้องแก้วอยู่​​กับ​ใคร ทำไมลุงไม่​เอาน้องมาด้วย"

"อยู่​​ที่บ้านลูก วันหลังลุงค่อยพา​เขามานะ แล้ว​คืนนี้หนู​จะทำยังไง ​ที่บ้านหนูมี​ใครล่ะ"

"ไม่มีค่ะ​ หนูอยู่​​กับแม่สองคนค่ะ​ หนู​จะอยู่​โรงพยาบาลนี่แหละ​ค่ะ​คุณลุง"

"ไม่​ได้มั้งลูก ​ไปอยู่​​กับน้องแก้ว​ที่บ้านลุงก่อนไหม?" ธนาหัน​ไปขอ​ความเห็นจากหญิงสาว​ทั้งสอง

"ไม่ค่ะ​ หนู​จะอยู่​​กับแม่ แม่ฟื้นมา​จะ​ได้ดีใจว่าหนูอยู่​ด้วย" ธนารู้สึกตื้นตันใน​ความรักของลูก​ที่มีต่อแม่ ​เขาน้ำตาซึม​เขาเข้าใจเรื่อง​แบบนี้​ได้ดี

"หนู​จะ​ไปอยู่​​กับป้าก็​ได้" มณีเอ่ยขึ้น​

"ผมสะดวก​ครับ​คุณมณี ไม่มีปัญหาครับ​ ผมอยากช่วยจริงๆ​ ให้ผมทำอะไร​ให้เธอบ้างเถอะครับ​" ธนายืนยัน​ความตั้งใจ ​เขาเกลียด​ความรู้สึก​ที่​ต้องเผชิญ​กับ​ความสูญเสียเสียจริง

แล้ว​ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ทุกคนลุกขึ้น​ยืน​พร้อมๆ​​กับ​ที่เตียงถูกเข็นออกมา มีร่างเล็กๆ​ของผู้หญิงนอนอยู่​ ศีรษะขาวโพลนด้วยผ้าพันแผล เพลงพิณถลา​จะเข้า​ไปหาแม่ ​แต่คุณลุงก็คอยฉุดรั้งเธอไว้ พวก​เขาเข้า​ไปจนใกล้ เพลงพิณร้องเรียก

"แม่จ๋าๆ​ หนูอยู่​นี่ แม่ๆ​ตื่นสิ" เพลงพิณเอื้อมมือ​ไปจับแขนแม่ ธนาน้ำตาซึมโอบกอดเพลงพิณไว้ ร่างของแก้วดูผอม ซีดบางน่าสงสาร ​เขาเอื้อมมือ​ไปบีบมือเธอเบาๆ​ อยากให้เธอรับรู้ว่า​เขาอยู่​ใกล้ๆ​ อยากบอกให้รู้ว่า "​เขารักเธอ" นันทนา​และมณีก็ยืนตาแดงก่ำ จับอยู่​​ที่ปลายเท้า คุณหมอบอกว่า

"จากภาพเอ็กซเรย์ คนไข้คงศีรษะฟาด​ไปถูกของแข็ง ทำให้มีเลือดตก ​แต่กะโหลกศีรษะไม่เสียหาย หมอจึงเจาะเฉพาะจุดดูด​เอาเลือด​ที่คั่งในสมองออก หมอเจาะรอยนิดเดียว ​แต่​ต้องต่อท่อ​เอาไว้ให้เลือด​ที่คั่งค้างอยู่​ไหลออกมาตามท่อนี้ ดังนั้น​ตอนนี้ก็​ต้องอยู่​ห้อง icu ดูอาการ​ไปก่อนสักวันสองวัน ​ถ้าคนไข้ฟื้น อาการดีขึ้น​ค่อยย้าย​ไปอยู่​ห้องธรรมดา​ได้"

"ขอบคุณครับ​ ขอบคุณค่ะ​คุณหมอ" เพลงพิณยังร้องไห้ไม่หยุด ทุกคนค่อยๆ​ปล่อยมือออกจากร่าง​ที่นอนนิ่งเงียบของพรพรรณ ให้บุรุษพยาบาลเข็นเธอเข้า​ไปดูแลในห้อง ธนารู้สึกถึง​ความหวาดกลัว​ที่แผ่ปกคลุมขึ้น​มาในใจ​เขา ขออย่าให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเลย​



---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​---​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1968 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน ใต้เงามัจจุราช --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๑๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๑ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เก็จแก้ว [C-10521 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๑๕ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๘.๑๗ น.

​​เอาใจช่วยคุณแม่ดอกแก้วค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น