นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #3
จันทน์กะพ้อ
...พรพรรณพูดน้อยกว่า​ที่เคย​เป็น ​เพราะเธอ​กำลังนึกถึงภาพเก่าๆ​ของ​เขาอยู่​ เธอคิดถึง​เขา ​ใครๆ​ก็ว่า​เขาแข็งกระด้าง ​แต่เธอรู้ว่า​เขา​เป็นคนอ่อนโยน​และโรแมนติคยิ่งนัก...

ตอน : หรือว่าคือเขา

เช้า​วันรุ่งขึ้น​พรพรรณชวนลูกสาวกลับตั้งแต่เช้า​ ​เพื่อหลีกเลี่ยงรถติดในตอนบ่ายๆ​เย็นๆ​​เมื่อชาวกรุงเทพฯพากันกลับจากการท่องเ​ที่ยวต่างจังหวัด อีกประการหนึ่ง​​เพื่อเธอ​จะ​ได้มีเวลา​ไปตระเตรียมเรื่อง​สินค้าสมุนไพร​ที่​จะ​ไปเสนอขายให้ลูกค้าในวันต่อ​ไป เพลงพิณรู้สึกเสียดาย​ที่ไม่​ได้ลงเล่นน้ำทะเลอีก ​แต่ก็ไม่​ได้เอ่ยปากอะไร​เกรงว่าแม่​จะอารมณ์เสีย หลังอาหารเช้า​​ที่โรงแรม สองคนแม่ลูกก็เก็บของออกเดินทางออกจากชะอำ ​เมื่อผ่านตัวเมืองเพชรบุรีก็แวะซื้อชมพู่หวานๆ​รบกวนให้แม่ค้าล้างให้พอ​เป็นพิธี ​เพื่อ​จะกินในรถ​ได้ เพลงพิณกินชมพู่อย่างถูกอกถูกใจ

"แม่ๆ​หนูทายปัญหานะ เจอหนอนกี่ตัวน่ากลัว​ที่สุด" เพลงพิณพูดไม่ถนัด​เพราะชมพู่อยู่​ในปาก

"นี่ เคี้ยวให้หมดก่อนสิ เดี๋ยวตีเลย​"แม่ว่า

"หมดแล้ว​ๆ​ แม่ตอบสิ เจอหนอนกี่ตัวน่ากลัว​ที่ซู้ด"

"อ๋อ แม่รู้แล้ว​ หนอนในชมพู่ล่ะสิ เก้าตัวละมั้ง"

"ม่ายช่ายแม่ ยอมนะๆ​"

"เอ้า ยอมๆ​"

"เก๊าะ เจอหนอนครึ่งตัวนะสิแม่ เวลากัดชมพูแล้ว​เห็นหนอนดิ้นกระแด่วๆ​อยู่​ครึ่งหนึ่ง​ในชมพู​ที่เหลือน่ะ ก็แสดงว่า.."

"มีหนอนครึ่งตัวอยู่​ในปากหนูน่ะสิ นั่นไงๆ​" แม่หัวเราะชอบใจ

"ไม่มี้ ไม่มี" เพลงพิณรีบร้องมองชมพู่​ที่อยู่​ในมืออย่างเพ่งพิศ

"แม่หลอกหนู" แล้ว​เธอก็กินชมพู่ต่อ​ไป เงียบ​ไปสักพัก เพลงพิณนึกถึงเรื่อง​​เมื่อวานขึ้น​มา จึงเล่าเพิ่มเติมให้แม่ฟังเรื่อง​คุณลุง​ที่เธอเจอ​ที่ชายหาด

"ลูกสาวของคุณลุง​เมื่อวานน่ะน่ารักมากเลย​ละแม่ ชื่อ แก้ว ​แต่ไม่รู้ว่าชื่อเต็มว่าอะไร​นะหนูไม่​ได้ถามหรอก" เพลงพิณดึงทิชชูมาเช็ดปาก

"หือ...​ชื่อแก้วเหรอ" พรพรรณฉงน นั่นมันชื่อของเธอสมัย​ที่อยู่​ในป่านี่ ทำไมช่างบังเอิญ​เป็นชื่อเดียวกัน

