นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) #17
รจนา ณ เจนีวา
...สื่อมวลชนลงข่าวงานครั้งนี้​เป็นอย่างดี มีภาพสวย ๆ​ ของการปล่อยโคมลอย ภาพซึ้ง ๆ​ ของผู้มาร่วมงาน​ที่กอดกันแน่นด้วย​ความสะเทือนใจ...

ตอน : บทพิเศษ ครบรอบหนึ่งปี (สอง)

คราว​ที่แล้ว​​เอาภาพทั่ว ๆ​ ​ไป ของ​เขาหลักมาฝากนะคะ​ คราวนี้​เอาภาพงานรำลึกครบรอบหนึ่ง​ปีมาฝากค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย


นี่ภาพสองแถวไม้ขึ้น​ชื่อของพังงาค่ะ​ สองแถวไม้มาช่วยรับส่งชาวบ้าน​ไปร่วมงานฟรีค่ะ​ ​จะวนจากถนนใหญ่​ไปจุดหน้างาน

งานนี้​ได้ทราบว่ารองนายกรัฐมนตรีคุณสุวัจน์ ลิปตพัลลภ (สะกดชื่อถูกหรือเปล่าคะ​?) ​เป็นเจ้าภาพ ​ได้เงินอุดหนุนจากรัฐบาลร้อยกว่าล้าน มี​ความพยายามเชิญญาติพี่น้องของผู้เสียชีวิต ​และผู้ประสบภัยมาร่วมงานจาก​ทั้งในประเทศไทย​และต่างประเทศ

สื่อมวลชนก็ลงข่าวงานครั้งนี้​เป็นอย่างดี มีภาพสวย ๆ​ ของการปล่อยโคมลอย ภาพซึ้ง ๆ​ ของผู้มาร่วมกงาน​ที่กอดกันแน่นด้วย​ความสะเทือนใจ ​และแน่นอนก็มีเสียงตำหนิวิพากษ์วิจารณ์ด้วยว่า​เป็นการตำน้ำพริกละลายแม่น้ำหรือเปล่า มีการแจ้งจำนวนคนมาร่วมงานเกิน​ความจริงหรือเปล่า ฯลฯ

สำหรับรจนาแล้ว​ บท​ความนี้คง​เป็นการรายงานด้วยภาพเท่านั้น​ การเมืองไม่เกี่ยวนะคะ​ ​เพราะต่างคนก็ต่างมอง

คลิกดูภาพขยาย


การจัดงานนั้น​แบ่งออก​เป็นสาม​ส่วนด้วยกัน ​คือ งานช่วงเช้า​ งานช่วงบ่าย ​และงานช่วงเย็น เรียกว่าข้าราชการ​และเจ้าหน้า​ที่ในพื้น​ที่ทำงานกัน​ทั้งวัน เหน็ดเหนื่อยทีเดียว

รจนา​ได้มีโอกาส​ไปงานช่วงเย็นค่ะ​ รถราเนืองแน่นถนนในชุมชน​เขาหลักทีเดียว ค่ำนั้น​ รถติดเหมือนกรุงเทพฯก็ว่า​ได้

คลิกดูภาพขยาย

พวกเราเดิน​ไปเลียบชายหาด ​ไปหน้างานตั้งแต่ห้าโมงกว่า ๆ​ ระยะทางจาก​ที่จอดรถ​ไปหน้างานนี่ก็เกือบกิโล เล่น​เอาเหงื่อแตกซิก ๆ​ เลย​ค่ะ​ อากาศร้อน แดดแรง ​ที่หน้าหาดบาง​ส่วนก็มีร่องรอยของการเตรียมปลูกสร้างใหม่

คลิกดูภาพขยาย

หน้าเวทีเต็ม​ไปด้วยเก้าอี้​ที่รอแขกผู้มีเกียรติมาถึง ​ส่วนชาวบ้านนั่งถัด​ไปข้างหลังไกล ๆ​ ค่ะ​

