นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #2
จันทน์กะพ้อ
... แม่กอด​และจูบเธออย่างรัก​ใคร่"เรา​ไปอาบน้ำแล้ว​หาข้าวกินกันเถอะ" เพลงพิณกอดเอวแม่เดิน​ไป รู้สึกว่า​ขณะนี้มี​ความสุขยิ่งนัก​แม้​จะไม่มีพ่ออยู่​ด้วยก็ตาม...

ตอน : พ่อ

เช้า​วันใหม่​ที่ชะอำ หลังจากกินอาหารเช้า​ของโรงแรมแล้ว​ แม่ก็พาเพลงพิณ​ไปนั่งรถชมทะเลจนสุดหาด มอง​ไปไกลท้องทะเลช่างดูเวิ้งว้างกว้างใหญ่ แม่จอดรถชวนลูกสาวลงเดินเล่นบนทาง​ที่​เป็นก้อนหินใหญ่เรียงราย มีต้นหญ้า​และดอกหญ้าเล็กๆ​ขึ้น​น่ารัก เพลงพิณตะโกนร้องเพลงอย่างสนุกสนาน รู้สึกดี​ที่​ได้อยู่​ใน​ที่กว้างๆ​ไม่ใช่ห้องแคบๆ​อย่างห้องพัก​ที่เธออาศัยอยู่​​กับแม่ในกรุงเทพฯ จนแดดสายเริ่มแผดร้อน แม่ก็ชวนกลับมาโรงแรม

โรงแรม​ที่เพลงพิณ​และแม่พักทาสีขาวสวยงาม มีต้นเฟื่องฟ้า​ที่ระเบียงออกดอกสีแดงบานสะพรั่ง พอมองลงมาข้างล่างมีสระว่ายน้ำเล็กๆ​ ​และมองไกลออก​ไปก็​เป็นต้นสน​และน้ำทะเล อากาศ​ที่นี่สดชื่นดีมีลมพัดมาตลอดเวลา บนถนนหน้าโรงแรมก็มีผู้คนเดิน​ไปมา​และมีคนขี่จักรยานคันเดียวคนเดียว คันเดียวซ้อนกันสองคน ​และคันเดียวขี่ซ้อนกันสามคน น่าดูมากๆ​ นี่​ถ้าจักรยานคันเดียวยาวๆ​ขี่​ได้​เป็นสิบๆ​คนคง​จะเหมือนกิ้งกือแน่เลย​ เพลงพิณคิด

"แม่ แม่จ๋า ​ไปขี่จักรยานกันมั้ย"

"อือ..ดูก่อน" แม่ดูนาฬิกา​ที่มือถือ แล้ว​ก็กดโทรศัพท์ เพลงพิณเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ แม่พูดแค่มาถึงแล้ว​ แล้ว​ก็วางหู หันมาพูดว่า

"​ไป พิณ​ไปหาพ่อกัน"

"เย้...​..ดีใจจัง" เพลงพิณกระโดดตัวลอย "หนู​จะ​ได้เจอพ่อแล้ว​" เธอแกว่งแขนสูงก้าวเขย่งเท้าก้าวออกมาจากห้อง แม่พาเธอลงลิฟต์มา

"แม่จ๋า พ่ออยู่​​ที่ไหนล่ะ"

"แถวนี้แหละ​ เดี๋ยวก็รู้" สีหน้าแม่เคร่งเครียด ​แต่เพลงพิณตื่นเต้นยิ่งนัก แม่พาเธอเดินข้ามถนนลัดเลาะ​ไปตามชายหาด จนถึง​ที่นั่งริมทะเล เพลงพิณมองหาอย่างตื่นเต้น คนไหนพ่อของเธอนะ จนแม่พาเธอมาหยุดยืน​ที่โต๊ะตัวหนึ่ง​ ​ที่มีชายผมยาวนั่งดีดกีตาร์อยู่​

"นี่พ่อของหนู พิณอยู่​​กับพ่อก่อน เดี๋ยวแม่มารับนะ" แล้ว​แม่ก็เดินจาก​ไปอย่างรวดเร็วทิ้งเธอให้ยืนอยู่​คนเดียวข้างโต๊ะตัวนั้น​ เพลงพิณแทบกลั้นหายใจ​เมื่อคน​ที่​เป็นพ่อหันมาแล้ว​ร้องทักเธอว่า