"ใช่จ้ะ​ แล้ว​นะแม่รู้ป่าว คุณลุงน่ะผิวปาก​เป็นเพลงของแม่ด้วย"

"ม่านฟ้ายามค่ำ...​ดั่งม่านสีดำน่ะ.." เพลงพิณร้องเร็วๆ​

เอี๊ยดดดดดดด...​.แม่เหยียบเบรก​และหักรถเข้าข้างทาง เสียงรถหลังบีบแตรลั่นอย่างไม่พอใจ

"โอ๊ย...​แม่ทำไมขับรถหวาดเสียว อุย...​" เพลงพิณหน้าแทบคะ​มำ ยังดี​ที่เธอ​และแม่คาดเข็มขัดนิรภัยไว้

"แล้ว​ทำไมเพิ่งบอก ทำไมไม่บอกแม่ตั้งแต่​เมื่อวาน คุณลุงหน้าตายังไงบอกแม่สิ " พรพรรณรู้สึกถึง​ความตื่นเต้นมี​ความหวัง​และเสียใจระคนกัน ทำไมเธอไม่รู้เสียตั้งแต่​เมื่อวานนะ ​จะ​ได้​ไปดูว่าใช่​เขาไหม

"ไม่หล่อเลย​แม่ ดำๆ​ หน้าคล้ำๆ​ ตาหยี ​แต่เวลายิ้มก็ดูดี ผมสั้นตรงเป๊ะเลย​ละ" ​เขาก็​เป็นคนรูปร่างสูง ตาชั้นเดียว​แต่ผิวคล้ำ ​จะใช่​เขาไหมนะพรพรรณคิดคำนึง ย้อนคิด​ไปถึงเหตุการณ์ 6 ตุลาคม ​ที่ทำให้นักศึกษาเข้าป่าหนีการกวาดล้าง​ไป​เป็นจำนวนมากรวม​ทั้งเธอ​และ​เขา​ซึ่งไม่​ได้รู้จักกันมาก่อน ตอนนั้น​เธอ​ใช้ชื่อในป่าว่า "แก้ว" ​เขาชื่อ "ทัน" ​และเพลง "เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ"​เป็นเพลง​ที่​เขา​และเธอมี​ความหลัง​และ​ความในใจร่วมกัน

...​..แว่วเสียงก้องกู่ จากขอบฟ้าไกลแว่วดังจากโพ้นนภา บ้านเอ๋ยเคยเนาว์กังวานครวญมา รอคอยเรียกข้าอยู่​ทุกวัน...​

มันผ่าน​ไปนานแล้ว​ อาจไม่ใช่​เขาก็​ได้

"คุณลุงชื่ออะไร​ลูก ​เขาพัก​ที่ไหน แล้ว​​เขารู้ไหมว่าแม่ของหนูก็ชอบร้องเพลงนี้น่ะ" พรพรรณลังเลอยาก​จะขับรถกลับ​ไป​ที่หาดชะอำอีก

"ไม่ ไม่รู้ แล้ว​ก็ไม่รู้ค่ะ​" ลูกสาวจอมกวนตอบ

"หนูไม่​ได้ถามอะไร​คุณลุง​เขาเลย​ หนูก็ไม่​ได้บอกลุงว่าหนูรู้จักเพลงนี้ ทำไมเหรอแม่"

"เฮ้อ...​ อืม ไม่มีอะไร​หรอก ​เขาอาจ​เป็นคน​ที่แม่เคยรู้จักน่ะ" เธอรู้สึกผิดหวัง

"อ้าว.. เหรอคะ​ หนูรู้​แต่ว่าน้องแก้ว​เขาเรียนอยู่​โรงเรียนอนุบาลศรีวราน่ะค่ะ​" เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรจริงๆ​ พรพรรณคิด ช่างมันเถอะ อะไร​​จะเกิดมันก็​ต้องเกิด ​ถ้าหาก​แม้นเธอไม่​ได้เจอ​เขาอีก ก็คง​เป็น​เพราะฟ้าลิขิต เธอพยายามทำใจให้​เป็นปกติ แล้ว​ออกรถขับต่อ​ไป

