นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๐๒ มกราคม ๒๕๕๐
เรื่องเล่าจากเจนีวา (ปีห้า) #39
รจนา ณ เจนีวา
...นูชาเต็ล​เป็นเมือง​ที่รจนาเองก็ชอบมากทีเดียวค่ะ​ ปกติ​จะขับรถผ่านทะเลสาบอีกฟากทะเลด้านตรงข้ามเมือง...

ตอน : นักเรียนภาษาพาเพลิน (สิบเอ็ด) - Neuchâtel 2

เขียน​ไปเขียนมาก็ชัก​จะยาวเรื่อย ๆ​ นะคะ​ ​แต่เนื้อหาไม่เยอะหรอก มีรูปเยอะมากกว่า งั้นก็ดูรูปเพิ่มเติมนะคะ​ ​พร้อมคำอธิบายเล็ก ๆ​ น้อย ๆ​

มาเล่าเรื่อง​นูชาเต็ลต่อ ตามสัญญาค่ะ​

นูชาเต็ล​เป็นเมือง​ที่รจนาเองก็ชอบมากทีเดียวค่ะ​ ปกติ​จะขับรถผ่านทะเลสาบอีกฟากทะเลด้านตรงข้ามเมือง หรือหากขับข้างเดียว​กับเมืองก็​จะขับบนทางด่วน ​ได้เห็น​แต่ยอดแหลม ๆ​ ของวิหารประจำเมือง เห็นทีไรก็ทึ่งทีนั้น​ คราวนี้​ได้มาเ​ที่ยวด้วยตัวเองก็อิ่มใจอยู่​ไม่น้อย


คลิกดูภาพขยาย

นำภาพมุมสูงมาฝาก ให้เห็นเมือง​กับท้องน้ำ

คลิกดูภาพขยาย

เมืองจำลองค่ะ​ ​จะเห็นว่ารายละเอียดไม่เจ๋งเท่าเมืองจำลองของเจนีวา (​ใช้โลหะทำ) ​แต่ก็น่าชม​ไปคนละแบบ ​คือ​ได้สีสันซอฟต์กว่ากัน


คลิกดูภาพขยาย

บ้านของคหบดีประจำเมืองค่ะ​ เข้าใจว่าคุณไก๊ด์ของเราคง​จะภูมิใจบ้านหลังนี้มาก ๆ​ ​เพราะชมแล้ว​ชมอีกว่า​เป็น "บ้าน​ที่สวย​ที่สุดในนูชาเต็ล" รจนาก็ว่าสวยตาม​เขาค่ะ​ ​จะว่า​ไปบ้านเมืองของ​เขาก็ดูสวยสง่า​ไปหมดทุกหนแห่ง มีพื้น​ที่กว้าง มีสวนหย่อมงาม ๆ​ บ้านหลังนี้คนภายนอก​สามารถเข้า​ไปเดินเล่นในสวน​ได้ ​และรู้สึกว่า​​จะมีมิวเซียมเล็ก ๆ​ ให้เข้าชม​ได้ ​ส่วนของ​ที่อยู่​อาศัยก็ไม่ปะปนกันค่ะ​


คลิกดูภาพขยาย

​ไปไหน​กับรจนาก็​จะ​ต้องเจอของกินอีกแล้ว​ นี่​คือ เพิงขายเกาลัดคั่วร้อน ๆ​ ค่ะ​ เกาลัดฝรั่งคั่วนี้มีขายเฉพาะช่วงฤดูใบไม้ร่วง​กับฤดูหนาวเท่านั้น​ค่ะ​ ​เขาเรียกว่า marrons chauds


คลิกดูภาพขยาย

เกาลัด​ที่เห็นในห่อนี้ราคา ๒.๕๐ ฟรังก์ค่ะ​ หรือประมาณ ๗๕ บาท​ไทย ไม่ถูกเลย​นะคะ​ ตอน​ไปซื้อก็ขำดีเหมือนกัน ​คือพวกเรานักศึกษากลุ่มใหญ่สัก ๓๐ คนเดิน​ไปรอไก๊ด์ของนูชาเต็ลอยู่​ข้าง​ไปรษณีย์ ​ระหว่างไก๊ด์ยังไม่มา รจนาก็​เป็นนักท่องเ​ที่ยว​ที่ดี ตาเหลือบ​ไปเห็นเพิงขายเกาลัดของโปรด ก็เลย​แว้บ​ไปซื้อมาหนึ่ง​ห่อ แล้ว​ก็มาแบ่ง​เพื่อนหญิงสิงคโปร์​ที่นั่งคุยกันมาบนรถทานด้วย ​เขาก็รับ​ไปแค่เม็ดเดียว คงเกรงใจ แล้ว​รจนาก็​เอา​ไปให้ไก๊ด์​ที่มาจากเจนีวาด้วยกัน

