นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #7
จันทน์กะพ้อ
... "วู้ ดอกอะไร​น่ะแม่ หอมจัง" เพลงพิณรับดอกไม้มาดมอย่างสนใจ"ดอกแก้วจ้ะ​"
"ดอกแก้วเหรอแม่" เพลงพิณทำตาโต"งั้นน้องชื่อแก้ว ก็หมายถึงดอกแก้วนี่น่ะสิ"
"หือ" พรพรรณอ้าปากค้าง ​เมื่อ​ได้ฟังลูกสาวพูด ​จะใช่เหรอ ​ถ้างั้นเด็กผู้หญิง​ที่สวนกันตอน​ที่เธอ​จะกลับออกจาก...

ตอน : ดอกแก้ว

"แม่ๆ​ แม่จ๋า ตื่นเร็วๆ​ สายแล้ว​"

พรพรรณตกใจลุกขึ้น​นั่ง นี่เช้า​แล้ว​นี่ ​ทั้งเธอ​และลูกสาวนอนหลับกัน​ไปในห้องกลางนี่เอง ​เมื่อเหลือบมองนาฬิกาก็​ต้องตกใจ​เพราะ 6 โมงกว่าแล้ว​

"ตายละ สายมากเลย​ ลูกรีบ​ไปอาบน้ำเร็ว แม่​จะ​ไปเตรียมข้าวเช้า​ให้"พรพรรณกุลีกุจอ​ไปอุ่นข้าว อุ่น​กับข้าวจัดเตรียมไว้ให้ลูกสาว พอเพลงพิณออกจากห้องน้ำแม่ก็วิ่งเข้าห้องน้ำ ชีวิตในเมือง​ต้องรีบเร่งแข่ง​กับเวลา เคร่งเครียดไม่ผ่อนคลาย วันๆ​เธอรู้สึกเหมือนเส้นสายในตัว​จะแข็งตึง​ไปหมด​เพราะ​ความเร่งรีบเช่นนี้

ส่งลูก​ไปโรงเรียนแล้ว​ พรพรรณก็ขับรถ​ไป​ที่ทำงาน หลังจากโครงการ​ที่ค่ายอพยพจบลง มณี นันทนา ​ที่เคยทำงานค่ายด้วยกัน ก็มาชวนเธอ​และ​เพื่อนอีกสองคนมาทำเรื่อง​สมุนไพร มณี​ไปเรียนแพทย์แผนไทยจนจบ​ได้รับใบอนุญาตใบประกอบโรคศิลปะการแพทย์แผนไทย พวก​เขาจึงเปิดร้านสปา​และนวดแบบไทยๆ​ ​พร้อม​ทั้งขายผลิตภัณฑ์สมุนไพร​ทั้ง​เพื่อสุขภาพ​และ​ความงาม พวก​เขาไม่​ได้ทำร้านใหญ่โต ​เป็นร้านเล็กๆ​เรียบง่ายลงทุนไม่มาก กิจการดำเนิน​ไป​ได้ดีพอสมควร

"นี่ ร้านทางฝั่งธน​เขาโทรมาทวงของนะ ยังไม่​ได้​ไปส่ง​เขาเลย​ สมบูรณ์ก็ไม่มา ​เขาขอเพิ่มน้ำมันนวด 1 โหลด้วย " มณีเอ่ยขึ้น​

"อยู่​ตรงไหนล่ะ วันนี้ฉันว่าง ฉัน​ไปส่งให้เอง" พรพรรณอาสา

"อ้อ ​ได้ๆ​ นี่ไง...​...​.​ไปทางเส้นนี้ แล้ว​เข้าซอยนี้นะ ​เป็นร้านเสริมสวย...​"

พรพรรณขับรถ​ไปตามเส้นทาง รถติดบ้างพอประมาณ ​แต่เสียงเครื่องยนต์ของรถฟังดูไม่ค่อย​จะปกติเท่าไร รถคันนี้มีอายุพอๆ​​กับลูกสาว เธอก็​ได้​แต่หวังว่ามันคง​จะไม่เสียกลางทาง รู้อย่างนี้​เอารถของมณีมาก็ดีหรอกเธอนึก เธอขับรถ​ไปจนถึงร้าน​ที่สั่งของจน​ได้ ​เอาของลงให้​เขาเสร็จก็บ่ายสอง​พอดี เธอก็​ต้องรีบกลับแล้ว​​เพราะไม่เช่นนั้น​​จะกลับ​ไปรับลูกสาวไม่ทัน พอเธอสตาร์ทรถ คราวนี้มันไม่ยอมติด ตายละเธอคิดในใจ เดือดร้อนอีกแล้ว​ ไม่ว่า​จะลองสตาร์ทอีกกี่ครั้งมันก็ไม่ยอมติด โชคดีเจ้าหนุ่มวินมอเตอร์ไซค์ผ่านมา​พอดี เธอจีงโบกมือเรียก

