นิตยสารรายสะดวก  Memorandum  ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
สายน้ำ สามแผ่นดิน #6
นกกะเต็น
...วัน​ที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๔๘ เช้า​วันนี้ตื่นกันมา​แต่มืดเตรียมเก็บสัมภาระ​แต่ก็มีนักเรียนมากันเต็ม ​เพราะเวลาของลาว​คือแปดโมง ​และ​ที่เรานอนอยู่​นี้ก็​เป็นสนามของโรง...

ตอน : เส้นชัยที่ไปถึง

วัน​ที่ ๒๔ ตุลาคม ๒๕๔๘ เช้า​วันนี้ตื่นกันมา​แต่มืดเตรียมเก็บสัมภาระ​แต่ก็มีนักเรียนมากันเต็ม ​เพราะเวลาของลาว​คือแปดโมง ​และ​ที่เรานอนอยู่​นี้ก็​เป็นสนามของโรงเรียน วันนี้เปิดเรียนนี้นา ถีบรถกันลืมวันลืมคืนทีเดียว เวลาออกประมาณเจ็ดโมงเช้า​ ​เพราะทางวันนี้ ไกล เรา​ต้อง​ไปให้ถึงร้านอาหารแคมอูพบ​กับทีมซีตอนเ​ที่ยง ช้า​ที่สุด​คือเ​ที่ยงครึ่ง ​เพราะ​จะออกเดินทางเข้าหลวง​พระบางตอนบ่ายโมง ระยะทางวันนี้ ช่วงแรก แปดสิบกว่ากิโลเมตร ช่วง​ที่สองอีกประมาณสามสิบกิโลเมตร​ได้ พี่วัชระบอกให้ดูหลักกิโลเมตร​ที่ สามสิบสาม พอทุกอย่าง​พร้อมขบวนก็ออกเดินทางกันอีกครั้งหนึ่ง​ ขาแรง​ทั้งหลายนำหน้า​ไปลิ้วทีเดียว ​เพราะทางวันนี้ราบมีสูง ต่ำเล็กน้อยพอให้ออกแรงกันบ้าง นับว่าเด็กๆ​งั้นเถอะ น้องนุ่นนำหาย​ไปแล้ว​ เหลือพี่ลาวัลย์ ​และพี่หมอชรินทร์ให้เราปั่นเกาะกลุ่มมาด้วย อากาศ​ที่ร้อนมากทำให้รู้สึกล้าเร็ว ​แต่หยุดพักน้อยกว่าปี​ที่แล้ว​​และ​เมื่อหลายวันก่อน เรามาจนเกือบช่วงห้ากิโลเมตรสุดท้าย เข็มนาฬิกาเลย​เลขสิบสองมาแล้ว​ ​และก็ปั่นช้าลงเรื่อยๆ​ จนพี่หมอชรินทร์ถามว่าลองเปลี่ยนจักรยาน​เป็นรถของพี่หมอ​เอาไหม​เพราะ​จะเบาแรงกว่าของเรา ​และวงล้อ​ที่ยาวกว่า​จะทำให้เราออกแรงน้อยลง จริงๆ​ก็อยากเปลี่ยนอยู่​หรอก ​แต่​ถ้าไม่คุ้นมือแทน​ที่​จะเร็วอาจช้า​ไปอีกแถม​จะทำให้พี่ๆ​​ต้องช้า​ไปด้วยสิ เราเลย​ตั้งอกตั้งใจ นับ​ไปเรื่อยๆ​ให้ถึงร้อย ​จะ​ได้มีแรง พอเห็นโค้งสุดท้ายเราร้องบอกพี่หมอว่าน่า​จะจวนถึงแล้ว​นา พ้นโค้งก็เห็นร้านอาหาร​พอดี ทันเ​ที่ยงครึ่งจริงๆ​ มีสมาชิกทีมซีออกมาทักทาย มีพี่​ที่มาปี​ที่แล้ว​เข้ามาทักชมว่าเก่ง​ที่มา​โดยไม่ขึ้น​รถ ดีกว่าปี​ที่แล้ว​ แหมก็​ได้ซ้อมมาก่อนตั้งหลายวัน พี่ช้างว่าวันนี้ไม่หนีขึ้น​รถแบบวันก่อนนี่ ก็ทางแบบนี้มันชันน้อยกว่า​เมื่อวานตั้งเยอะก็ น่า​จะรอด ​ถ้ายังโดนเก็บอีกแสดงว่าไม่​ได้เรียนรู้อะไร​บ้างเลย​ เจอพี่สุภัค ​กับแขกดำ พี่ๆ​จากเชียงใหม่ พี่เปิ้ลหาดใหญ่ กองเชียร์ปี​ที่แล้ว​ รู้สึกว่า​ทีมใหญ่จริงๆ​ พอ​ได้เวลาตั้งขบวนออกเดินทาง เราปั่นตามคนอื่นๆ​มาเรื่อยๆ​ รู้สึกว่า​เหมือนตัวคนเดียว บางช่วงไม่มี​ใครเลย​ ​แต่สักพักก็เห็นหลังคนข้างหน้า เดียวก็มีคนตามเรามาทัน รู้สึกว่า​เริ่ม​จะเห็นคนอื่นๆ​บ้างแล้ว​ ผ่านร้านอาหารริมน้ำ​ที่ปี​ที่แล้ว​แวะพัก ปีนี้ไม่มี​ใครแวะพัก พี่ๆ​กลุ่มปราจีนนั่งกินน้ำแข็งไสอยู่​ริมทางร้องเรียกให้เราแวะ ​กำลัง​ได้แรงไม่กล้าหยุดค่ะ​พี่ กลัวแรงหมด เลย​ปั่นต่อจนใน​ที่สุดก็มาถึงจุดนัดหมายปั๊มน้ำมันก่อนเข้าหลวง​พระบางห้ากิโลเมตร เวลา​ที่เราถึง​คือ บ่ายสามโมงสิบห้า มาถึงก่อนเวลานัดสี่โมงเย็นตั้งครึ่งชั่วโมง ​เป็นครั้งแรก​ที่เรามาถึงก่อนเวลา น่าปลื่มใจมากๆ​ ​ทั้ง​ที่มีคนมาถึงก่อนเราเกือบหมด ​แต่ว่าธง​ที่เราตั้งไว้​และคว้ามา​ได้นี้สิ ปลื้มใจจริงๆ​ รถตำรวจพาขบวนของเราเข้าเมืองหลวงอย่างเกรียงไกร เสื้อสีส้มยาวตามถนน พี่พะเยาปั่นนำ ให้สาวๆ​นำ ขาแรงตาม ​ส่วนขาอ่อนอย่างเรานี้ปั่น​ได้พักเดียวก็รูดลงมาอยู่​ตรงกลางซะแล้ว​ เราวนกันแทบ​จะรอบเมืองหลวง​พระบางเลย​ทีเดียว ปลายทาง​ที่วัดเชียงทอง มีทางการลาว ​และสาวเมืองหลวงในชุดชนเผ่ามาคอยฮับต้อน คราวนี้​แม้คน​จะเยอะ​แต่ก็ดูไม่อึกทึกเท่าปี​ที่แล้ว​ คง​เพราะมีฟ้อนดาบ​และกลองยาวมาประกอบทำให้เสียงดนตรีดังกลบเสียงคนจนหมด หลังจากชื่นชม ถ่ายรูป ไหว้​พระกันแล้ว​ก็ตั้งขบวนกันอีกครั้งกลับ​ที่พัก​ซึ่งคืนนี้เรานอนกันสี่โรงแรม มากินข้าวเย็น​ที่ร้านสมจันก่อน​จะ​ไปเดินเล่น​ที่ตลาดมืด พอสี่ทุ่มกลับโรงแรม นั่งคุยกัน หนุ่มๆ​รอ​จะเข้าเธค สถานราตรีของเมืองหลวง​พระบาง​ที่​เขาว่ามีบอสลอม​ที่น่าประทับใจ จนเ​ที่ยงคืนแหละ​ถึงย้าย​ไปหาบะหมี่เป็ดกินก่อนนอน คืนนี้นอนหลับฝันดี เรามาถึงครึ่งทางแล้ว​

