นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ มกราคม ๒๕๕๐
เรื่องเล่าจากเจนีวา (ปีห้า) #42
รจนา ณ เจนีวา
...การประชุมนี้​เขาจัด​ที่เมืองท่องเ​ที่ยวชื่อดังของสวิตฯชื่อว่า เมืองอินเตอร์ลาเก้น (Interlaken - ​ระหว่างทะเลสาบ) ​เป็นเมืองสวย เห็นยอด​เขายุงเฟรา (Jungfrau - สาวน้อย) ​ที่นักท่องเ​ที่ยวทั่วโลกพากันมาชม...

ตอน : อินเตอร์ลาเก้น (Interlaken) (หนึ่ง)

ใน​ที่สุดก็​ได้เขียนเรื่อง​นี้เสียที ​เพราะมัว​ไปติดเรื่อง​นักเรียนภาษาพาเพลินเสียสิบกว่าตอน ​ซึ่ง​ที่จริงยิ่งเขียนก็ยิ่งสนุกค่ะ​ ​และอาจ​จะมีเขียนภาคสองก็​ได้ ​แต่ก็​จะ​เอาเรื่อง​เ​ที่ยวสวิสอื่น ๆ​ มาเล่าคั่นจังหวะบ้างแล้ว​กันนะคะ​

​เมื่อเดือนกันยายน​ที่ผ่านมา มีการประชุมรถยนต์คลาสสิกของยี่ห้อ มาเซอราติ (Maserati) ​เป็นรถอิตาเลียนนะคะ​ เชื่อว่าผู้อ่านจำนวนมากคงรู้จักดี (​เป็นรถแข่ง รถสปอร์ต รถ​ที่มีไว้ขับอวดกันมากกว่าอย่างอื่น)

การประชุมนี้​เป็นการประชุมระดับภูมิภาคยุโรป มีสปอนเซอร์ใหญ่ ๆ​ เช่น บัตรเครดิตอเมริกันยี่ห้อหนึ่ง​ กาแฟอิตาเลียนอีกยี่ห้อหนึ่ง​ นาฬิกาสวิสอีกยี่ห้อหนึ่ง​ ​และอื่น ๆ​ อีกมากมาย​ ด้วยเหตุนี้เราจึงไม่​ต้องจ่ายค่าสมัครมาก ​แต่​ได้บริการดีเยี่ยม

การประชุมพบปะของคนรักรถนี้จัด​ที่เมืองท่องเ​ที่ยวชื่อดังของสวิตฯ อยู่​ใจกลางประเทศ​และอยู่​​ระหว่างทะเลสาบสองแห่ง จึง​ได้ชื่อว่า เมืองอินเตอร์ลาเก้น (Interlaken แปลว่า ​ระหว่างทะเลสาบ) ​เป็นเมืองสวย มีทิวทัศน์เห็นยอด​เขายุงเฟรา (Jungfrau สาวน้อย) ​ที่นักท่องเ​ที่ยวทั่วโลกพากันมาดู

คลิกดูภาพขยาย

ยอดยุงเฟราเห็นสลัว ๆ​ ในสายหมอก

พวกเราสมัครเข้าร่วมก็หลายเดือนล่วงหน้าค่ะ​ เห็นว่าค่าสมัครค่อนข้างถูกทีเดียว​เมื่อเทียบ​กับเกรดโรงแรม​ที่​เขาจัดให้เราพัก (ห้าดาว) ​และกิจกรรมต่าง ๆ​ ​ซึ่งก็​ได้แก่ การแข่งแรลลี่ อาหารทุกมื้อ กาลาดินเน่อร์ ​และกิจกรรมทางวัฒนธรรมอื่น ๆ​ รจนาแค่เห็นชื่อโรงแรมก็บอกพ่อบ้านว่า สมัครเถอะ โรงแรมขนาดนี้ หากให้เรา​ไปพักเองคงไม่มีปัญญาจ่าย (ห้องละประมาณ ๗๕๐ ฟรังก์ต่อวัน ​แต่​ที่เราสมัครนั้น​เราจ่ายถูกกว่ามากมาย​)