"โอ้โฮ...​หนูโตขึ้น​มากเลย​พิณ" ​เขายืนขึ้น​วางกีตาร์พิงไว้บนพนักเก้าอี้ ยื่นมือมาลูบหัวเธอ ​และโอบไหล่เธอ เพลงพิณยืนนิ่งจ้องดูชายคนนั้น​ พ่อผิวขาวหน้าหล่อเหมือน​ที่เธอคิด ​แต่​เขาไว้หนวดยาว​และมีผมยาวถึงกลางหลังมัดรวบไว้ลวกๆ​
"พ่อ...​" เพลงพิณหลุดปากออกมาอย่างแผ่วเบา

"ใช่..พ่อเอง นั่งก่อนสิ" เธอลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ​พ่อ

"คุณพ่อขา ​ใครคะ​คุณพ่อ" เสียงแจ๋วๆ​ร้องขึ้น​มา เพลงพิณหัน​ไปมองตามเสียง เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง​หน้าตาน่ารักเดินเข้ามาเกาะแขนพ่อของเธอ ​และหันมามองเพลงพิณอย่างสงสัย ยังไม่ทัน​ที่พ่อ​จะตอบอะไร​ ก็มีเสียงพูดขึ้น​ว่า

"อ๋อ..นี่นะหรือเพลงพิณ​ที่คุณพูดถึง" ผู้หญิงขาวสวยใส่ผ้าถุงชายหาดแหวกถึงต้นขาเดินมาใกล้จ้องหน้าเพลงพิณ เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด มือของพ่อจับไหล่ของเธอแล้ว​พูดว่า

"สวัสดีคุณน้าสิลูก" เพลงพิณยกมือขึ้น​สวัสดี คุณน้ามองเธออย่างสำรวจตรวจตรา

"เรียนอยู่​ชั้นไหนแล้ว​ อายุเท่าไร" คุณน้าคนสวยซักไซ้ไล่เลียง

"ชั้นป.3 ค่ะ​ อายุ 8 ขวบค่ะ​" เพลงพิณเริ่ม​จะเข้าใจอะไร​ขึ้น​บ้างแล้ว​ ​และแทน​ที่เพลงพิณ​จะ​ได้คุย​กับพ่อ เธอกลับ​ต้องคอยตอบคำถามคุณน้ามากมาย​ อยู่​โรงเรียนไหน สอบ​ได้เท่าไร แม่ทำอะไร​ ฯลฯ นานๆ​พ่อจึง​จะเอ่ยถามเธอสักคำ ​และตอนนี้พ่อกลับ​ไปนั่งดีดกีตาร์เรื่อยเปื่อย ​ส่วนลูกสาวคนสวยของพ่อก็ฉอเลาะอยู่​ข้างๆ​ คำถามของคุณน้า​ที่รุมเข้ามาหาเธอเหมือนลมพายุ เธอไม่อยากตอบอะไร​อีกแล้ว​ เธอหยุดนิ่งเงียบ​ไปทันที ดวงตาของเธอมอง​ไปไกลอย่างไร้จุดหมาย เสียงเซ็งแซ่รอบๆ​ตัวเธอเหมือนเสียง​ที่ดังมาจากแดนไกล

"อะไร​กัน ผู้ใหญ่ถามก็ไม่ยอมพูดยอมจา"

"​ไปเล่น​กับพี่​เขาสิลูก"

"ไม่เอ๊า คุณพ่อมาเล่น​กับหนูเถอะ"ใน​ที่สุดคุณน้าคนสวยก็เลิกถาม​และหัน​ไปคุย​กับพ่อ​และลูกสาวของเธอแทน เพลงพิณเริ่มรู้สึกแปลกแยก ไม่​ได้​เป็น​ส่วนหนึ่ง​ของการพูดคุย​ที่​กำลังดำเนินต่อ​ไป เธอ​คือ​ใครกัน เธอคิด พ่อไม่​ได้สนใจไยดีเธออย่าง​ที่เธอหวังเลย​ พ่อมีลูกสาวคนใหม่​และ​กำลังสัญญาว่า​จะทำอะไร​ๆ​ให้ลูกสาวคนนั้น​มากมาย​ ​จะสอนให้เล่นดนตรี สอนให้ร้องเพลง แล้ว​ตัวเธอล่ะ พ่อ​จะสอนอะไร​ให้ไหม? เพลงพิณทนไม่ไหวอีกต่อ​ไป เธอ​จะนั่งอยู่​ทำไม ​เมื่อเธอไม่​ได้​เป็น​ที่​ต้องการ เธอลุกขึ้น​ ​แต่ก็ไม่มี​ใครสนใจอยู่​ดี เธอจึงก้าวเดินออก​ไป...​..เธอ​ได้ยินเสียงพ่อร้องว่า