 

F a c t   C a r d
Article ID S-1468 Article's Rate 7 votes
ชื่อเรื่อง สายน้ำ สามแผ่นดิน --Series
ชื่อตอน เส้นชัยที่ไปถึง --อ่านตอนอื่นที่ตีพิมพ์แล้ว คลิก!
ผู้แต่ง นกกะเต็น
ตีพิมพ์เมื่อ ๑๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๔๙
ตีพิมพ์ในคอลัมน์ รูปภาพเล่าเรื่อง
จำนวนผู้เปิดอ่าน ๒๗๗ ครั้ง
จำนวนความเห็น ๐ ความเห็น
จำนวนดอกไม้รวม ๒๔
| | | |
เชิญโหวตให้เรตติ้งดอกไม้แก่ข้อเขียนนี้  
R e a d e r ' s   C o m m e n t

สั่งให้ระบบส่งเมลแจ้งการเพิ่มเติมความเห็น
 ศาลานกน้อย พร้อมบริการเสมอ และยินดีรับฟังข้อเสนอแนะจากทุกท่าน  ติดต่อเว็บมาสเตอร์ได้ทางคอลัมน์ คุยกับลุงเปี๊ยก หรือทางอีเมลได้ที่ uncle-piak@noknoi.com  พัฒนาระบบ : ธีรพงษ์ สุทธิวราภิรักษ์  โลโกนกน้อย : สุชา สนิทวงศ์  ภาพดอกไม้ในนกแชท : ณัฐพร บุญประภา  ลิขสิทธิ์งานเขียนในนิตยสารรายสะดวก เป็นของผู้เขียนเรื่องนั้น  ข้อความที่โพสบนเว็บไซต์แห่งนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้โพสทั้งสิ้น