​แต่​ที่จริงแล้ว​ก็​เป็นว่า อินเตอร์ลาเก้น​กับเราใกล้กันแค่สองชั่วโมง หากไม่​ไปร่วมก็เสียดายเปล่า ๆ​ ​เพราะไม่​ต้องเดินทางไกลเลย​

การเข้าร่วมประชุมนี้ก็มีกฎเกณฑ์ง่าย ๆ​ ค่ะ​ ว่าท่าน​ต้อง​เป็นเจ้าของรถมาเซราติ ​และลงทะเบียนรถของท่านในการประชุม ​เขา​จะเตรียมแคตาล็อคการประชุมไว้​เป็นหนังสือสีสี่อย่างงดงาม มีภาพรถยี่ห้อของเรา (อาจ​จะ​เป็นคันอื่น) มีชื่อของเจ้าของรถ​พร้อมคู่ใจ (เช่น ภรรยา หรือ​เพื่อนร่วมทาง) ประกาศไว้ในหนังสือเสร็จสรรพ ด้วยเหตุนี้คน​ที่​ไปก็​จะ​ได้รู้จักกันผ่านรถยนต์นี่แหละ​ค่ะ​

พอใกล้วันเดินทางเข้ามา ปรากฎว่า รถของพ่อบ้าน​ซึ่ง​เป็นรถรุ่นเก๋า มาเซอราติ เกียอะลามี (Maserati Gyalami) ซื้อมาจากอเมริกา​และส่งขึ้น​เรือมาลง​ที่ร็อตเตอร์ดัมในเนเธอแลนด์ ซื้อมาแล้ว​ก็ยังไม่เคย​ได้​ใช้ ​ต้องมาเคาะพ่นสีใหม่ เปลี่ยนเบาะนั่งใหม่ จูนเรื่อง​ใหม่ ร้อยแปด ทำอยู่​​เป็นปีก็ไม่เสร็จเสียที ​ที่เล่านี่ก็อยากให้เห็นว่า คน​ที่รักรถนั้น​​เขามีอุปนิสัยอย่างไร ​เขาไม่​ได้ซื้อรถ​ที่​เอามาแล้ว​ขับ​ได้เลย​หรอกค่ะ​ ​เขา​จะ​ต้อง​เอามาตกมา​แต่งมาเสียเงินเพิ่มเติมมากมาย​จนกว่า​จะพอใจจึง​จะ​ได้ขับ...​. รจนาอยู่​​กับพ่อบ้านมาห้าปีตอนนี้ก็เลย​ชิน ๆ​ ​กับนิสัยคนรักรถแบบของ​เขาค่ะ​

ทีแรกพ่อบ้านก็คิดว่า ​จะซ่อมรถเสร็จทัน​ไปร่วมงาน ​แต่กลับเสร็จไม่ทันอย่าง​ที่หวัง ทางอู่ซ่อมรถ (ยี่ห้อมาเซอราติ​โดยเฉพาะ) ก็ดีใจหาย ​เขายินดีให้ขับรถของ​เขา​ไป​ซึ่ง​เป็นรถยี่ห้อเดียวกันรุ่นเดียวกัน ​แต่ว่ามีปัญหาเรื่อง​ประกันรถยนต์ ทำให้​เอา​ไป​ใช้ไม่​ได้ พ่อบ้านก็จนใจ โทร​ไปขอยกเลิก​กับประธานชมรม​ที่จัดประชุมว่า​จะไม่​ไปดีกว่า ประธานฯก็บอกว่า อย่ายกเลิกเลย​ ​เพราะตอนนี้ไม่มีคิวรออยู่​ ​จะเสียเงินเปล่า ​เอารถอื่นมาก็​ได้ ​จะ​เป็นบีเอ็มหรือเมอร์ซิเดสก็​ได้ เราคุยกันแล้ว​ก็คิดว่า​เอาก็​เอา อินเตอร์ลาเก้นอยู่​แค่นี้เอง ไม่เสียเวลามาก น่า​จะ​ไปแล้ว​กัน