นักศึกษาคนอื่น ๆ​ เห็นเรามีเกาลัดร้อน ๆ​ ทาน อากาศก็​กำลังเย็น ๆ​ ก็เลย​ทะยอยกัน​ไปซื้อทีละคนสองคน จนใน​ที่สุดก็แน่นหน้าร้านเลย​ค่ะ​ งานนั้น​คนขายโชคดีมากเลย​ ​ได้ลูกค้าเยอะแยะ


คลิกดูภาพขยาย

ด้านหลังของตึก​ไปรษณีย์ ​ที่เหนือขอบหน้าต่าง​เขา​จะสลัก​เป็นชื่อประเทศต่าง ๆ​


คลิกดูภาพขยาย

สภาพดินฟ้าอากาศ​ที่หม่นครึ้มยามเย็นค่ะ​ ​แต่เมืองนอกนี่ก็แปลก เห็นฟ้ามืด ๆ​ อย่างนี้ มีลมแรง ๆ​ มาสักพักเดียวก็สว่างสดใส เหมือน​กับไม่เคยมีเมฆหมอก ดินฟ้าอากาศในบางวันนั้น​ เรา​ต้องเรียกว่า ​เป็น "วันสี่ฤดู" เลย​ทีเดียว ​เพราะตอนเช้า​อาจ​จะเย็น น้ำค้างแข็งจับยอดหญ้า ​แต่กลางวันแดดใสอบอุ่น บ่ายมีฝนตก​และเยือกเย็น ประมาณนั้น​


คลิกดูภาพขยาย

ทางเดินเข้ากรุงเก่าค่ะ​ ถนน​ที่เห็นนี้​แต่ก่อน​เป็นคลองนะคะ​ จำ​ได้ไหมคะ​ รจนาเล่าว่า ​แต่ก่อนนูชาเต็ลมีระดับน้ำสูงจากทะเลสาบกว่าในปัจจุบันถึง ๓ เมตร รจนาว่ายอดหลังคาแหลม ๆ​ ทำให้นึกถึงเทพนิยายฝรั่ง​ได้เหมือนกันนะคะ​


คลิกดูภาพขยาย

แฮ่ม ร้านชอคโกแล็ตค่ะ​ ​เขาทำ​เป็นแผ่น ๆ​ ลักษณะเหมือนชอคโลแล็ตดำ ​คือ ใส่โกโก้มากหน่อย​ น้ำตาลน้อยหน่อย​ สำหรับคนไทยก็​ต้องเรียกว่า "ขม" ค่ะ​ รจนาเองอยู่​เมืองชอคโกแล็ตแท้ ๆ​ ​แต่ก็ไม่ใช่ว่า​จะชอบกินมากมาย​อะไร​นักหรอกค่ะ​ ​แม้ว่า​จะไม่ใช่คนรังเกียจของหวานก็ตาม

​เขาว่าทานชอคโกแล็ตแล้ว​ทำให้อารมณ์ดี ​แต่เห็นราคาทีไรก็จับไม่ค่อย​จะลงสักที ​ส่วนใหญ่รจนา​จะ​ได้จากแขก​ที่มาทานข้าว​ที่บ้านค่ะ​ ​ได้มาก็ไม่​ได้ทานเองหรอก มีพ่อบ้านเนี่ยแหละ​มาแอบเปิดกล่องทานวันละหลายชิ้น จนรอบพุงขยายแล้ว​ก็มาโทษรจนาว่าทำ​กับข้าวอร่อย...​..​เป็นงั้น​ไป


คลิกดูภาพขยาย

ย้อนกลับมาดูภาพศักดิ์สิทธิ์ในวิหารใหญ่อีกทีค่ะ​ รู้สึก​จะ​เป็นอัศวิน​และนางชี ดูเปี่ยม​ไปด้วยศรัทธาดีค่ะ​ นี่แหละ​ค่ะ​ ​ใครนับถือศาสนาอะไร​ มี​ความเชื่ออะไร​ ​เป็นการปิดท้ายเ​ที่ยวนูชาเต็ลนะคะ​


​ที่จริงวันนั้น​เรา​ได้​ไปเยี่ยมมิวเซียมโบราณคดีชื่อว่า Latinium ด้วยค่ะ​ ​แต่​ที่มิวเซียมนี้ ​เขาไม่ให้ถ่ายรูป ก็เลย​ไม่มีรูปมาฝาก

