นิตยสารรายสะดวก  Fiction  ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
สื่อรักจากเพลง #1
จันทน์กะพ้อ
... พ่อ​จะจำเธอ​ได้ไหม พ่อ​จะตกใจไหม​ที่ลูกสาวของพ่อโต​และสูงขนาดนี้ แล้ว​พ่อ​จะดีใจไหม​ที่​ได้เจอลูกสาวของพ่อ...

ตอน : วันแห่งความหวัง

วันนี้​แม้แสงแดด​จะแผดร้อน จนดูสว่างจ้า​ไปหมด วันนี้​แม้บนถนน​ที่ออกจากกรุงเทพฯรถ​จะติดกันยาวเหยียด​เพราะผู้คนพากัน​พร้อมใจเดินทาง​ไปต่างจังหวัดในวันหยุดราชการติดต่อหลายวัน ​แต่เพลงพิณกลับไม่รู้สึกหงุดหงิดเลย​​ทั้งๆ​​ที่แอร์คอนดิชั่นในรถก็ไม่เย็น เธอกระดิกขาครางเพลงหงิงๆ​อย่างมี​ความสุข เธอ​จะเดินทาง​ไปพบพ่อ​ที่ชะอำ พ่อ​ซึ่งเธอร่ำร้อง​กับแม่มาหลายครั้งแล้ว​ว่าอยาก​จะ​ไปหา พ่อ​ที่เธอไม่​ได้พบเจอมานานแสนนาน นานจนเธอจำรายละเอียดของพ่อไม่​ได้ พ่อ​จะยังหล่อเหมือนในรูปไหม? เธออยาก​จะรู้นักหน้าตาของพ่อมีไฝฝ้าตรงไหน พ่อ​จะไว้หนวดยาวหรือสั้น มือของพ่อเรียวยาวหรือใหญ่โตหยาบกร้าน แล้ว​พ่อ​จะจำเธอ​ได้ไหม พ่อ​จะตกใจไหม​ที่ลูกสาวของพ่อโต​และสูงขนาดนี้ แล้ว​พ่อ​จะดีใจไหม​ที่​ได้เจอลูกสาวของพ่อ

" แม่จ๋าๆ​ ร้องเพลงนั้น​อีกสิ"

"ว้า...​แม่ยังไม่อยากร้องนี่" แม่ของเพลงพิณ ชื่อพรพรรณ สองคนแม่ลูกชื่อคล้องกัน

"เถอะน่าแม่ หนูอยากฟังนี่" ลูกสาวอ้อน

"แหม..แม่​ต้องทำอารมณ์ก่อน" แม่ยังต่อรอง

"ทำไมแม่อารมณ์ไม่ดี แม่ไม่อยากเจอพ่อเหรอ" แม่เงียบไม่ตอบ เพลงพิณยังครวญเพลงไม่​เป็นภาษาออก​ไป ​และใน​ที่สุดเธอก็กระท่อนกระแท่นร้องเพลงของแม่ออกมา...​

"ม่าน...​ฟ้า...​ยาม...​ค่ำ...​.." เธอร้องยานคาง แม่หันมาทำหน้าดุแล้ว​ร้องว่า

"เอ๊อ..ยัยคนนี้ ร้องเพลง​เขาเสียหายหมด" ใน​ที่สุดแม่ก็ยอมร้องเพลงออกมา

"...​ม่านฟ้ายามค่ำ ดั่งม่านสีดำม่านแห่ง​ความร้าวระบม..
...​เปรียบเหมือนดวงใจมืดทึบระทม พ่ายแพ้ซานซมพลัดพรากบ้านมา...​."