​แต่เราไม่มี​ทั้งสองยี่ห้อ​ที่ว่านี้ค่ะ​ พ่อบ้านเลย​นำรถอังกฤษไทรอัมฟ์ (Triump TR-8) ​ซึ่ง​เป็นรถสปอร์ตเปิดประทุน​ไปร่วมงานแทน อายุก็ไม่น้อยกว่า ๑๕ ปี บางทีก็หยุดวิ่งเฉย ๆ​ ​ไป​เป็นปี ไว้ใจไม่ค่อย​ได้เท่าไร ​แต่ก็​เป็นรถสปอร์ตคันเดียว​ที่มีอยู่​ เราสองคน​เอารถ​ไปผิดยี่ห้อ ไม่เข้าพวก​กับ​เขา ​แม้ว่า​จะ​เป็นรถ​ที่งามพอตัว ​แต่ก็ทำให้พวกเราเขินไม่น้อยทีเดียว (​ที่จริงก็ไม่มี​ใคร​เขามาว่าอะไร​หรอกค่ะ​)

คลิกดูภาพขยาย

รถของเรา Triumph TR-8

​เขาจัดลงทะเบียนอย่างมืออาชีพ มีโต๊ะแจกเอกสารโฆษณาต่าง ๆ​ มีกระเป๋าใส่อย่างดี มีป้ายแรลลี่ มีอะไร​ต่ออะไร​ รจนาก็จำไม่​ได้ แล้ว​ยังให้เรากรอกหมายเลขรถของเราใส่กล่องจับฉลากอีก ​เพราะ​เขา​จะมีการจับรางวัลใหญ่สามรางวัล ​คือ แพกเก็จฮอลิเดย์ในสามประเทศ ​และรางวัลย่อย ๆ​ อีกเล็กน้อย พอครบโปรแกรม​เขาก็แจกโล่ห์โลหะอย่างสวยงามให้เรา​เป็น​ที่ระลึก

คลิกดูภาพขยาย

โรงแรม​ที่พักของเราชื่อว่า วิคตอเรีย ยุงเฟรา (Victoria Jungfrau) ​เป็นโรงแรมห้าดาวค่ะ​

เราเข้าห้องพัก​ซึ่งหัน​ไปทางถนนด้านหลังโรงแรม เงียบสงบ ไม่มีเสียงรถรบกวน ห้องพักกว้างขวาง สะดวก​สบายสม​กับ​เป็นโรงแรมชั้นหนึ่ง​ มีช็อคโกแลตสวิสวางไว้ให้ในห้องกล่องนึงตามธรรมเนียมโรงแรม​ที่นี่ ปรากฎว่าช็อคโกแลตกล่องนั้น​ พ่อบ้านทานคนเดียวเรียบร้อย​ในเย็นวันนึง พ่อบ้านรู้ใจว่ารจนาไม่ค่อยชอบทานเท่าไร ก็เลย​ทานแทนเสียเลย​

ห้องน้ำ​ที่นี่​เขาแบ่ง​เป็นสองตอน มีแบบอ่างอาบน้ำ​กับแบบฝักบัว ห้องกว้างมาก มีคนมาทำ​ความสะอาดทุกครั้ง​ที่เราออกจากห้อง​ไปทานข้าว ไม่ใช่แค่วันละครั้ง เวลา​เขามา ​เขาก็​จะเปลี่ยนผ้าเช็ดตัว ผ้าปูพื้นให้ใหม่ อะไร​​ที่เราทำรก ๆ​ ไว้​เขาก็​จะเก็บ จนตอนหลัง รจนารู้สึกเกร็งขึ้น​มาทีเดียว ไม่กล้าทำอะไร​รกเลย​