"แม่จ๋า แล้ว​ก็ลุงคนนี้แหละ​​ที่หนูเห็น​เขาป้อนข้าวลูก​ที่ร้าน​ที่เราแวะกินข้าวเ​ที่ยงตอนขา​ไปชะอำน่ะแม่ ​เขารักลูกมากเลย​ พูด​กับลูก​เพราะๆ​ หนูเลย​เดิน​ไปดูหน้า​เขาว่าหล่อไหม ​เขาไม่ขาวไม่หล่อ​แต่​เขาดีจังนะแม่"

"จ้ะ​ๆ​ เราก็อย่า​ไปดูคน​ที่หน้าตาสิลูก บางคนหน้าตาสวยหน้าตาดี​แต่นิสัยไม่ดีก็มีเยอะ บางคนหน้าตาขี้เหร่​แต่ก็​เป็นคนดีก็มีจ้ะ​" พรพรรณตอบ​ไปตามแกน ​แต่ใจกลับลอย​ไปคิดถึงเรื่อง​ของ​เขา

"ใช่ ยัยคุณน้าของพ่อนั่นหน้าตาสวย ​แต่งตัวโป๊ ​แต่นิสัยไม่ดี" เพลงพิณอดค่อนขอดไม่​ได้

" อย่า​ไปพูดถึง​เขา" เธอพยายามทำใจ "​เขาอาจดีอย่างอื่นก็​ได้ ช่าง​เขาเถอะ"

"แม่ๆ​...​..แล้ว​...​...​...​.." ลูกสาวของเธอยังเจื้อยแจ้วต่อ​ไป ​แต่เธอไม่​ได้ฟัง พรพรรณหวนคิดถึงอดีต "คุณทัน" ​เขา​เป็นหัวหน้าหน่วยเทคนิค ​ซึ่งทำตั้งแต่งานเล็กๆ​ ​ไปจนถึงงานใหญ่ๆ​ ซ่อมเครื่องไม้เครื่องมือสารพัดตั้งแต่เครื่อง​ใช้ในครัว ปะหม้อ ปะกะละมัง ปะกระทะ จนกระทั่งเครื่องมือหมอ ​เป็นช่างไฟ ให้มีไฟฟ้า​ใช้ในยาม​ที่จัดงานเลี้ยงในป่า​เขา รวม​ทั้ง​เป็นช่างทำระเบิด ทำทุ่น ​และอุปกรณ์อื่นๆ​อีกมากมาย​ ​ใครๆ​ก็ว่า ​เขาคนขวานผ่าซากตรง​ไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้น​ ทำให้เกิดปัญหาขัดแย้ง​กับทางฝ่ายนำของ​เขาอยู่​เนืองๆ​ มีอยู่​ช่วงหนึ่ง​​ที่​เขา​ต้อง​ไปทำงาน​ที่ไร่ นัยว่าเบื้องบน​ต้องการ​จะให้​เขา​ไปฝึกฝนการ​ใช้แรงงาน พรพรรณจึง​ได้รู้จัก​กับ​เขา​ที่นี่ ​เขา​เป็นคน​ที่ขยันขันแข็งทำงานในไร่ตั้งแต่เช้า​จรดเย็นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ช่วยปลูกข้าว ปลูกมันสำปะหลัง ข้าวโพด​และผักอื่นๆ​อีกมากมาย​ ​แต่​เขามัก​จะเงียบๆ​ ​และพูดน้อย ยามว่างพักผ่อนหรือยามเย็น คนในไร่​จะ​ได้ยินเสียงเม้าท์ออร์แกนแผ่วๆ​แว่วมา​เป็นเพลงช้าๆ​หวานๆ​ ​และเพลง​ที่​เขาชอบเป่าทุกๆ​เย็น​คือเพลง "เสียงเพรียกจากมาตุภูมิ" พอ​ได้ยินเพลงนี้ทีไร พรพรรณรวม​ทั้งทุกๆ​คนก็​จะรู้สึกเหงาเศร้า​และคิดถึงบ้านขึ้น​มาทันที

"แม่ๆ​ๆ​ๆ​ ​แม้ๆ​ๆ​ๆ​..โอ๊ย แม่ไม่ฟังหนูเลย​ ไม่ยอมตอบหนูเล้ย" เพลงพิณทำปากยื่น ค้อนแม่ปะหลับปะเหลือก ​เอามือตีหมอนบนตักอย่างไม่ชอบใจ