เพลงนี้ฟังหงอยเหงาเศร้าสร้อย พอเพลงพิณฟังเพลงนี้ของแม่แล้ว​ก็อยาก​จะอยู่​เฉยๆ​จนอยาก​จะเคลิ้มหลับ เพลงนี้​เป็นเพลง​ที่แม่ร้องกล่อมให้เธอนอนตั้งแต่แบเบาะ จนเธอรู้สึกคุ้นชิน​กับมันมาก​ที่สุด ดูเหมือนว่า​ถ้าไม่​ได้ยินเสียงเพลงนี้เธอ​จะนอนหลับไม่สบาย ดูเหมือนว่า​ถ้าไม่​ได้ยินเสียงร้องกล่อมจากแม่แล้ว​​จะไม่อบอุ่นใจ

เพลงพิณตกใจตื่นขึ้น​​เมื่อ​ได้ยินเสียงแม่ปลุก ​และเขย่าตัวเธอ

"ตื่นๆ​ ​ไปกินข้าวก่อนลูก"

เพลงพิณงัวเงีย ทำท่า​จะหลับต่อ ​แต่ก็นึกขึ้น​​ได้ว่า​จะ​ไปหาพ่อ ประกอบ​กับกลัวแม่ดุจึงผงกหัวลุกขึ้น​มาอย่างรวดเร็ว ลงจากรถแล้ว​เดินตามแม่​ไป ​ที่นี่​เป็นร้านค้าใหญ่ขายของฝาก​และขายข้าวแกงด้วย มีผู้คนมากมาย​เต็ม​ไปหมดจนลานตา รถจอดกัน​เป็นทิวแถว

​เมื่อเลือกโต๊ะ​ได้เพลงพิณลงนั่งงัวเงียอยู่​ แม่​ไปซื้อข้าวมันไก่มาให้ แล้ว​บอกว่า​จะ​ไปซื้อกาแฟกิน แม่กินกาแฟแทนข้าวแล้ว​มั้ง เพลงพิณนึกๆ​ ไม่ค่อย​จะเห็นแม่กินข้าวเลย​ เห็นทีไรก็กินกาแฟร้อนดำๆ​ขมๆ​นั่นทุกที เธอนั่งกินข้าว​ไปท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของผู้คน สักพักเธอก็​ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กร้องโยเย

"ไม่เอ๊า...​.หนูไม่กิ๊น"

"กินเถอะลูก..นะนะ..นี่ไงนิดเดียวเอง" เสียงผู้ชายกล่าวอย่างอ่อนโยน เพลงพิณเอี้ยวตัวหัน​ไปมองทันที ​ที่โต๊ะข้างหลัง คุณพ่อ​ซึ่งนั่งหันหลังให้เธอ​กำลัง​เอาอก​เอาใจป้อนข้าวลูกสาวตัวเล็กๆ​อยู่​ เพลงพิณมองภาพนั้น​ด้วย​ความตื้นตัน พ่อเคยทำอย่างนี้​กับเธอไหมนะ เธอจำไม่​ได้

"ไม่ไม่ ปาป๊ะ..มันมีผัก...​" เสียงลูกสาวฟึดฟัด

"โธ่เอ๊ย..นิดดดเดียวเองลูก หงอคงว่าไงลูกจำ​ได้มั้ย เวลาหงอคงเจอปัญหา​เขาพูดว่าอะไร​ลูก"

"ไม่เห็งกัวเลย​" ลูกสาวตัวเล็กหลงกลคุณพ่อรีบตอบ

"นั่นสิ เก่งมากลูก ไม่เห็นกลัวเลย​ ลูกของปาป๊ะก็ไม่เห็นกลัวผักเลย​ อ้ะๆ​ อ้ำลูก"