คลิกดูภาพขยาย

ห้องโถงของโรงแรม

เล่าเรื่อง​​ที่พักก่อนนะคะ​ หากว่า​ใครอยาก​จะมาเ​ที่ยวบ้าง ห้องพักสบายจริง ๆ​ ค่ะ​ กว้างขวาง สิ่งอำนวย​ความสะดวก​​พร้อมพรั่ง ตู้เสื้อผ้าใหญ่โต ​ส่วนอาหารเช้า​ก็อุดมสมบูรณ์ ห้องอาหารก็วิวสวย ​เป็นกระจก​ส่วนใหญ่ อาหารก็มีให้เลือกมากมาย​ ชากาแฟก็เสิร์ฟใส่กาน้ำชาของโรงแรม ไม่มีการชงกาใหญ่ ๆ​ แล้ว​​เอามารินให้ทีละแก้ว คนทานอาหารแน่นทุกเช้า​เลย​​เพราะกลุ่มของเราเองก็เกือบสองร้อยคนเข้า​ไปแล้ว​ รจนารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย​ ​เพราะ​เป็นช่วง​ที่นักแข่งแรลลี่​จะ​ต้องรีบกินข้าวแล้ว​​ไปเข้าแถวรอปล่อยตัว ​ต้องแย่งกันตัก​และรีบทาน

ห้องอื่น ๆ​ ก็มีมากมาย​ มีมุมนั่งดื่มกาแฟหรือจิบไวน์ มีบาร์เล็ก ๆ​ มีห้องออก​กำลังกาย มีสระน้ำ มีห้องอาหารสวย ๆ​ ​แต่เราก็ไม่​ได้​ใช้บริการอะไร​มาก​ไปกว่า​ที่เกี่ยวข้อง​กับพวกเราผู้เข้าร่วม (ตามเคย) ​เพราะแค่นี้เราก็ยุ่งกัน​ทั้งวันแล้ว​ค่ะ​ ยังดีว่า รจนา​ได้มีโอกาสออก​ไปเดินเ​ที่ยวเล่นในเมือง ​ไปดูซื้อของ (​ซึ่งก็คล้าย ๆ​ เจนีวา) ​แต่ไม่​ได้ซื้อ

คลิกดูภาพขยาย

เย็นวันแรก​ที่​ไปถึง​เขามีรีเซฟชั่นเลี้ยงในสวนค่ะ​ นัยว่า​เพื่อทำ​ความรู้จักกัน​และดื่มอะไร​เรียกน้ำย่อยเสียก่อน ตอนนี้รจนาสังเกตเห็นมีหนุ่มสาวคู่หนึ่ง​หน้าตาที ท่าทางสปอร์ต ผู้ชาย​เป็นฝรั่ง (หน้าหล่อแบบคีนู รีฟ​แต่ดูเรียบร้อย​กว่า) ​ส่วนผู้หญิง​เป็นคนจีน​แต่ดูทันสมัย​และมีรอยยิ้มรับแขกดี เราไม่​ได้ทำ​ความรู้จักกัน​แต่ส่งยิ้มให้กัน วันแรกก็ยังเขิน ๆ​ อยู่​

วันนี้​เขาบอกว่าให้เรา​แต่งตัวตามสบายแบบสปอร์ต ​เพราะรู้ว่า​ส่วนใหญ่เพิ่งเดินทางมาถึงกัน ยังไม่มีเวลาประดอยเรื่อง​การ​แต่งตัว ถึงกระนั้น​สาว ๆ​ ก็​แต่งตัวกันสวยงามไม่น้อยหน้า เพียง​แต่ไม่ใช่ชุดราตรียาวเท่านั้น​ รจนาก็ชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเปิดไหล่หลากสีค่ะ​ ออกส้ม ๆ​ อมชมพู ออกทางแนวน่ารัก (​แต่ไม่มีรูปให้ดูนะคะ​ เดา​เอาเองแล้ว​กัน)