มิวเซียมนี้อยู่​ติดริมน้ำ ทิวทัศน์สวยงามมาก ตัวมิวเซียม​เขาจัดแบ่งตามยุคแห่งอารยธรรมค่ะ​ ว่ากัน​แต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ มนุษย์ยังนุ่งน้อยห่มน้อย เพิ่ง​จะมีไฟ​ใช้ แล้ว​ก็ทันสมัยเข้ามาเรื่อย ๆ​ จนถึงยุค​ที่ใกล้​กับสมัยเรามาก​ที่สุด ​โดย​ที่​เขา​จะนำเสนอ​เรื่อง​ราวของมนุษย์​ที่อาศัยอยู่​ในบริเวณลุ่มน้ำทะเลสาบแห่งนี้ ไก๊ด์​ที่มิวเซียมเล่าให้พวกเราฟังว่า น้ำในทะเลสาบนี้มีคุณสมบัติอันพิเศษ​คือ รักษาซากสัตว์ คน เรือ ไม้ ฯลฯ ไว้ไม่เน่าเปื่อย (​คือ เปื่อยไม่หมด) ​เขาค้นพบซากมนุษย์ยุคโบราณ​ที่​แม้​แต่มันสมองก็ยังไม่เน่า​ไปหมด ​เขาเก็บใส่ขวดไว้ให้ดูด้วยค่ะ​ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้​เขา​สามารถวิเคราะห์ประวัติศาสตร์โบราณคดี​ได้แม่นยำมากขึ้น​ ​และยังพบซากไม้จากเรือลำใหญ่​ที่​เขานำมาประกอบกลับ​เป็นเรือให้เราเห็นรูปทรงอีกครั้ง น่าทึ่งมาก ​ใครมาเ​ที่ยวนูชาเต็ลก็ควร​ได้เ​ที่ยวมิวเซียมนี้ด้วยค่ะ​


​แต่คง​จะจบด้วยภาพทีมนักศึกษา​ที่​ไปเ​ที่ยวกัน​และภาพเมืองนูชาเต็ลสองภาพสุดท้ายนะคะ​

คลิกดูภาพขยาย



คลิกดูภาพขยาย

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1845 Article's Rate 121 votes
ชื่อเรื่อง เรื่องเล่าจากเจนีวา (ปีห้า) --Series
ชื่อตอน นักเรียนภาษาพาเพลิน (สิบเอ็ด) - Neuchâtel 2 --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๐๒ มกราคม ๒๕๕๐
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๗๐ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๔ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๕๐๐
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t
ความเห็นที่ ๑ : ประเทือง [C-9724 ], [203.172.199.250]
เมื่อวันที่ : ๑๖ พ.ย. ๒๕๔๙, ๐๙.๔๐ น.

​​ต้องขอบคุณรจนาพาท่องโลก
​​ได้ตลกดูตลึงทึ่งอาหาร
เจนีวาพาสนุกทุกประการ
จัดใส่จานอักษราพาสุขใจ...​​ขอบคุณครับ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๒ : รจนาตอบคุณประเทือง [C-9755 ], [83.176.60.174]
เมื่อวันที่ : ๑๗ พ.ย. ๒๕๔๙, ๒๑.๓๔ น.

ขอบคุณ​​ที่ส่งคำชมมา​​เป็นกลอนค่ะ​​

ปลื้มจริง ๆ​​

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๓ : เก็จแก้ว [C-9764 ], [203.144.155.238]
เมื่อวันที่ : ๑๘ พ.ย. ๒๕๔๙, ๑๗.๕๓ น.

ชอบวิวทะเลสาบค่ะ​​คุณรจ ...​​..อุ๊ย!...​​.เกาลัดก็น่าทานนะคะ​​...​​.อร่อยป่าวคะ​​คุณรจ?...​​.แก้วชักน้ำลายไหลอีกแล้ว​​ล่ะค่ะ​​...​​.ว้าย...​​.จอคอมฯเปียกแย้วง่ะ...​​.ขอเช็ดก่อนนะคะ​​ อิ อิ

แจ้งลบข้อความ


ความเห็นที่ ๔ : รจนาตอบคุณเก็จแก้ว [C-9780 ], [83.176.60.174]
เมื่อวันที่ : ๑๙ พ.ย. ๒๕๔๙, ๑๗.๕๒ น.

นั่นแน่ ชอบทะเลสาบเหมือนรจนาเลย​​ ​​แต่รจนาว่ายน้ำไม่แข็งค่ะ​​ ไม่กล้าลงน้ำเลย​​หล่ะ คุณแก้วว่ายน้ำเก่งหรือเปล่า?
เกาลัดร้อน ๆ​​ อร่อยมากเลย​​ค่ะ​​ ​​เขามีขายแบบดิบ ๆ​​ ด้วย รจนาก็ซื้อแล้ว​​มาอบในเตาอบทานกันตอนค่ำ ๆ​​ อากาศหนาว ๆ​​ สองคน​​กับพ่อบ้านค่ะ​​ โรแมนติค​​ไปอีกแบบ

แจ้งลบข้อความ


สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น