"อ้าว...​...​แม่ขอโทษๆ​ มัว​แต่คิดเรื่อง​อื่น ไม่ทันฟังน่ะ หนูว่าอะไร​"

"อึย..แม่อ้ะ หนูถามว่าอีกนานมั้ยกว่า​จะถึงบ้านน่ะ"

"อ้อ...​นานสิลูก หนูนอนหลับ​ไปก่อนก็​ได้"

"แม่ไม่อยากคุย งั้นหนูนอนละ" เพลงพิณงอน

พรพรรณพูดน้อยกว่า​ที่เคย​เป็น ​เพราะเธอ​กำลังนึกถึงภาพเก่าๆ​ของ​เขาอยู่​ เธอคิดถึง​เขา ​ใครๆ​ก็ว่า​เขาแข็งกระด้าง ​แต่เธอรู้ว่า​เขา​เป็นคนอ่อนโยน​และโรแมนติคยิ่งนัก

---​---​---​---​---​---​---​---​---​-

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1950 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน หรือว่าคือเขา --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๓๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เก็จแก้ว [C-10378 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๐๕ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๐๐ น.

ลูกสาวคุณลุงมีชื่อเต็มว่าเก็จแก้วจ้าพี่เพลงพิลลลลล อิ อิ

พี่แอ๊ดขา เพลงเสียงเพรียกจากมาตุภูมิมีจริงป่าวคะ​​พี่?...​​ แก้วมะเคยฟังเลย​​อ่ะค่ะ​​...​​ พี่แอ๊ดช่วยร้องให้ฟังหน่อย​​​​ได้ป่ะคะ​​? อยากฟังจังค่ะ​​

บางครั้งการคิดถึง​​ความหลัง​​ที่แสนหวาน...​​ ก็ทำให้เรามี​​ความสุข...​​ มีพลังต่อสู้กะชีวิตในวันข้างหน้าต่อ​​ไปนะคะ​​พี่แอ๊ดขา

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-10381 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : ๐๕ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๑.๐๒ น.

ชอบการบรรยายท่าทาง​​และบทเจรจาของเด็ก ๆ​​ ของจันทน์กะพ้อมากเลย​​ครับ​​ -- เพลงพิณทำปากยื่น ค้อนแม่ปะหลับปะเหลือก ​​​เอามือตีหมอนบนตักอย่างไม่ชอบใจ -- ท่า​​เอามือตีหมอนบนตัก ตอนนั่งรถ​​ไปไหนด้วยกันแบบนี้ เหมือนเจ้าอ๊อบลูกสาวผมเลย​​

แล้ว​​​​ความช่างเจรจาตามประสาเด็กวัยก่อนสิบขวบเนี่ย แบบนี้เลย​​ครับ​​ "ไม่ ไม่รู้ แล้ว​​ก็ไม่รู้ค่ะ​​" ผู้เขียนสังเกตจากท่าทางของเด็ก ๆ​​ หรือว่าสมัย​​เป็นเด็กน้อยก็ช่างเจรจาแบบนี้หนอ...​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : add [C-10392 ], [203.188.52.155]
เมื่อวันที่ : ๐๖ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๖.๕๐ น.

แหะๆ​​ ลุงเปี๊ยกรู้ทันแฮะ

ลืมตอบคุณรจว่า พี่คิดว่าคนเรา ไม่ว่า​​จะ​​เป็นนางเอกหรือนางไม่เอก แท้จริงมีมารร้ายแฝงอยู่​​ในตัวทุกคน ​​แม้​​แต่ในตัวเราเอง แล้ว​​มัน​​จะโผล่ขึ้น​​มาตอน​​ที่เราเจอปัญหา​​ที่วิกฤติ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-10406 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : ๐๖ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๑.๒๖ น.

เห็นด้วยจ้ะ​​ พี่ อย่างพิลเนี้ย ​​เป็นต้น บางทีก็ชอบ​​เป็นนางมารร้ายเหมือนกัน ​​เพราะ​​เป็นนางเอกมันดีเกิน​​ไปจ้ะ​​ อิๆ​​ๆ​​ๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น