คลิกดูภาพขยาย

แล้ว​พอค่ำหน่อย​ก็ย้ายเข้า​ไปห้องจัดเลี้ยงอย่างหรู ปรากฎว่าเรา​ได้​ไปนั่งโต๊ะเดียว​กับหนุ่มฝรั่ง​กับสาวจีน ชื่อว่าออเรล​กับชุง ​ทั้งคู่​เป็นแฟนกัน ทำงานสนามบิน​ที่เจนีวา (ช่างบังเอิญอะไร​ขนาดนั้น​) เราคุยกันถูกคอมากค่ะ​ งานเลี้ยงเย็นนั้น​​เขามีอาหารจานแรกรู้สึก​จะ​เป็นปลา อาหารจานหลัก​เป็นเนื้ออบ อร่อยมาก เนื้อนุ่มมาก ๆ​ ค่ะ​ ของหวานก็แบบฝรั่งอร่อยเหมือนกัน

การเลือกนั่งโต๊ะนี้น่าสนใจมาก เผื่อ​ใคร​จะจำ​ไป​ใช้ ​คือ ​เขาไม่​ได้กำหนดว่า​ใคร​ต้องนั่ง​กับ​ใคร เราคนไทย​ส่วนใหญ่หากไม่เห็นโต๊ะของคน​ที่รู้จัก ก็​จะเลือกนั่งโต๊ะ​ที่ว่าง ทีแรกรจนาก็​จะ​ไปเลือกนั่งโต๊ะว่าง พ่อบ้านเตือนว่า เรา​ไปนั่ง​กับคนอื่นดีกว่า รจนาก็เห็นดีด้วย ​เพราะอย่างนี้เรา​สามารถเลือกนั่ง​กับ​ใคร​ที่หน้ารับแขกหน่อย​ รจนามอง​ไปมองมาก็เลือกสองหนุ่มสาวนี่แหละ​ค่ะ​ ​และก็​เป็นการเลือก​ที่ไม่ผิด หากเราเลือกนั่งโต๊ะว่าง เราก็กำหนดไม่​ได้ว่า ​ใคร​จะมานั่ง​กับเราบ้าง เราอาจ​จะชอบหรือไม่ชอบคน​ที่มานั่งด้วย ยิ่งหากโต๊ะว่างเยอะ ไม่มี​ใครมานั่ง​กับเราเลย​ เรา​จะดูแปลกแยกมากเลย​ค่ะ​

คืนนั้น​เราก็​เอากระเป๋า​ที่​เขาให้มาเปิดอ่านมาการแข่งขันมีกฎกติกามารยาทอย่างไรบ้าง​ ​และเส้นทาง​เป็นอย่างไร ก่อน​จะผล็อยหลับ​ไปด้วย​ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง​และอาหารมื้อหนักตอนเย็น

คลิกดูภาพขยาย

เช้า​วันรุ่งขึ้น​รถ​ที่ร่วมแข่งแรลลี่ก็​ไปเข้าแถวเตรียม​ความ​พร้อม ​ที่สวนหน้าโรงแรมนี่เอง อย่าง​ที่บอกว่า คน​ที่ออกแรลลี่รอบเช้า​ต่าง​ต้องรีบ​ไปเข้าคิวกัน ทำให้เรา​ต้องรีบ ๆ​ ทานอาหารเช้า​ ไม่ค่อยอร่อยเท่าไรเลย​ค่ะ​

​ที่เห็นสองคนนั้น​​คือ ลูกเสือค่ะ​ ​เขามาอาสาเช็ดกระจกรถ เตรียม​ความ​พร้อมให้ผู้แข่งขัน

คลิกดูภาพขยาย

พ่อบ้าน​กับรถของเรา กางเกงแดงแรงฤทธิ์ค่ะ​ รู้สึก​จะ​เป็นกางเกงแดงตัวแรกของพ่อบ้าน รถคันนี้​ได้เบอร์ ๔๗ ค่ะ​ ​เป็นเลขนำโชค (เล็ก ๆ​) ​ซึ่งรจนา​จะเล่าให้ฟังทีหลัง