"อ้าว...​กลับเหรอ.." ​แต่เธอก็ไม่หัน​ไปมอง เธอเดินเร็วขึ้น​จนกลาย​เป็นวิ่ง รู้สึกตัวเอง​เป็นก้อนเมฆ​ที่ถูกลมพัดลอยห่างจากพ่อ​ไปทุกทีๆ​

เพลงพิณลอย​ไปอย่างรวดเร็ว ลอย​ไปตามพื้นชายหาด เธออยาก​ไปให้ไกล​ไปให้พ้น เธอเข้าใจแล้ว​ว่าทำไมแม่จึงไม่อยากมาพบพ่อ เพลงพิณน้ำตาไหล ​เขาไม่ใช่พ่อของเธอ ​เขา​เป็นพ่อของเด็กผู้หญิงคนนั้น​ต่างหาก

ตั้บ...​..ร่างของเธอสะดุดถลา​ไปตามพื้นทราย ​และหยุดนิ่ง เธอ​เป็นลม​ไปหรือเปล่า ไม่นะ ยังรู้ตัวดี มี​แต่ชาๆ​​ที่เท้าเท่านั้น​ ดูเหมือน​จะมีคนอุ้มเธอขึ้น​มาจากพื้น ประคองให้เธอนั่ง

"พ่อ...​" เธอเปล่งเสียงแผ่วเบา พ่อหรือเปล่านะเธอคิด เพลงพิณลืมตาขึ้น​ก็เห็นใบหน้า​ที่​กำลังจ้องเธอเต็มตา ​แต่กลับกลาย​เป็นคุณพ่อหน้าดำใบหน้ากร้านตาหยีคน​ที่เธอเจอ​ที่ร้านอาหารกลางทาง ไม่ใช่หน้าหล่อขาวๆ​ของพ่อเธอเลย​

"ไคๆ​ ปาป๊ะ ไค" เด็กหญิงตัวเล็กแก้มใส​ที่เพลงพิณเห็น​เมื่อวันก่อนร้องถาม

"หนู​เป็นอะไร​หรือเปล่า เจ็บตรงไหนมั้ย?"

"อ้อ...​คง...​ไม่หรอกค่ะ​" เพลงพิณส่ายหัวเสียงสั่นเครือ แล้ว​น้ำตาเธอก็ไหลออกมา​ทั้งๆ​​ที่เธอไม่อยาก​จะให้มัน​เป็นเช่นนั้น​เลย​

"อ้าว...​.."คุณลุงตกใจ รีบโอบกอดเธอไว้ "มีอะไร​" เธอก็ยิ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณลุงลูบแขนเธอ​และปลอบว่า "ไม่​เป็นไรๆ​" จนเธอหยุดร้องไห้ น้องตัวเล็กยืนอยู่​ข้างๆ​คุณพ่อของเธอก็ทำตาแดงๆ​ทำท่า​จะร้องไห้ตามเพลงพิณ​ไปด้วย ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกอาย​ที่มาร้องไห้ขี้มูกโป่งต่อหน้าคนอื่น จึงยกแขนเสื้อขึ้น​มาป้ายเช็ดน้ำตา ​และยกชายเสื้อขึ้น​มาสั่งน้ำมูก

"เสื้อมันก็มีประโยชน์หลายอย่างนะ" คุณลุงแซว

"เอ้าไหนบอกลุงสิ วิ่งหนีอะไร​มาร้องไห้ร้องห่ม"

เพลงพิณก้มหน้า "พ่อค่ะ​"

"อ้าวทำไมล่ะ" แล้ว​เพลงพิณก็ทำท่า​จะร้องไห้อีก คุณลุงก็เลย​พูดว่า

"ไม่​เป็นไรๆ​ ลุงไม่ถามละ ​เอางี้หนูพัก​ที่ไหน​กับ​ใครลุง​จะ​ไปส่ง หนูเจ็บเท้าไหม ลองเดินดูสิ"

"เจ็บมั้ยๆ​" เจ้าตัวเล็กยื่นหน้ามาถามบ้าง

"ไม่เจ็บจ้ะ​ เดิน​ได้ค่ะ​" เพลงพิณลองลุกขึ้น​เดินดู

"เอ้อ..แล้ว​หนู​จะกลับ​ไป​ที่พักถูกมั้ย"

"ถูกค่ะ​ โรงแรมสีขาวมีต้นเฟื่องฟ้า"