เธอเงี่ยหูฟังเสียงอันอ่อนโยนของ​เขา​และเสียงไร้เดียงสาของเด็กน้อยอย่างมี​ความสุข อยากให้พ่อรักเธอแบบ​ที่พ่อคนนี้​เป็นจังเลย​ เพลงพิณอยาก​จะเห็นหน้าผู้ชายคนนี้เหลือเกิน ​แต่แม่เดินมาโน่นแล้ว​ เธอจึงรีบกินข้าวคำสุดท้าย ดื่มน้ำเปล่าในแก้วแล้ว​ลุกขึ้น​​พร้อม​ที่​จะ​ไปเข้าห้องน้ำ​กับแม่ตามสูตรของการเดินทางไกล ดูแม่พอใจ​ที่ลูกสาวทำเวลา​ได้ดี จึงไม่มีสีหน้าดุๆ​ หรือคำพูดอื่นใดนอกจากจูงมือกัน​ไปเข้าห้องน้ำ พอออกจากห้องน้ำ เพลงพิณยังรู้สึกว่า​มีสิ่ง​ที่ติดค้างอยู่​ในใจ ​เมื่อเดินผ่านโต๊ะสองพ่อลูกอีกครั้งเธอพยายามมองหน้าพ่อผู้ใจดี เธอเห็นแล้ว​ ​เขาหน้าตาไม่หล่อเลย​สักนิดเธอคิดในใจ หน้าดำกร้าน​และตาชั้นเดียว ผมตรงปรกหน้าเล็กน้อยมีผมหงอกปนประปราย ตรงกันข้าม​กับเด็กผู้หญิงนั่นหน้าตาขาวน่ารักมาก ตัวอ้วนกลม แก้มแดงปลั่ง

"เดินเร็วสิ มัว​แต่มองอะไร​อยู่​" แม่เร่งตาม​ความเคยชิน

"ค่ะ​แม่.." เธอวิ่งเขย่งๆ​ตามมาอย่างรวดเร็ว

"หนู​กำลังมองพ่อของคนอื่นเค้าจ้ะ​แม่" เพลงพิณตอบเสียงใส แม่เงียบไม่พูดอะไร​

"หนูดูว่าพ่อของคนอื่น​จะหล่อเหมือนพ่อของหนูมั้ย ไม่หล่อเลย​ พ่อของหนูหล่อกว่า​ใคร" เพลงพิณยิ้มระรื่น

"ขึ้น​รถเร็ว.." แม่อารมณ์ไม่ดีอีกละ เพลงพิณนึก ทำไมแม่ไม่อยาก​ไปพบพ่อหรือไงนะ ?

---​---​---​---​---​---​---​--

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1942 Article's Rate 27 votes
ชื่อเรื่อง สื่อรักจากเพลง --Series
ชื่อตอน วันแห่งความหวัง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง จันทน์กะพ้อ
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๑ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ เรื่องยาว ซีรีส์
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๑๒๓๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๒๘
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : เก็จแก้ว [C-10333 ], [202.12.118.36]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ม.ค. ๒๕๕๐, ๑๕.๑๖ น.

ตามมาอ่านค่ะ​​พี่แอ๊ด...​​ แก้วยังเดาเรื่อง​​ต่อ​​ไปมะถูกเลย​​อ่ะค่ะ​​...​​

​​แต่รู้สึกว่า​​คุณแม่พรพรรณดุจังอ้ะ...​​ ฉงฉัยจางอนตุ๊บป่องๆ​​กะคุณป๊ะป๋าสุดหล่อชัวร์ป้าดดดดละค๊าบ คิกๆ​​ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนา เจนีวา [C-10339 ], [83.181.112.76]
เมื่อวันที่ : ๐๓ ม.ค. ๒๕๕๐, ๒๒.๐๗ น.

นั่นแน่ ปีใหม่นี้ พี่แอ๊ดมาเรื่อง​​ยาวมาฝาก แถม​​เป็นเรื่อง​​เกี่ยว​​กับเสียงเพลงเสียด้วย...​​.. ดีจังเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : pilgrim [C-10351 ], [131.231.128.121]
เมื่อวันที่ : ๐๔ ม.ค. ๒๕๕๐, ๐๐.๔๘ น.

เพลงพิลมารายงานตัวค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น