คลิกดูภาพขยาย

จุดปล่อยรถแรลลี่ ​เขาแจกโร้ดบุ๊ค (เส้นทาง) ​และใบจับเวลาให้ ก่อน​จะปล่อยตัวเราออก​ไป

การอ่าน Roadbook นี่​เป็นเรื่อง​ตลกมาก ​เพราะ​ทั้งรจนา​และพ่อบ้านก็อ่านไม่​เป็น​ทั้งคู่ ​เขาให้ตัวเลข​เป็นหลักกิโลเมตร พวกเรากลับคิดว่า​เป็นตัวเลขนาที ขับเท่าไร ๆ​ ก็ไม่​ได้รางวัล​กับ​เขา ​เพราะแค่อ่านคู่มือก็ผิดแล้ว​ ​แต่พวกเราก็สนุก​กับเส้นทางมากเลย​ค่ะ​ ​เขาเข้าใจเลือกเส้นทางสวย ๆ​ คราวนี้เชย ​แต่คราวหน้า​จะปรับปรุงให้ดีกว่านี้ค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

รถ​ทั้งหมด​ที่ร่วมแข่งขัน เรียงรายกัน​ที่ลานบินแห่งหนึ่ง​ หลากสีหลายรุ่นค่ะ​ คนจัด​เขาก็เข้าใจหาสถาน​ที่ใหญ่ ๆ​ ให้รถ​ได้รวมตัวกัน ​เพราะ​ที่โรงแรมนั้น​ เรา​ต้องจอดไว้ชั้นใต้ดินของโรงแรมค่ะ​ พอ​เอามาจอดรวมกันแบบนี้ก็​ได้เห็นรถทั่วถึง ​ส่วนใหญ่คนรักรถก็​จะพากัน​ไปชี้ชมรถคนอื่น สอบถามเรื่อง​เครื่องยนต์กลไกอุปกรณ์ตกแต่งบ้าง ตามประสาค่ะ​ คุยกันไม่เบื่อ ​ส่วนสุภาพสตรีก็หาอย่างอื่นทำ คุยกันเองบ้าง ​ไปซื้อของบ้าง ​ใคร​ที่​เอาลูก ๆ​ มาด้วยก็​ไปดูแลลูก ​แต่งานนี้มีไม่กี่คน​ที่​เอาลูกมาด้วย

มีคู่หนึ่ง​​ที่​เอาลูกเล็ก ๆ​ แบเบาะมา ​และ​เอาคุณย่ามาช่วยเลี้ยงลูกตอนพ่อแม่ออก​ไปแข่งแรลลี่ด้วย น่ารักดีค่ะ​ พอตอนกินข้าว​เขาก็ผลัดกันมาทาน ​คือ พ่อมาทานก่อน แล้ว​ก็กลับ​ไปดูลูก ให้แม่มาทานข้าวบ้าง ฝรั่งชายหญิง​เขาแบ่งหน้า​ที่การเลี้ยงเด็กอย่างดีทีเดียว

คลิกดูภาพขยาย

เส้นทางการแข่งขันอันสวยงาม

​เขา​จะมีจุดพักให้เราทานอาหารกลางวันร่วมกัน งานนี้​เขาปล่อยรถหลายผลัด ดังนั้น​ ร้านอาหาร​ที่​เขาจองไว้ ​เขาจึงทำอาหารแบบบุฟเฟ่ต์ เรียกว่า​ไปถึง​เมื่อไรก็ทาน​ได้ทันที ​เขาเลือกร้านอย่างดี วิวดี​ที่สุด อาหารอร่อยลิ้น ​แม้​จะ​เป็นบุฟเฟ่ต์ ​เขาก็นำอาหารร้อน ๆ​ มาเติมตลอด มีขนมหวาน​ที่ขึ้น​ชื่อของภูมิภาคมาให้ชิม มีชีสหลายชนิดให้ทานหลังอาหารคาว มีไวน์ขาว​และแดงวางประจำโต๊ะ ​พร้อมน้ำดื่มในขวด เราเรียกขอกาแฟชา​ได้หลังอาหาร หากเรา​จะดื่มอะไร​เพิ่ม​ที่นอกเหนือจาก​ที่​เขาหาไว้ให้ก็​ต้องจ่ายเพิ่ม ​แต่เท่า​ที่เห็นก็เรียกว่า เหลือ​จะพอค่ะ​