คลิกดูภาพขยาย

บรรยากาศผู้คนมากมาย​ ดอกไม้จัดสวยงาม ทีมจัดงานมืออาชีพ เหมือนจัดเวทีคอนเสิร์ต

คลิกดูภาพขยาย

มีการถ่ายทอดภาพงานบนเวทีจู่จอขนาดใหญ่รอบงานค่ะ​ นี่ก็​เป็นภาพ​พระสงฆ์ในพุทธศาสนา​กำลังสวด ปรากฎว่าท่านอาจารย์ชยสาโร​ที่รจนา​ได้ถ่ายเทปคำสอนของท่านออกมาบ่อย ๆ​ มาร่วมสวดด้วย ​พร้อม​พระผู้มีปทิปทาจากสายวัดป่าอีกหลายท่าน

คลิกดูภาพขยาย

ซุ้มรำลึกไว้อาลัยคุณพุ่ม​ที่จัดดอกไม้ไว้อย่างสวยงาม ​และภาพคุณพุ่มในแง่มุมต่าง ๆ​ ​เนื่องจากงานนี้เจ้าฟ้าหญิงอุบลรัตน์เสด็จมา​เป็นประธานในงานพิธี

พิธีหลัก ๆ​ ก็มีกล่าวเปิดงาน​โดยเจ้าฟ้าหญิง มิวสิควีดีโอเพลงรำลึกสึนามิภาษาไทย ​พร้อมซับไทเทิ้ลภาษาอังกฤษ ช่วงฟังเพลงนี่รจนา​กับพ่อบ้านก็น้ำตาซึมแล้ว​ค่ะ​ ซาบซึ้งมาก (เสียดายไม่มีเนื้อเพลง) ​แม้ว่าตัวเพลงเอง​จะไม่​ได้พิศดารอะไร​มากมาย​ ​ใช้คำง่าย ๆ​ ร้องให้หวนคิดถึง​ความสูญเสีย ​แต่ก็ให้​กำลังใจ​ไป​พร้อมกัน

คลิกดูภาพขยาย

คนเดินเข้างาน ต่างถือโคมประทีปในมือ

คลิกดูภาพขยาย

​และการทำพิธีทางศาสนาหลายศาสนาจนนับไม่ถูก พุทธ อิสลาม คริสต์ทุกนิกาย ศาสนายิว (แรบไบ) ศาสนาซิก ​และอีกหนึ่ง​หรือสองศาสนา ​ที่น่าประทับใจ​คือคำกล่าวของแรบไบ​ซึ่งทรงพลังมาก (ภาษาอังกฤษ) ​และการสวด​โดยนักบวชชาวซิกประกอบด้วยเครื่องสายแบบแขก

คลิกดูภาพขยาย

จากนั้น​ก็มีการจุดประทีป ​ซึ่งมีแจกให้​กับทุกคน​ที่มาร่วมงาน ​เป็นโคมพลาสติกทำเลียนแบบดอกบัว แล้ว​​เอาเทียนก้อนสั้น ๆ​ ใส่ไว้ข้างใน เจ้าฟ้าหญิงทรงจุดนำพิธีก่อน แล้ว​พวกเราก็จุดตาม แป๊บเดียวก็จุด​ได้ถ้วนทั่วงาน

คลิกดูภาพขยาย

ขณะเดียวกันก็มีการปล่อยโคมลอยกระดาษสาประมาณห้าพันดวงขึ้น​สู่ท้องฟ้า ตอนนี้งานบนเวทีก็เหมือน​กับหยุด​ไป​โดยปริยาย ​แต่มีเสียงเพลงรำลึกสึนามิคลออยู่​ตลอด พวกเราแหงนคอตั้งบ่าดูโคมลอยอันสว่างตัด​กับฟากฟ้าอันมืดมิดด้วย​ความประทับใจ

คลิกดูภาพขยาย

ช่วงนี้ผู้ร่วมงาน​ส่วนหนึ่ง​ก็เริ่มขยับตัว เตรียมออกจากงานกัน ​แต่รจนาเห็นแล้ว​ว่า โคมลอยถูกปล่อยจากท้ายงาน ก็เลย​ลากพ่อบ้าน​และ​เพื่อนจากเยอรมนีวิ่งปุเลง ๆ​ ​ไปท้ายงาน