"แถวนี้มีอู่ซ่อมรถไหม?" เธอถาม

"มีอยู่​ท้ายซอยโน่นแน่ะ ขึ้น​รถผม​ไปสิ" เธอล็อกรถแล้ว​รีบนั่งท้ายมอเตอร์ไซค์​ไป

"ถึงแล้ว​ครับ​" มอเ ตอร์ไซค์จอดให้เธอลง เธอควักกระเป๋าจ่ายเงินให้​เขา​ไป แล้ว​ยืนลังเลอยู่​ เธอเห็นตึกแถวสามชั้นสองห้อง ด้านหน้าตึกมี​ที่ว่าง​ใช้​เป็น​ที่สำหรับซ่อมรถ มีรั้วเปิดอยู่​เล็กน้อย มองเข้า​ไป เห็นรถจอดอยู่​สองคัน เธอยังไม่เห็น​ใครเลย​ เธอ​จะโดนหลอกลวงไหม? ก็​ต้องลองดู เธอเดินเข้า​ไป

"ทำไรคร้าบ" เสียงคนส่งเสียงทัก ​เมื่อมอง​ไปตามเสียงก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดช่างฟิต มือถือเครื่องมือ เดินออกมาจากข้างๆ​รถ

"อ้อ รถฉันเสียค่ะ​ อยู่​ดีๆ​มันก็สตาร์ทไม่ติด"

"อ้อ ครับ​ รถจอดอยู่​ไหนครับ​ สีอะไร​ ทะเบียนอะไร​ ขอกุญแจด้วยครับ​"พรพรรณบอก​กับ​เขา​พร้อมให้กุญแจแก่ช่าง​ไป

เฮ้ย ไอ้ดำ กู​ไป​เอารถลูกค้านะ" ช่างตะโกนบอก​เพื่อน คงไม่มีอะไร​หรอกนะ เธอก็อายุมากแล้ว​ไม่ใช่เด็กสาวๆ​ "เจ๊ๆ​นั่งรอก่อน" เจ้าหนุ่มยังหันมาบอกเธอ เธอมองหา​ที่นั่ง มีม้าหินอ่อนอยู่​​ที่ริมกำแพงตึก​ซึ่งมีต้นแก้วต้นใหญ่​ที่มีดอกบานเต็มต้น เธอจึงเดิน​ไปนั่งคอย หยิบมือถือขึ้น​มาดูเวลา เธอคง​จะ​ไปรับลูกสาวช้า​ไปหน่อย​ ​แต่ก็คงไม่​เป็นไรหรอก อยู่​ในโรงเรียนก็ยังปลอดภัย เธอสำรวจมอง​ไปในอู่ก็เห็นช่างทำงานอยู่​สองคน​กำลังง่วนอยู่​​กับเครื่องยนต์ เธอจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้น​ หัน​ไปชื่นชมดอกแก้ว แก้วต้นนี้เจ้าของคงรักน่าดู ลำต้นแข็งแรงใบเขียวเข้ม ดอกบาน​เป็นช่อแน่น​ไปหมด เธออดไม่​ได้​ที่​จะโน้มดอกมาดม หอมชื่นใจจริงๆ​ ​ถ้าเธอมีบ้านมีบริเวณปลูกต้นแก้วแบบนี้คง​จะดีไม่น้อยนะ ​แต่คง​จะยาก​เพราะทุกวันนี้ก็ยัง​ต้องอยู่​ในห้องเช่า ​จะมีปัญญา​ที่ไหน​ไปหาซื้อบ้าน ​แต่...​เอ...​ตอน​ที่อยู่​ในป่าเธอก็เคยชื่อแก้วนี่นา ​แต่เธอไม่​ได้คิดถึงดอกแก้วสวยๆ​นี้เลย​ เธอ​เป็นแก้วแก้วใสๆ​...​​แต่ทุกวันนี้กลับกลาย​เป็นแก้ว​ที่ร้าวแล้ว​ เออหนอชีวิต จริงๆ​แล้ว​มันก็ทุกข์ยากลำบากกัน​ทั้งนั้น​ มันไม่​ได้สวยงามหรือแสนสบายอย่าง​ที่เราคาดหวังกันไว้ตั้งแต่สมัยเด็กๆ​เลย​ อย่างเพลงพิณโชคร้ายพอเกิดมาก็ไม่มีพ่อเสียแล้ว​ เธอถอนใจ

ช่าง​ไป​เอารถของเธอมาถึงอู่จน​ได้ ​แต่ช่างบอกว่าคงซ่อมให้ไม่ทัน ​เขา​เอาใบซ่อม ให้เธอกรอกชื่อ​และเบอร์โทรศัพท์ไว้สำหรับติดต่อกลับ ตอน​ที่เธอรีบเดินออกมาจากอู่นั้น​ก็สวน​กับผู้หญิงคนหนึ่ง​จูงเด็กน้อยหน้าตาน่ารักเดินเข้ามา ​พอดี​กับ​ที่เธอเห็นแท็กซี่จึงรีบโบกมือเรียก​และขึ้น​รถ​ไป