"อ๋อ งั้นเดิน​ไปด้วยกัน ลุงก็พักอยู่​ไม่ไกลตรงนั้น​หรอก กลับกันเถอะนะลูก แก้ว"

"น้องชื่อแก้วเหรอคะ​"

"ค่า..พี่ชื่อไร"น้องตัวเล็กถามบ้างมองเพลงพิณตาแป๋ว

"พี่ชื่อพิณจ้ะ​ เพลงพิณ"

"อืม ชื่อ​เพราะจังนะ"ลุงเอ่ยชม เพลงพิณหน้าบาน ​ทั้งสามคนเดินย้อนกลับผ่านมาทางเดิม ผ่านโต๊ะ​ที่เพลงพิณเจอ​กับพ่อ ​แต่ตอนนี้มันว่างเปล่า ไม่มี​ใครสักคนเดียวนั่งอยู่​ตรงนั้น​ ไม่มีพ่อของเธอ เพลงพิณดีใจ​ที่ไม่​ต้องเจอ​กับพ่อ​และครอบครัวของพ่ออีก ใน​ที่สุดเธอก็เล่าให้ลุงฟังว่าเธอมาพบพ่อของเธอ​ที่โต๊ะนี้ แล้ว​เธอก็วิ่งหนี​เขา​ไป​เพราะ​เขาไม่สนใจเธอเลย​ ทำไมเธอจึงเล่าให้ลุง​ที่เพิ่ง​จะรู้จักกันก็ไม่รู้สิ อาจ​เป็น​เพราะเธอรู้สึกว่า​​เขา​เป็นพ่อ​ที่แสนดี น้องแก้วช่างโชคดี​ที่มีพ่อแบบคุณลุง ตอนนี้เธอรู้สึกเบิกบานใจจึงหัน​ไปชวนน้องแก้ววิ่งจับปูลมตามชายหาด ​ส่วนคุณลุงก็เดินตามมาห่าง ๆ​ หูเธอแว่วยินเสียงลุงผิวปาก​เป็นทำนองเพลง​ที่เธอคุ้นเคย

"...​ม่านฟ้ายามค่ำ ดั่งม่านสีดำม่านแห่ง​ความร้าวระบม...​
เคยสดใสรื่นเริงดั่งนกเริงลม ถลาลอยชื่นชมอย่างมีเสรี...​...​
​แม้นร้อยวังวิมาน​ที่มี มิเทียมเทียบปฐพี​ที่รักมั่น
​ความใฝ่ฝันแสนงาม​เมื่อครั้งเคยเนาว์ ชื่นหวานในใจเราอยู่​มิเว้นวัน
​ความหวังยังไม่เคยไหวหวั่น ยึดมั่นว่าจัก​ได้คืนเหมือนศรัทธา"

คุณลุงส่งเธอ​ที่หน้าโรงแรม ​เพราะเพลงพิณรับประกัน​เป็นมั่น​เป็นเหมาะว่าเธอเดินขึ้น​​ไปห้องพักเอง​ได้อย่างแน่นอน พอเพลงพิณโผล่หน้าเข้า​ไป​ที่ล็อบบี้โรงแรม แม่ก็วิ่งออกมารับตัวเธอทันที

"​ไปไหนมาลูก แม่​ไปตามหาก็ไม่เจอ พ่อบอกว่าลูกวิ่งกลับมาแล้ว​"

"ค่ะ​ แม่​จะหนูไม่​ไปหาพ่ออีกแล้ว​...​.." แล้ว​เธอก็โผเข้ากอดแม่แน่น "พ่อ​เขาไม่รักหนู ​เขามีลูกคนใหม่แล้ว​" เพลงพิณร้องไห้

"จ้ะ​ๆ​ ไม่​เป็นไร หนูมีแม่อยู่​​ทั้งคนนี่นา" แม่กอด​และจูบเธออย่างรัก​ใคร่"เรา​ไปอาบน้ำแล้ว​หาข้าวกินกันเถอะ" เพลงพิณกอดเอวแม่เดิน​ไป รู้สึกว่า​ขณะนี้มี​ความสุขยิ่งนัก​แม้​จะไม่มีพ่ออยู่​ด้วยก็ตาม

---​---​---​---​---​---​---​---​---​-

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1945 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน พ่อ --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๔๖ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๕ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : add [C-10361 ], [203.188.6.91]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๐.๓๗ น.

สวัสดีค่ะ​​คุณรจ น้องเพลงพิลลล ​​และน้อง(เก็จ)แก้ว อิอิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : ลุงเปี๊ยก [C-10364 ], [203.146.63.187]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๒.๒๖ น.