คลิกดูภาพขยาย

ก็เลย​เห็นทิวแถวปล่อยโคมลอย ประมาณยี่สิบแถว ๆ​ ละ ยี่สิบจุด ​ซึ่งมีทหาร​และชาวบ้าน​ที่ถูกเกณฑ์มาช่วยกันปล่อยโคม ​โดย​แต่ละจุด​จะมีเตาอั้งโล่ ​กับเชื้อเพลิง เช่น เศษไม้ กะลามะพร้าว​เอาไว้เร่งไฟ คน​ที่รู้จักโคมลอย​จะทราบว่า ตรงกลาง​จะ​เป็นขี้ผึ้งหรือเชื้อไฟก้อน ๆ​

คลิกดูภาพขยาย

คนหนึ่ง​ก็​จะจับกระดาษตัวโคมให้คลี่ออก ยกไว้สูงไม่ให้ถูกไฟ อีกคนก็คอยดูให้เชื้อไฟ​ที่ว่านี้ไหม้ไฟให้ทั่วถึง ​เพื่อให้​ความร้อนเข้า​ไปเผาอากาศในตัวโคม ​เมื่ออากาศร้อน โคมกระดาษสาก็​จะถูกพยุงตัวจนใน​ที่สุดก็​สามารถ​จะลอยขึ้น​สู่ฟากฟ้า​ได้

คลิกดูภาพขยาย

เริ่มสนุกก็ตรงนี้แหละ​ค่ะ​ ตอนนี้คนมาร่วมงานก็เริ่ม​ไปช่วยแจม​ที่จุดปล่อยโคม ​ซึ่งจุดหนึ่ง​​จะปล่อยประมาณ ๒๐ โคม ทหาร​กับชาวบ้าน​ที่ปล่อยโคมก็เริ่มล้าแล้ว​ จึงยินดีให้พวกเรา​ไปช่วยกันคนละ​ได้ละมือ ​เป็น​ที่ปลาบปลื้ม​ที่​ได้มี​ส่วนร่วม ​และถ่ายรูปกันมือ​เป็นระวิงค่ะ​ รจนา (เสื้อเขียว) ก็​ไปกะเย้อกะแหย่งถ่ายรูป​กับ​เขาด้วย

คลิกดูภาพขยาย

พอโคมหมด พวกเราก็เดินบนหาดทรายกลับ ​จะเห็นคนปักโคมประทีปไว้บนหาดทราย เรียงรายสวยงาม ก็ถ่ายรูปมาอีก
คลิกดูภาพขยาย


ตอนเดินกลับ​ไป​ที่รถ ผู้คนเบียดเสียด รถราติดขัด รจนา​ได้ยินว่า เจ้าฟ้าหญิงก็เพิ่งเสด็จกลับเหมือนกัน ท่านก็คงอยู่​ดูโคมจนชุดสุดท้ายเหมือนเรา

คลิกดูภาพขยาย

พองานเลิก ผู้ชมงานก็ปีนป่ายเวทีอันว่างเปล่ากัน​เพื่อถ่ายรูป​เป็น​ที่ระลึก

คลิกดูภาพขยาย

นี่ซุ้มประตูเข้างานค่ะ​ ​กับ​เพื่อนรจนายืนยิ้มแฉ่ง ​เอามาฝากให้เห็นบรรยากาศค่ะ​


นี่แหละ​ค่ะ​ ภาพประทับใจจากงานระลึกครบหนึ่ง​ปี

คลิกดูภาพขยาย

ภาพสุดท้าย​คือภาพสถาน​ที่จัดงานหลังจากนั้น​อีกสามวัน...​ไม่เหลืออะไร​เลย​...​ไม่มีร่องรอยว่าเคยมีงานรำลึกอันยิ่งใหญ่...​ทำให้ปลงอนิจจัง​ได้มากเหมือนกัน...​.สิ่ง​ที่เรายึดถือว่าเคยมี วันหนึ่ง​มันก็ดับ​ไป...​

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ค่ะ​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1473 Article's Rate 41 votes
ชื่อเรื่อง เฮฮาอาสาสมัคร (เขาหลักแห่งความหลัง) --Series
ชื่อตอน บทพิเศษ ครบรอบหนึ่งปี (สอง) --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง รจนา ณ เจนีวา
ตีพิมพ์เมื่อ ๒๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ ฉันเขียนให้เธออ่าน
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๓๒๔ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๑๖๕
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น