แล้ว​​จะมาเล่าต่อนะคะ​ อย่าเพิ่งหนี​ไปไหน

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1851 Article's Rate 121 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องเล่าจากเจนีวา (ปีห้า) --Series
ชื่อตอน อินเตอร์ลาเก้น (Interlaken) (หนึ่ง) --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๔๘๒ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๓ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๐๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : พันนที [C-9781 ], [124.120.190.158]
เมื่อวันที่ : ๑๙ พ.ย. ๒๕๔๙, ๑๙.๕๐ น.

สวัสดีค่ะ​​ พี่รจนา

กว่า​​จะ​​ได้เข้ามา ก็มาทันอ่านเรื่อง​​ตอนใหม่ของพี่รจนาซะแล้ว​​ เข้ามาอ่านแล้ว​​น่ารักจังค่ะ​​ คุณพ่อบ้านของพี่รจในชุดกางเกงแดงน่ารักมาก ชักอยากรู้ว่า เลข 47 นี่​​เป็นตัวเลขนำโชคยังไงนะ ​​ต้องติดตามตอนต่อ​​ไปใช่ไหมเอ่ย อ่านถึงตอนพี่รจบอกว่าอ่านตัวเลข​​เป็นผิดอ่าน​​เป็นนาที แล้ว​​อมยิ้ม ครั้งนี้ครั้งแรกถือ​​เป็นการเรียนรู้ ครั้งต่อ​​ไปชนะแน่นอนเลย​​ค่ะ​​

พันนทียังคงงานยุ่งต่อ​​เนื่องเลย​​ค่ะ​​ ก็ทำงานตลอด​​เพื่อเตรียมเขียน thesis พี่รจสบายดีไหมคะ​​ คิดถึงพี่รจจังค่ะ​​ ​​จะแวะเข้ามาทักทาย​​เป็นระยะนะคะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : เก็จแก้ว [C-9784 ], [203.118.127.245]
เมื่อวันที่ : ๒๐ พ.ย. ๒๕๔๙, ๐๓.๔๑ น.

ตามมา ชม+เชียร์+ลุ้น ด้วยค่ะ​​...​​.รถคุณรจสวย สม​​เป็นรถสปอร์ตค่ะ​​ ดูคลาสสิคด้วยค่ะ​​ สถาน​​ที่​​ที่จัดแข่งขันก็สวยมากค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : รจนาตอบจดหมาย [C-9792 ], [83.176.60.174]
เมื่อวันที่ : ๒๐ พ.ย. ๒๕๔๙, ๒๓.๓๒ น.

ตอบคุณพันนที - ขอบคุณ​​ที่ตามเข้ามา​​เป็น​​กำลังใจให้พี่รจค่ะ​​ พี่รจก็คิดถึงพันนทีนะ ร่ำ ๆ​​ ว่า​​จะเขียนจดหมายแล้ว​​ก็ไม่​​ได้เขียนสักที

อยากรู้ว่า ๔๗ เด็ดอย่างไร ​​ต้องคอยอ่านตอนจบค่ะ​​

พี่รจ​​เอาใจช่วยให้พันนทีเขียน thesis ออกมา​​ได้สมใจนะคะ​​ พี่ก็สบายดีค่ะ​​ อากาศหนาวหน่อย​​

ตอบคุณเก็จแก้ว - เดี๋ยว​​ต้องบอกพ่อบ้านว่า คุณแก้วชมรถ คง​​จะยิ้มหน้าบานเลย​​ค่ะ​​

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น