แง่ม ๆ​​ อ่านแล้ว​​น้ำตารื้นเลย​​


ผมคงมีอารมณ์ร่วม​​เพราะ​​เป็นพ่อ​​ที่ไม่​​ได้อยู่​​​​กับลูกสาวเหมือนกัน ​​แต่ผมไม่หล่อ ​​และไม่เย็นชาเหมือนพ่อของน้องพิญนะคร๊าบบบบ ขอบอก !

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เก็จแก้ว [C-10365 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๒.๓๒ น.

โอ๋...​​. พี่พิลลล...​​ เพลงพิล(พิณ)มะ​​ต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งน๊า...​​ เด๋วแก้วจาพา​​ไปหม่ำไอติม...​​ พี่พิลชอบมะช่ายเหยอ...​​ เค้าจาให้ปาป๊ะซื้อให้พี่พิลหม่ำน๊า...​​ ​​แต่พี่พิล​​ต้องให้เค้ากัดก่อนคำนึงนะ...​​ อาวป่าววววว?...​​. อู๊ยยยยย มะ​​ต้องกัวน๊า.. แก้วฉีดยาแย้วจ้า รับประกันปลอดเชื้อสุนัขบ้าแน่นอนค๊าบป๋ม อิ อิ อิ

ว้ายยยยย...​​ พี่แอ๊ดขา...​​ พี่แอ๊ดขา นู๋ขอท้วงค่า...​​ พี่แอ๊ดพิมพ์ตก​​ไปติ๊ดนึงอ้ะ...​​ ก้อตามบทอ่ะค่ะ​​ ชื่อลูกสาวคุณลุงใจดีเค้าชื่อเก็จแก้ว มะช่ายแก้วเฉยๆ​​นี่คะ​​

อุ๊ย...​​ พี่แอ๊ดขา...​​ พี่แอ๊ดขา อย่า​​เอาขามาฟาดนู๋นะคะ​​...​​ อิ อิ...​​ นู๋ขอค่าตัวด้วยค่า...​​ งานนี้นู๋ขอเงินสด งดรับเช็คนะคะ​​พี่แอ๊ดขา อิ อิ อิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : pilgrim [C-10371 ], [158.125.1.113]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๘.๓๗ น.

อิๆ​​ๆ​​ คุณแม่ขา ดูยายแก้วซี หนู​​จะกินอะไร​​ ก็ชอบมาแย่งหนูเรื่อยเลย​​ ไม่ว่า​​จะ​​เป็นไอติมหรือ​​แม้​​แต่อาหาร​​ที่ห้องครัวพี่รจนา ตามมาแย่งหมดเลย​​ ฮือๆ​​ๆ​​ๆ​​

(พี่แอ๊ดคงนึก ยายพิลท่า​​จะเพี้ยน อิๆ​​ๆ​​ๆ​​)

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๕ : Rotjana Geneva [C-10376 ], [83.181.112.76]
เมื่อวันที่ : ๐๕ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๔.๐๑ น.

"...​​.​​แต่ผมไม่หล่อ ​​และไม่เย็นชาเหมือนพ่อของน้องพิญนะคร๊าบบบบ ขอบอก"

คิก คิก ขำลุงเปี๊ยก น่า...​​ลุงก็หล่อแบบของลุงนี่แหละ​​ (หล่อแบบ​​เป็นตัวของตัวเองไง )...​​.

ปวดร้าวใจ​​ไป​​กับหนูพิณด้วยจังเลย​​...​​..มิน่า คุณแม่ถึงดุ​​และอารมณ์ไม่ดี​​ที่​​ต้องพาเพลงพิณมาพบพ่อ...​​ก็​​เป็นแบบนี้นี่เอง น่าผิดหวังจัง...​​.แล้ว​​ทำไมคน​​เป็นแม่ใหม่​​จะ​​ต้องร้ายเสมอ​​ไปหรือ ​​เพราะเห็นในนิยายเรื่อง​​ไหน ๆ​​ ก็มัก​​จะ​​ได้รับบทนางร้ายทุกที...​​...​​

​​แต่ชื่นใจ​​กับคุณลุง​​กับน้องแก้วจัง (เอ๊ะ หรือ​​จะ​​เป็นเด็กแก่นแก้วแปลงตัวมา?)...​​อบอุ่นยิ่งกว่าพ่อจริง ๆ​​ ของหนูพิณเสียอีก น่ารักจัง

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น