กว่าเธอ​จะ​ไปถึงโรงเรียนของเพลงพิณก็ 5 โมงกว่า ลูกสาวนั่งหน้าง้ำ​เพราะพ่อแม่มารับ​เพื่อนๆ​กลับบ้าน​ไปหมดแล้ว​

"แม่มาช้าจัง" เพลงพิณวิ่งมาสวัสดี​และกอดแม่

"รถแม่เสียจ้ะ​ แม่มาแท็กซี่นะนี่"

"ค่ะ​ หนูวิ่งเล่นจน​เพื่อนๆ​กลับกันหมดแล้ว​"

"หนูกินอะไร​บ้างหรือยัง หิวไหม?" แม่รีบช่วยถือกระเป๋าให้ลูกสาวแล้ว​จูงมือเดินออกมา

"กินขนมแล้ว​จ้ะ​ แม่รู้ป่าวครูชมว่าหนูเขียนเรียง​ความเก่ง"เพลงพิณเดินกระโดดๆ​อย่างร่าเริง

"เหรอ ดีจัง ​ที่หนูเขียนเรื่อง​พ่อน่ะเหรอ"

"ช่ายแล้ว​" เธอลากเสียงยาว"หนูเขียนว่า "หนูฝันอยากมีพ่อเหมือนคุณลุง"

"จ้ะ​ๆ​เก่งๆ​ ​ไปลูกเรารีบกลับกันบ้าน" พรพรรณเปิดประตูรถแท็กซี่ให้ลูกขึ้น​​ไปก่อน พอรถเคลื่อนออก​ไป เธอก็เปิดกระเป๋าถือหยิบ​เอาดอกแก้ว​ที่แอบเก็บมาจากอู่ยื่นให้ลูกสาว

"วู้ ดอกอะไร​น่ะแม่ หอมจัง" เพลงพิณรับดอกไม้มาดมอย่างสนใจ

"ดอกแก้วจ้ะ​"

"ดอกแก้วเหรอแม่" เพลงพิณทำตาโต"งั้นน้องชื่อแก้ว ก็หมายถึงดอกแก้วนี่น่ะสิ"

"หือ" พรพรรณอ้าปากค้าง ​เมื่อ​ได้ฟังลูกสาวพูด ​จะใช่เหรอ ​ถ้างั้นเด็กผู้หญิง​ที่สวนกันตอน​ที่เธอ​จะกลับออกจากอู่ก็ลูกสาวของ​เขาสิ


---​---​---​---​---​---​---​---​--

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1961 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน ดอกแก้ว --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๒๑ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๒ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เก็จแก้ว [C-10481 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๓๙ น.

ชื่อน้องแก้วมีหลาย​​ความหมายค่ะ​​พี่เพลงพิล อย่างเช่น ดอกแก้ว, นกแก้ว, หนอนแก้ว อิ อิ(นู๋ว่าน่ารักดีเหมือนกันนิ)

​​แต่นู๋อยากชื่อเก็จแก้ว...​​ ​​ที่แปลว่าเครื่องประดับ​​ที่ทำจากแก้วมาก​​ที่ซู๊ดดดดดดดด

พี่จันทน์ฯจ๋า...​​ เรื่อง​​หน้าน้องแก้วขอ​​เป็นนางเอกซักเรื่อง​​​​ได้ป่าวจ๊ะ​​?...​​ ​​ถ้าพี่จันทน์ฯให้นู๋​​เป็นนางเอก นู๋ไม่อาวค่าตัวก๊ะ​​ได้จ้า อิ อิ

อู๊ยยยยยยย...​​. ว้ายยยยยยย...​​. พี่เจ๊เพลงพิลอย่าเพิ่งแหวะดิ๊...​​. เสียดายของเก่านะเพ่ อิ อิ อิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : จันทน์กะพ้อ [C-10489 ], [203.188.45.176]
เมื่อวันที่ : ๑๑ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๐.๓๖ น.

อ้าว...​​เรื่อง​​นี้หนูแก้วยังไม่ใช่นางเอกหรือ

ทีแรกน่ะพี่​​จะให้พี่พิลเค้า​​เป็นนางเอก ​​เพราะ​​เขาเล่าเรื่อง​​ว่าเคยเจอ​​ใครคนหนึ่ง​​แหละ​​น้า ทีนี้พี่ก็​​ไปคิดพล็อต คิด​​ไปคิดมา มันก็ไม่ลงตัวสักกะที พี่เลย​​แปลงโฉมนางเอกให้ขาวๆ​​ ผอมบาง ฮ่า ยกยอดพี่พิล​​ไปเรื่อง​​หน้า ​​เป็นนางเอกอ้วนน่ารัก ​​กับชายหนุ่มผู้หายใจ​​เป็นบทกวี ดีป่าว อิอิ

ทุกคน​​เป็นนางเอก​​ได้หมดทุกคนแหละ​​จ้ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น