นิตยสารรายสะดวก  Poem  ๑๑ มกราคม ๒๕๕๐
เติมกำลังใจ
ลักยิ้ม

ตอน : ฤดูว่างงาน

 ฤดูว่างงาน ...



เมื่อฤดูว่างงานมาเยือน
ฟังดูแล้วเหมือนเหงา ๆ
เปล่าเปลี่ยวเอกาชอบกลใช่ไหมจ๊ะ??
เหมือนว่าจะทำให้ขาดเงินในกระเป๋าด้วยอ่ะสิ ???
55555

แต่ ....
ฉันเป็นมนุษย์เงินเดือนคนนึงน่ะ
ทำงานไป ทำงานไป ... 1 เดือนก็ได้รับเงินเดือนที
เพราะฉะนั้น ...
หากสามารถจัดสรรรายได้ให้ดีหน่อย ...
เงินทองก็จะไม่ขาดมือเป็นอันขาด

ฉันทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนก็จริงอยู่
แต่ฉันไม่ได้หวังจะทำงานเพื่อเงิน ..... เป็นจุดมุ่งหมายแรกหรอกนะจ๊ะเธอจ๋า

ฉันทำงานในแต่ละวันเพื่อให้วันแต่ละวันดูมีคุณค่าขึ้น
ฉันทำงานเพื่อตอบแทนบุญคุณบุพการีฉัน
ฉันทำงานเพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณของฉัน
ฉันทำงานเพื่อให้ตัวเองดูมีคุณค่ามากยิ่งขึ้น
ฉันทำงานเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น
ฉันทำงานเพื่อช่วยเหลือสังคม
ฉันทำงานเพื่อพัฒนาคุณค่าตัวฉันเอง
ฉันทำงานเพื่อจะได้มีสังคม
ฉันทำงานเพื่อจะได้รู้จักโลก และสังคมมากขึ้น
ฉันทำงานเพื่อจะได้มีเพื่อน
ฉันทำงานเพื่อจะได้รู้จักนิสัยใจคอของบุคคลรอบข้างมากขึ้น
ฉันทำงานเพื่อจะได้ปลงได้
ฉันทำงานเพื่อจะได้ใช้เวลาในแต่ละวันอย่างมีคุณค่ามากขึ้น
ฉันทำงานเพื่อจะได้รู้จักกับใคร ใครมากขึ้น
ฉันทำงานเพื่อนำความรู้ที่มีไปประยุกต์ใช้ให้เป็น
ฉันทำงานเพื่อเพิ่มพูนความรู้

หรืออาจจะสรุปความว่า ....
ฉันทำงานเพื่อความสุข ... ก็น่าจะได้นะจ๊ะเธอจ๋า

นอกจากนี้ ...

ฉันอาจจะได้รู้จักกับใครบางคนมากขึ้น
และฉันอาจจะได้รู้จักการแบ่งปัน
และฉันอาจจะได้รู้จักการเสียสละ
และฉันอาจจะได้รู้จักโลกกว้างมากกว่าในตำรา หรือในห้องเรียน


โอ้ โอ้ โอ้ ......
ฉันจะได้ฟังแนวคิดและมุมมองที่เหมือนหรือแตกต่างจากฉัน
ฉันจะได้เห็นภาพต่าง ๆ ชัดเจนขึ้นด้วยสินะ
ฉันจะได้รับรู้ และรู้สึกดียิ่ง ๆ ขึ้น
ฉันจะได้มีคนชื่นชมฉันมากขึ้น
และฉันจะได้มีความสุข

ว้าวววววว .....
ฉันจะได้มีรอยยิ้มอันสดชื่นแจ่มใสบนใบหน้า
ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างงงงงง กว้างงงงงงงง จากคนข้าง ๆ
ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างงงงงง กว้างงงงงงงง จากคนที่ฉันรัก
ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มกว้างงงงงง กว้างงงงงงงง จากคนที่รักฉัน

โลกที่เต็มไปด้วยความสุข ความรื่นเริง
โลกที่มีแต่เสียงเพลง ทำนองคลาสสิค
โลกที่มีแต่รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ


แม้ แม้ แม้ ....
แม้ว่าบางครั้งจะพบเจออุปสรรคต่าง ๆ บ้าง
ก็ไม่เป็นไรนี่นา ....
ก็แค่บททดสอบ บทนึงเท่านั้นเอง
บางบทอาจง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
บางบทอาจยากเย็นแสนเข็ญ .... จนทำเอาฉันแทบล้มทั้งยืน
บางบทอาจลำบากเข็ญใจ และต้องใช้ความอดทนมาก ๆ

แต่ แต่ แต่ ....
ความพยายาม และความอดทนเท่านั้นล่ะ
ที่จะสามารถพาฉันไปถึงฝั่งฝันของฉันได้

ฉันเชื่อนะ ฉันเชื่อนะ .....
ว่าความดีที่ฉันทำจะสามารถช่วยฉันได้ส่วนนึง
ฉันเชื่อนะ ....
แม้ฉันจะไม่ได้อะไรตอบแทนเลย
แม้เพียงคำขอบคุณจากผู้รับ

แต่ฉันเชื่อนะ ....
ฉันเชื่อ .... ฉันเชื่อ .... ฉันเชื่อ .....
ฉันเชื่อว่าความดีนั้นจะส่งเสริมฉันเอง

ฉันไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทนจากใคร ใคร
ฉันไม่เคยหวังอะไรตอบแทนทั้งนั้น

..... จากการทำความดีในแต่ละครั้ง .....


ฉันเชื่อนะ ....
ว่าอย่างน้อย ๆ สิ่งที่ฉันได้ทำลงไป
จะทำให้ใครบางคนมีความสุขได้
ฉันยอมมมมม ฉันยอมมมมม ....

.... อย่างน้อยฉันก็สุขใจที่ได้ทำความดีไงเธอ .....
.... สุขใจกับการเป็นผู้ให้ไงจ๊ะ .....


แม้ฉันจะต้องฝืนยิ้มยามที่ฉันอยู่บนเตียงคนไข้ก็เหอะ
แต่ฉันเชื่อนะ ...
ฉันเชื่อว่ารอยยิ้มแห้ง ๆ นั้น
จะทำให้ใครบางคน
สบายใจขึ้น ยิ้มได้กว้างขึ้น
ฉันเชื่อนะ ฉันเชื่อนะ ฉันเชื่อนะ
ว่าคำภาวนาของฉันสักวันจะเป็นความจริง

ฉันจะยิ้มสู้ แม้อุปสรรคจะยากเย็นเพียงไร

"ถั่งโถมเข้ามาเถิดความทุกข์
ล้มจะลุกคลุกจะคลานนานจะหวัง
ยังเชื่อว่าหัวใจมีพลัง
ถึงจะพลั้งแต่อย่าหมายว่าจะแพ้"


ฉันสู้เสมอจ๊ะ



ลักยิ้ม

ปล. ฉบับนี้ลักยิ้มแต่งเองจ๊ะ ... กลอนสด ๆ
 
F a c t   C a r d
Article ID S-1962 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง เติมกำลังใจ --Series
ชื่อตอน ฤดูว่างงาน --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง ลักยิ้ม
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ โคลง ฉันท์ กาพย์ กลอน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๖๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น